Τί πρέπει να κάνουμε; Απαντά ο Κώστας Λάμπος

04:09, 21 Σεπ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/106459

Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη στο tvxs, ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών. Σήμερα δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του οικονομικού επιστήμονα, Κώστα Λάμπου.

Επιγραμματικά θα έλεγα πως η κοινωνική ανισότητα είναι η πηγή όλων των δεινών της ανθρωπότητας από τα γεννοφάσκια της μέχρι σήμερα και συνεπώς χωρίς κοινωνική ισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, δικαιοσύνη, ευημερία, δημοκρατία και πολιτισμός. Επειδή όμως αυτό μπορεί να θεωρηθεί γενικό και αφηρημένο θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το διπλό ερώτημα αναλυτικότερα.

Η ευκολότερη απάντηση στο ερώτημα «ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ» είναι αυτή που η κυρίαρχη αστική ιδεολογία καλλιεργεί, σύμφωνα με την οποία για τη σημερινή τραγική κατάσταση στη χώρα φταίει ‘η κατάρα της ελληνικής φυλής’ που εκφράζεται ως αέναη εμφυλιοπολεμική φαγωμάρα, και οπωσδήποτε φταίει η ‘ανθρώπινη φύση’ που εκφράζεται ως απληστία, ατομισμός και ιδιωτεία. Συνεπίκουρος στην αστική ιδεολογία έρχεται η σκοταδιστική θρησκοληψία σύμφωνα με την οποία η σημερινή απάνθρωπη κατάσταση είναι ‘θέλημα θεού’ ο οποίος μας δοκιμάζει, με την κόλαση των διάφορων εξουσιών, μέχρι να μετανοήσουμε για να μας ανταμείψει στη ‘μεταθανάτιο’ ζωή.

Όμως όλες οι ιδεολογίες όπως και όλες οι θρησκείες εκφράζουν συμφέροντα, οι κυρίαρχες ιδεολογίες-θρησκείες εκφράζουν τα συμφέροντα των κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων και του ιερατείου, και κρύβουν από τα θύματά τους την πραγματικότητα πίσω από κούφιες έννοιες όπως «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» με τις οποίες εμπορεύονται την πατρίδα, την πίστη και την οικογένεια για να πλουτίζουν και να εξουσιάζουν την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα.

Εν τούτοις οι αδικημένοι όλων των εποχών και χωρών και στο βαθμό που κατανοούν την κατάστασή τους ως σκευωρία των εξουσιαστών και του ιερατείου, προσπαθούν να βρουν τις πραγματικές αιτίες των κοινωνικών φαινομένων και γι’ αυτό καταφεύγουν στο διάλογο και στην αναζήτηση της αλήθειας μέσω της απόκτησης της σχετικής γνώσης, από την οποία αναζήτηση προέκυψαν οι διάφορες επιστήμες.

Οι επιστήμες της βιολογίας, της ανθρωπολογίας, της αρχαιολογίας, της κοινωνιολογίας και της ιστορίας, για να σταθούμε μόνο σε αυτές, μας προσφέρουν την επιστημονικά έγκυρη γνώση σύμφωνα με την οποία οι διάφορες μικροκοινωνίες και συνεπώς η ανθρωπότητα για εκατομμύρια χρόνια πορεύτηκε το δρόμο της κοινωνικής ισότητας και μόνο όταν κάποιοι ελάχιστοι κατάφεραν με το ψέμα και με τη βία να ξεχωρίσουν και να καθυποτάξουν την υπόλοιπη κοινωνία στην εξουσία τους η ανθρωπότητα έγινε κομμάτια που συγκρούονται και αλληλοσπαράσσονται στη λογική του απάνθρωπου παραλογισμού που τον ονόμασαν και ‘ανταγωνισμό’, σύμφωνα με τον οποίο «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Έτσι απέναντι στις ιδεολογίες και στους σκοταδιστικούς μύθους ορθώνεται σταδιακά η γνώση και η συνείδηση πως τα κοινωνικά φαινόμενα δεν είναι έργο κανενός υποτιθέμενου θεού ή καμιάς υποτιθέμενης φυλετικής ανωμαλίας και πολύ περισσότερο δεν είναι συνέπεια της ανθρώπινης φύσης η οποία άλλωστε, όπως από την εποχή του Αριστοτέλη είναι γνωστό, προσδιορίζεται ως ιστορικό και όχι ως φυσικό ή μεταφυσικό μέγεθος. Συνεπώς τα κοινωνικά φαινόμενα, ως α, β, γ κοινωνικό πρόβλημα άσκησης εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς με σκοπό τον πλουτισμό των μεν και την εκμετάλλευσή των δε, είναι έργο κάποιων ανθρώπων και όχι όλων των ανθρώπων.

Συνέπεια αυτής της συνειδητοποίησης ήταν οι πολλοί και υπό εκμετάλλευση εξουσιαζόμενοι άνθρωποι να παλεύουν να απαλλαγούν από τους εξουσιαστές-εκμεταλλευτές τους και οι εξουσιαστές-εκμεταλλευτές να ‘νομιμοποιούν’ τα παράνομα και απάνθρωπα συμφέροντά τους και να θωρακίζουν την εξουσία τους με το εκάστοτε ταξικό κράτος και τους μηχανισμούς αποπροσανατολισμού και καταστολής. Αυτός ο αγώνας των μεν εναντίον των δε με τη μορφή της άμυνας ή της επίθεσης οδήγησε την ανθρώπινη ιστορία από τη μια ανισορροπία στην, ανάλογα με τον εκάστοτε συσχετισμό δυνάμεων, επόμενη πρόσκαιρη ισορροπία, μέχρι που φτάσαμε στον 21ο αιώνα.

Η εργαζόμενη ανθρωπότητα μέσα από την αργόσυρτη και βασανιστική της πορεία σμιλεύει το όραμα της κοινωνικής ισότητας, της ειρήνης και του Ανθρωπισμού κάνοντας κάθε φορά ένα βήμα μπροστά με μερικές εξαιρέσεις που τα απάνθρωπα και καταστροφικά ταξικά συμφέροντα των εκάστοτε εξουσιαστών που κατάφεραν να γυρίσουν την ιστορία μερικά χρόνια ή ακόμα και κάμποσους αιώνες πίσω.

Σήμερα η εργαζόμενη ανθρωπότητα βρίσκεται εξαιτίας του απάνθρωπου και καταστροφικού παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού μπροστά σε ένα καινούργιο κρίσιμο σταυροδρόμι και καλείται να επιλέξει μεταξύ ενός καινούργιου μεσαίωνα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας από τη μια και της κοινωνικής απελευθέρωσης με μορφή την Άμεση Δημοκρατία-Αταξική Κοινωνία και περιεχόμενο την Κοινωνική Ισότητα.

Οι εκάστοτε εξουσιαστές και οι πληρωμένοι ντελάληδες, αλλά ακόμα και κορυφαία μυαλά της εκάστοτε εποχής αφόριζαν και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να αφορίζουν, από άγνοια ή από σκοπιμότητα, τα αιτήματα των εργαζόμενων τάξεων για ένα καλύτερο χωρίς καταπίεση, εκμετάλλευση, πολέμους και πείνα κόσμο, ως ουτοπία και ζορμπαλίκι, αλλά τελικά αυτός ο εκάστοτε καλύτερος κόσμος ξεπερνούσε τα υποκειμενικά και αντικειμενικά εμπόδια και από ‘ουτοπία’ γινόταν πραγματικότητα και στη συνέχεια γινόταν βήμα-βήμα ιστορία για να δώσει τη θέση του σε έναν ακόμα καλύτερο κόσμο.

Αποτέλεσμα αυτής της αέναης πάλης ήταν ο δούλος να γίνει δουλοπάροικος, ο δουλοπάροικος εργάτης και ο σημερινός συλλογικός εργάτης με την έννοια των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να προσπαθεί με τη βοήθεια του, με ανυπολόγιστες θυσίες της εργαζόμενης ανθρωπότητας, αποκτηθέντος και συσσωρευθέντος τεράστιου πνευματικού πλούτου με τη μορφή των επιστημών των τεχνολογιών και του πολιτισμού να κατακτήσει τη θέση που του αξίζει ως ελεύθερος Άνθρωπος μέσα σε μια αυτοπροσδιοριζόμενη αταξική κοινωνία-ανθρωπότητα.

Μετά από αυτή την διακριτικά διατυπωμένη σύντομη ανάλυση για τις αιτίες και την ιστορία της σημερινής απάνθρωπης παγκόσμιας πραγματικότητας μπορούμε να προσεγγίσουμε τις αιτίες της σημερινής τραγικής νεοελληνικής πραγματικότητας.

Προσωπικά δεν συμμερίζομαι τις υποτίθεται αντιπολιτευτικές κραυγές και τους υποτίθεται προοδευτικούς αφορισμούς εναντίον προσώπων και θεσμών του εποικοδομήματος. Όχι βέβαια γιατί δεν έχουν ευθύνες, αλλά γιατί όσες φορές αγνοήθηκε από άγνοια ή από σκοπιμότητα ο ρόλος του οικοδομήματος και το ‘κακό’ χρεώθηκε μόνο σε πρόσωπα και θεσμούς του εποικοδομήματος, δηλαδή στο πολιτικό σύστημα και στο πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του που ασκούν δευτερεύουσας σημασίας δοτή εξουσία για λογαριασμό των ενοίκων και ιδιοκτητών του οικοδομήματος, άλλες τόσες φορές τα πράγματα μένουν στάσιμα αν δεν κάνουν βήμα προς τα πίσω.

Η ιστορία μας διδάσκει πως κάθε φορά που ο ελληνικός λαός αφέθηκε σε τέτοιες λογικές και προχώρησε με την ξερή και τυπική ψήφο του στην αλλαγή των προσώπων, των κομματικών θεσμών ή ακόμα και του ίδιου του πολιτικού συστήματος με την εναλλαγή από ‘βασιλευόμενη δημοκρατία’ σε προεδρική δημοκρατία και από στρατιωτική δικτατορία σε μειοψηφική πολιτική μονοκομματική ή δικομματική κοινοβουλευτική δικτατορία, χωρίς να είναι σε θέση να κατανοήσει το ρόλο και να αγγίξει στον πυρήνα του το κοινωνικοοικονομικό οικοδόμημα, δυστυχώς τα πράγματα για τον κόσμο της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού όχι μόνο δεν άλλαξαν προς το καλύτερο, αλλά εξελίχθηκαν από το κακό στο χειρότερο.

