Έφη Δραμαλή: Ο εχθρός δεν είναι μόνο εξωτερικός

17:09, 28 Σεπ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/107092

Ο εχθρός δεν είναι μόνο εξωτερικός. Δεν φταίνε μόνο τα ξένα κράτη, δεν φταίνε μόνο οι τοκογλύφοι δανειστές, δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί (που φταίνε ούτως ή άλλως για το αντιδημοκρατικό μας σύστημα), δεν φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς!Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και ας ξεκινήσουμε το διάβα μας στον δρόμο του πολεμιστή…» Η ηθοποιός Έφη Δραμαλή, απαντά στην Κρυσταλία Πατούλη, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.

«Γιατί τα πουλιά δεν συγκρούονται μεταξύ τους όταν πετούν σε μεγάλα σμήνη;

Εκτός των εξαιρετικών πτητικών ικανοτήτων τους, τα πουλιά διαθέτουν και ανεπτυγμένη ικανότητα επικοινωνίας.

Λαμβάνοντας έτσι υπόψιν την πορεία άλλων πουλιών που πετούν σε ακτίνα κάποιων μέτρων από τα ίδια, έχοντας ήδη συνειδητότητα της ατομικής τους πορείας και τη διαθεσιμότητα να προσαρμοστούν και να εναρμονιστούν στην κοινή πορεία, τα πουλιά επιτυγχάνουν συλλογικές πτήσεις μακράς διαρκείας, με άψογο προσανατολισμό και ασφαλείς συνθήκες, αποφεύγοντας τις συγκρούσεις μεταξύ τους, με αποτέλεσμα το σμήνος να λειτουργεί ως ένας μεγάλος, ενιαίος, υγιής οργανισμός.

Γιατί οι άνθρωποι διασκορπίζουν και ξοδεύουν την ενέργεια τους σε αλλεπάλληλες συγκρούσεις με τον εαυτό και τους γύρω τους;

Η αλήθεια των φυσικών νόμων και των φιλοσοφικών εννοιών έπαψε να συνευρίσκεται με τις αξίες μας. Η αλήθεια και η αξία βρίσκονται σε απόλυτο διαχωρισμό, διατρέχοντας μεγάλο κίνδυνο αλλοίωσης εώς και εξαφάνισης των εννοιών.

Ο άνθρωπος σχεδίασε, καθιέρωσε και συνεχίζει να ζει σε διηρημένες κοινωνίες, φθήνουσας πορείας. Σχέσεις εξουσίας – ο άξονας γύρω από τον οποίο γυρίζει σήμερα η γη – δήμιοι και θύματα, παντελής έλλειψη παιδείας, ηθική κατάπτωση, αδυναμία πίστης, αισθητική αναπηρία, ιδιοτελής αγάπη, μηδενισμός, κρίση.

Όταν μιλάμε για κρίση είτε αυτή είναι υπαρξιακή είτε οικονομική είτε αξιακή είτε πολιτιστική είτε ατομική είτε κοινωνική, μιλάμε για μια κομβική χωροχρονική πυκνότητα, που αρχικά χρήζει κατανόηση της δομής και της επιρροής της.

Έχοντας διασπάσει εννοιολογικά και λειτουργικά το ενιαίο σώμα της πολιτικής, της οικονομίας και του πολιτισμού και έχοντας πετάξει από μέσα τον πυρήνα της παιδείας σαν άχρηστο κουκούτσι,αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε τα στοιχεία που εισβάλλουν ως ιοί και οδηγούν με καλπάζοντα ρυθμό, το σώμα σε αποσύνθεση.

Τρομακτικό ε;

Κι όμως λειτουργεί τέλεια αυτό το καθεστώς του τρόμου που φύτεψαν και θεριεύει μέσα στα κεφάλια μας.

Ο τρόμος της απώλειας των υλικών κεκτημένων, ο τρόμος της απώλειας των κοινωνικών μας ρόλων-αυτών των ρόλων που μας κάνουν αναγνωρίσιμους στο κοινωνικό σύνολο μέσα από ταμπέλες, ιδιότητες και καθωσπρεπισμούς, εξασφαλίζοντάς μας την πολυπόθητη κοινωνική αποδοχή που οδηγεί σε ισόβιο πνευματικό εγκλεισμό.

Οχυρώνοντας λοιπόν με νύχια και με δόντια την «θεσούλα», το «σπιτάκι», το «μαγαζάκι», τη «ζωούλα» μας -αυτόν τον τόσο κτητικό και μικροπρεπή «κοσμάκη του εγώ» μας- αφήνουμε ορφανό, ακυβέρνητο, στείρο από κάθε έμπνευση, ιδέα και φαντασία, τον δημιουργικό μας μικρόκοσμο, αυτόν τον ειλικρινή, αεικίνητο, ήρεμο και ανήσυχο  πολεμιστή, τον εαυτό μας.

Στερούμαστε κάθε ευκαιρία πραγματικής χρησιμότητας στο κοινωνικό σύνολο, διατηρώντας μία αδικαιολόγητη βιωσιμότητα εις βάρος των άλλων, θυσιάζοντας το θείο της ανθρώπινης ύπαρξης στο βωμό της ευκολίας και της ματαιοδοξίας.

Μία θλιβερή οντότητα γεννιέται και διαβιώνει παθητικά τον εγκλεισμό ως τη σήψη. Ο τρόμος της ανυπαρξίας, αναγκάζει το άτομο να υποστηρίζεται μηχανικά -όπως ο ασθενής στην εντατική- από τεχνολογικές «πατερίτσες» που αντικαθιστούν την πάσης φύσεως ζωντανή και ενεργή επικοινωνία, επαφή και δράση.

Παρατηρούμε επίσης ενίσχυση της μανίας για αναγνωρισιμότητα και αυτοπροβολή όπου με την βοήθεια των Μ.Μ.Ε. γίνεται ολοένα και πιο καταστροφική -αποπροσανατολισμός από τον στόχο, ισοπέδωση αξιών, λήθη της αφετηρίας.

Σύγχυση ανάμεσα σε δύο κουλτούρες (ανατολική-δυτική) και φόβος επιλογής ή συνδυασμού. Τρόμος απέναντι στον θάνατο. Η επικινδυνότητα της μη αποδοχής της θνησιμότητάς μας -λες και είναι κάτι ξένο, έξω από μας. Και να φανταστείτε πως μόνον τα πτώματα δεν πεθαίνουν!

Αδυναμία λοιπόν αυτοπροσδιορισμού. Η αντικατάσταση της ηθικής και των αρχών από τον καθωσπρεπισμό και το συμφέρον, η ακλόνητη πίστη στον έναν απόλυτο, παντοδύναμο θεό τιμωρό και η ανικανότητα αντίληψης και συνείδησης ενός συμπαγούς, ενιαίου, αεικίνητης ροής σύμπαντος, ο κενός χώρος της αισθητικής που τελικά γέμισε με τη «μορφή του τέρατος» και που καθόλου δε μας ξάφνιασε ούτε μας ενόχλησε, η ρατσιστική αντιμετώπιση του διαφορετικού, η άρνηση στον κόπο και στον μόχθο (τίποτε που ν’αξίζει δεν έγινε χωρίς κόπο), η έλλειψη εκπαίδευσης (ουσιαστικής εκπαίδευσης για παιδιά και ενήλικες και όχι μετάδοση στείρων γνώσεων από «δημίους» δασκάλους μέσα σε ανθυγιεινά κτήρια αρχιτεκτονικής φυλακών, αισθητικής σεισμοπλήκτων καταυλισμών και ωράριο καταναγκαστικής εργασίας), η αποσύνδεση από οτιδήποτε φυσικό και φυσιολογικό (η επαφή με τη φύση και η συνύπαρξη με τα ζώα ως αλληλένδετη και αλληλοεξαρτώμενη εξέλιξη και ισορροπία), η ατομική ουτοπία και η επανάσταση της μονάδας, η ανικανότητα ν’αγαπήσουμε αφηρημένα (και όχι συγκεκριμένα, ό,τι δηλαδη πιστεύουμε πως μας ανήκει και ως εκεί που μπορεί να φτάσει το χέρι μας, να χαϊδέψει ή να χτυπήσει), είναι μερικοί από τους λόγους που ξεριζώνουν από μία κοινωνία την ανάγκη της συνύπαρξης και την επιθυμία της σύμπραξης με σκοπό τη γέννηση, τη δημιουργία και την εξέλιξη, σε ένα αρτιμελές, υγιές και ευφυές κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό σύστημα.

Ας μην αναρωτιόμαστε λοιπόν οι Έλληνες τί έφταιξε και πώς φτάσαμε ως εδώ.

Όταν αγνοούμε την πνευματική μας καλλιέργεια, όταν αναγάγουμε το αναλώσιμο και το ευτελές ως το μείζον εμπορικό και παραγωγικό αγαθό, όταν αδιαφορούμε για τις ανθρώπινες ανάγκες και δεν συμμετέχουμε σε ανθρωπιστικές δράσεις, όταν κηδεύουμε καθημερινά λέξεις και έννοιες όπως δικαιοσύνη-αξιοκρατία-τιμή-αγάπη, όταν αρνούμαστε να ξεβολευτούμε και να πάρουμε το ρίσκο του αγώνα της αλλαγής, όταν εμποδίζουμε τη διεξαγωγή ερευνών και δεν υποστηρίζουμε την επιστήμη, όταν εξορίζουμε διανοούμενους και φιμώνουμε την τέχνη, τότε τα αίτια της παρακμής δεν προέρχονται από έναν μακρινό σατανικό εχθρό.

Ο εχθρός δεν είναι μόνο εξωτερικός. Δεν φταίνε μόνο τα ξένα κράτη, δεν φταίνε μόνο οι τοκογλύφοι δανειστές, δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί (που φταίνε ούτως ή άλλως για το αντιδημοκρατικό μας σύστημα), δεν φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς!

Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και ας ξεκινήσουμε το διάβα μας στον δρόμο του πολεμιστή.

Αναθεώρηση αξιών, αλληλεγγύη, δράση. Ακατάσχετη επιθυμία για αναγέννηση, πειθαρχία για την πραγμάτωσή της, ενσυναίσθηση της πορείας, συλλογικότητα στην αλλαγή. Δεν είμαστε το μελανό σημείο του χάρτη. Θα πετάξουμε μαζί και θα τα καταφέρουμε, θα υψώσουμε τη φωνή μας -θα ακουστεί.-«

Ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να συμμετέχουν και επίσης για όσους θέλουν να προσθέσουν κάτι στις απόψεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Επικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr – Επίσης, προτείνετε πρόσωπα που θα θέλατε να διαβάσετε την απάντησή τους.

Ο Νίκος Καζαντζάκης για τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες της Ιαπωνίας το ’30

07:09, 28 Σεπ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/107036

Ο Κουγέ δεν κουραζόταν να θαυμάζει. Ήταν πολύ συγκινημένος, χάιδευε τους ηλεκτροκινητήρες, έριχνε τη ματιά του, σουρτά κι ερωτικά, στις όμορφες αστραφτερές μηχανές.
– Made in Japan! Made in Japan! αναφωνούσε ολοένα.

Πλησίασα μια νεαρή εργάτισσα, χλωμή, με μάτια μαυροκυκλιασμένα.

– Ευχαριστημένη; τη ρώτησα.

Γύρισε το κεφάλι της και με κοίταξε μια στιγμή. Πόσο ήταν αδύναμη και θλιμμένη, και πώς φοβόταν! Τα μικρά μαύρα μάτια της έκραζαν άφωνα: «Σώσε με!»

Ο διευθυντής μπήκε με τρόμο ανάμεσά μας.

– Μάλιστα… ψιθύρισε εκείνη.

– Ευχαριστημένη; ανάκραξε ο διευθυντής. Και βέβαια είναι ευχαριστημένη! Καλοπληρώνεται…

– Πόσα;
– … τρώει στην καντίνα του εργοστασίου, κοιμάται στους καθαρούς και υγιεινούς κοιτώνες μας… Ιδού οι αριθμοί… Θέλετε να κρατήσετε σημείωση;

– Όχι, αποκρίθηκα. Μα γιατί είναι τόσο χλωμή;

Ο διευθυντής με πήρε από το μπράτσο: – Θέλετε να πάρουμε ένα φλιτζάνι τσάι;

Ναι, ναι… έλεγα μέσα μου, ακολουθώντας το διευθυντή στο γραφείο του, οι αριθμοί… Αν ήμουν εργάτισσα, θα έγραφα με μεγάλα μαύρα γράμματα στην άσπρη μου χτένα τούτο  το πικραμένο χάι-κάι:

Ναι, τα νούμερα, λεν, αχ! πως είμαι ευτυχισμένη. Μα εγώ χλωμιάζω κάθε μέρα. Και σήμερα αρχίνισα να βήχω…

Ο άθλιος θυμός του διανοούμενου είχε καταλαγιάσει μ αυτό το χάι-κάι. Η αδικία που γινόταν σ’ ένα ανθρώπινο πλάσμα μου είχε εμπνεύσει τρεις ασήμαντους στίχους, και ξέχασα σχεδόν την αδικία.

Ήπια το τσάι μου ακούγοντας υπομονετικά το διευθυντή να εγκωμιάζει τους εργάτες του.

– Ο Γιαπωνέζος εργάτης, έλεγε, τρελαίνεται για τη μηχανή. Ό,τι είναι μηχανή, τον τραβάει και τον γοητεύει. Δουλεύει μ’ ενθουσιασμό οχτώ, δέκα, δώδεκα ώρες τη μέρα, καμιά φορά και περισσότερο, χωρίς να κουράζεται. Η αγάπη της μηχανής τον ψυχώνει.

Αποφάσισα επιτέλους να του είμαι λίγο δυσάρεστος: – Και σεις βέβαια, τ’ αφεντικά, επωφελείστε.

Ο διευθυντής ξέσπασε στα γέλια: – Μα φυσικά! Τι θέλετε; Να βάλουμε φρένο στον ενθουσιασμό του; Εμείς, αγαπητέ μου, είμαστε βιομήχανοι και έμποροι. Δεν είμαστε ιδεολόγοι ή ασκητές!

» Κάθε είδος έχει τους νόμους του, κι αλίμονο σε κείνον που τους πατήσει ή τους αλλάξει με νόμους άλλου είδους. Αν δώσετε χορτάρι στην τίγρη θα ψοφήσει. Αν δώσετε κρέας στο πρόβατο, θα ψοφήσει.

– Μα υπάρχουν και πανανθρώπινοι νόμοι!