Η λογική κατάληξη όλου αυτού του σισύφειου πολιτικού μύθου είναι τα σημερινά αδιέξοδα που δεν κατασπαράζουν μόνο τα κοινωνικά-υπαρξιακά δικαιώματα των εργαζόμενων και την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας, αλλά απειλούν ευθέως ακόμα και την εθνική ακεραιότητα και την ίδια την υπόσταση της Ελλάδας ως χώρας. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω σε συντομία να αναφερθώ στους όρους κυοφορίας και στις στραπάτσες της γέννας αλλά και τις εξέλιξης του νεοελληνικού κράτους.

Σ’ αυτή την προσέγγιση δεν πρέπει να αφήσουμε να μας διαφύγει το γεγονός πως στα πλαίσια της οθωμανικής κατοχής ο δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός είχε τρία σκληρά και εξουσιαστικά αλληλοδιαπλεκόμενα απάνθρωπα αφεντικά, δηλαδή τον τούρκο κατακτητή πασά και σουλτάνο, τον έλληνα φοροεισπράκτορα και στη συνέχεια κοτζάμπαση και τον υψηλόβαθμο ‘ορθόδοξο’ κλήρο. Από το 1535 και μετά ο σουλτάνος για να αυξήσει τον πλούτο και την εξουσία του και να εξασφαλίσει εξωτερικούς συμμάχους παραχωρεί σταδιακά και επιλεκτικά το καθεστώς των διομολογήσεων με το οποίο η οικονομική δραστηριότητα στον υπόδουλο ελλαδικό χώρο εκχωρείται στους Άγγλους και στους Γάλλους.

Από τότε η οικονομικές δομές του ελλαδικού χώρου σταδιακά προσαρμόζονται συμπληρωματικά στις οικονομίες των αναδυόμενων καπιταλιστικών μητροπόλεων και ο υπόδουλος ελλαδικός οικονομικός χώρος μετατρέπεται σε αποικιακό χώρο και στην κυριολεξία σε αγγλογαλλικό προτεκτοράτο με τις ευλογίες της «Μεγάλης Πύλης».

Η άγρια εκμετάλλευση έφερε την απόλυτη εξαθλίωση του ελληνικού λαού και αυτή με τη σειρά της τις δεκάδες ή και εκατοντάδες αγροτικές εξεγέρσεις, μαζί και τα φαινόμενα των ελληνικών παροικιών και του ορεινού ελληνικού χώρου και κοινοτισμού που κράτησαν ζωντανό το όραμα της απελευθέρωσης από τον τούρκικο ζυγό και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου σύγχρονου ελληνικού κράτους. Έτσι φτάσαμε στην επανάσταση του 1821 με στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση για να απαλλαγεί ο ελληνικός λαός από την τούρκικη κατοχή αλλά και από τους ελέω της εξουσίας του πασά και του σουλτάνου κοτζαμπάσηδες.

Δυστυχώς όμως η επανάσταση του 21 απέτυχε για πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς λόγους ως κοινωνική, και ως εθνική έμεινε ανολοκλήρωτη γιατί οι αγγλογάλλοι αποικιοκράτες απέτρεψαν την εθνική απελευθέρωση ολόκληρου του ελλαδικού χώρου και περιόρισαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος στο ένα τρίτο του ελλαδικού χώρου και των Ελλήνων.

Ο στόχος τους ήταν να ελέγχουν το νεοελληνικό κράτος, να συνεχίσουν να κρατούν την οικονομία του σε συμπληρωματικό προς τις δικές τους οικονομίες ρόλο, ώστε να παραμείνει προτεκτοράτο και σε κάθε περίπτωση να εμποδίζει ‘την αρκούδα να βρέξει τα πόδια της στη Μεσόγειο’. Για να πετύχουν όλους αυτούς τους στόχους τους έπρεπε να ελέγχουν στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά το νεοσύστατο ελληνικό κράτος και αυτό το κατάφεραν:

  • με τα αγγλικά ‘δάνεια ανεξαρτησίας’ που δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα εκτός από ένα ελάχιστο ποσοστό τους (20%) που πυροδότησε μάλιστα τον πιο σκληρό εμφύλιο πόλεμο,
  • με τις ένοπλες στρατιωτικές δυνάμεις που διατηρούσαν στην περιοχή και παρενέβαιναν κάθε φορά που τα ελληνικά ένοπλα επαναστατικά τμήματα, αλλά και ο δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός διεκδικούσαν λύσεις με στόχο την ανεξαρτησία και τη δικαιοσύνη,
  • επιβάλλοντας μάλιστα για βασιλιά τοποτηρητή τους ένα ανδρείκελο με στήριγμα τμήμα του βαυαρικού στρατού και μια στρατιά ξένων αντιβασιλέων, υπουργών και μυστικοσυμβούλων και
  • με τη συγκρότηση των κοτζαμπάσηδων σε αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα που συγκρούονταν καθ’ υπαγόρευση των προστάτιδων δυνάμεων για να κρατήσουν την Ελλάδα υποχείριό τους.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες το νεοελληνικό κράτος αναγκάζονταν, υπό την πίεση του ελληνικού λαού και παρά την απροθυμία των δοτών ξενόδουλων και κατά κανόνα αγγλόδουλων συντηρητικών κυβερνήσεων, κάθε τόσο να αναλώνεται σε στρατιωτικούς αγώνες για την ολοκλήρωση της επανάστασης του 21 με στόχο την απελευθέρωση των ακόμα υπόδουλων τμημάτων του ελλαδικού χώρου και του Ελληνισμού, πράγμα φυσικά που δεν άφηνε πόρους για την οικονομική, την κοινωνική και την εθνική ανασυγκρότηση.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την επιδρομή των χρυσοκάνθαρων της διασποράς που σε συνεργασία με το ντόπιο μεταπρατικό κεφάλαιο λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας για λογαριασμό του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και φυσικά για το δικό τους παράνομο πλουτισμό τότε θα κατανοήσουμε μερικές ακόμα από τις αιτίες της σημερινής ελληνικής τραγωδίας.

Οι πολλές και συνεχόμενες πολεμικές εμπλοκές καθώς επίσης και ο διαρκής εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των αντιμαχόμενων συντηρητικών και ξενόδουλων μερίδων της άρχουσας τάξης αποδυνάμωναν κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια του εργαζόμενου ελληνικού λαού και οδήγησαν τη χώρα σε πέντε επίσημες πτωχεύσεις.

Ιδιαίτερα ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος που είχε ως αποτέλεσμα τη γερμανική κατοχή (1940-1944) η οποία ισοπέδωσε όλες τις οικονομικές και κοινωνικές υποδομές και αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Ελλάδας, γύρισε τη χώρα σε συνθήκες όμοιες με αυτές του τέλους το 19ου αιώνα, όταν οι καπιταλιστικές οικονομίες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών κάλπαζαν με στόχο την αύξηση της μερίδας τους στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, κερδίζοντας συνεχώς βαθμίδες στον διεθνή καταμερισμό της παραγωγής και της εργασίας.

Σε όλη αυτή την ιστορική διαδρομή ο εργαζόμενος ελληνικός λαός συνειδητοποιούσε σταδιακά πως η ρίζα της κακοδαιμονίας του δεν βρίσκεται στον αέρα, δηλαδή στο εποικοδόμημα, αλλά στη ρίζα, στα θεμέλια του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος, διαδικασία που ενισχύθηκε από την επιτυχία της Οκτωβριανής Επανάστασης, την προοδευτική στροφή της ελληνικής διανόησης κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και τη δράση των διάφορων Σοσιαλιστικών οργανώσεων και κύρια από τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος και ανδρώθηκε σε δύναμη εξουσίας κατά τη διάρκεια της παλλαϊκής αντιφασιστικής εθνικής αντίστασης με κύρια έκφρασή της το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ.

Δυστυχώς όμως αυτή η ευκαιρία χάθηκε εξαιτίας της υποταγής της ηγεσίας του ΚΚΕ και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στις συμφωνίες των «συμμάχων» (Γιάλτα, Λίβανος, Βάρκιζα, Καζέρτα) σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα έπρεπε να συνεχίσει να είναι αγγλικό προτεκτοράτο. Για να συμβεί όμως αυτό θα έπρεπε να συντριβεί το πνεύμα της εθνικής αντίστασης και το όραμα για σοσιαλισμό των εργαζόμενων και για ένα καλύτερο κόσμο. Έτσι φτάσαμε στον καθ’ υπαγόρευση εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε (1946-1949), ο οποίος ολοκλήρωσε την καταστροφή, δίχασε βαθύτατα τον ελληνικό λαό και ανάκοψε κάθε προσπάθεια οικονομικής ανόρθωσης.

Η μεταπολεμική-μετεμφυλιακή πορεία της χώρας, ως αμερικανικό πια προτεκτοράτο, υποκείμενη στο δόγμα «ανήκουμε στη Δύση», στην αντικομουνιστική υστερία των ‘νικητών’ του εμφυλίου και στην τρομοκρατία του αστυνομικού κράτους της Δεξιάς συνέχισε την αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας με αποτέλεσμα την αθρόα μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων εκ των παραγωγικότερων Ελλήνων με αποτέλεσμα την όξυνση των κοινωνικών αγώνων για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία.

Η απάντηση της μητρόπολης και των ντόπιων τοποτηρητών της ήταν η αμερικανονατοϊκή στρατιωτική δικτατορία με αποτέλεσμα την οικονομική και κοινωνική στασιμότητα και κατάληξη την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους. Αυτά τα γεγονότα ακρωτηριάζουν τον ελληνισμό και καταστέλλουν την ορμή του για πρόοδο και συντονισμό του βηματισμού του με τις σύγχρονες εξελίξεις και δυνατότητες.

Η χούντα τελικά καταρρέει κάτω από την πίεση του ελληνικού λαού και την παγκόσμια κατακραυγή και έτσι μπαίνομε με την ‘αλλαγή σκυτάλης’ στην εποχή που ονομάστηκε ‘μεταπολίτευση.

Ο ελληνικός λαός και σύσσωμος ο ελληνισμός ξαναμαζεύει τα συντρίμμια του, ξαναφρεσκάρει το όραμά του για μια σύγχρονη Ελλάδα σε ένα καλύτερο κόσμο και στρατεύεται στον αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση με Δημοκρατικές Διαδικασίες. Αλλά ξέχασε ή δεν του είπαν πως αυτές οι αλλαγές δεν είναι υπόθεση του εποικοδομήματος, αλλά της ριζικής αλλαγής του οικοδομήματος μέχρι και την ριζική ξεθεμελίωσή του.

Στο μεταξύ το πολιτικό σύστημα, το εποικοδόμημα με τη μορφή της light αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μεγαλούργησε ως κατοχικός σαράφης με τα παρακάτω θαυμαστά έργα του με τη βοήθεια των οποίων ο έλεγχος της ελληνικής οικονομίας πέρασε κυριολεκτικά στα χέρια μιας νέας ανελέητης υπερεθνικής νεοαποικιοκρατικής-νεοϊμπεριαλιστικής μαφίας η οποία έδρασε με σύστημα και σχέδιο, που το εφάρμοσαν οι ντόπιοι συνεταίροι τους, Ας δούμε μερικά στοιχεία από το σχέδιο λεηλασίας της Ελλάδας:

  1. Οι ‘αγορές του αιώνα’ που έρχονταν και απέρχονταν κάθε χρόνο, όπως η άνοιξη, και προέρχονταν από τοκογλυφικά ‘δάνεια εξυπηρέτησης’ και ανέρχονταν σε δεκάδες δισεκατομμύρια Δραχμές και στη συνέχεια Ευρώ, γεμίζουν την Ελλάδα με τα, συνήθως άχρηστα και μη συμβατά με τις αμυντικές και αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας, αμερικανικά Φάντομ, τα F16 και τα Απάτσι, τα γερμανικά Λέοπαρντ, τις πυραυλάκατες και τα υποβρύχια τύπου 214, ‘που γέρνουν’, τα γαλλικά Μιράζ και τους πυραύλους Εξοσέτ, αλλά και τα σοβιετικά και αργότερα τα ρωσικά αμυντικά-πυραυλικά συστήματα, όπως οι S300, για να κερδοσκοπεί η οικονομία του Βορά και να υπάρχει εργασία και ‘κοινωνική ειρήνη’ στη Μητρόπολη, έδιναν ένα συμπληρωματικό χαρακτήρα στην ελληνική οικονομία που επέτρεπε τη σταδιακή αφαίμαξη της Ελλάδας.
  2. Αν δίπλα στις ‘αγορές του αιώνα’ βάλουμε και τα λεγόμενα μεγάλα και σκανδαλωδώς υπερτιμημένα και υπερκοστολογημένα  έργα, όπως η Εγνατία οδός, το Μετρό της Αθήνας, τη ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου και φυσικά τα μεγαλοϊδεατικά έργα της Ολυμπιάδας της Αθήνας, που κι’ αυτά έγιναν με ‘δανεισμό εξυπηρέτησης’, με εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, αλλά τα περισσότερα εκχωρήθηκαν για μακροχρόνιες εκμεταλλεύσεις σε συνεργαζόμενες αμερικανικές, γαλλικές, γερμανικές, ελβετικές κ.λπ. ιδιωτικές εταιρείες με ελάχιστη μέχρι μηδενική συμμετοχή χάρη στην υπερτιμολόγηση των έργων και της δημιουργικής λογιστικής.
  3. Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε και στο colpo grosso του ελληνικού χρηματιστηρίου με το οποίο οι ίδιοι πάντα κύκλοι άδειασαν τις ελληνικές τράπεζες από τη λαϊκή αποταμίευση με πρώτους και κύριους συνεργούς και κράχτες τον τότε έλληνα πρωθυπουργό, τον υπουργό του επί των οικονομικών και τους αχυράνθρωπους ‘τραπεζίτες’ που με τις blue chips-φούσκες και τα περίφημα ‘λαμπρόχαρτα’, παραπλάνησαν συνειδητά και εσκεμμένα τους Έλληνες μικροαποταμιευτές να παίξουν για γίνουν πλούσιοι ή να πάρουν ‘μετοχοδάνεια για να ρεφάρουν’, γιατί τάχα το χρηματιστήριο που ‘εκφράζει τη δυναμική της οικονομίας… και θα ανεβεί στις 7000 ή και περισσότερες μονάδες’, συνέβαλαν στην απόλυτη αφαίμαξη της οικονομίας της χώρας, η ‘σωτηρία’ της οποίας οδηγούσε αναγκαστικά στη χρεοκοπία δηλαδή στην ‘ευρωπαϊκή βοήθεια’ και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
  4. Τέλος και για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα της λεηλασίας της Ελλάδας και του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την πάγια τακτική της κομπραδόρικης άρχουσας τάξης να μεταφέρει, με τη βοήθεια βέβαια ή την ανοχή του αστικού κράτους και παρακράτους, τα αθεμίτως αποκτηθέντα από υποτιμολογήσεις και υπερτιμολογήσεις και φυσικά από μίζες διαμεσολάβησης και τα με χίλιους τρόπους κλεμμένα εισοδήματά της στις τράπεζες της Ελβετίας και των διάφορων άλλων ‘φορολογικών παραδείσων’, τα οποία σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις ανέρχονται στο ύψος των περίπου 600 δισεκατομμυρίων Ευρώ, τότε δεν θα είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί φτάσαμε ως εδώ, ποιοι χρεοκόπησαν την Ελλάδα και ποιος χρωστάει πόσα, γιατί και σε ποιόν.

Για όλους αυτούς τους λόγους που είναι άρρηκτα δεμένοι με τα συμφέροντα του γεωγραφικού και κοινωνικού Βορά, δηλαδή του Κεφαλαίου, αλλά και για πολύ σημαντικούς επίσης γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς λόγους που έχουν να κάνουν με τα ηγεμονικά σχέδια του Αμερικανισμού (που πήραν αέρα μετά την εθελούσια κατάρρευση της πάλλε ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης) και τα συμφέροντά των ΕΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και με τα υποηγεμονικά σχέδια του Νεογερμανισμού για τη γερμανοποίηση της Ευρώπης.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα ‘μπήκε’ με τη βοήθεια της Goldman Sachs, των Γάλλων και Γερμανών ‘φίλων’ της, αλλά και με τις ευλογίες της δημιουργικής λογιστικής και της νόθευσης των στατιστικών των μακροοικονομικών μεγεθών της, σε γνώση βέβαια και με την κάλυψη της Eurostat, στην Ευρωζώνη.

Προφανώς με τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους περίπου λόγους η Ευρωπαϊκή Κοινότητα διευρύνθηκε προς το Νότο και προς την Ανατολή και ‘αναβαθμίστηκε’ σε Ευρωπαϊκή Ένωση και σε Ευρωπαϊκή Ζώνη με το Ευρώ ως κοινό νόμισμα, αλλά χωρίς κοινή δημοσιονομική και οικονομική πολιτική. Αυτή η πολιτική της διεύρυνσης αντί της εμβάθυνσης της ΕΕ βόλευε την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση και προφανώς και τα αμερικανικά ηγεμονικά ή συνηγεμονικά σχέδια του ‘γαλογερμανικού άξονα’, που στόχευαν και συνεχίζουν να επιδιώκουν τη διάλυση της ΕΕ, της ΕΖ και την κατάργηση του Ευρώ που εκτόπιζε σταδιακά το δολάριο ως αποθεματικό νόμισμα.

Στο μεταξύ οι ευρωπαϊκές χώρες αναγκάστηκαν να στραφούν προς το φτηνότερο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, προκαλώντας τις ΕΠΑ που ελέγχουν την παγκόσμια ενεργειακή τράπεζα, δηλαδή την Ευρασία, (Μέση Ανατολή και Περσικό Κόλπο) και οργανώνουν σε συνεργασία με τους τοπικούς αντιδραστικούς άρχοντες του πετρελαίου τον ‘πόλεμο των αγωγών’.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της μεγαλοκαπιταλιστικής φάρσας ήταν ο ήπιος και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ ‘συμμαχικός’ ανταγωνισμός μεταξύ Ευρώπης και ΕΠΑ να μετεξελιχθεί σε ένα ανοιχτό πόλεμο μεταξύ Δολαρίου και Ευρώ.

Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση κομμένη στα μέτρα του αμερικανισμού κλονίζεται, ο γαλλογερμανικός άξονας υποχωρεί μπροστά στα σχέδια του Νεογερμανισμού και η σοβούσα κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης βγαίνει στην επιφάνεια, με συνέπεια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το αποφασιστικότερο όργανο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού να αναδειχτεί με πρόταση του Έλληνα Πρωθυπουργού και της Γερμανίδας Καγκελαρίου σε συνδιαχειριστή των ευρωπαϊκών υποθέσεων και σε εταίρο της Ευρωζώνης.

Και επειδή κανένας από τους αχυράνθρωπους πολιτικούς και κανένας από τους ‘σιτιζόμενους στο πρυτανείο’ οικονομολόγους δεν ήθελαν να εκθέσουν τον εργοδότη τους, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα, για την κρίση, ανακάλυψαν όλοι μαζί ξαφνικά πως για την κρίση φταίει το ‘μαύρο πρόβατο’, δηλαδή η Ελλάδα και συγκεκριμένα το ‘μεγάλο χρέος’ που όλοι αυτοί μαζί δημιούργησαν και γι’ αυτό αποφάνθηκαν πως η Ελλάδα θα έπρεπε να μπει σε καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης και σε πρόγραμμα λιτότητας που φτάνει μέχρι του βαθμού της κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας και της εξόντωσης των εργαζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο εκφυλισμός του μεταπολιτευτικού κοινωνικού οράματος σε πολιτικό όραμα, η χυδαία ενσωμάτωση του ηγετικού πολιτικού προσωπικού στο καπιταλιστικό οικοδόμημα, το ξεθώριασμα του οράματος για ‘σοσιαλιστικό μετασχηματισμό’, η ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας και τελικά η διαγούμηση του πλούτου της από τους δανειστές της που δόλια τη δάνειζαν για να μην πτωχεύσουν αυτοί και οι χώρες τους.

Το συμπέρασμα είναι πως ο αρχιτέκτονας της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης είναι ο σκληρός πυρήνας του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος στα πλαίσια του οποίου το κεφάλαιο γενικά ρουφάει το αίμα των εργαζόμενων για να μεγαλώσει τα κέρδη και την εξουσία του πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα, αλλά όπου και το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό για να διευκολύνει την καπιταλιστική συσσώρευση-συγκεντροποίηση, για λογαριασμό των σχεδίων του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία.