– Φυσικά, και τους τηρούμε. Προσέχουμε τους εργάτες μας, φροντίζουμε να κοιμούνται καλά, να πλένουνται, να γυμνάζουνται, να ναι γεροί και δυνατοί…

– Και να δουλεύουν καλύτερα, ν’ αποδίδουν περισσότερα…

Ο  διευθυντής γέλασε πάλι: – Μα φυσικά! Συνδυάζουμε το ηθικό με το ωφέλιμο. Δεν είναι αυτό η τελειότητα;

Σώπασα. Ο νόμος της ζούγκλας. Το χορτάρι – ποίηση, αφιλοκέρδεια, προβατίσια αισθηματολογία – δεν πήγαινε στο σαρκοβόρο οργανισμό του.

Θέλησα ξάφνου να ρίξω την ταραχή σε τούτα τα αρπαχτικά μάτια.

– Ξεχνάτε, του είπα, το μεγάλο κίντυνο που σας απειλεί;

– Ποιον κίντυνο;

Άφησα να πέσει η λέξη: – Τον κομμουνισμό.

– Τον βάλαμε φυλακή, είπε. Βάλαμε στο κλουβί το κόκκινο πουλί…

– Μπαίνει μια ιδέα στη φυλακή; Αυτή το σκάζει από την παραμικρή χαραματιά, από πόρτα ή παράθυρο, βγαίνει έξω κολλημένη στα ρούχα του δεσμοφύλακα… Πιάνει σα μικρόβιο τον αέρα, το ψωμί και το νερό.

Ο βιομήχανος έκαμε κέφι:

– Αγαπητέ μου, σκαρώσετε από δαύτα ένα χάι-κάι! Εμείς τα καταπίνουμε τα μικρόβια και, δεν ξέρω από ποιο γιαπωνέζικο θάμα, τ’ αφομοιώνουμε και τα μετατρέπουμε σε εθνικισμό. Όπως οι μέλισσες, από ένα φαρμακερό λουλούδι βγάζουν μέλι.

» Αλλ’ ας αφήσουμε αυτές τις αφηρημένες ιδέες, δε χρησιμεύουν σε τίποτα. Η δράση! Η δράση! Κοιτάτε τους Εγγλέζους! Όταν νιώθουν να τους απειλεί ο κίντυνος του στοχασμού, κρεμούν από κάπου ένα στουμπισμένο ασκί κι αρχίζουν να το γροθοκοπούν. Ή παίρνουν κάτι γυριστά ραβδιά κι αρχίζουν να κυνηγούν ένα ξύλινο τόπι. Ή βάνουν κάτω μια μπάλα και την κλοτσάνε λυσσασμένα.

» Να πως γλιτώσαν οι Εγγλέζοι από τον αφηρημένο στοχασμό και κυριέψανε τον κόσμο!

Σηκώθηκα απότομα. Πλαντούσα.

Κατάλαβε ο πονηρός Γιαπωνέζος την οργή μου και την αφορμή της; Δεν ξέρω. Μα μισόκλεισε τα μαϊμουδίσια μάτια του, τα πανούργα και άσπλαχνα, και ψιθύρισε με φωνή κουρασμένη άξαφνα και μαλακιά:

– Η δράση, κατά βάθος, δεν ικανοποιεί την ψυχή μου. Πιστέψετέ με, σας παρακαλώ… Δε βλέπω πότε να ‘ρθει το βράδυ να γυρίσω σπίτι μου. Κάνω ένα μπάνιο, βάνω το κιμονό μου και κατεβαίνω ξυπόλητος στον κήπο…

» Σκάβω λιγάκι, ποτίζω, κοιτάζω τα φύλλα και τα μπουμπούκια να μεγαλώνουν. Καθίζω στο παράθυρο και περιμένω να βγει το φεγγάρι. Η γυναίκα μου παίζει σαμισέν, τραγουδάει παλιά τραγούδια. Ξέρετε, βρήκαν γραμμένους στο κράνος ενός φοβερού πολεμιστή, του Τάιρα Τανταμόρι, κάτι τρυφερούς στίχους που μου αρέσουν. Η γυναίκα μου τους τραγουδάει περίφημα:

» Γύρω στο μονοπάτι μου, το σούρουπο ο ίσκιος ενός δέντρου θα γίνει η σκέπη μου τη νύχτα, κι ένα λουλούδι θα ‘ναι η συντροφιά μου.

Σώπασε και με κοίταξε χαμογελώντας.

Ανατρίχιασα. Πώς αυτός ο άγριος βιομήχανος στάθηκε ικανός να καταλάβει, από ποια δαιμονική διαίστηση, πως με τα λόγια τούτα μπορούσε να με τυλίξει;»

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Ο βραχόκηπος, Εκδόσεις Καζαντζάκη, Mετάφραση: Παντελή Πρεβελάκη)

«Ο «Βραχόκηπος» είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σώσει την ψυχή του, έχοντας, ωστόσο, έντονη την επίγνωση ότι άλλοι γύρω του μάχονται για την ίδια τους τη ζωή και τον καλούν να ενωθεί μαζί τους. Ίσως κανένα άλλο έργο τού Νίκου Καζαντζάκη δεν πλησιάζει τόσο στο να μας δώσει ολόκληρο το μέτρο τού πνευματικού αγώνα του, όσο αυτό το μυθιστόρημα, που γράφτηκε στο ζενίθ της βίαιης σύγκρουσης μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας.»

Ο Νίκος Καζαντζάκης έγραψε τον «Βραχόκηπο» απευθείας στα γαλλικά, γλώσσα στην οποίαν έμελλε να εκδοθεί το 1959, δύο χρόνια μετά τον θάνατό του.

Η ελληνική έκδοση περιλαμβάνει, εκτός από το κείμενο του μυθιστορήματος, Πρόλογο και Σημείωμα του Παντελή Πρεβελάκη, ο οποίος το μετέφρασε στα ελληνικά.

«Όταν ο Καζαντζάκης έκανε το πρώτο του ταξίδι στην Άπω Ανατολή το 1936, συγκινήθηκε βαθιά από τον γαλήνιο και αφοσιωμένο ηρωισμό των δύο ανταγωνιστικών φυλών: των Κινέζων, που ξεσηκώνονταν απελπισμένα ενάντια στους εχθρούς και στους δικούς τους αφέντες, και των Ιαπώνων, που αφιερώνονταν σε μιαν ανένδοτη και πολεμόχαρη λατρεία.

»Ο Καζαντζάκης, που πάντα ενδιαφερόταν για την προσπάθεια του ανθρώπου να διαγάγει έναν ηρωικό βίο, κεντρίσθηκε από τις ομοιότητες που βρήκε μεταξύ τής Ανατολικής σκέψης και της δικής του φιλοσοφίας, και επέστρεψε στην Ευρώπη για να διοχετεύσει όλες του τις εμπειρίες και τις παρατηρήσεις σ’ αυτό το λυρικό και παθιασμένο μυθιστόρημα.

»Η δράση τού Βραχόκηπου εξελίσσεται σε δύο επίπεδα εμπειρίας: Πρώτα, είναι η ιστορία τού Ευρωπαίου ταξιδιώτη που ερωτεύεται την κόρη ενός Κινέζου μανδαρίνου και εμπλέκεται στους κινδύνους τής επαναστατικής δράσης και του ωμού πολέμου.

»Όμως, «Ο Βραχόκηπος» είναι κάτι παραπάνω από ένα μυθιστόρημα έρωτα, ίντριγκας και ανδρείας.

Είναι μια σε βάθος μελέτη των ίδιων των συγκρούσεων και των επιθυμιών τού Καζαντζάκη: ο ήρωας του μυθιστορήματος, ο ανικανοποίητος περιπλανώμενος που αποζητά μια πνευματική σιγουριά ανάμεσα στις μεγάλες θρησκείες και φιλοσοφίες της Ανατολής, είναι ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης.

Ελκόμενος στη μάχη, μπαίνοντας στον πειρασμό να δεσμεύσει τον εαυτό του σε ένα σκοπό, ρουφώντας ολόκληρο το περίπλοκο πνεύμα της Κίνας, ο Καζαντζάκης κατορθώνει αριστοτεχνικά να «προβάλει» τη δική του προσωπικότητα μέσα στη μυθοπλασία μιας συγκινητικής ιστορίας αγάπης και στην πραγματικότητα της απέραντης αναταραχής.»

(Από την αγγλική έκδοση Nikos Kazantzakis, «The Rock Garden», Simon and Schuster, New York 1963)

 «Όταν πολεμάς για τη λευτεριά, είσαι κιόλας λεύτερος» Ν. Καζαντζάκης

Πηγές: biblionet.gr, aristeri-diexodos.blogspot.gr, aristeroblog.gr

Πέτρος Τατσόπουλος: Τη δημοκρατικότητά σου καλείσαι να την αποδείξεις στις άγριες εποχές!

18:09, 27 Σεπ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/106978

[…] τη δημοκρατικότητά σου, καλείσαι να την αποδείξεις στις άγριες εποχές! Όταν είναι όλα ευνομούμενα και καλά, δεν τρέχει κάστανο, κανένας δεν σου λέει τίποτα. Το αν παραμένεις όμως, μια δημοκρατική χώρα, πρέπει να το αποδείξεις υπό πίεση». Ο συγγραφέας, και βουλευτής της Β’ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρος Τατσόπουλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, για την σημερινή κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας, συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.

Κρ.Π.: Ποιό είναι το πιο σημαντικό θέμα που εστιάζεις, ως βουλευτής του μεγαλύτερου αντιπολιτευτικού κοινοβουλευτικού κόμματος, σε μια χώρα που βιώνει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία της;

Π.Τ.: Προεκλογικά, με έστειλαν σε περιοχές έξω από την Β’ Αθήνας που κατέβηκα, δηλαδή, σε νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο, και πήρα «γεύση» προεκλογικής ατμόσφαιρας και εκτός Αθηνών.

Πρώτα απ’ όλα, κατάλαβα πολύ καλύτερα -απ’ ότι αν έμενα μέσα στην Αθήνα- το κλίμα τρομοκρατίας που υπήρχε το οποίο προερχόταν από πολλές πηγές.

Για παράδειγμα, έλεγαν στους ιδιωτικούς υπαλλήλους ότι «αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, τη Δευτέρα δεν θα ‘χετε δουλειά». Επίσης, στα ταξιδιωτικά πρακτορεία, λάμβαναν ιμέιλ κυρίως από βόρειες χώρες, όπως η Νορβηγία ή η Δανία, η Γερμανία, που τους έγραφαν «φροντίστε να δώσετε 200 – 300 ευρώ στους ταξιδιώτες (από την χώρα μας) που βρίσκονται στην Ελλάδα, διότι αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ τα ΑΤΜ δεν θα έχουν χρήματα για ανάληψη, τη Δευτέρα».

Υπήρχε δηλαδή, μία τρομοκρατία εξαπλωμένη μέσω της φήμης, του σπασμένου τηλεφώνου: σου είπα, μου είπε, θα μας διώξουν από την Ευρωζώνη τη Δευτέρα, κλπ. Ένα κλίμα αφάνταστο!

Από την άλλη μεριά, υπήρχε ένα κλίμα τρομερής ελπίδας, με χριστιανικούς όρους, θα έλεγα. Δηλαδή, υπήρχαν χωριά που πήγαιναν και χτύπαγαν τις πόρτες μελών του ΣΥΡΙΖΑ, δακρυσμένοι, άνθρωποι για παράδειγμα που ψήφιζαν ΚΚΕ για χρόνια, και τους έλεγαν δώστε μας τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό το έκαναν και ως δήλωση πίστης, δηλαδή, με αυτόν τον ιεροτελεστικό τρόπο, σαν να ήθελαν να δηλώσουν την αλλαγή της πίστης τους. Τέτοια πράγματα, ακραία, τα οποία δεν θα τα έβλεπα στην Αθήνα.

Όταν έγιναν οι εκλογές, και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα και έφτασε τόσο σε απόσταση αναπνοής ο ΣΥΡΙΖΑ από το πρώτο κόμμα, την επόμενη μέρα ακολούθησε μία αμηχανία και ένα μούδιασμα στον κόσμο.

Δηλαδή, ήταν τόσο πολύ έτοιμος αυτός ο κόσμος που ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει τα πράγματα στις 17 Ιουνίου, που το γεγονός ότι τελικά δεν σχημάτισε κυβέρνηση, το ακολούθησε ένα μούδιασμα, μια αμηχανία, του τύπου: Και τώρα, δηλαδή, τί κάνετε;

Στην αρχή, ξεκίνησε να ακούγεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει δυναμική αντιπολίτευση, όσο πρέπει, ή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σκέφτεται περισσότερο πώς θα οργανώσει ο ίδιος το κόμμα του, και πώς θα το ενοποιήσει, παρά τα προβλήματα του κόσμου.

Όμως, είναι φυσικό, όταν χάνεις στις εκλογές και εν τω μεταξύ έχουν δημιουργηθεί πάρα πολύ μεγάλες προσδοκίες ότι θα τις κερδίσεις -δηλαδή, δεν είναι μόνο ότι τις χάνεις, αλλά είναι και η  ματαίωση όλων αυτών των προσδοκιών-, να ακολουθήσει μία περίοδος αμηχανίας. Επανάσταση δεν μπορείς να κάνεις. Δεν νομιμοποιείσαι, κιόλας να κάνεις. Διότι, εντάξει, είσαι το 27%, αλλά υπάρχει και ένα 73% που δεν σε ψήφισε. Οπότε, δεν μπορείς να πεις ότι σηκώνομαι και κάνω επανάσταση! Ο μόνος τρόπος που μπορείς να ακολουθήσεις, είναι της νομιμότητας. Η νομιμότητα όμως, συμβαδίζει και με κάποιου είδους επιβράδυνση του ρυθμού. Δεν μπορείς να πας με την προεκλογική ορμή που είχες. Αυτό, λοιπόν, φέρνει αμηχανία στον κόσμο. Αυτή την αμηχανία, την εκμεταλλεύονται πολλοί΄την εκμεταλλεύεται και η Χρυσή Αυγή, που επιφανειακά δείχνει περισσότερο δραστήρια΄κάνει περισσότερη φασαρία.