Το ξαφνικό ξεπέταγμα της Κίνας ως μεγάλης οικονομικής δύναμης και υποψήφιου ηγεμόνα αναγκάζει το δυτικό καπιταλισμό να κινεζοποιήσει την εργασία για να μπορέσει να προωθήσει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, να φρενάρει τον κινεζισμό ως όραμα της κρατικομονοπωλιακής καπιταλιστικής Κίνας να διαλύσει την οικονομία της Δύσης και να ηγεμονεύσει για να προλάβει η Δύση να επιβάλει την παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού.

Το συμπέρασμα είναι πως η κατάσταση είναι σοβαρή και συνεπώς κάτι πρέπει να κάνουμε.

Κάποιοι μας λένε πως γενικά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Άλλοι πάλι μας λένε πως μπορούν αυτοί να κάνουν τα πάντα για λογαριασμό μας φτάνει να τους δώσουμε τη δύναμή μας, να τους βοηθήσουμε να πάρουν την εξουσία και δεν κατανοούν πως το πρόβλημα της σύγχρονης κοινωνίας δεν είναι να πάρει την καπιταλιστική εξουσία, αλλά να καταργήσει τον καπιταλισμό ως κοινωνική σχέση και μ’ αυτό να καταργήσει κάθε μορφή εξουσίας και να εγκαθιδρύσει σχέσεις αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας που θα πάρουν τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και την Αταξική Κοινωνία.

Βέβαια το θέμα της κατάργησης του καπιταλισμού ως κοινωνική σχέση καταχρηστικής ιδιοποίησης των μέσων παραγωγής και του κοινωνικού πλούτου και συνεπώς της αντικατάστασής του με την Άμεση Δημοκρατία είναι για πολλούς ένα ταμπού και για άλλους terra incognita, πράγμα που κάνει επιτακτική την ανάγκη ανάδειξής του σε θέμα δημόσιου διαλόγου για να πάψει να είναι ταμπού, άγνωστη χώρα ή ουτοπία μέχρι να γίνει κεντρικό κοινωνικό θέμα της μίζερης καθημερινότητάς μας που μπορούμε και πρέπει να αλλάξουμε.

Αν η έννοια Αριστερά μπορεί να αποκτήσει ένα σύγχρονο περιεχόμενο, ως Αριστερά του 21ου αιώνα, τότε αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το δημόσιο διάλογο με θέμα την Άμεση Δημοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα, την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό που θα απαλλάξει την κοινωνία από όλους τους εξουσιαστικούς μύθους, θα την φέρει σε επαφή με την εκλαϊκευμένη επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση και θα την κάνει ικανή να αποφασίσει η ίδια πότε, γιατί και πως θέλει να αυτοκυβερνηθεί, γιατί είναι βέβαιο πως η κοινωνία δεν θέλει να είναι ετεροπροσδιοριζόμενη και αντικείμενο εξουσιασμού και μάλιστα βίαιου.

Αυτή η σύντομη ανάλυση δείχνει πως η τρέχουσα κρίση, δεν είναι παρά μια κρίση παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος και συνεπώς από τη στιγμή που το συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα, που στηρίζεται πάνω στις οικονομικές, κοινωνικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες και καταδικάζει το 99% του παγκόσμιου πληθυσμού στη φτώχεια και την εξαθλίωση, καταστρέφει τα αναγκαία για τη ζωή οικοσυστήματα του πλανήτη και εξελίσσεται σε ένα παγκόσμιο φασισμό, αυτό το σύστημα δεν έχει λόγο ύπαρξης και η κοινωνία-ανθρωπότητα οφείλουν να το αντικαταστήσουν με ένα νέο σύστημα που θα βάζει τους ανθρώπους, το μέλλον και τον πολιτισμό τους πάνω από τα κέρδη μιας ελίτ που αποτελεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Βέβαια το πέρασμα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα σ’ έναν καλύτερο κόσμο δεν είναι εύκολη υπόθεση και προπαντός δεν είναι υπόθεση νέων πολιτικών μεσσιών, νέων ‘ηγετών’, νέων πρωτοποριών και νέων κομμάτων που θα λειτουργήσουν ως εκτόνωση της κοινωνικής αγανάκτησης και ως κολυμβήθρες εξαγνισμού του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλιστικού συστήματος. Και προφανώς στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν είναι υπόθεση ενός μόνο λαού και μιας μόνο χώρας.

Ο καινούργιος καλύτερος κόσμος μπορεί και πρέπει να είναι υπόθεση της κάθε κοινωνίας ξεχωριστά και σε συνδυασμένη και αλληλέγγυα συνεργασία της ανθρωπότητας συνολικά, σε μια διαδικασία από τα κάτω προς τα πάνω που θα ξεκινάει από τον καθένα μας ως συνειδητή προσπάθεια να απαλλαγούμε από τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και τους σκοταδιστικούς μύθους και από ότι αυτές εκφράζουν και από όποιον αυτές εκφράζονται.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε ή να αποκτήσουμε τη χαμένη μας Ανθρωπία και Εαυτότητα ως αυτεξούσια άτομα που παύουν να είναι οπαδοί εξουσιομανών ηγετίσκων, ως αυτοπροσδιοριζόμενες συλλογικότητες που παύουν να είναι μπουλούκια τοπικών και κλαδικών τσοπαναραίων, ως αυτοδιευθυνόμενες κοινωνίες που παύουν να είναι ακολουθία δημαγωγών αχυρανθρώπων, κομματικών αξιωματούχων και αντικείμενο εκμετάλλευσης πλουτοκρατών πατριδοκάπηλων, ως έθνη και ως οικουμενικότητα που αγωνίζονται να ντύσουν τη ζωή με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά και να δώσουν πνοή ζωής και προοπτική στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Αυτά όλα δεν είναι παρά ένας καινούργιος σύγχρονος διαφωτισμός που θα ξαναζωντανέψει το δημόσιο χώρο και το δημόσιο διάλογο και θα ανοίξει τους ορίζοντες για μια επανάσταση ατομικής, συλλογικής, οικονομικής, κοινωνικής, τοπικής περιφερειακής, εθνικής, οικουμενικής αποκαπιταλιστικοποίησης.

Στην πορεία αυτής της διαδικασίας η γνώση θα γίνεται επίγνωση, όραμα και συνείδηση, απόφαση και αγώνας όλο και περισσότερων ανθρώπων και σταδιακά ο καθένας θα ανακαλύπτει το Εμείς και θα γίνεται συλλογικότητα, οι συλλογικότητες κινήματα και τα πολλά κινήματα θα γίνονται μια συμπαγής και συνειδητή κοινωνική πλειονότητα, η οποία θα μπορεί να αφοπλίσει ιδεολογικά τους μηχανισμούς της εξουσίας, να καταργήσει τους θεσμούς που νομιμοποιούν την ανισότητα, την άδικη, τη σκληρή και απάνθρωπη εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς και να επανοικοιοποιηθεί το σφετερισμένο δικό της πλούτο για τη διασφάλιση της κοινωνικής ισότητας και της καθολικής ευημερίας.

Όπως οι σταγόνες γίνονται ρυάκια, τα ρυάκια παραπόταμοι και οι παραπόταμοι ορμητικά ποτάμια, έτσι και τα κινήματα θα συμπαρασύρουν στην πορεία τους κάθε εμπόδιο στην προσπάθεια της κοινωνίας-ανθρωπότητας να οικοδομήσει ένα σύστημα κοινωνικής ισότητας, ευημερίας, ελευθερίας, δημοκρατίας, ειρήνης και ουμανισμού.

Όλα αυτά δεν είναι γενικότητες και θεωρίες, φαντασιώσεις και ουτοπίες, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα σε όλο και περισσότερους χώρους δουλειάς και κατοικίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όπου ο ένας άνθρωπος διδάσκει τον άλλον και όλοι μαζί διδάσκονται και διδάσκουν τον καθένα τη χαρά της ζωής, την ευτυχία της ελεύθερης δημιουργικότητας και τη δύναμη της ισότιμης συνεργασίας και έτσι ξεπετάγονται νέες μορφές επικοινωνίας, έκφρασης και δράσης, νέα κινήματα που παίρνουν τη σκυτάλη από τα κινήματα των προηγούμενων γενιών για να συνεχιστεί ο αγώνας ενάντια στην εξουσία και το σκοταδισμό των εκμεταλλευτικών ιερατείων.

Όλες οι τεχνοκρατικές συνταγές για ενδοσυστημικές νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές και τριτοτεταρτοδιεθνιστικές λύσεις αποσκοπούν στη διατήρηση του καπιταλισμού με τη μια ή την άλλη μορφή και δεν οδηγούν την ανθρωπότητα παρά στα κρεματόρια, στα γκούλαγκ και στα γκουαντανάμο κι’ από εκεί κατ’ ευθείαν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Οι εργαζόμενοι των περισσότερων χωρών της Λατινικής Αμερικής αφού διαπίστωσαν πως δεν ωφελεί να κάνεις πορείες και να καταλαμβάνεις τις πλατείες και να διαμαρτύρεσαι για τη φτώχεια και την αδικία σε ‘ένα άπληστο ταξικό κράτος, όπως και δεν οδηγεί πουθενά το να κάνεις απεργίες μπροστά στα κλειστά και στα έτοιμα να κλείσουν χρεοκοπημένα εργοστάσια ανίκανων και ‘ανήθικων’ επιχειρηματιών, κατάληξαν μέσα από εργοστασιακές και τοπικές συνελεύσεις, αλλά και μετά από δημόσιο διάλογο στην απόφαση να μπουν μέσα, να καταλάβουν και να λειτουργήσουν μόνοι τους, όπως άλλωστε έκαναν και πριν, τα εργοστάσια.

Οι πρώτες καταλήψεις εργοστασίων, αλλά και άλλων επιχειρήσεων έφεραν τους εργαζόμενους σε σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, αλλά η συμπαράσταση των τοπικών κοινωνιών σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις και η αυτομόληση ενόπλων προς τη μεριά των εργαζόμενων, ανάγκασε τις κυβερνήσεις να αποσύρουν τους ένοπλους. Έτσι οι εργαζόμενοι κέρδισαν χρόνο και κατάφεραν τις πρώτες οικονομικές επιτυχίες, οι οποίες έδωσαν θάρρος και σε άλλους και βρήκαν γρήγορα και άλλους μιμητές και έγιναν σύντομα χιλιάδες με αποτέλεσμα τα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια να προχωρήσουν σε διεθνείς συνεργασίες που συντονίζονται από δικά τους διεθνή δίκτυα αλληλεγγύης, διεύρυνσης, εμβάθυνσης και κατοχύρωσης του συστήματος της αυτοδιαχείρισης.

Η Λατινική Αμερική σήμερα αποτελεί ένα εργαστήρι της κοινωνίας του μέλλοντος και ταυτόχρονα ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι πρέπει να γίνει στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο. Στο βαθμό που αυτή η καταλυτική παρέμβαση στις κοινωνικές διεργασίες γίνει υπόθεση όλων των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, στον ίδιο βαθμό θα χάνει έδαφος η καπιταλιστική λογική, ιδεολογία και εξουσία και ο καινούργιος καλύτερος κόσμος θα γίνεται πραγματικότητα.

Η οικονομική εξόντωση του εργαζόμενου ελληνικού λαού δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τον αστικό κοινοβουλευτισμό γιατί αυτά είναι όργανα του κεφαλαίου που τελικά λειτουργούν στην κατεύθυνση της αποδυνάμωσης της Ελλάδας, η γεωστρατηγική σημασία της οποίας αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον έλεγχο της παραγωγής και μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχός της από τον αμερικανισμό και να εξουδετερωθεί η επιρροή της Ρωσίας πάνω στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Είναι η ώρα της ελληνικής κοινωνίας, των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, να πάψουν να ποδηγετούνται, να αυτομαστιγώνονται και να μοιρολατρούν και να συνειδητοποιήσουν πως το Σήμερα και το Αύριο της Χώρας βρίσκεται στα χέρια τους, γι’ αυτό ας τα απλώσουν για να το πάρουν, όπως άλλωστε έκαναν πολλές φορές στην ιστορική διαδρομή αυτής της χώρας, γιατί αν δεν το κάνουν αυτές οι δυνάμεις θα το κάνουν και πάλι τα παρακρατικά ‘τάγματα εφόδου’ για λογαριασμό της Νέας Τάξης Πραγμάτων που θα είναι χειρότερη από την παλιά.

Και επειδή η κρίση δεν είναι ελληνική, αλλά ευρωπαϊκή και παγκόσμια και κύρια καπιταλιστική και συνεπώς τα ίδια κοινωνικά προβλήματα αντιμετωπίζουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό και οι άλλοι λαοί, είναι βέβαιο πως όποια κοινωνία κάνει την αρχή για την κατάργηση του καπιταλισμού και την κοινωνική και εθνική αυτοδιάθεσή της είναι βέβαιο πως σ’ αυτή την προσπάθειά της δεν θα μείνει μόνη.

Το πρόβλημα είναι να νικήσουμε το φόβο ή/και το πάθος της εξουσίας, να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση που οδηγεί στην κοινωνική αδράνεια και να αναδειχτούμε ως κοινωνία σε υποκείμενο της δικής μας απελευθέρωσης και σε αρχιτέκτονα οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου που σήμερα, στον 21ο αιώνα δεν είναι μόνο αναγκαίος αλλά και εφικτός.

Κώστας Λάμπος είναι Δρ. της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του Freie Universitaet Berlin. Έχει διδάξει στην ΑΒΣΘ (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και στο ΤΕΙ Αθήνας. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα στα ελληνικά, στα γερμανικά και στα αγγλικά, καθώς και τα βιβλία:

– «Abhaengigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung darkestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands», R.G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981
– «Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας», Αιχμή,1983
– «Συνεταιρισμοί και ανάπτυξη» (Kοχλίας, 1986, Ηλίανθος, 1996 και Δαρδανός-Τυπωθήτω, 2000
– «Από την κρίση στην υπέρβαση του ελληνικού περιφερειακού καπιταλισμού», Αιχμή, 1988.
– «Συντεταγμένες εθνικής αγροτικής αγροτικής ανασυγκρότησης», Ηλίανθος, 1991.
– «Εισαγωγή στον οικονομικό προγραμματισμό», Ηλίανθος, 1996.
– «Η ζεύξη Ρίου Αντιρρίου και οι εχθροί της ανάπτυξης», Αθήνα 1992 και 1993
– «Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του φόβου και της παρακμής», Παπαζήσης, 2009.
– «Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία: Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητα προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό», Νησίδες, 2012.

Ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να συμμετέχουν και επίσης για όσους θέλουν να προσθέσουν κάτι στις απόψεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Επικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr

3000meres.blogspot.gr _ Για όσους δεν το γνωρίζουν…

Για όσους δεν το γνωρίζουν, εδώ και αρκετόν καιρό το www.tvxs.gr έχει ξεκινήσει σε συνεργασία με τη δημοσιογράφο Κρυσταλία Πατούλη μια έρευνα με βάση το ερώτημα «Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;«. Στο ερώτημα αυτό απαντούν άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, με σκοπό έναν δημόσιο διάλογο.

Η κύρια ιστοσελίδα στο TVXS είναι η παρακάτω εξής: Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε; της Κρυσταλίας Πατούλη. Μια εναλλακτική σελίδα είναι η ΕΡΕΥΝΑ _ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.

Μέχρι στιγμής έχουν απαντήσει πάρα πολλοί άνθρωποι και οι απόψεις είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Στην περίπτωση που κάποιος θέλει πραγματικά να ενημερωθεί και να προσπαθήσει να βγάλει κάποιο συμπέρασμα για την κρίση, ίσως και να διαμορφώσει μια σωστή άποψη, αυτές οι απόψεις είναι σίγουρα μια όαση μέσα στην έρημο του διχασμού και της παραπληροφόρησης που υφιστάμεθα από τα «παραδοσιακά» μέσα μαζικής ενημέρωσης. Γιατί αυτές δεν προβάλλουν μόνο προτάσεις, αλλά προσπαθούν και να διατηρήσουν ένα σωστό επίπεδο σεβασμού και ήθους απέναντι στη διαφορετική άποψη. Και αυτό είναι κάτι που όλοι μας ανεξαιρέτως οφείλουμε να προσέξουμε σήμερα. Μέσα σε αυτό το επιτηδευμένο χάος τείνουμε να μην εξετάζουμε καν την άλλη άποψη και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να επιτεθούμε σε οτιδήποτε δεν ακούγεται ωραίο στα αυτιά μας.

Παρακάτω θα αναρτήσω μια καλή, κατά τη γνώμη μου, άποψη ως προς το καίριο ερώτημα. Ο Θάνος Μικρούτσικος, μια σημαντική προσωπικότητα για τον τόπο, απαντά με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο και εξηγεί, μέσα από προσωπικές του εμπειρίες και συλλογισμούς, για ποιους λόγους θα πρέπει να καταψηφίσουμε το μνημόνιο. Είναι ένα καλό άρθρο, άσχετα από την πολιτική τοποθέτηση ή τη γνώμη που έχει κανείς για τον μουσικοσυνθέτη, επειδή οι τοποθετήσεις του συμπυκνώνουν σε μεγάλο βαθμό τους προβληματισμούς και την αγωνία όλων των Ελλήνων σήμερα.
Θάνος Μικρούτσικος: Να φύγουμε, πάση θυσία, από το μνημόνιο!, 03 Ιουν 2012 | Κρυσταλία Πατούλη, Ιστοσελίδα TVXS.gr:

«Θα σεβαστώ οποιονδήποτε έχει μία άλλη άποψη, αλλά, προσωπικά, έχω την εντύπωση, ότι το μνημόνιο μάς καταστρέφει.
Αν αποφασίσουμε, σύμφωνα με τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Σαμαρά και την Ντόρα Μπακογιάννη, να κάνουμε εθνικό ποιητή τον Πολέμη, μπορεί να αλλάξουμε άποψη…  Διότι, ο Πολέμης, ο ποιητής που μάθαμε όταν ήμασταν στο σχολείο, έλεγε:
«Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά; Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά;…».

Ε, λοιπόν, δεν είναι αυτή η πατρίδα μας! Πατρίδα μας δεν είναι ούτε καν η Ακρόπολη. Η Ακρόπολη είναι ένα σύμβολο, ιστορικής σημασίας. Πατρίδα, είναι τα 10 εκατομμύρια Έλληνες! Και αυτοί καταστρέφονται! Καταστρέφονται, και δεν υπάρχει επιστροφή μέσω του μνημονίου!
Αυτό το μνημόνιο, πρέπει να ακυρωθεί!

Και μόνο τότε, έχουμε πι-θα-νό-τη-τες, να αρχίσουμε κάποια στιγμή, στο κοντινό μέλλον, ή μεσοπρόθεσμα να ανακάμπτουμε. Αλλιώς, θα μας πάνε σερνάμενα κουφάρια το 80 – 90% των Ελλήνων, μέχρι το 2025, για να μας παραδώσουνε στους μεγάλους επιχειρηματίες, με πολύ φτηνή εργατική δύναμη, θα πάρουν το μεγαλύτερο κομμάτι του πλούτου μας πάρα πολύ φτηνά, διότι αυτός είναι ο βασικός στόχος για να ξανασυσσωρεύσουν πολλά χρήματα σε λιγότερα χέρια (και πάει, ακόμα κι αυτό που λέει ο Πολέμης, δηλαδή).
Αυτός είναι ο στόχος! Και σε αυτό πρέπει να πούμε ένα «Όχι!».

Ένα μικρό όχι το είπαμε στις 6 Μαΐου. Θα πρέπει να το βροντοφωνάξουμε περισσότερο, και υπάρχει περίπτωση -γιατί δεν είναι μόνο τα ντόμινο τα δικά τους, αλλά είναι και τα ντόμινο τα δικά μας- να περάσει σα μήνυμα, και σε άλλους ευρωπαϊκούς λαούς.