Προσπαθώντας να καταλάβω την επιρροή της Χρυσής Αυγής, ειδικά στα σχολεία, στους πιτσιρικάδες, αναρωτιόμουν, τί είναι εκείνο που τους στέλνει στη Χρυσή Αυγή;

Και είδα, ότι πέρα από το μασκάρεμα της ίδιας της Χρυσής Αυγής… διότι μασκαρεύτηκε, έκρυψε τις πραγματικές της ιδέες, παρουσιάζει ότι είναι χριστιανή ορθόδοξη, πατριωτική, όλες, δηλαδή, τις παγανιστικές – ειδωλολατρικές της ιδέες –όπως και ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αντίστοιχες θρησκευτικές ιδέες- τις κάνανε γαργάρα σε μια νύχτα, τις εξαφανίσανε από τα σάιτ κλπ., και άρχισαν να λένε ήρθαμε στην Ραφήνα να προσκυνήσουμε την Παναγία και επ’ ευκαιρία δέρνουμε και τους παράνομους μετανάστες ή τους αναποδογυρίζουμε τους πάγκους. Δηλαδή, ένα ρεσιτάλ υποκρισίας.

Πέρα από το μασκάρεμα, λοιπόν, κατάλαβα,  ότι δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος της «επιτυχίας» της, τουλάχιστον στους νέους. Ο λόγος, είναι κάτι πολύ πιο απτό, πολύ πιο χειροπιαστό.

Στο υποσυνείδητο του νέου, ο ΣΥΡΙΖΑ του λέει κάτι ομιχλώδες. Του λέει, δηλαδή, να αλλάξουν τα πράγματα, να αλλάξει η κατανομή του πλούτου, κλπ. Αυτό σε πολύ απλοϊκή και ελεύθερη μετάφραση… για το μυαλό του νέου, του λέει “θα «χτυπήσουμε» τους πλούσιους”.

Ο νέος, λοιπόν, σκέφτεται ότι τον πλούσιο πού θα τον βρω, τώρα, εγώ; Ο πλούσιος μένει στην Εκάλη, στο Ψυχικό, μένει μακρυά από εκεί που μένω εγώ. Επίσης, ο πλούσιος έχει φρουρούς, έχει ανθρώπους που τον προστατεύουν, είναι αόρατος! Δεν τον βλέπω ποτέ, ούτε και θα τον δω. Και η λιμουζίνα του να περάσει από μπροστά μου, δεν θα δω το πρόσωπό του. Άρα, είναι ένας στόχος μακρινός για τον νέο. Μακρινός σε σχέση με τις δικές του δυνατότητες.

Η Χρυσή Αυγή λοιπόν, έρχεται και του λέει: ξέχνα αυτά που σου είπε π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο εχθρός δεν είναι αόρατος. Ο εχθρός είναι δίπλα σου. Ο εχθρός ψάχνει τα σκουπίδια αυτή τη στιγμή για να βρει κάτι να φάει. Ο εχθρός είναι και μέσα στο σχολείο σου. Είναι αυτό το μελαμψό παιδί που κάθεται δίπλα σου. Και είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις. Είναι δίπλα σου, είναι απτό.

Και αυτό, λοιπόν, προφανώς οδηγεί σε μία τρομερή έκρηξη της τεστοστερόνης, ειδικά των νέων, που τους πυροδοτεί το γεγονός, ότι μπορούν να δείρουνε, να έχουν ένα… αποτέλεσμα, χωρίς να περιμένουν να βρουν τον πλούσιο… που ούτε καν παίρνουν το ελεύθερο από τον ΣΥΡΙΖΑ να τον δείρουν.

Αντίθετα, η Χρυσή Αυγή, λέει κάτι πολύ απλό: οι εχθροί είναι ένα – δύο εκατομμύρια, είναι δίπλα σου, είναι του χεριού σου, οι περισσότεροι είναι αδύναμοι, μπορείς κάλλιστα να σχηματίσεις μια συμμορία και να τους δείρεις. Κερδίζεις! Και λέει και κάτι ακόμα, που ο απλός άνθρωπος το καταλαβαίνει: ότι υπάρχει κενό νόμου. Η αστυνομία δεν τα φέρνει βόλτα… Δεν θέλει; Δεν μπορεί; Δεν τα φέρνει βόλτα. Στη θέση της, λοιπόν, θα πάμε εμείς. Θα μας καλέσεις εσύ, θα μας πάρεις τηλέφωνο, θα μας πεις το πρόβλημά σου και θα έρθουμε!

Αυτό που δεν σκέφτεται ως δεύτερη σκέψη αυτός ο κόσμος, είναι ότι εάν περάσουμε σε ένα καθεστώς αυτοδικίας, δηλαδή, να παίρνω π.χ. την Κρυσταλία και να της λέω έχω το εξής πρόβλημα, έλα να μου το λύσεις, και η Κρυσταλία να λέει: Έρχομαι! Μαζί με τις φίλες μου! Θα το λύσουμε αμέσως!

Αν φτάσουμε σε ένα τέτοιο καθεστώς αυτοδικίας, φαντάσου τί θα συμβεί, εάν το παράδειγμα αυτό της Χρυσής Αυγής, το ακολουθήσουν όλα τα κόμματα! Δηλαδή, φτιάξει συμμορίες και ο ΣΥΡΙΖΑ, και το ΠΑΣΟΚ, και η ΝΔ, και μετατραπούμε με αυτόν τον τρόπο μέσα σε μία νύχτα σε Μεξικό!

Δηλαδή, σε μία χώρα, όπου οι συμμορίες επιβάλλουν τον δικό τους νόμο. Να αρχίσουμε να έχουμε αποκεφαλισμένα πτώματα, διαμελισμένα πτώματα, κατά το δοκούν! για παράδειγμα, εγώ θεωρώ ότι πρέπει να βγάλουμε από τη μέση τον Τατσόπουλο. Ποιός με νομιμοποιεί; Κανένας! Εγώ! Αυτονομιμοποιούμαι. Αυτό πιστεύω. Ότι αν βγει αυτός από τη μέση, όλα θα ‘ναι καλά.

Φαντάσου, δηλαδή, ότι μας οδηγεί η «λογική» της Χρυσής Αυγής, όχι απλά σε εμφύλιο πόλεμο, αλλά σε έναν πόλεμο συμμοριών! Όπου αυτός που θα έχει τους καλύτερους πραιτοριανούς, τους πιο καλά οπλισμένους, θα κερδίζει ή θα επιβάλλεται, σε ένα καθεστώς… Σομαλίας΄ που και η Σομαλία δεν έχει κυβέρνηση, έχει μόνο συμμορίες.

Κρ.Π.: Και θα επιβάλλεται με τον νόμο των… δεινοσαύρων. Δηλαδή, δεν θα υπάρχει λογική σε τίποτα…

Π.Τ.: Έτσι. Γι αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ λέει, ότι όσα κενά  και να έχουν τα Σώματα Ασφαλείας (που έχουν τεράστια κενά, εκτός του ότι είναι τεράστια επιρροή της Χρυσής Αυγής σε αυτά, δηλαδή, την ψήφισαν σε ποσοστό 40%), δεν μπορούν να αντικατασταθούν, όχι από τη Χρυσή Αυγή, αλλά και από καμία άλλη κομματική δύναμη. Γιατί αυτή η εξέλιξη θα πυροδοτήσει την αντίδραση των άλλων κομμάτων που δεν θα καθίσουν με σταυρωμένα χέρια.

Ξέρεις, ο εμφύλιος πόλεμος του ’46, έτσι ξεκίνησε. Με λευκή τρομοκρατία. Όπου συμμορίες πήγαιναν και σκότωναν, ή έδερναν κάποιες αριστερές οικογένειες μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, οι οποίες ήταν αφοπλισμένες. Οι αριστεροί, έλεγαν, καλά μαλάκες είμαστε; Θα καθίσουμε να μας δέρνουν και να μας σκοτώνουν ες αεί; Θα τους δείρουμε και εμείς! Θα πάρουμε και εμείς τα όπλα!

Έτσι ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος. Δεν ξεκινάει, με κάποια ανακοίνωση κάποιου κόμματος! Ξεκινάει πολύ απλά, από την καθημερινή τρομοκρατία…

Και εγώ τους βλέπω και μέσα στη Βουλή, να μας τεστάρουν διαρκώς. Εφαρμόζουν, αυτό που εφάρμοζαν τα τάγματα εφόδου του Ρεμ – να δοκιμάζουν, διαρκώς, πόσο τους παίρνει σε τσαμπουκά. Τους παίρνει π.χ. να σε σπρώξουν; Τους παίρνει να σε προπηλακίσουν; (Όπως κάνανε με τη Βάσω Κατριβάνου). Τους παίρνει να σου ρίξουνε μια σφαλιάρα, να σου ρίξουν μια γροθιά, να σε μαχαιρώσουν, να σε πυροβολήσουν;

Κι όσο εμείς υποχωρούμε σε αυτό, τόσο καλύπτουν εκείνοι αυτόν τον χώρο. Όσο πιο πίσω πάμε εμείς, τόσο αυτοί αποθρασύνονται.

Κρ.Π.: Το θέμα είναι, δηλαδή, τί όρια βάζεις; Τί όρια θέτει μια δημοκρατία;

Π.Τ.: Έτσι. Τί όρια βάζεις. Πόσο χώρο τους δίνεις. Μια από τις βασικές έννοιες του ναζισμού, που ο Χίτλερ την είχε καραμέλα, την έλεγε σε όλους τους λόγους του, ήταν ο «ζωτικός χώρος». Για την Γερμανία. Ότι δεν έχει αρκετό ζωτικό χώρο. Ήθελε περισσότερο ζωτικό χώρο.

Και όπως τα παιδιά, τα μωρά, που παίρνουν όλο τον ζωτικό χώρο που θα τους δώσεις, έτσι και οι ναζιστές που έχουν νηπιακή πολιτική σκέψη αντίστοιχα, παίρνουν όλο τον χώρο που θα τους δώσει η δημοκρατία.

Κρ.Π.: Έχουν αναφερθεί όμως αρκετοί, όπως ο Περικλής Κοροβέσης, στο ό,τι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κατέβει περισσότερο κοντά στον κόσμο, να δημιουργήσει ομάδες συνεργασίας, ή «αυτοβοήθειας», ή πληροφόρησης, κλπ., όπως αυτό το δίκτυο αλληλεγγύης που έχει γίνει για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, ή ανάλογες δράσεις για τους νέους, που αναφέρθηκες, οι οποίοι είναι και σε μία ηλικία κοινωνικοποίησης, και θέλουν να αξιοποιήσουν την δυναμικότητά τους και τη δημιουργικότητά τους, χωρίς απαραίτητα να κομματοποιούνται.

Π.Τ.: Σε αυτό το δίκτυο αλληλεγγύης, δίνουμε όλοι οι βουλευτές του Σύριζα, το 20% του μισθού μας. Αλλά, πρόσεξε να δεις. Θα σου εξηγήσω τι μπορεί, και τι δεν μπορεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να κάνει δίκτυα αλληλεγγύης. Ήδη έχει οργανώσει πάρα πολλά. Έγινε μία συνάντηση στο Πολυτεχνείο πριν από μερικές μέρες, και έχουν οργανωθεί εκατοντάδες δίκτυα αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα. Δεν έχουν προβληθεί, όμως, με τον τρόπο που έχει προβληθεί η δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής, διότι, πρώτα από όλα, τα ΜΜΕ συνεχίζουν να αντιπολιτεύονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Στα πάνελ, παντού, όσοι πάνε, αντιμετωπίζουν μια κατάσταση, λες και είναι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση.

Όπως το έκαναν και πριν τις εκλογές, που τον χτυπάγανε, λες και αυτός ήταν κυβέρνηση, έτσι και τώρα, τον χτυπάνε με τον ίδιο τρόπο. Συγχρόνως, αποκρύπτουν ότι δεν έχει καλή δίοδο στα ΜΜΕ για να προβάλει αυτή τη δραστηριότητά του, από την μια πλευρά.

Αυτό λοιπόν, είναι, στο τι μπορεί να κάνει και που θα πρέπει να προβληθεί με πολύ πιο έντονο τρόπο.

Το τι δεν μπορεί να κάνει, νομίζω το είπε ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη με πολύ αδρό τρόπο. Είπε, ότι είμαστε φτωχοί –κάπως έτσι το είπε- αλλά η φτώχεια δεν θα μας οδηγήσει στο να γίνουμε και φασίστες. Δηλαδή, όλη αυτή η τεστοστερόνη που έλεγα πριν, η οποία μπορεί να διοχετευθεί μόνο μέσω της βίας, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να την διοχετεύσει. Δεν μπορεί να παίξει το παιχνίδι του φασισμού, δηλαδή να εκφασιστικοποιηθεί όλη η πολιτική μας ζωή, και ο ΣΥΡΙΖΑ, απλώς, να έχει περισσότερους τραμπούκους από τη Χρυσή Αυγή, για να επικρατήσει σε αυτό το μπρα ντε φέρ.

Δεν είναι, κάτι τέτοιο, όχι μόνο στην ιδεολογία του, αλλά και στην ιδιοσυγκρασία του ΣΥΡΙΖΑ.

Βεβαίως, αν η Χρυσή Αυγή το τραβήξει, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα αναγκαστούν να απαντήσουν. Και αυτό, θα είναι μια, ίσως, πολύ τραγική εξέλιξη στην πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Κρ.Π.: Διάφοροι φορείς και ενώσεις έχουν ξεκινήσει αγώνες κατά της βίας, του ρατσισμού, του φασισμού κλπ.

Π.Τ.: Μη βίας, όμως. Δεν κάνουν έκκληση να κατέβουμε στους δρόμους και να πλακώσουμε στο ξύλο τους Χρυσαυγίτες.

Αυτό, όμως, θα συμβεί ως φυσική συνέπεια, αν οι Χρυσαυγίτες συνεχίσουν να κλιμακώνουν αυτή τη δράση. Κι αυτό θα είναι πάρα πολύ άσχημη εξέλιξη για όλους. Γιατί εγώ δεν θέλω να δω μια Ελλάδα συμμοριών. Ανεξάρτητα αν η δικιά μου «συμμορία» θα είναι πιο δυνατή από των άλλων, ή θα έχει περισσότερο κόσμο. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Δεν θέλω να στρατιωτικοποιηθεί η πολιτική ζωή της Ελλάδας. Κατάλαβες; Δεν θέλω παντού να πηγαίνουμε με φρουρούς γιατί δεν θα μπορούμε να κυκλοφορούμε αλλιώς.

Στο παιχνίδι της βίας, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παίξει με τους όρους της Χ.Α. Δεν πρέπει να το κάνει αυτό.

Σε ότι αφορά την αλληλεγγύη, ήδη υπάρχει ένα τρομερό δίκτυο, όπως ανέφερα, από την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο είναι ουσιαστικό, και δεν κάνει ρατσιστικές διακρίσεις κάθε είδους.