Επειδή ακούγεται κατά κόρον το επιχείρημα, αρχικά από τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά, δυστυχώς και από τον Κουβέλη, ότι, για μας, πρώτη γραμμή είναι η Ευρώπη και το ευρώ, και εγκαλούν, για παράδειγμα, τον Σύριζα, που μιλάει για καταγγελία, τί θα γίνει αν μας κόψουν τη βοήθεια, που θα μας σπρώξουνε προς το να φύγουμε από την Ευρώπη και από το ευρώ…

Μπορώ να συζητήσω και αυτό, το κατά πόσο μπορούν να μας κόψουν την βοήθεια κλπ., αλλά, δεν θέλω να μιλήσω ως προς αυτό. Αν δεχτώ ως υπόθεση εργασίας, ότι καταγγέλλεται το μνημόνιο και γίνεται αυτό που λέει η ΔΗΜΑΡ, το Πασόκ και η ΝΔ, θα ήθελα να αντιστρέψω το ερώτημα, κυρίως προς τη ΔΗΜΑΡ και δευτερευόντως τη ΝΔ και το Πασοκ, που τους έπιασε κωλοπιλάλα για την επαναδιαπραγμάτευση, ως εξής:

θα επαναδιαπραγματευθούν δύο, τρία, τέσσερα πράγματα. Πείτε, ότι επαναδιαπραγματεύονται, όπως έχω ακούσει, για τις συλλογικές συμβάσεις, για να ξαναεπανέλθει ο χαμηλότερος μισθό στα 700 ευρώ, και επίσης για τους χαμηλοσυνταξιούχους. Όχι, ότι κερδίζουμε σπουδαία πράγματα, αλλά είναι τρία σπουδαία ζητήματα που αφορούν ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού.

Και αν δεν το δεχτούνε; Εσείς, θα προχωρήσετε στο μνημόνιο, αφού η κόκκινη γραμμή σας είναι να μην κοπεί η βοήθεια; Βγαίνετε να πείτε στον Ελληνικό λαό, ότι αν δεν δεχτούν π.χ. σε αυτά τα τρία ζητήματα, εμείς, δυστυχώς θα ακολουθήσουμε το μνημόνιο; Τολμάτε να το πείτε αυτό το πράγμα;

Αυτό είναι το συγκλονιστικό, και αυτός είναι ο λαϊκισμός. Και το περιμένεις από τη ΝΔ, το περιμένεις από το Πασόκ, διότι είναι δύο δυνάμεις που στηρίζουν τις τράπεζες και την ιθύνουσα τάξη της Ευρώπης. Από τη ΔΗΜΑΡ, όμως, δεν το περιμένεις, με μια ευαισθησία, έστω ροζ , της Αριστεράς…

Για μένα, η κόκκινη γραμμή είναι η αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, για μένα η κόκκινη γραμμή είναι η επιβίωση του ελληνικού λαού!

Άκουσα, μάλιστα από έναν άνθρωπο του συστήματος, μεγαλοδημοσιογράφο, συγκεκριμένα τον Νίκο Χατζηνικολάου, ο οποίος προς τιμήν του, απευθυνόμενος στον Άδωνη Γεωργιάδη, ρώτησε το εξής: Φετίχ είναι το ευρώ; Απαντά, αυτός, όχι, αλλά, είναι καταστροφή αν φύγουμε από το ευρώ, κλπ. Και του απαντά: Πόσοι είναι οι άνεργοι κύριε Γεωργιάδη; Λέει, εκείνος, ένα εκατομμύριο. Δεν είναι ένα εκατομμύριο, του λέει, διότι εάν προσθέσουμε και εκείνους με το ένα μεροκάματο το μήνα, είναι ενάμισυ προς δύο εκατομμύρια. Και αν γίνουν 4 εκατομμύρια, με το μνημόνιο, εσείς θα λέτε να μη φύγουμε από το ευρώ; Γιατί μπήκαμε στο ευρώ; Για να ζούνε 4 εκατομμύρια άνεργοι, και οι υπόλοιποι φτωχοί;

Δεν είμαι υπέρ της δραχμής, να το ξεκαθαρίσω. Δεν είμαι υπέρ της δραχμής, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση που βρίσκεται η χώρα και σε αυτή τη φάση που βρίσκεται η Ευρώπη. Μακάρι, να απαλλαγούμε από το μνημόνιο, μένοντας μέσα σε αυτούς τους θεσμούς. Αλλά, για το όνομα του Θεού και της Παναγίας, για μένα η κόκκινη γραμμή μου, είναι η επιβίωση των ανθρώπων!

Πήγα προχθές στον χασάπη και μπαίνει μία κυρία που τη γνώριζα, έξοχη, καλοντυμένη, και ζητάει εκατό γραμμάρια κιμά και έφυγε με ένα πακετάκι… τσιγάρα κιμά. Και μου λέει, ο χασάπης, μην ανοίγεις τα μάτια σου, αυτό συμβαίνει! Και αυτό συμβαίνει στην περιοχή μου, που είναι μια καλή περιοχή της Αθήνας, πίσω από το Παναθηναϊκό Στάδιο, στο Μετς. Δηλαδή , θέλω να πω, ο κόσμος δεν έχει πια χρήματα!

Δεν είναι 20% η πτώση του βιοτικού επιπέδου. Μετράνε μόνο τις περικοπές. Δεν συνυπολογίζουν το 1,5 ανέργους, δεν συνυπολογίζουν την αύξηση των τιμών, δεν συνυπολογίζουν την αύξηση των φόρων. Αν τα συνυπολογίσεις, η πτώση του βιοτικού επιπέδου, κατά μέσον όρο, είναι πάνω από 40%. Και πάνω από 40% σε προηγούμενους μισθούς του τύπου 1000, 1200, 700 ευρώ, δεν ζει ο άλλος! Δεν ζει η οικογένεια!

Πρέπει να φύγουμε πάση θυσία, εδώ και τώρα, από το μνημόνιο! Και εκεί, να δώσουμε τη μάχη μας, μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, αλλά, το κύριο είναι αυτό!

Θεωρώ, ότι, έτσι όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή, ο Σύριζα ήταν εκείνο το ριζοσπαστικό κόμμα που πρότεινε δύο πράγματα, τα οποία φαίνεται να γίνονται αποδεκτά, από μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού.

Το πρώτο είναι η ενότητα της Αριστεράς πάνω στο ζήτημα: Καταγγελία του Μνημονίου. Ο Σύριζα δεν είπε, έλα ΚΚΕ, έλα ΔΗΜΑΡ, έλατε Οικολόγοι, ελάτε όσοι κινείστε, γενικότερα, σε αυτό που λέμε Αριστερά, να κάνουμε μία κυβέρνηση. Διότι, γνωρίζει, ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές. Όμως είπε, ελάτε, μόνο για το θέμα του μνημονίου.

Και εδώ, θεωρώ ότι είναι απαράδεκτη η στάση του ΚΚΕ, κάνω μία παρένθεση να πω ότι αυτό το κόμμα, δεν θα το βρίσω ποτέ και θα το σέβομαι διότι  έχει μία ιστορία αγώνων και θυσιών που πλησιάζει τα 100 χρόνια, διαφωνώ όμως, κάθετα, με τη στάση του, διότι, υπενθυμίζω ότι σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο που περνούσε η χώρα μας, δηλαδή, εννοώ, στην Κατοχή, από τους Γερμανούς ναζιστές, το 1941 – 1944, όταν δημιουργήθηκε το ΕΑΜ και έφτασε να εκφράζει το 80% του ελληνικού λαού. Δεν ήταν όλοι αυτοί κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές δεν ήταν παραπάνω από 5-6%. Τότε, όμως, με στόχο να αντισταθούμε στους κατακτητές, συσπειρώθηκε τόσος κόσμος.

Ε, αυτό είναι που προτείνει ο Σύριζα: Ελάτε, ρε παιδιά, να μπορέσουμε να αντισταθούμε ακόμα καλύτερα, για να ξεφύγουμε από τη λαίλαπα κι από την καταστροφή που επιφέρει το μνημόνιο.

Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο είναι, ό,τι, τον τελευταίο χρόνο, για πρώτη φορά, έστω ανεπαρκώς, γιατί δεν θέλω να το παίξω… οπαδικά, ο Σύριζα διετύπωσε μία σειρά μέτρων που αφορούν μια μεταβατική περίοδο. Αυτό, δεν το είχε κάνει ποτέ κόμμα της Αριστεράς. Ή θα μιλούσε ενάντια σε κάποια μέτρα, ή θα μιλούσε για τη… Δευτέρα Παρουσία, δηλ. πότε θα γινόταν ο Σοσιαλισμός.

Αντίθετα, ο Σύριζα, εδώ και ένα χρόνο, έχει αρχίσει να διατυπώνει -θα το ξαναπώ για να το εμπεδώσετε: έστω ανεπαρκώς!- ένα σχέδιο.

Αυτά τα δύο πράγματα, με έκαναν να ταχτώ με το μέρος του Σύριζα σε αυτές τις εκλογές και να θεωρήσω, ότι πρέπει όλοι όσοι έχουμε παρεμφερείς απόψεις και πιστεύουμε ότι το μνημόνιο είναι ήδη καταστροφή, να τον υποστηρίξουμε, διότι μόνο με μία τέτοια εκδοχή, έχουμε πιθανότητες να ξεπεράσουμε έστω μεσοπρόθεσμα –όχι μικροπρόθεσμα– αυτό το τεράστιο πρόβλημα, το οποίο σέρνει όλον τον ελληνικό λαό, στην καταστροφή.

Και σε ότι αφορά την περίφημη διγλωσσία που τον κατηγορούν, έχω να πω το εξής: Κατ’ αρχήν, ποιος τον κατηγορεί; Το Πασοκ; Που ήταν υπερασπιστής του μνημονίου και τώρα ούτε λίγο, ούτε πολύ, βγαίνει ο Βενιζέλος και κάποιοι άλλοι εναντίον του μνημονίου; Που έκάναν, δηλαδή, το άσπρο – μαύρο και τώρα το μαύρο – άσπρο; Ή η ΔΗΜΑΡ –θα το ξαναπώ- η οποία μας τάραξε με το ζήτημα «κατηγορώ τον Σύριζα γιατί δεν έγινε κυβέρνηση, ενώ έπρεπε να γίνει κυβέρνηση και πάμε λανθασμένα για εκλογές», αλλά, δεν καταλαβαίνω, με αυτή τη λογική, γιατί δεν έκανε κυβέρνηση με την ΝΔ και το Πασοκ; Είχαν 168 βουλευτές. Όμως, κρύβει το γιατί! Γιατί, αν έκανε κυβέρνηση και σε 6 μήνες ξαναγίνονταν εκλογές, ο Κουβέλης θα έψαχνε να βρει την ψήφο της γυναίκας του. Και αντί να το πει έτσι, το κρύβει, άρα και αυτός λειτουργεί με λαϊκίστικο τρόπο.

Για την περίφημη, λοιπόν, διγλωσσία, ή τριγλωσσία – τετραγλωσσία, όπως θέλετε πείτε το, ένα κόμμα του 4,5% φτάνει το Μάιο να γίνει 17%, και στη χειρότερη περίπτωση στις εκλογές να γίνει 25%, αντιλαμβάνεστε ότι δεν είναι δυνατόν μέσα σε δύο μήνες να αφομοιωθεί η νέα πραγματικότητα. Δέκα Λένιν να έκρυβε ο Σύριζα μέσα στους κόλπους του, πάλι δεν θα μπορούσαν να αφομοιώσουν αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Από την άλλη μεριά, αν ο Σύριζα ή ο Συνασπισμός, πριν ένα χρόνο, στο 4%, έφτιαχνε μία θεωρητική ανάλυση που θα έλεγε ότι το τάδε φορολογικό νομοσχέδιο με τα 60 σημεία, θα πρέπει να είναι αυτό, όποιος το παρουσίαζε, θα έπρεπε να του πούνε όλοι οι υπόλοιποι, σύντροφε είσαι για το Δρομοκαϊτειο! Αυτά, λοιπόν, τώρα απαιτούνται και τώρα πρέπει να γίνουν εξειδικεύσεις. Χώρια, που η πραγματικότητα αλλάζει με τραγικό τρόπο, συνεχώς.

Συνεπώς, έχω την εντύπωση, ότι, βεβαίως στα χέρια του Σύριζα είναι να κάνει μια άλλη πολιτική, να ενοποιήσει αυτές τις απόψεις, όσο μπορεί πιο σύντομα αλλά αφομοιωμένα, αλλά το κυριότερο, είναι το εξής:

Δεν υπάρχει περίπτωση αν βγει Πρωθυπουργός ο Τσίπρας να υπάρχει μία κυβέρνηση του Σύριζα, και να μην γίνουν πολλά λάθη. Τα οποία, όχι μόνο θα μεγιστοποιηθούν από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, από τους ξένους, από το Διεθνές Νομισματικό Σύστημα, αλλά θα πέσουν και του κόσμου οι τρικλοποδιές!

Μία λύση έχει ο Σύριζα και ο Τσίπρας. Διακυβέρνηση με το λαό, ως εξής: Φτιάχνει π.χ. έναν νόμο και αποδεικνύεται σε 15 μέρες ότι είναι ελλιπής, ατελής ή και λανθασμένος. Στον Κολωνό, επάνω σε… βαρέλι ο Πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στον κόσμο, που είναι 3, 4, 10, ή 15 χιλιάδες, λέει, κάναμε τον νόμο αυτόν, αλλά είναι λάθος, ή έχει ελλείψεις, τον τραβάμε πίσω να τον διορθώσουμε…

Που σημαίνει μία διακυβέρνηση για τον κόσμο με τον κόσμο, χωρίς να υποκύπτει σε λαϊκισμούς. Αυτός είναι ο δρόμος. Κι αν αυτό ακολουθηθεί, διαβεβαιώνω ότι εγώ βλέπω φως στην άκρη του τούνελ και βλέπω και ελπίδα!

***
Θέλω να πω κι ένα περιστατικό που μου συνέβη, γράφω τώρα μία μουσική για την Επίδαυρο, τις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, και ήμουν στην Πετρούπολη στο στούντιο που γράφω, αργά το βράδυ, και φεύγοντας πήρα ταξί να πάω στο σπίτι μου. Μεγάλη η διαδρομή, ο ταξιτζής ήταν έξαλλος, αντιμνημονιακός, και χωρίς να μου πει που ανήκει, άρχισε να μου λέει, ότι αυτοί οι γελοίοι τύποι που από τα κανάλια, από το Πασοκ και τη ΝΔ, χτύπησαν τον Τσίπρα επειδή είπε Ολανδρέου τον Ολαντ, και λένε, κύριε Θάνο, ότι δεν είναι πολίτικαλ κορέκτ, με συγχωρείς πάρα πολύ, αλλά, εμένα, ένας νεαρός που είναι πολιτικός αρχηγός, επιτέλους με έκανε υπερήφανο, απέναντι σε όλους αυτούς του οσφιοκάμπηδες και τους γλοιώδεις…

Και εκεί που περίμενα να μου πει ότι είναι Σύριζα, μου λέει, και να φανταστείς, ότι εγώ ψήφισα τον Καμμένο γιατί είμαι δεξιός!
Θέλω να πω, με αυτό, ότι ο κόσμος πια, είναι πολλά βήματα μπροστά. Και δεν αντέχει άλλο, ούτε το σφίξιμο στον… λαιμό που του επιβάλουνε, αλλά ούτε και την αναξιοπρέπεια που επίσης του έχουν επιβάλει και που επιτρέπουν στον κάθε κομπλεξικό, Σόιμπλε, να βγαίνει με άνεση χιλίων καρδιναλίων, και να μιλάει για το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών, να κουνάει το δάχτυλο, αυτός ο τύπος, που είναι πιο αντιπαθής και από τον υπουργό οικονομικών του Χίτλερ! Με συνομιλητές τους Βενιζέλο – Σαμαρά, να χαριεντίζονται…

Όπως αυτό το γεγονός που δημοσιεύτηκε ξώφαλτσα στο Mega, με τον Βενιζέλο και τον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής ομάδας των Γερμανών Σοσιαλιστών, όπου υποτίθεται ότι μιλούν χωρίς να τους ακούνε, και τον ρωτά ο Βενιζέλος «τι γνώμη έχεις για τον Τσίπρα;» και ο άλλος κάνοντας μια γκριμάτσα, είπε κάτι, για να του ανταπαντήσει ο Βενιζέλος,οφείλω να σου πω, μπράβο σου, γιατί ήσουν πολύ αυστηρός αλλά του άξιζε!

Είναι δυνατόν, αρχηγός τρίτου κόμματος στην Ελλάδα, να κατηγορεί τον αρχηγό του δεύτερου κόμματος με έναν γερμανό πολιτικό; Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει! Είναι απίστευτο, το πόσο γλοιώδεις είναι, και το πόσο υπόδουλοι είναι.
Αλλά, δεν θέλουμε εμείς να είμαστε υπόδουλοι!

***
Αναφερόμενος και στα μεγάλα ΜΜΕ, αυτά, ανήκουν στα χέρια πλήρως διαπλεκομένων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Θεωρώ ότι τα ΜΜΕ, και περισσότερο ο τηλεοπτικός χώρος και λιγότερο ο ραδιοφωνικός κλπ., παίζουν ένα συγκεκριμένο ρόλο από το 1990, που ενοποιεί το κρατικό ιδεολογικό μηχανισμό του καπιταλισμού. Τα μέσα αυτά, βρίσκονται στα χέρια πάρα πολύ λίγων ανθρώπων, οι οποίοι εμπλέκονται με τους πολιτικούς εδώ και 20 χρόνια. Ως εκ τούτου, χρησιμοποιούν, είτε επώνυμους δημοσιογράφους, που παίζουν το παιχνίδι τους πολύ συνειδητά, ή χρησιμοποιούν άλλους δημοσιογράφους, που γίνεται φανερό, ότι αν θέλουν να παραμείνουν, πρέπει να παίξουν και αυτοί με τους ίδιους όρους. Τα όρια, με λίγα λόγια, προσδιορίζονται από τα συμφέροντα των αφεντικών.

Δηλαδή, και στο Mega, και στο ΣΚΑΪ, και σε όλα αυτά τα κανάλια, αυτό είναι η κύρια πλευρά. Κι αν τους ξεφύγει και ένας – δύο, είναι για απενοχοποίηση, ή διότι τους ξέφυγαν και δεν το πήραν χαμπάρι. Αυτό είναι δεδομένο! Δεν λειτουργεί διαφορετικά. Γι’ αυτό ο κόσμος, όταν έγινε δημοσκόπηση, κατά 50% χαρακτήρισε το Mega, ως μνημονιακό κανάλι. Και διαβεβαιώνω, ότι αν γινόταν ακόμα καλύτερη δημοσκόπηση, θα έβγαινε το 70%.
Διότι, ο κόσμος αυτή τη στιγμή, σπρώχνει για αλλαγή, αφού είναι τόσο άγρια στον… τοίχο κολλημένος, που δεν πάει άλλο!

***
Κι αν κάνουμε μία μικρή ανασκόπηση -χωρίς να πάμε στην Τουρκοκρατία- όταν ανέλαβε ο Γιώργος Παπανδρέου τον Οκτώβρη του 2009, είναι αλήθεια ότι πήρε μια καυτή πατάτα στα χέρια του. Γιατί, θυμάμαι και εγώ, εκείνα τα περίφημα debate κλπ. τον Καραμανλή να λέει λίγες μέρες προ των εκλογών στον ελληνικό λαό, ότι το έλλειμμα είναι 6%. Ο Προβόπουλος βέβαια είχε μιλήσει για 9% κάτι κοντά στο διψήφιο, αλλά ακόμα και αυτό, ήταν μακριά από το 13,5 – 15% που ήταν τελικά το έλλειμμα!
Όντως, λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου, πρώτον, πήρε μια καυτή πατάτα στα χέρια του και δεύτερον –και εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες- ότι ο συσχετισμός στην Ευρώπη, ήταν πολύ δυσάρεστος για κάποιους ανθρώπους που εκινούντο σε έναν άλλο χώρο, γιατί, η συντριπτική πλειοψηφία, ήταν τα πολύ συντηρητικά, νεοφιλελεύθερα -θα έλεγα- κόμματα, με επικεφαλής την Γερμανία της Μέρκελ.

Αυτά είναι τα δύο πράγματα που κληρονόμησε ή που βρήκε μπροστά του ο Γιώργος Παπανδρέου. Θεωρώ όμως, ότι, η διαχείριση αυτών των προβλημάτων στο πλαίσιο του καπιταλισμού, ήταν η πλέον απαράδεκτη, και εξελίχθηκε σε διαχείριση ε-γκλη-μα-τι-κή!

Γιατί, όπως είπα, ήδη από το 2010, και το έχω επαναλάβει πάρα πολλές φορές: Δεν σώζεις τη χώρα, καταστρέφοντας τους κατοίκους της. Καταστρέφοντας το λαό της.