Κρ.Π.: Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης έχω ακούσει να κατηγορείται, ότι με την συμπεριφορά του απέναντι στην τρικομματική κυβέρνηση, η οποία, αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό κομμάτι της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας της Ελλάδας, βοηθά στην άνοδο της Χ.Α., διότι, όπως λένε, επιτίθεται ουσιαστικά στην δημοκρατία! Και ότι θα πρέπει αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ να βοηθήσει την κυβέρνηση στο έργο της…

Π.Τ.: Η δημοκρατία, ξέρεις, δεν καταλύεται μονάχα με τα τανκς.

Τι θέλω να πω… Αυτή είναι η άλλη πλευρά της κριτικής που ασκείται στον ΣΥΡΙΖΑ. Η μία κριτική είναι ότι είσαστε πολύ ενδοτικοί, και η άλλη κριτική είναι αυτή που λες, ότι είσαστε πολύ… έξαλλοι, και η εξαλλότητα αυτή πριμοδοτεί το άλλο άκρο.

Είναι και η θεωρία των δύο άκρων.  Ότι, όσο εσείς χτυπάτε την κυβέρνηση έντονα, θεριεύει η Χ.Α. Σε αυτό πρέπει να σου πω, ότι δεν χρειάζεται μόνο η Χ.Α. να καταλάβει την εξουσία για να εκφασιστικοποιηθεί η πολιτική μας ζωή. Αυτό μπορεί να συμβεί και με το να εγκαταλείψει ο ΣΥΡΙΖΑ τον ρόλο του ως αντιπολίτευση. Δηλαδή, το μοντέλο αυτό που λες, σημαίνει ότι δεν θα έχουμε αντιπολίτευση στην Ελλάδα! Ή ότι θα παραχωρήσουμε την αντιπολίτευση, μόνο στην Χ.Α. και στο ΚΚΕ. Τότε είναι που θα θεριεύσει η Χ.Α.

Δηλαδή, με έναν ΣΥΡΙΖΑ ενδοτικό στην κυβέρνηση που θα λέει στα πάντα «ναι» λόγω του φόβου της ακροδεξιάς, θα λέει, μην το τραβάμε το σκοινί γιατί οι άλλοι θα… Ε, τότε ακριβώς είναι που…

Με λίγα λόγια, πώς να σου πω… Ούτε ψήλος στον κόρφο του Τσίπρα! Πρέπει να ισορροπήσει αυτή τη στιγμή, σαν να είναι ο μεγαλύτερος ισορροπιστής: Και στο να μην προδώσει μια εντολή που έχει, για πολύ έντονη αντιπολίτευση, πολύ δυναμική και αποτελεσματική, και να μην πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού.

Κρ.Π.: Έκανες μία ερώτηση στη βουλή για το θέμα της βλασφημίας, μιλώντας κατά της μισαλλοδοξίας, το οποίο αποδείχθηκε και επίκαιρο με όλα αυτά που συνέβησαν…

Π.Τ.: Είναι δύο νόμοι, περί βλασφημίας και καθύβρισης θρησκευμάτων, που είμαστε μαζί με την Ιρλανδία και την Πολωνία, οι μόνες τρεις χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση που ασκούμε ποινική δίωξη γι αυτά.

Κρ.Π.: Σύμφωνα με τον νόμο ο σεβασμός στα Θεία πρέπει να επιβάλλεται και η σάτιρα να τιμωρείται;

Π.Τ.: Κοίταξε, δεν μπορώ να το πω με πιο μεγάλη καθαρότητα.

Είμαστε εναντίον κάθε θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Και το λέω το απ’ όπου κι αν προέρχεται (και δεν ξέρω, βάλτο να βγαίνει από την οθόνη με φωσφοριζέ γράμματα), διότι μας κατηγορούν συνέχεια, ότι κάνουμε τα στραβά μάτια στους ισλαμιστές, επίσης, λένε ναι, αλλά δεν έχετε την ίδια ευαισθησία όταν σκοτώνουν ανθρώπους για την σατυρική ταινία για τον Μωάμεθ. Πώς δεν έχουμε; Φυσικά και είμαστε εναντίον του θρησκευτικού φανατισμού και από την πλευρά των μουσουλμάνων!

Αν πάρεις τη «Δημοκρατία» σήμερα, πάλι, λέει τα ίδια, ότι δεν λέμε τίποτα για τους μουσουλμάνους και λέμε μόνο για τους χριστιανούς. Λέμε για όλους τους ταλιμπάν, είτε είναι χριστιανοί, είτε είναι μουσουλμάνοι. Είτε είναι χριστιανοταλιμπάν, δηλαδή, είτε είναι οι ορίτζιναλ ταλιμπάν.

Στη βουλή είπα, ότι δεν έχει σημασία αν είσαι μουσουλμάνος, αν είσαι εβραίος, ή αν είσαι χριστιανός, όταν είσαι μισαλλόδοξος. Μισαλλοδοξία: Αυτή η λέξη τα λέει όλα. Το μίσος για τη δόξα, για την πίστη του άλλου!

Κρ.Π.: Την ώρα, όμως, που η χώρα… σφαδάζει από τα προβλήματα, και βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης από όλες τις πλευρές, είναι η ώρα να ασχολείται ένα κόμμα, με το θέμα της βλασφημίας; Είναι και αυτό ένα ερώτημα που τίθεται από πολλούς, επίσης.

Π.Τ.: Δεν είπα ποτέ ότι είναι πρωτεύον, αυτό το θέμα. Ξέρεις κάτι; Η βουλή, πέρα από τις άλλες λειτουργίες της, είναι μηχανή παραγωγής ερωτήσεων. Ερωτήσεων για κάθε θέμα, από το πιο μικρό, μέχρι το πιο μεγάλο.

Δηλαδή, για το αν –για παράδειγμα- αγοράσανε ψυκτικό μηχάνημα στο μουσείο της Καρύταινας, ταυτόχρονα να ρωτάς για τις πυρκαγιές της Χίου που είναι πολύ σημαντικό, ταυτόχρονα να ρωτάς για το μνημόνιο, κλπ. Όλα, γίνονται ταυτόχρονα. Μικρά, μεσαία, μεγάλα.

Είναι κάποια μικρογραφία της ίδιας της ζωής, που εσύ μπορεί να έχεις το λογαριασμό της ΔΕΗ, να είναι η μάνα σου άρρωστη, και να είσαι και στα πρόθυρα εγκεφαλικού, και αυτά να συμβαίνουν ταυτόχρονα!

Δεν σημαίνει, ότι επειδή ξαφνικά κάνω επίκαιρη ερώτηση για τη βλασφημία, θεωρώ ότι αν δεν λυθεί αυτό το θέμα θα πάνε στο διάολο και τα μνημόνια… Προφανώς, δεν το θεωρώ το πιο σημαντικό θέμα!

Μάλιστα, έκανε ίδια ερώτηση και η Γιαννακάκη, αλλά την έφαγε το μαύρο σκοτάδι, ενώ αντίθετα προβλήθηκε η δικιά μου, διότι βρήκαν πάλι μια καλή ευκαιρία για να πουν πάλι το παραμύθι, ό,τι να ο άθεος, με τί άλλο θα ασχοληθεί; Με αυτό θα ασχοληθεί. Και συγχρόνως, να με παρουσιάσουν και ως φιλοϊσλαμιστή. Ανεβάσανε, παρεμπιπτόντως, μία σελίδα που λέγεται ο «Γέρον Λουγκρίσιος Τατσόπουλος ο Ταλιμπανιστής». Είμαι και λούγκρα και ταλιμπάν.

Κρ.Π.: Λέγεται, ακόμη, και από τον χώρο της αριστεράς, ότι η αριστερά έχει ευθύνη (τεράστια όπως κάποιοι, μάλιστα, λένε) για το θέμα των παράνομων μεταναστών στην Ελλάδα. Τί έχεις να πεις γι αυτό;

Τ.Π.: Όπως είπα και στη βουλή, για το θέμα της μισαλλοδοξίας, ότι μπορεί μεν να ακούγεται σαν ζήτημα πολυτελείας για τον ελληνικό λαό, που έχει πολύ πιο επείγοντα προβλήματα να λύσει, αλλά τα ζητήματα πολυτελείας –κατά τρόπο οξύμωρο- σε κάτι τέτοιες ζοφερές εποχές καλείσαι να τα λύσεις.

Δηλαδή, την δημοκρατικότητά σου, καλείσαι να την αποδείξεις στις άγριες εποχές! Όταν είναι όλα ευνομούμενα και καλά, δεν τρέχει κάστανο! Κανένας δεν σου λέει τίποτα. Το αν παραμένεις όμως, μια δημοκρατική χώρα, πρέπει να το αποδείξεις υπό πίεση. Και τα ανθρώπινα δικαιώματα καλείσαι να τα υπερασπιστείς υπό πίεση.

Τι θέλω να πω, για να μην υπάρχει καμία παρεξήγηση. Το να ακολουθείς, μία πολιτική ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσον αφορά στους παράνομους μετανάστες, δεν σημαίνει ότι επικροτείς την όποια εγκληματικότητα μπορεί να υπάρχει μέσα στον χώρο των λαθρομεταναστών. Γιατί και εκεί υπάρχει εγκληματικότητα.

Αλλά αυτή η εγκληματικότητα, και διοχετεύεται σε συγκεκριμένα κανάλια, δηλαδή, γιατί όλοι πάνε στο κέντρο της Αθήνας για παράδειγμα; Γιατί όλοι διοχετεύονται εκεί;
Γιατί ανοίγει τις κάνουλες η Τουρκία, και ταυτόχρονα ενώ είναι υποχρεωμένη να τους ξαναπάρει πίσω, αρνείται να τους πάρει πίσω;

Ξέρεις τί μου είπαν στα νησιά, τώρα που είχα πάει προεκλογικά; Ότι την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων, η κάνουλα των παράνομων μεταναστών από την πλευρά της Τουρκίας είχε κλείσει! Με μαγικό τρόπο! Με εντολή άνωθεν. Προφανώς από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είχε κλείσει! Επί τρεις – τέσσερεις μήνες, γύρω από τον Αύγουστο του 2004, δεν πέρναγε κουνούπι από τα σύνορα.

Άρα είναι και μια πολιτική απόφαση. Όπως είναι και μια εθελοτυφλία της Ευρώπης που μου λέει ότι οπουδήποτε συλληφθούν λαθρομετανάστες, θα ξαναεπιστραφούν στη χώρα εισόδου.

Εμείς για γεωγραφικούς λόγους, είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε η χώρα εισόδου. Τι να κάνουμε; Δεν μπορούμε να πάμε στα σύνορα της Τσεχίας, για να μην είμαστε η χώρα εισόδου. Δεν μπορεί λοιπόν, να υποκρίνεται η Ευρώπη, ότι δεν καταλαβαίνει το πρόβλημα. Και δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε και εμείς ότι δεν καταλαβαίνουμε το πρόβλημα.

Δηλαδή, σαφώς πρέπει να αναθεωρηθεί η συμφωνία Δουβλίνο 2, που λέει να ξαναεπιστρέφονται οι παράνομοι μετανάστες στη χώρα εισόδου, όπου κι αν βρεθούν. Σαφώς, η Ευρώπη, πρέπει να το αντιμετωπίσει λογικά το πρόβλημα των μεταναστών. Δεν μπορεί η Ελλάδα να το αντιμετωπίσει. Δεν έχει τις αντοχές να το αντιμετωπίσει μόνη της. Και η πολιτική «τους βάζω όλους σε ένα καράβι και τους γυρίζω πίσω» μπορεί να ακούγεται πολύ ευχάριστη στα αυτιά των Ελλήνων που υποφέρουν από την εγκληματικότητα, αλλά δεν είναι τόσο απλή.

Κρ.Π.: Ο κόσμος δεν μιλάει μόνο για το θέμα της εγκληματικότητας, αλλά και για την ανεργία.

Π.Τ.: Αυτοί που έδωσαν δουλειά, σε ανθρώπους που είναι ανασφάλιστοι και ζουν παστωμένοι σε αυτά τα απίστευτα διαμερίσματα ο ένας πάνω στον άλλον, και τους εκμεταλλεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια, πάρα πολύ άγρια, ήταν μετανάστες και αυτοί; Κάποιοι από αυτούς, ναι, ήταν ξένοι, οι οποίοι τους διοχέτευσαν εδώ.
Εδώ, όμως, όλοι αυτοί, που δέχονται μετανάστες να δουλεύουν στα χωράφια τους και να ζούνε σε παραπήγματα, αυτοί, δεν ήταν Έλληνες; Δεν πρέπει να ζητηθούν ευθύνες από αυτούς; Γιατί κλείνουμε τα μάτια;

Υπάρχει, αν θες, ένα νοσηρό φαινόμενο, γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η παράνομη μετανάστευση έχει νοσηρές πλευρές. Έχει πάρα πολλές παρασιτικές πλευρές. Αλλά, δεν έγινε με την αβάντα των Ελλήνων, αυτό; Δεν έγινε, γιατί βρήκαν χαμηλή εργατική δύναμη;

Κρ.Π.: Και πόσο ασχολήθηκαν με αυτές τις νοσηρές πλευρές οι προηγούμενες κυβερνήσεις;

Π.Τ.: Έτσι. Λοιπόν, εμείς δεν λέμε αυτή τη στιγμή, μπάτε σκύλοι αλέστε. Δεν έχουμε μια πολιτική, που λέει να μείνουν τα πάντα ανοιχτά.

Λέμε, ότι δεν πρέπει να λησμονηθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στο βωμό μιας λύσης, που δεν θα είναι και λύση! Δεν είναι λύση, να τους βάλω σε ένα καράβι και να τους φουντάρω. Έχουμε 14.000 χιλιόμετρα ακτογραμμών, τα πιο ανοιχτά, τα πιο τρυπημένα σύνορα του κόσμου έχουμε, τα πιο σιθρού σύνορα! Αν λοιπόν, δεν υπάρξει βοήθεια και συμπαράσταση από την Ευρώπη, δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της μετανάστευσης.

Οι περισσότεροι απ’ αυτούς, δε, είναι άνθρωποι παγιδευμένοι. Δεν θέλουν να κάτσουν στην Ελλάδα!

Μου έλεγαν, ότι σε ένα νησί που είναι κοντά στη Λέρο, πήγαιναν και τους άδειαζαν κατά εκατοντάδες, και τους έλεγαν: βρίσκεστε στην Ιταλία. Οι άνθρωποι θέλουν να πάνε στην Ιταλία. Και μόλις φτάνουν εδώ, καταλαβαίνουν ότι δεν θα πάνε στην Ιταλία. Ποτέ! Κι αν καταφέρουν να πάνε στην Ιταλία, η Ιταλία θα τους γυρίσει στην Ελλάδα. Δεν θα τους γυρίσει στη χώρα από την οποία προήλθαν.