Και δεν καταστρέφεις μόνο το λαό της διπλασιάζοντας την ανεργία -που τυπικά είναι στο 1,2 εκατομμύρια, και επί τοις ουσίας μπορεί και να κοντεύει στα 2 εκατομμύρια εάν προσθέσουμε και τους ανθρώπους που μόλις μετά βίας κάνουν ένα μεροκάματο την εβδομάδα- αλλά φτωχοποιείς ένα μεγάλο ποσοστό, και την περίφημη μεσαία τάξη, η οποία υποτίθεται ότι ήταν ο στυλοβάτης της οικονομίας, γιατί υπήρχαν όλες αυτέ οι μικρές, οι μεσαίες επιχειρήσεις, που παρήγαγαν ένα κομμάτι του πλούτου στην Ελλάδα και δίναν δουλειά στους ανθρώπους, αυτές φαίνονται να διαλύονται και πολλές από αυτές να έχουν κλείσει, και οι υπόλοιπες να συρρικνώνονται.
Συνεπώς, μιλάμε για μια ε-γκλη-μα-τι-κή πολιτική στη διαχείριση του όντως καυτού προβλήματος.

Και σπεύδω να πω, παρότι δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά είμαι ένας ενεργός πολίτης, ότι το 2010 στο πλαίσιο πάντα του καπιταλισμού, υπήρχανε και άλλες λύσεις, οι οποίες για λόγους ενδεχομένως που θα πρέπει κάποτε να απολογηθεί ο Παπανδρέου και οι συνεργάτες του, δεν ακολουθήθηκαν, και ακολουθήθηκε αυτή η ιστορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου της γνωστής ως Τρόικας, η οποία, αυτό το οποίο πρότεινε και ακολουθήσαμε με πειθήνιο τρόπο, στην αρχή το Πασόκ και ο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, και αργότερα μπήκε και η ΝΔ στο παιχνίδι, είναι ένα πράγμα, το οποίο, βαθαίνει συνεχώς την κρίση, αφού δεν είμαστε στο χείλος του γκρεμού, είμαστε στον γκρεμό, και κατά τη γνώμη μου, έτσι όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή, οδηγούμαστε με βάση το μνημόνιο στην απόλυτη χρεοκοπία, και θεωρώ μάλιστα –επειδή είναι και πολύ της μόδας η συζήτηση- ότι η έξοδος από το ευρώ είναι πιθανότερη εάν συνεχίσει να υπάρχει το μνημόνιο και να ακολουθείται από την Ελληνική κυβέρνηση.
Να προσθέσω, ότι, θεωρώ πολύ ύποπτη την κουβέντα, που λέει, ότι, έκλεισε ο κύκλος της μεταπολίτευσης, ένας κύκλος που μόνο δεινά επισώρευσε στον κόσμο, διότι όλα τα προβλήματα ξεκίνησαν από το 1974 και επιδεινώνονταν, επιδεινώνονταν και επιδεινώνονταν… Δηλαδή, ότι επί 38 χρόνια δεν ζήσαμε απολύτως τίποτα, ή ζήσαμε την καταστροφή ή την προετοιμασία για την καταστροφή.

Θεωρώ αυτή την κρίση, ανιστόρητη, επιστημονικά λάθος, και νομίζω ότι εκπορεύεται από αυτούς τους πολιτικούς, που με ένοχο τρόπο μας οδήγησαν στα μνημόνια, ακριβώς, είτε για να απενοχοποιηθούν, είτε για να καταστήσουν τους πάντες ενόχους, και κυρίως από τα παπαγαλάκια τους, δηλαδή, τους μεγαλοδημοσιογράφους του συστήματος.

Γιατί θεωρώ ότι και η επταετία του Κωνσταντίνου Καραμανλή –ποτέ δεν υπήρξα δεξιός- ήταν μια επταετία, η οποία, καταρχήν, λειτούργησε για την εμπέδωση της Δημοκρατίας που είχαμε χάσει επί χούντας, και κυρίως η πρώτη διακυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, ήταν μια διακυβέρνηση με πολύ θετικό πρόσημο σε τρία επίπεδα:

Το πρώτο, ήταν, ότι, -για όσους νεώτερους δεν το γνωρίζουν και δεν μεγάλωναν εκείνα τα χρόνια- υπήρχε ο φόβος του χωροφύλακα απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας (π.χ. λίγο πριν το 1981, σε συναυλίες, μου είχαν επιτεθεί παραστρατιωτικές οργανώσεις στα Γρεβενά και στη Σπάρτη, κατά εξάδες, απειλώντας να με μαχαιρώσουν, και τη γλύτωσα τελευταία στιγμή), ήταν τέτοια η τρομοκρατία που επετίθεντο ακόμα και σε επώνυμους, που τολμούσαν ως προοδευτικοί να πηγαίνουν στους τόπους τους για να παίζουν μια μουσική διαφορετική από τη γνωστή εθνικόφρονα μουσική, που τότε είχαν στο δικό τους ρεπερτόριο.

Το δεύτερο είναι, ότι, έκανε μια εξωτερική πολιτική που τά ‘βαζε, ως σε ένα βαθμό, αλλά τά ‘βαζε με τους Αμερικάνους, και το πιο σημαντικό που ξεχνάνε όσοι θέλουν να ξεχάσουν, ή δεν ξέρουν όσοι είναι γεννημένοι εκείνη την περίοδο, ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, επιχείρησε μία αναδιανομή, πολύ σοβαρή μεταξύ 1982-1984 –και θέλω να τονίσω ότι υπουργός Εθνικής Οικονομίας ήταν ο Γεράσιμος Αρσένης, τότε- όπου, θυμάμαι πολύ έντονα, ότι ο κατώτατος μισθός ήταν 9μιση χιλιάδες δραχμές, και το ’84 είχε φτάσει τις 44.000 δραχμές.

Και ας κατηγορούν τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι αύξησε το χρέος με αυτό, το χρέος μετά από αυτές τις αυξήσεις στους μισθούς ήταν 62% του ΑΕΠ, κατά τι λιγότερο από το χρέος της Γερμανίας, αναλογικά αυτή τη στιγμή. Κι όταν ρώτησα τον Ανδρέα Παπανδρέου, ως Υπουργός Πολιτισμού ,το 1994, ακριβώς γι αυτό το θέμα, με έπιασε ολίγον αυστηρά, και μου είπε, κοίταξε, εγώ έπρεπε να ισορροπήσω την Ελληνική κοινωνία, βγήκα για να εκφράσω λαϊκά στρώματα, μικρομεσαίους, και έπρεπε τότε, να ισορροπήσω μια κοινωνία που ήταν μπαταρισμένη, αυτά λοιπόν ήταν πολύ σημαντικά πράγματα.

Θα δεχτώ, ότι από τότε ξεκίνησαν κάποια συμπτώματα, κάποιες παθογένειες, οι οποίες αργότερα εξελίχθηκαν σε γάγγραινα, αλλά παρόλα ταύτα, όποιος θέλει να εξετάσει επιστημονικά εκείνη την περίοδο, θα την βρει με θετικό πρόσημο.

Για μένα, η αρχή του κακού ξεκίνησε με την πλαστή ευμάρεια της Κυβέρνησης Σημίτη, το 1996. Όταν δηλαδή, υποτίθεται, ότι η χώρα μπήκε σε ανάπτυξη, αλλά αυτή ήταν ψευδοανάπτυξη, γιατί ανάπτυξη γίνεται όταν αναπτύσσεις τα στρατηγικά σου πλεονεκτήματα, όχι όταν φτιάχνεις δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη, αλλά δεν αποτελούν αυτή- καθεαυτή ανάπτυξη, καθότι έχουν αρχή, μέση και τέλος.

Είναι άλλο να πεις, για παράδειγμα, η Κρήτη θα αναπτυχθεί ως προς τον τουρισμό και ως προς την εξαγωγή του λαδιού, και μου χρειάζεται ένα καλό αεροδρόμιο ή ένα καλό λιμάνι, οπότε το φτιάχνω, και είναι άλλο να πεις, φτιάχνω ένα λιμάνι και ένα αεροδρόμιο, γράφω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου το ελαιόλαδο ή τον τουρισμό, και μόλις τελειώσει σε τρία χρόνια αυτό το λιμάνι, μας τέλειωσε και η ανάπτυξη!

Αυτό αναπτύχθηκε επί Σημίτη, και ταυτόχρονα με τη βοήθεια των μεγάλων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, και βεβαίως του χρηματοπιστωτικού συστήματος, -γιατί, τότε πιά, το Πασοκ από εκφραστής λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων είχε γίνει ο εκφραστής του πάνω κομματιού της μεσαίας καθώς και της άρχουσας τάξης, δηλαδή του χρηματοπιστωτικού συστήματος- πλακώσανε όλες εκείνες οι κάρτες με τη βοήθεια της διαφήμισης –δανείσου για να ζήσεις! κλπ- και τότε, και σε επίπεδο ηθικής και σε επίπεδο οικονομικής ζωής, χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια, ξεκίνησε ο μεγάλος δανεισμός, συνεχίστηκε άκριτα επί Νέας Δημοκρατίας – Κώστα Καραμανλή, συνεχίστηκε ν φουσκώνει, τότε, το Δημόσιο, γιατί εγώ, είχα βρει ένα Δημόσιο ως Υπουργός Πολιτισμού στα μέτρα τα κανονικά, απλώς ήταν ανορθολογικό. Μετά άρχισε να βαραίνει και συνεχίστηκε να γίνεται ακόμα πιο ανορθολογικό, για να φτάσουμε το 2009, που σας είπα την άποψή μου στην αρχή της συζήτησης.

Και εν τω μεταξύ, όχι μόνο προηγήθηκε μία Ολυμπιάδα που ήταν το κερασάκι στην τούρτα, και ξοδεύτηκαν πάρα πολλά χρήματα, αλλά τουλάχιστον, αφού προηγήθηκε, και αφού ξοδεύτηκαν, δεν φρόντισαν καθόλου, να τα αξιοποιήσουν. Για παράδειγμα, η Βαρκελώνη το 1992 άλλαξε τη μορφή της πόλης, αλλά η ίδια η Βαρκελώνη μέχρι το 2010 (δεν μιλάω για την κρίση, γιατί πλέον η κρίση έχει χτυπήσει όλες τις χώρες της Ευρώπης και κυρίως το Νότο), επί 18 χρόνια εκμεταλλευόμενη όλα όσα έγιναν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, είχε μια τουριστική ανάπτυξη, άνευ προηγουμένου: Πήγαινες, οποιοδήποτε μήνα του χρόνου, και σπρωχνόσουνα στο δρόμο!
Αντίθετα, εμείς, αφήσαμε ακόμα και αυτά που φτιάχτηκαν το 2004, και σαπίζουν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία.-»

http://3000meres.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html