Λοιπόν, αυτό δεν μπορεί να γίνει με όρους υποκρισίας. Ούτε με όρους στρατοπέδου. Πόσους έβαλε στο στρατόπεδο; Έβαλε δύο χιλιάδες; Τρεις χιλιάδες; Τι έγινε; Λύθηκε το πρόβλημα; Τα κέντρα κράτησης, είναι άλλη μία προεκλογική υποκρισία.

Κρ.Π.: Και για να μη χάσουμε το δάσος… βλέποντας το δέντρο… ποιά νομίζεις ότι είναι τα σημαντικότερα ζητήματα, που θα έπρεπε να μπουν σε προτεραιότητα για τη χώρα;  

Π.Τ.: Θα στο έλεγα και με τον τηλεγραφικό τρόπο, που το είπε τις προάλλες , ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, οικονομολόγος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι προτεραιότητα, θα ήταν… αλλά δεν γίνεται με αυτή την κυβέρνηση, δηλαδή προτεραιότητα θα ήταν να αλλάξουμε κυβέρνηση, γιατί ο σκοπός είναι «να βάλουμε πάτο στην ύφεση», έτσι το είπε.

Να βάλουμε έναν πάτο! Να μην εξαπλώνεται η ύφεση σαν ένα καρκίνωμα που ήδη είναι πέντε χρόνια, θα πάει στον έκτο, και στην ουσία θα είναι σαν ένα πηγάδι, σαν μια μαύρη τρύπα που θα μας καταπίνει…Για να σταματήσει αυτό, πρέπει να σταματήσει και όλη η πολιτική που ακολουθούμε αυτή τη στιγμή, η οποία είναι καθαρά πολιτική οικονομικής εσωτερικής υποτίμησης.

Γιατί, αυτό που είπες πριν, και δεν το λένε μόνο οι αριστεροί οικονομολόγοι. Το λένε και οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι, το λένε όλοι.

Το έλεγε, για παράδειγμα, τις προάλλες, επίσης, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου στην Καθημερινή, που τον Μπάμπη, στο μόνο που δεν μπορείς να τον μεμφθείς, είναι ότι συμπαθεί τον ΣΥΡΙΖΑ, ή την πολιτική ή την τακτική του, είναι στην αντίπαλη όχθη.

Παρόλα αυτά έγραφε, ότι είναι παράλογο στην Ελλάδα, ότι οι μισθοί έχουν συμπιεστεί κατά δεκαπέντε φορές, σε σχέση με τις τιμές που έχουν συμπιεστεί κατά μία φορά. Η αναλογία είναι δεκαπέντε προς ένα! Αυτό που λέμε, με άλλα λόγια: Γιατί δεν πέφτουν οι γαμημένες οι τιμές; Δηλαδή, πέφτουν, ξαναπέφτουν οι μισθοί, έχουν φτάσει στο επίπεδο των αρχών του 1980, και οι τιμές παραμένουν στο 2007! Γιατί δεν πέφτουν;

Κρ.Π.: Όπως για παράδειγμα το θέμα με το πετρέλαιο…

Π.Τ.: Άρα, βγάζουμε το συμπέρασμα, εμείς οι «κακόβουλοι» του ΣΥΡΙΖΑ, ότι αφού δεν πέφτουν οι τιμές αντίστοιχα, αφού επικρατούν τιμές Καρτέλ…

Δηλαδή, το Καρτέλ τί σου λέει; Ότι εσύ, και δύο ευρώ να έχεις, εγώ, δέκα ευρώ θα το δίνω αυτό το προϊόν. Δεν θα το κατεβάσω. Να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι να το αγοράσεις! Άρα, υπάρχει ένα σχέδιο φανερό πια –ακόμα και για τους αόμματους- εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή, ότι θέλουν την Ελλάδα να την συρρικνώσουν οικονομικά, ώστε να γίνει ένα πολύ μικρό φιλέτο για επενδύσεις με μία εργατική δύναμη, η οποία θα είναι αντίστοιχη ή της βουλγάρικης, ή της κινέζικης.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι αν διαλύσουμε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καταπατήσουμε όλα τα εργατικά δικαιώματα, και φτιάξουμε την Ελλάδα, σαν μία ειδική οικονομική ζώνη, ολόκληρη την Ελλάδα πια, -το είπε και ο Κάιτελ, ο Πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων τις προάλλες, ότι όλη η Ελλάδα πρέπει να γίνει ειδική οικονομική ζώνη. Όχι μόνο αυτό που λέγανε, για κάποιες περιοχές στην Ελλάδα, πιο τουριστικές, κλπ.

Και τί σημαίνει ειδική οικονομική ζώνη;  Δεν υπάρχει κανένα δικαίωμα. Όλα ξεκινάνε απ’ την αρχή. Καμία σύμβαση εργασίας, κανένας κατώτατος μισθός, τίποτα. Όλα απ’ την αρχή, βάση της προσφοράς και της ζήτησης. Εάν το κάνουμε, αυτό, εάν εξαθλιώσουμε πλήρως τον κόσμο, μετά θα έρθουν οι επενδύσεις! Αλλά τότε, χεστήκαμε! Για ποιόν θα είναι οι επενδύσεις πλέον;

Κρ.Π.: Τότε θα έχουν ξεπουληθεί όλα…

Π.Τ.: Τα πάντα! Και τη μεγαλύτερη ανάπτυξη, το έχω πει επανειλημμένα στο παρελθόν, την έχει αυτή τη στιγμή η Κίνα και η Ινδία, οι οποίες έχουν εξαθλιωμένους πληθυσμούς.

Κρ.Π.: Ανάπτυξη με τους όρους που την εννοούν αυτοί, βέβαια;

Π.Τ.: Όχι, οικονομική ανάπτυξη είναι αυτή. Δηλαδή, το ακαθάριστο εθνικό προϊόν μεγαλώνει. Ως όγκος. Αλλά, πώς είναι μοιρασμένος. Δεν με ενδιαφέρει μόνο να έχω μεγάλο ακαθάριστο εθνικό προϊόν. Δεν με ενδιαφέρει μόνο να μην έχω έλλειμμα. Δεν με ενδιαφέρει μόνο να μην έχω χρέος. Με ενδιαφέρει μετά από το τέλος αυτού του… ολοκαυτώματος, να υπάρχουν και οι άνθρωποι, να έχουν επιζήσει!

Αύριο, με μια Ελλάδα που θα έχουν μείνει τέσσερα εκατομμύρια από τα δέκα, γιατί οι άλλοι θα έχουν πάει μετανάστες, και αυτά τα τέσσερα εκατομμύρια θα δουλεύουν με είκοσι ευρώ το μήνα, βεβαίως, θα είναι ο παράδεισος για τους επενδυτές! Αλλά θα ναι η κόλαση για μας!

Κρ.Π.: Και τί κάνουμε; Γιατί προς τα εκεί πάμε ολοταχώς, προς αυτή την «ανάπτυξη».

Π.Τ.: Θα το πούμε και αυτό. Αλλά εν τω μεταξύ, για να περάσουν αυτά τα μέτρα, επειδή ξέρουν ότι όσο κρετίνος και να ‘ναι κάποιος δεν μπορεί να τα καταπιεί αυτά τα μέτρα, τι κάνουνε συστηματικά αυτόν τον καιρό; Διαδίδουν πιο σκληρά μέτρα, οι οποίοι βγαίνουν μετά και τα διαψεύδουν οι ίδιοι που τα διέδωσαν.

Δεν θα πειράξουμε, λένε τις αναπηρικές συντάξεις. Δεν θα μπει κεφαλικός φόρος στα ακίνητα. Ποιος είπε ότι θα τις πειράξουνε; Οι ίδιοι! Κατάλαβες; Δηλαδή, δεν θα σκοτώσω την τάδε, αλλά μόνο θα την τραυματίσω. Εντάξει, αλλά ποιός είπε ότι θα την σκοτώσεις, ευθύς εξαρχής; Εσύ! Και νιώθει ανακουφισμένη η τάδε που θα την σκαπουλάρει με έναν απλό τραυματισμό!

Κρ.Π.: Πώς πρέπει να αντιδρά ένας λαός που έχει φτάσει στον πάτο, π.χ. για τον ΣΥΡΙΖΑ; Με μία απεργία;

Π.Τ.: Δεν ξέρω αν θα γίνει με δύο ή με τρεις, ή με διαρκείας, αλλά όσο λέμε ναι, αυτό μεταφράζεται από τους κυβερνώντες και την τρόικα εσωτερικού αλλά και εξωτερικού, γενικώς δηλαδή από τις τρόικες, ως λευκή επιταγή. Αν δεν κουνηθείς καθόλου, τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς.

Εδώ, κουνιέσαι και περνάνε τόσο σκληρά μέτρα. Φαντάσου, λοιπόν, να μην κουνιέται φύλλο. Να κάτσεις παθητικά, ότι και να σου συμβεί… όσα μέτρα και να περνάνε, τι θα γίνει.

Μέσα σε μια νύχτα έκαναν γαργάρα όλα τα προεκλογικά για επαναδιαπραγμάτευση, ότι δεν θα κάνουν άλλες οριζόντιες περικοπές… κλπ. Γαργάρα! Εξαφανίστηκαν αυτά.
Άμα δεν αντιδράσεις…

Τώρα, δεν ξέρω αν θα αποφασίσουμε μια απεργία διαρκείας, πάντως εάν δεν αντιδράσουμε είναι σίγουρο ότι θα μας περιμένουν τα χειρότερα.

Κρ.Π.: Στην Ισπανία, δεν υπάρχει πολύ μεγαλύτερη αντίδραση, ακόμη κι αν δεν είναι στην ίδια δεινή κατάσταση -τουλάχιστον μέχρι στιγμής- με την Ελλάδα;

Π.Τ.: Δεν αμφιβάλλω ότι θα γίνουν αντίστοιχες αντιδράσεις και εδώ. Όσοι λένε, ότι αυτά τα πυροδοτεί ο ΣΥΡΙΖΑ, και ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν καλό παιδί και καθόταν στο σπίτι του, και ο κόσμος θα καθόταν στο σπίτι του, αυτοί όλοι, είναι ηλίθιοι!

Δηλαδή, αν πιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ μια τρέλα και από αύριο το πρωί το παίξει πλήρως συστημικός και πει στον κόσμο τους, παιδιά, μην κάνετε απεργίες, είμαστε σε δύσκολη κατάσταση, καθίστε σπίτι… Πιστεύεις ότι ο κόσμος θα τον ακούσει; Θα πει να πάει να γαμηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, και θα βγει στους δρόμους.

Δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που όταν θέλει πατάει το κουμπί και κρατάει τον κόσμο στο σπίτι ή αντίθετα, πατάει το κουμπί και λέει βγείτε από το σπίτι. Αν οποιοδήποτε κόμμα, έρθει σε ρήξη με την αγανάκτηση, την απίστευτη οργή του κόσμου σήμερα, απλώς θα απομονωθεί. Θα απομονωθεί το κόμμα, δεν θα απομονωθεί ο κόσμος! Δηλαδή, θα πουν, εντάξει, δε μας κάνει τη δουλειά ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πάμε αλλού.

Κρ.Π.: Αναρωτιούνται κάποιοι, όμως, αν ταυτίζονται τα κόμματα, σήμερα, με την απίστευτη οργή του κόσμου, όταν αποφασίζουν μία απεργία μετά από τόσο διάστημα. Ας το πουν, τί θα έπρεπε να γίνει, κι ας μην μπορούν να το κάνουν, και άσχετα αν ο κόσμος τους ακολουθήσει. Υπάρχει το σθένος;

Π.Τ.: Το λέει, το έχει πει και το ξαναλέει, σε όλους τους τόνους, αλλά το θέμα είναι, πόσο φτάνει στον κόσμο αυτό το μήνυμα, με εχθρικά ΜΜΕ, όπως έχει να αντιμετωπίσει, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν ξέρω αν φτάνει στον κόσμο, με τη δύναμη που το λέει.

Και αυτό που λέει επίσης, είναι ότι δεν έχει αναλάβει εργολαβία έναντι του κόσμου, δηλαδή, ότι αναθέτουμε στον ΣΥΡΙΖΑ (με το 27%) να βγάλει το φίδι από την τρύπα και καθόμαστε σπίτι μας. Άμα καθόμαστε σπίτι μας, δεν βγαίνει το φίδι από την τρύπα. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ο Θεός ο ίδιος… δεν μπορεί να το βγάλει. Δηλαδή, ο κόσμος θα το κάνει αυτό, δεν θα το κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε άλλο κόμμα εξ ονόματός του.

Κρ.Π.: Τέλος, ο Σταύρος θεοδωράκης, σε ένα πρόσφατο άρθρο του στο Protagon.gr με τον τίτλο «Όλα είναι χρήμα;», λέει εκτός των άλλων: «Η αριστερά – ό,τι αποκαλούμε ακόμη αριστερά στη χώρα – έχει άλλο αίτημα πέραν των μη περικοπών σε όλους;», (αναφέρει τους δικαστικούς και τους αστυνομικούς) και συνεχίζει: «Κάτι άλλο εκτός από χρήμα θέλουμε για όλα αυτά; Ποιός είναι ο πλούτος που μπορεί να παράγει η χώρα; Ο πλούτος λέω, όχι τα ευρώ…» . Τί θα είχες να πεις; Όλα είναι χρήμα;

Π.Τ.: Όχι ρε παιδί μου, αλλά όταν είσαι εύπορος, είναι ωραίο να λες: «μόνο με τα λεφτά, ασχολούνται αυτοί οι… φτωχοί;».

Ναι. Είναι εύκολο να το λες αυτό, όταν είσαι εύπορος. Προφανώς, δεν είναι μόνο γι αυτό. Και με τις ερωτήσεις που κάνω στη Βουλή, επειδή έχω αναλάβει θέματα πολιτισμού, συνέχεια προβάλλω αυτό που λέει ο Θεοδωράκης, ότι «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος», ο πολιτισμός  πρέπει να εξελίσσεται ταυτόχρονα.

Γιατί αν ασχοληθούμε μόνο με τα λεφτά, τότε ανοίγουμε πόρτα στον φασισμό! Λέμε, δεν μας ενδιαφέρει ούτε η δικαιοσύνη, ούτε ο πολιτισμός, τίποτα, μόνο να γεμίσει το στομάχι μας! Ε, αυτό, είναι η συνταγή του φασισμού! Τα θυσιάζεις όλα, θυσιάζεις την ίδια την δημοκρατία.

Άρα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τα λεφτά. Αλλά είναι, προφανώς, και η οικονομική κατάσταση. Δηλαδή, αν έχω εξαθλιωμένο κόσμο κάτω, τί να του πω εγώ για τη βλασφημία και για τον πολιτισμό… χέστηκε πατόκορφα! Ο εξαθλιωμένος άνθρωπος, ο άνθρωπος που παλεύει για την επιβίωσή του, δεν έχει τα περιθώρια να ακούσει κάτι άλλο!

Από εκεί και πέρα, δεν μπορούν να καταπατηθούν τα δικαιώματα οποιοδήποτε κλάδου, εν ονόματι αυτού. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή, τι κάνουμε; Και το κάνει και η κυβέρνηση και πολύς κόσμος: Λειτουργεί ένας κοινωνικός αυτοματισμός. Για παράδειγμα, πόσα παίρνει ο τάδε; Α, παίρνει περισσότερα από μένα. Άρα, να κοπούν τα περισσότερα του τάδε.

Με αυτή τη λογική, θα μπούμε σε μία διαδικασία του πόσο παίρνει ο ένας σε σχέση με τον άλλον, για να στραφούμε ο ένας ενάντια στον άλλον. Αυτό είναι το καλύτερο που θέλει η κυβέρνηση. Οι δικαστικοί να στραφούν εναντίον των αξιωματικών και οι στρατιωτικοί εναντίον των δικαστικών, και όλοι να στραφούμε εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, και να κάνουμε έναν κανονικό συντεχνιακό πια, εμφύλιο πόλεμο.

Δεν είναι η λύση αυτή. Γι’ αυτό υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ τα δικαιώματα, ακόμα και κλάδων οι οποίοι έχουν και εχθρική στάση απέναντι στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως τα σώματα ασφαλείας, που οι Συριζαίοι έχουν νιώσει στο… πετσί τους.

Παρ’ όλ’ αυτά, στο ότι δεν μπορούμε να βγάζουμε στο δρόμο αστυνομικούς που να αμείβονται με ψίχουλα, μέσα στη νύχτα, στους κινδύνους, είναι μια αλήθεια που την συνυπογράφει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τί να κάνουμε; Γιατί όσο πιο εξαθλιωμένοι είναι οι αστυνομικοί, και όσο πιο εξαθλιωμένοι είναι οι δικαστικοί, τόσο πιο επιρρεπείς στη διαφθορά και στο φασισμό θα γίνονται.-

Ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να συμμετέχουν και επίσης για όσους θέλουν να προσθέσουν κάτι στις απόψεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Επικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr. Yγ. Επίσης, προτείνετε πρόσωπα, που θα θέλατε να διαβάσετε την απάντησή τους.

Αφροδίτη Μάνου: Ο Έλληνας πρέπει να μάθει να ελέγχει την εξουσία του!

06:09, 27 Σεπ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/106787

[…] ο Έλληνας, θα πρέπει πια, να μάθει να ελέγχει την εξουσία του! Δεν γίνεται! Όποιος έχει το μέλι στα δάχτυλά του, το γλύφει και θα το γλύφει. Εάν, λοιπόν, δεν βρεθεί ένας τρόπος, που να κατοχυρωθεί συνταγματικά ο έλεγχος της εξουσίας, ένας τρόπος δηλαδή, όπου θα μπορεί να ελέγχεται η εξουσία από τους πολίτες, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα!» η τραγουδοποιός Αφροδίτη Μάνου, με αφορμή την συναυλία στον Υμμητό στις 29/9, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs.

Α.Μ.: Να σας πώ την αλήθεια μου, εγώ τά λεγα όλα αυτά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και ήμουν πολύ δυσάρεστη, και είναι ένας λόγος που είμαι λίγο πολύ έξω από αυτή τη δουλειά, περισσότερο σαν ερασιτέχνης, στις παρυφές του επαγγελματισμού.

Διότι, κατά καιρούς, έχω μιλήσει για όλα αυτά τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί και μας οδήγησαν ως εδώ. Όπως, έχω μιλήσει κατά καιρούς και μέσα από τα τραγούδια μου. Για παράδειγμα, όταν έγραφα τα «Χαιρετίσματα στην Εξουσία», όταν κατάλαβα, δηλαδή, ότι ένα κόμμα εντός ή εκτός εισαγωγικών προοδευτικό σαν το Πασόκ, όντας στη εξουσία εκφυλίζεται χάνοντας τον χαρακτήρα του, τον όποιο χαρακτήρα επικαλείται…

Ήδη, λοιπόν, από τότε, άρχισα να χτυπάω τα καμπανάκια μου… Όσο μπορεί, ένας καλλιτέχνης, χαριτωμένα ή μη, στην αρχή με χιούμορ, με… χαιρετίσματα στην εξουσία, και σιγά σιγά χόντραινα και εγώ το παιχνίδι, γιατί χόντραινε και αυτό, με αποκορύφωμα όταν έγραψα το «Για ποιά Ελλάδα ρε γαμώτο» το 1994, την εποχή, που όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι… και πάρα πολύ ευ-δαιμονισμένοι…

Αυτό το τραγούδι, ήταν το προσωπικό μου πιστεύω, της εποχής εκείνης, και δυστυχώς, μετά από τόσα χρόνια, μόνο χειρότερα έχουν γίνει τα πράγματα και όχι καλύτερα, αν και θα ευχόμουν, πάρα πολύ, να είχα διαψευσθεί.

Αυτός, λοιπόν, ο ευδαιμονισμός, είναι ουσιαστικά η συνενοχή μας, η συνενοχή του λαού απέναντι στην καταστροφή που έφεραν οι εναλλασσόμενες εξουσίες μας, που λίγο πολύ ήταν ίδιες.

Αν κάτι θέλω να τονίσω, όμως, αυτή τη στιγμή, σαν πολίτης αυτής της χώρας, είναι ότι έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όχι με την έννοια ότι «μαζί τα φάγαμε», γιατί εγώ προσωπικά, μάλιστα, δεν έχω φάει και τίποτα και από κανέναν, όπως φαντάζομαι και εσείς, επίσης. Εννοώ, όμως, ότι άλλος λίγο άλλος πολύ γυρίζαμε το βλέμμα, για να μη βλέπουμε την έκπτωση και το ξεχαρβάλωμα της Πολιτείας, των αξιών και των ιδεών. Και σήμερα ακόμα, ξέροντας κάποια βήματα που πρέπει να γίνουνε, τα αναβάλουμε συνεχώς, λόγω πολιτικού κόστους.

Κρ.Π.: Τι εννοείτε;

Α.Μ.: Μιλάω πρώτα απ’ όλα για το πολιτικό σύστημα, το δημοσιουπαλληλίκι και τη φοροδιαφυγή των «μεγάλων». Γιατί, το να έρθει ένας υδραυλικός να μου κάνει μια δουλειά και να του δώσω δέκα ευρώ  και να μη μου δώσει απόδειξη -που φυσικά αυτό συμβαίνει κατά κόρον- δεν είναι ο λόγος της χρεωκοπίας μας. Είναι όμως σημάδι της «ωριμότητας» της κοινωνίας μας και της χρεωκοπημένης ηθικής μας.

Δεν πίστεψα όμως ποτέ, ότι ήρθαμε ως εδώ, επειδή ο μικροεπαγγελματίας δεν έκοψε απόδειξη, ειδικά σε μια εποχή που όσο πιο πολλά άρπαζες τόσο πιο μάγκα σε θεωρούσαν, κι όσο πιο διαπλεκόμενος, με διασυνδέσεις, τόσο πιο επιτυχημένος.

Ειλικρινά, μην κοροϊδευόμαστε, τώρα!

Φταίνε αυτοί που πήραν τα χρήματα και τα έβγαλαν στο εξωτερικό, φταίνε αυτοί που φοροδιαφεύγουνε με τεράστια ποσά, κι εμείς με τα λιγότερα, και τέλος, φταίει αυτή η νοοτροπία του δημοσιοϋπαλληλισμού που δεν έχει κανείς το θάρρος να την αλλάξει! Αυτό εννοώ.

Σίγουρα οι κυβερνήσεις μας ευθύνονται για τη διασπάθηση του δημόσιου χρήματος και κάποιοι πρέπει να τιμωρηθούν γι αυτό -όχι μόνο ένας, αλλά κι εμείς πρέπει να αλλάξουμε πολλά, ώστε να υπάρξει τουλάχιστον μια στοιχειώδης βαθμίδα οργάνωσης κι όχι το μπάχαλο που επικρατεί, δηλαδή, να μην ξέρει κανείς ποιός χρωστάει και τί…

Κρ.Π.: Όταν λέτε, ποιός χρωστάει και τι; Σε ποιούς αναφέρεστε κυρίως;

Α.Μ.: Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω έτσι. Ειλικρινά, δώστε μου τις δημόσιες υπηρεσίες και τις εφορίες, και δέκα ανθρώπους και θα το βρω, ακόμα κι εγώ η άσχετη.

Κρ.Π.: Έχουν ψηφιστεί, όπως λέγεται, και νόμοι από αυτά τα δύο κόμματα, οι οποίοι στηρίζουν την απληστία του κέρδους, αν όχι για την νόμιμη, σε εισαγωγικά ή μη, κλεψιά, συν ότι όλο αυτό το κέρδος βγήκε προφανώς και στο εξωτερικό, όπως είπατε.

Α.Μ.: Βεβαίως. Αλλά και πάλι, ξαναλέω, είναι και αυτό, αλλά είναι και ο δημοσιοϋπαλληλισμός, αυτό το υδροκέφαλο κράτος που έχουμε, το οποίο το ξέρουμε όλοι!
Μη με βάλετε, να απαντήσω στην ερώτηση, πώς θα ζήσουν οι άνθρωποι αν απολυθούν, κλπ. Δεν μπορώ να απαντήσω. Γιατί εδώ δεν είναι καθόλου απλά τα πράγματα.

Μπορώ να πω όμως ότι αυτά είναι τα φυσικά επακόλουθα στην Ελλάδα του ρουσφετιού και της εξαγοράς της ψήφου και των συνειδήσεων.

Κρ.Π.: Για το θέμα της διαφθοράς;

Α.Μ.: Δεν το συζητάμε! Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους και είναι πάμπλουτοι! Με αυτή την έννοια, όλα πρέπει να αλλάξουνε. Συν το γεγονός της δικής μας νοοτροπίας.

Συν το γεγονός, ότι ο Έλληνας, θα πρέπει πια, να μάθει να ελέγχει την εξουσία του!  Δεν γίνεται! Όποιος έχει το μέλι στα δάχτυλά του, το γλύφει και θα το γλύφει. Εάν, λοιπόν, δεν βρεθεί ένας τρόπος, που να κατοχυρωθεί συνταγματικά ο έλεγχος της εξουσίας, ένας τρόπος δηλαδή, όπου θα μπορεί να ελέγχεται η εξουσία από τους πολίτες, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα!

Κρ.Π.: Τί άλλο θέλετε να πείτε για την σημερινή κατάσταση;

Α.Μ.: Είναι ένα πάρα πολύ θολό και δυσάρεστο τοπίο αυτό που μας περιβάλλει.

Δεν χρειάζεται να πω, πράγματα γνωστά, πόσο μουδιασμένος, πόσο φοβισμένος και πόσο άφραγκος είναι ο κόσμος…

Και φυσικά, οι πρώτοι που πληρώνουν την έλλειψη πόρων είναι οι καλλιτέχνες. Δηλαδή, το πρώτο πράγμα που κόβει ο καθένας σε τέτοιες καταστάσεις, είναι η διασκέδαση (αν υποτεθεί ότι ανήκουμε στον ευρύτερο χώρο της διασκέδασης).

Παρόλα αυτά, συμβαίνει το οξύμωρο, ότι ειδικά σε τέτοιες φάσεις, που το ηθικό είναι πολύ πεσμένο, ο κόσμος έχει ανάγκη από την τέχνη, και ειδικά εκείνο το είδος που διαθέτει – ενδεχομένως- και κάποια στοιχεία για να τον στηρίξει.

Όταν δεν έχουμε λεφτά, όταν δεν έχουμε ελπίδα, συνήθως ψάχνουμε ένα στήριγμα και ένα από τα στηρίγματα των ανθρώπων ανά τους αιώνες, είναι και η τέχνη. Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό, τώρα. Και το τραγούδι, ιδιαίτερα, που είναι πιο μία άμεση μορφή τέχνης, είναι κάτι που ενώνει τους ανθρώπους.

Φυσικά η τέχνη, δεν μπορεί να υποκαταστήσει άλλα πράγματα, που μας λείπουν, ωστόσο, πάντα υπήρξε μια παρηγοριά και ένα στήριγμα και ένα στοιχείο ένωσης των ανθρώπων μεταξύ τους.

Αυτό λοιπόν, είναι κάτι που θα ήταν πολύ καλό να το λάβουν υπόψιν τους όλοι οι καλλιτέχνες, και νομίζω ότι το ‘χουν πάρει. Φέτος περισσότερο από ποτέ έχει γίνει εξόρμηση όλων των τραγουδιστών, και μάλιστα με πάρα πολύ χαμηλά εισητήρια, και ει δυνατόν πιο κοντά στο «δωρέαν», για να υπάρξει ανταπόκριση.

Κρ.Π.: Για την συναυλία που ετοιμάζετε αυτό το Σάββατο;

Α.Μ.: Είναι μία συναυλία που γίνεται μέσα στα πλαίσια ενός συνεδρίου που έκανε ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού (Φ.Ο.Υ), για τη Σμύρνη, τις Χαμένες Πατρίδες, για την επέτειο των 90 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Σε αυτό το συνέδριο, συμμετείχα, όχι γιατί είμαι τίποτα ιστορικός ή λαογράφος, αλλά, λόγω της καταγωγής μου που είναι από τη Μικρά Ασία, (ο πατέρας μου ήταν από την Πέργαμο). Έτσι μου έκαναν αυτή την πρόσκληση για το συνέδριο και για την συγκεκριμένη συναυλία, στην οποία θα εμφανιστώ μαζί με την Ηρώ Σαϊα, μια νέα τραγουδίστρια που εκτιμώ πολύ και συνεργάζομαι μαζί της στην επανεμφάνισή μου.

Στην συναυλία του Σαββάτου, στις 29 Σεπτεμβρίου, θα παίξουμε τραγούδια αφιερωμένα κατ’ αρχήν στις χαμένες πατρίδες, αλλά και μια ανθολογία, από τα δικά μου τραγούδια.

Πληροφοριακά ο Φ.Ο.Υ. είναι ένας σύλλογος που έχει ιδρυθεί το 1955 απ’ ότι γνωρίζω, από ιδιώτες, και στην περίοδο μετά την μεταπολίτευση, υπήρξε φυτώριο νέων καλλιτεχνών, ας πούμε με αβανγκαρντίστικη διάθεση, δεδομένου ότι σε αυτόν για παράδειγμα πρωτοπαρουσιάστηκαν όλες οι δουλειές του Θάνου Μικρούτσικου με την αδελφή μου τη Μαρία Δημητριάδη, η του Θεάτρου της Άνοιξης και πολλών άλλων.

Σήμερα, με επικεφαλής -θα μπορούσα να πω- τον στιχουργό Παρασκευά Καρασούλο, που είναι γέννημα θρέμμα της περιοχής του Υμμητού, αλλά και τον Γιώργο Καραχάλιο, πρώην αντιδήμαρχο, ένα πολύ δραστήριο και ιδρυτικό στέλεχος, αυτής της νέας γενιά του Ομίλου, είναι άνθρωποι, οι οποίοι γενικώς πονάνε την τέχνη σε όλα της τα επίπεδα, και τώρα προσπαθούν να δώσουν στον όμιλο μια καινούργια πνοή.

Ο Φ.Ο.Υ δηλαδή, σήμερα, εξελίσσεται σε μια μικρογραφία ενός πολυχώρου. Και είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που δίνουν την ψυχή σε αυτή την ιστορία και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που ξαναβρίσκω αυτούς τους παλιούς μου φίλους, ακούραστους απάνω στο ίδιο ακριβώς καθήκον.

Και μου δίνουν δύναμη έτσι όπως ήμουν εξαφανισμένη και λείπω τόσα χρόνια από το χώρο της αυτής της δουλειάς.

Γιατί όλα αυτά τα χρόνια, δούλευα στο θέατρο και στο σινεμά, έγραψα πάρα πολλά τραγούδια  για τις θεατρικές παραστάσεις των Παπαθανασίου – Ρέππα, και την ταινία Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο, πλην όμως, δεν είχα την άμεση επαφή που σου δίνει του τραγούδι, με τον κόσμο.

Κρ.Π.: Τα τραγούδια, της Συναυλίας, είπατε, θα έχουν θέμα τους τις Χαμένες Πατρίδες;

 Α.Μ.: Το Συνέδριο είχε για θέμα τη Σμύρνη, αλλά κάποιοι άνθρωποι που συμμετείχαμε, το διευρύναμε λίγο σε ότι αφορά, γενικότερα τους πρόσφυγες.

Διότι, εγώ, για παράδειγμα, που μεγάλωσα σε μια προσφυγογειτονιά, στον Ταύρο, οι άνθρωποι δεν εξέταζαν ποιος ήταν από τη Σμύρνη, ποιος από το Αιδίνι και ποιος από την Προύσα. Για μας ήταν το ίδιο. Ήταν όλοι πρόσφυγες! –

Για ποιά Ελλάδα ρε γαμώτο;

Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ
Αντάρτες και Θεοί η κληρονομιά μου
Μετρούσα τούς αιώνες με τον ήλιο αρχηγό
Τα θαύματα του κόσμου όλα δικά μου
Μα κύλησαν τα χρόνια σε λάθος ποταμό
Ξεφτίλα, τηλεόραση και πλήξη
Τα πλοία στο λιμάνι σκουριάζουνε καιρό
Κι ένα αεράκι να μη λέει να φυσήξει

Φεύγει ένα κορίτσι, τρέχει σαν τον άνεμο
Σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη
Αστράψε το νήμα, όνειρο παράνομο
Θεέ μου, φτάνει πρώτο
Για ποιά Ελλάδα, ρε γαμώτο; (δις)

Αθάνατη πατρίδα μου, προεκλογική
Της αφασίας και των μετ’ εμποδίων
Αδίστακτο τοπίο, τροχιά ελλειπτική
Των οραμάτων και των μυστηρίων
Μια πίκρα, μια μιζέρια που φτάνει ως το λαιμό
Με το που ανοίγεις την εφημερίδα
Ελλάδα σ’ αγαπούσα κι ακόμα σ’ αγαπώ
Όπως σε πρόλαβα, σε γνώρισα, σε είδα

Φεύγει ένα κορίτσι, τρέχει σαν τον άνεμο
Σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη
Αστράψε το νήμα, όνειρο παράνομο
Θεέ μου, φτάνει πρώτο
Για ποιά Ελλάδα, ρε γαμώτο; (δις)

Στη χώρα των ηρώων, γεννήθηκα κι εγώ
Βαριά, πολύ βαριά η κληρονομιά μου
Τις μέρες να μετρώ με ένα ήλιο ναυαγό
Τα τραύματα του κόσμου όλα δικά μου

(Στίχοι, Μουσική, Πρώτη εκτέλεση: Αφροδίτη Μάνου )

Info
«Από την Πέργαμο ως τον Ταύρο»
Συναυλία της Αφροδίτης Μάνου  στον Υμηττό
Μαζί της η Ηρώ Σαΐα

ΣΑΒΒΑΤΟ 29 Σεπτεμβρίου 2012 στις 21.00 μ.μ.
στο Θέατρο Άλσους Πέτρου & Παύλου – πλατεία Υμηττού

Διοργάνωση:  Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού (Φ.Ο.Υ.)
Η συναυλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται αυτό το διάστημα από το Φ.Ο.Υ. για τον εορτασμό των 90 χρόνων από την Μικρασιατική καταστροφή.

Την ενορχήστρωση και επιμέλεια του προγράμματος έχει ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης.

Φ.Ο.Υ. (210 7625856, 6977 350 653, 6985 933 290) –  Αθήνα :  βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ (Σταδίου 24, 210 3217917)

Ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να συμμετέχουν και επίσης για όσους θέλουν να προσθέσουν κάτι στις απόψεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Επικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr – Επίσης, προτείνετε πρόσωπα που θα θέλατε να διαβάσετε την απάντησή τους.

Νεριτάν Ζιντζιρία: Πατρίδα για μένα είναι η γλώσσα

20:09, 25 Σεπ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/106766

«[…] θα ήταν ψέμα να πω ότι σκέφτομαι, λειτουργώ, ή κινούμαι όπως κινείται αντίστοιχα ένας νεαρός Αλβανός στην Αλβανία. Νιώθω ευτυχής που έχω ρίζες από παντού… Διότι, πατρίδα για μένα είναι η γλώσσα. Γι’ αυτό νιώθω ιδιαίτερα τυχερός για το ότι βρίσκομαι εδώ, και γράφω και εκφράζομαι μέσω της ελληνικής γλώσσας. Είναι μια πολύχρωμη γλώσσα, που μπορεί πραγματικά να βάψει με την κάθε λέξη». Ο σκηνοθέτης Νεριτάν Ζιντζιρία, που πήρε το πρώτο βραβείο για την ταινία του «Χαμομήλι» στο 35ο Φεστιβάλ Δράμας, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs, για τη ζωή: Τη δική του και της ταινίας του.

Κρ.Π.: Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με την σκηνοθεσία;

Ν.Ζ.: Δεν έχω σπουδάσει σινεμά. Η αδελφή μου δούλευε στον κινηματογράφο «Τριανόν», πολλά χρόνια, οπότε ήμουν από πολύ μικρός μέσα στο σινεμά, όπου έπαιζαν ειδικές ταινίες, από Όζου, Μιζογκούτσι, Σατιαζίτ Ρέι μέχρι και ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο.

Στα 17-18 μου, πίστεψα σε αυτό το κομμάτι που υπήρχε μέσα μου, και επειδή οι γονείς μου σε εκείνη την περίοδο των πανελληνίων, θέλανε να με δουν να ακολουθώ την ακαδημαϊκή οδό, έπρεπε επειγόντως να κάνω κάτι, να τους αποδείξω ότι μπορώ να κάνω σινεμά. Και έτσι, άρχισα να χτυπάω πόρτες, ήθελα να υπάρχει ένας σοβαρός επαγγελματικός χαρακτήρας στο όλο εγχείρημα και αναζητούσα την συνεργασία έμπειρων συνεργατών.

Πίστευα πως εάν έκανα μια ταινία ακριβώς πριν τις εξετάσεις και αποδείκνυα τι μπορούσα να κάνω θα ερχόταν μια οικογενειακή εσωτερική γαλήνη σε αυτό το θέμα… γιατί οι γονείς μου είναι μετανάστες, έχουν περάσει πάρα πολλά… Γι αυτό, έκανα στα 18 μου την πρώτη ταινία. Και ύστερα έκανα τη δεύτερη.

Δεν έχω σπουδάσει σινεμά. Δεν έχω σπουδάσει για την ακρίβεια τίποτα. Ήμουν, η αλήθεια είναι, λιγάκι θρασύς, λιγάκι τολμηρός… για να μπορέσω να το κάνω, αλλά χωρίς κανένα φόβο και με μεγάλα αποθέματα αγάπης και ελπίδας… και είχα την τύχη, κάποιες από τις πόρτες που χτύπησα, κάποιοι άνθρωποι, να μη μου τις κλείσουν. Με τους οποίους περπατάμε ακόμη μαζί. Έτσι ξεκινήσαν όλα.

Κρ.Π.: Πώς σκέφτηκες, κατ’ αρχάς την ιστορία της ταινίας «Χαμομήλι»; Από πού άντλησες την ιδέα της; Αν και, μια τέτοια απάντηση, μπορεί να αλλάζει κάθε μέρα μέχρι το τέλος της ζωής σου… Όπως επίσης, πώς από την πρωταρχική ιδέα, έφτασες σε αυτό το αποτέλεσμα, αντλώντας και το πρώτο βραβείο στο 35ο Φεστιβάλ Δράμας;

Ν.Ζ.: Πρόκειται για μία γυναίκα, η οποία ζει σε μια ακριτική περιοχή της βόρειας Μακεδονίας, και έρχεται αντιμέτωπη με τον θάνατο και την ταφή του ανδρός της. Αυτός είναι ο σεναριακός σκελετός.

Η ιδέα πώς γεννήθηκε; Υπήρχαν μέσα μου κάποιες εικόνες, κάποιοι ήχοι από τη γιαγιά μου, από την πλευρά του πατέρα μου, η οποία έχασε τον άνδρα της σχετικά νωρίς, και βρέθηκε αντιμέτωπη με πάρα πολλές δυσκολίες. Και πάντα τη θυμάμαι να τις υπερνικά.

Είχα ζήσει, με κάποιον τρόπο μέσα σε αυτόν τον κόσμο της, και παρόλο που δεν ήμουν παιδί της επαρχίας, και η σχέση που είχα με αυτόν τον κόσμο ήταν έως και μηδαμινή (αυτός, μάλιστα, ήταν και ο μεγάλος μου φόβος για την ταινία), ήθελα πάρα πολύ να βγάλω αυτόν τον κόσμο προς τα έξω, γιατί μέσω αυτού μπορούσα να εκφράσω κάποιες ανησυχίες μου, όσον αφορά στην απώλεια και το καθήκον.

Η αφορμή της ταινίας, όμως, ήταν μια προσωπική επαφή που είχα με μια γυναίκα ηλικιωμένη, στο Αιγάλεω, η οποία γέμιζε μαξιλάρια και τα πουλούσε. Και ανάμεσα στην λογοδιάρροια της (έλεγε πάρα πολλές φράσεις), για να πουλήσει τα μαξιλάρια, μία φράση που μου έμεινε, ήταν «πάρτε ένα, γιατί με άφησε ο άνδρας μου μόνη μέσ’ το χειμώνα».  Αυτή ήταν η αφετηρία. Και έτσι συνειρμικά, ξεκίνησα να ταξιδεύω παντού, μέχρι που μετουσιώθηκε σε ένα δισέλιδο σενάριο και έγινε η αρχή για να υλοποιηθεί το εγχείρημα.

Κρ.Π.: Η μητέρα του πατέρα σου, ζούσε μαζί σου στην Ελλάδα; Ή ήταν στην Αλβανία; Ποιά είναι η ιστορία των παιδικών σου χρόνων;

Ν.Ζ.: Μέχρι τα 15 μου χρόνια, μεγάλωσα μαζί με τη γιαγιά μου στην Ελλάδα, και στα 15 μου έφυγε, γύρισε πάλι στην Αλβανία, στο πατρικό μου. Αλλά, ναι, έζησα πάρα πολύ κοντά με τη γιαγιά μου. Ίσως έζησα περισσότερο απ’ όλους με τη γιαγιά μου.

Κρ.Π.: Ο άντρα της πότε πέθανε;

Ν.Ζ.: Όταν ο πατέρας μου ήταν 19 χρονών.

Κρ.Π.: Δηλαδή, εσύ δεν τον γνώρισες;

Ν.Ζ.: Όχι δεν γνώρισα παππού, και από τις δυο μεριές.

Κρ.Π.: Ίσως, έκανες μια ταινία γι’ αυτόν ή και γι’ αυτούς… Για να τους τιμήσεις, με κάποιον τρόπο;

Ν.Ζ.: Όχι δεν έκανα μια ταινία για τον παππού, αλλά σίγουρα ξεκίνησε μια ταινία γι’ αυτόν τον λόγο. Αυτό είναι όλο το μπακράουντ … Είναι αυτό που είπες πριν, εξαιρετικά, προηγουμένως: Για να μιλήσει κάποιος, πραγματικά για ένα έργο, χρειάζεται να περάσει ένα μεγάλο διάστημα για να μεστώσει μέσα του. Μπορεί και για μια ζωή. Και μου κάνει εντύπωση, γιατί κανένας δεν μου το είπε.

Κρ.Π.: Θέλεις να συνεχίσεις, αυτά που έλεγες με τα παιδικά σου χρόνια; Δηλαδή, πού γεννήθηκες, πώς έζησες;

Ν.Ζ.: Στα Τίρανα της Αλβανίας γεννήθηκα, το 1989, «έναν άγριο Απρίλη!» απ’ ότι λέει η μάνα μου, και το 1991 μεταναστεύσαμε οικογενειακώς στην Ελλάδα.

Η παιδική ηλικία παίζει μεγάλο ρόλο στον προσδιορισμό ενός δημιουργού. Δηλαδή, αντανακλάται στην εργογραφία του…

Έκανα κανονική φοίτηση στο σχολείο, και έμενα με την γιαγιά μου, γιατί οι γονείς μου δουλεύανε αρκετές ώρες και δεν τους πολυέβλεπα, και βέβαια, μεγάλωσα χωρίς να έχω δίπλα μου συγγενείς.

Από τη μεριά της μάνας μου έχω 42 πρώτα ξαδέλφια, οπότε την πρώτη φορά που επισκέφτηκα τη χώρα, ήταν ένα μεγάλο σοκ για μένα. Γιατί ήμουν ο χαμένος τους ξάδελφος και βρήκα ανθρώπους που μου μοιάζαν εμφανισιακά…

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός, η μητέρα μου, συνήθιζε να στέλνει τα ρούχα που δεν μου έκαναν πια, στους συγγενείς μου, εκεί. Και αυτό για μένα ήταν κάτι τρομερό τότε, δεν μπορούσα να το καταλάβω, και θύμωνα πάρα πολύ. Αλλά όταν βρέθηκα στην Αλβανία, ένιωσα απίστευτα, με πλημμύρισαν τόσα συναισθήματα…

Κρ.Π.: Λειτούργησε και σαν μία σύνδεση αυτή η συνήθεια της μαμάς σου, δηλαδή, να φορούν τα ρούχα σου τα ξαδέλφια σου… 

Ν.Ζ.: Η αλήθεια είναι ότι ήταν ο μόνος σύνδεσμος! Και ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή όταν το συνειδητοποίησα, διότι δεν υπήρχε κάτι άλλο, δεν είχαμε κάποιο παρελθόν μαζί, ενώ για εκείνους ήταν κάτι φυσικό και καθημερινό να πέφτει ο ένας πάνω στον άλλον στη γειτονιά τους, εγώ είχα μόνο αυτό το κομμάτι. Κι ήταν μια καλή αρχή, ώστε να με γνωρίσουν και να τους γνωρίσω καλύτερα.

Κρ.Π.: Στην Ελλάδα, που μένατε;

Ν.Ζ.: Τους πρώτους μήνες δεν είχαμε μόνιμη στέγη. Τελικά σταθεροποιηθήκαμε στον Νέο Κόσμο, και το 1998 ήρθαμε στον Άγιο Παντελεήμονα.

Κρ.Π.: Πώς είναι να έχεις δύο πατρίδες;

Ν.Ζ.: Μέχρι πρότινος αυτό το προσδιόριζα σύμφωνα με την εκάστοτε διάθεση μου. Ένιωθα Έλληνας στην Αλβανία και Αλβανός στην Ελλάδα. Αλλά θα ήταν ψέμα να πω ότι σκέφτομαι, λειτουργώ, ή κινούμαι όπως κινείται αντίστοιχα ένας νεαρός Αλβανός στην Αλβανία. Νιώθω ευτυχής που έχω ρίζες από παντού… Πατρίδα για μένα είναι η γλώσσα.

Γι’ αυτό νιώθω ιδιαίτερα τυχερός για το ότι βρίσκομαι εδώ, και γράφω και εκφράζομαι μέσω της ελληνικής γλώσσας. Είναι μια πολύχρωμη γλώσσα, που μπορεί πραγματικά να βάψει με την κάθε λέξη.

Και επειδή έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στον αρχαιοελληνικό κόσμο της Τραγωδίας, στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, και είμαι σε κοντινή επαφή με την πύρινη διάσταση αυτής, δηλαδή, την αφαίρεση, τη λιτότητα και την απλότητα, καθώς και το γεγονός ότι μπορώ να καταλάβω τη δόνηση κάθε λέξης, για παράδειγμα, του Αισχύλου, είναι για μένα πολύ σημαντικό!

Κρ.Π.: Ποιά από τις τραγωδίες σε… αγγίζει περισσότερο;

Ν.Ζ.: Η τριλογία της «Ορέστειας» με βασανίζει περισσότερο. Η δράση του Ορέστη, και όλη αυτή η στόφα των ακατέργαστων συναισθημάτων, και η φθορά αυτών, είναι που με αγγίζει πολύ. Πριν από τρεις μέρες, που έγινε η βράβευση, για το «Χαμομήλι», σηκώθηκε ένα μέλος της κριτικής επιτροπής και έφερε ως παράδειγμα την «Αντιγόνη».

Κρ.Π.: Ναι, γιατί, η ιστορία της ταινίας σου, έχει κάποια κοινά με την τραγωδία της Αντιγόνης;

Ν.Ζ.: Υπάρχει μια τέτοια γραμμή, ως αναφορά στην αίσθηση του καθήκοντος.

Η αλήθεια βέβαια είναι, αν και πραγματικά νιώθω αμήχανα που το λέω, προσπάθησα να τηρήσω έναν σύνδεσμο με την αρχαία τραγωδία.

Το πρώτο κομμάτι, το εσωτερικό κομμάτι της ταινίας, διέπεται από μια στατικότητα. Η κινητικότητα είναι εσωτερική. Είναι όλα γεωμετρημένα.

Θεωρώ ότι έτσι μπόρεσα να μεγεθύνω όλο τον εσωτερικό κόσμο της γυναίκας. Η δράση της ηρωίδας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παραληρηματική αλλά ούτε και ψυχολογικά ακριβής.

Η γυναίκα έχει φράξει τον εαυτό της συναισθηματικά, δανειζόμενη αντρικά στοιχεία, όπως γενναιότητα και θάρρος, γίνεται η κυρία του ζώου (γιατί υπάρχει ένα γαϊδούρι, ενώ ο κύριος του ζώου, συνήθως, είναι ο άνδρας) και κατευθύνεται κάθετα και μετωπικά προς το τέλος.

Η αλήθεια, είναι, ότι είναι δύσκολο να μιλήσω γι΄ αυτήν την ταινία…

Κρ.Π.: Ποιό ήταν το κεντρικό σημείο της ταινίας, που προσπάθησες να επικοινωνήσεις περισσότερο, ήθελες, δηλαδή, να μη σου ξεφύγει… στο δρόμο; 

Ν.Ζ.: Ήταν αυτή η ατμόσφαιρα μιας ασφυχτικής ερήμωσης που γεννά η απώλεια. Και φυσικά, όπως είπα προηγουμένως, την αίσθηση του καθήκοντος, και το πώς μπορεί, αυτή τελικά, να οδηγήσει στην αυτοθυσία.

Είναι πολύ όμορφο το να κοινωνείς την ταινία σου και χαίρομαι πάρα πολύ όταν έρχονται και μου μιλάνε γι αυτήν, και εντοπίζουν στοιχεία που εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ μου.

Ξεκινάω με κάποιες προθέσεις αλλά τις ξεχνάω κατά τη διάρκεια του γυρίσματος. Οι κινήσεις μου, δεν αποτελούν απόρροια λογικών συλλογισμών τόσο, όσο αποτέλεσμα ενστικτώδους επιλογής. Πιστεύω πολύ στην επαφή με τους ανθρώπους και τον χώρο…

Και κάθε φορά, για παράδειγμα, που έβλεπα έναν χώρο, ή ένα πρόσωπο και ένιωθα στο στομάχι μου ένα τσίμπημα… (γιατί φωλιάζουν εκεί όλα τα συναισθήματα), τότε έλεγα: Εδώ είμαι! Έτσι συνέχιζα.

Επίσης, έκανα ολόκληρη έρευνα, διότι δεν είχα καμία προσωπική επαφή με οτιδήποτε νεκρό.

Δεν έχω πάει σε κηδεία, δεν έχω κηδεύσει, δεν έχω δει άνθρωπο να πεθαίνει. Δηλαδή, πέρα από το όποιο φιλοσοφικό υπόβαθρο του θέματος, ήθελα να δω πρακτικά τί σημαίνει θάνατος πάνω στο σώμα. Έτσι, στα πλαίσια αυτής της έρευνας, συνεργάστηκα με την ιατροδικαστική υπηρεσία, ιδιαιτέρως με τον κύριο Κουτσάφτη που με βοήθησε πάρα πολύ, και έτσι μπόρεσα να καταλάβω κάποια πράγματα.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση, ανάμεσα σε άλλα, είναι ότι η πρώτη ένδειξη θανάτου συμβαίνει λίγο πιο πάνω από  την σκωληκοειδής απόφυση. Μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον, ότι ο θάνατος ξεκινά από τα σπλάχνα, από εκεί που γεννιέται η ζωή! Αυτός είναι, λοιπόν, ο σύνδεσμός…

Η ολοκλήρωση αυτής της δεκαπεντάλεπτης ταινίας, ήταν, λοιπόν, ένα πολύ μακρύ ταξίδι. Και χαίρομαι πάρα πολύ που ήταν μαζί μου αγαπημένοι άνθρωποι, όλοι οι συνεργάτες. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να το κάνω!

Τώρα που έχει περάσει καιρός και τα σκέφτομαι… το να πας, δηλαδή στον Όλυμπο, και να κάνεις γυρίσματα με θερμοκρασίες κάτω από 13 βαθμούς Κελσίου, με την κάμερα να μην ρολάρει καλά καλά… και με πάρα πολλούς αστάθμητους παράγοντες, δηλαδή, ένα ζώο, μία ηλικιωμένη ηθοποιό, ή το γεγονός ότι ακόμα και εμείς θα μπορούσαμε να πάθουμε κάτι, όπως όταν είχαμε πέσει πάνω σε μια χιονοθύελα…

Κρ.Π.: Η επιλογή της κεντρικής ηθοποιού πώς έγινε;

Ν.Ζ. : Μπορεί να φανεί μελό, αλλά μ’ αρέσει να αγαπάω τους ανθρώπους που δουλεύω μαζί τους… Και αυτό συνέβη.

Η Γιώτα Χατζηιωάννου, είναι μητέρα ηθοποιού, δεν έχει καμία προηγούμενη εμπειρία. Την είδα τυχαία και είμαι πάρα πολύ περήφανος που είναι κομμάτι της ταινίας.
Η ίδια είναι χριστιανή ορθόδοξος και πιστεύει, ενώ εγώ είμαι άθεος. Οπότε, καταλαβαίνεις, ότι για να υπάρξει μία σχέση με έναν ευνοϊκό ρυθμό, θα έπρεπε να τεθούν κάποια πράγματα πάνω στο τραπέζι, να ξεκινήσουν συζητήσεις…

Η Γιώτα, κατάφερε να πάει την ταινία κάπου, που εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να βαδίσω. Γιατί η ταινία, είναι το ταξίδι ενός νεκροκομιστή, ένα μοναχικό ταξίδι… και ο θάνατος του άντρα της, πυροδοτεί και τον δικό της θάνατο.

Αλλά αν και είναι μια ταινία, που περικλείεται από τον θάνατο, σφύζει από ζωή! Το χρέος της είναι η κινητήριος δύναμη, αλλά είναι και η δίψα για ζωή.

Το γεγονός ότι δεν έχει πεθάνει ο άνδρας της, και μόνο… είναι αυτό που κατευθύνει όλη την ταινία. Γιατί, ακόμα κι αν έχει υπάρξει ο βιολογικός θάνατος, ακόμα δεν έχει πεθάνει, αφού δεν έχει διαβαστεί, δεν έχει ταφεί…

Συνειδητά, προσπάθησα να απομακρυνθώ από οποιοδήποτε θρησκευτικό μοτίβο ή επιρροή. Διότι, υπάρχει και κάτι πολύ αρχετυπικό… Για να υπάρξει ο θάνατος, θα πρέπει να υπάρξει απέναντί του μία τιμή!

Κρ.Π.: Τιμή, και μέσα στην κοινωνία…

Ν.Ζ.: Ακριβώς. Και ο θάνατος βρίσκεται μέσα μας. Δηλαδή, εκεί είναι όλο το όμορφο. Δεν είναι ότι τον θάβουμε. Τον θάνατο δεν τον προκαλεί ο νεκρός, αλλά βρίσκεται μέσα μας. Είναι αυτό που προβάλουμε στον νεκρό.

Ήταν ένα όμορφο ταξίδι. Και πάντα καταλήγαμε στον αρχετυπικό χαρακτήρα της διαδικασίας και όχι στον θρησκευτικό. Το γεγονός δηλαδή, ότι αν δεν τιμήσεις το νεκρό σώμα, δεν είναι νεκρό.

Κρ.Π.: Και η γεύση αυτής της απώλειας και του θανάτου, έχει τη γεύση του… χαμομηλιού, ίσως;

Ν.Ζ.: Χρησιμοποίησα αυτή τη μεταφορά, γιατί το χαμομήλι συναντάται κατά κόρον στη γη… Αυτόν το σύνδεσμο ήθελα να τηρήσω. Και η αλήθεια, είναι ότι ήταν το μόνο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η ηρωίδα, λόγω της φαρμακευτικής δράσης του χαμομηλιού, για να συντηρήσει το σώμα του νεκρού, στο μακρύ της ταξίδι…

Κρ.Π.: Τα σχέδια σου για το μέλλον;

Ν.Ζ.: Γράφω μια θεατρική παράσταση και έχω στο μυαλό μου μια μεγάλου μήκους ταινία.
Κάνουμε σινεμά για τους ανθρώπους… Χάριν του σινεμά αγάπησα τους ανθρώπους.

Και είναι καλό, τελικά, η κάμερα να μένει στον άνθρωπο και να μην περιστρέφεται γύρω από τον σκηνοθέτη, για να μας δείξει, δηλαδή, ο σκηνοθέτης πόσο ικανός είναι, πόσο εξαιρετικά ευφυής είναι, πόσο εξαιρετικά διαβασμένος είναι…

Σκηνοθεσία σημαίνει, κατευθύνω τον εαυτό μου, βαδίζω σε μονοπάτια που θα μου επιτρέψουν να ανακαλύψω κομμάτια του εαυτού μου και κατ’ επέκταση, τον ίδιο τον κόσμο.-


«Χαμομήλι»

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Νεριτάν Ζιντζιρία
Παραγωγή: ΕΡΤ Α.Ε., Highway Productions, 90 Productions, Νεριτάν Ζιντζιρία
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χριστίνα Μουμούρη
Σκηνικά: Σμαράγδα Κανάρη
Ενδυματολογία: Δέσποινα Χειμώνα
Μοντάζ: Χρήστος Γιαννακόπουλος
Ηχος: Λέανδρος Ντούνης
Μακιγιάζ: Ιωάννα Συμεωνίδη

Πρωταγωνιστούν: Γιώτα Χατζηιωάννου, Φώτης Αρμένης

Στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Δράμας, συνολικά η ταινία έλαβε τα βραβεία:

Χρυσό Διόνυσο – 1ο Βραβείο μυθοπλασίας
Τιμητική Διάκριση Ηχου
Βραβείο Πανελλήνιας Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου

Και στο διεθνές διαγωνιστικό:
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης

Επόμενες προβολές:

Νύχτες Πρεμιέρας
Ζ’ Διαγωνιστικό Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους
ΔΑΝΑΟΣ – Αίθουσα 1, Τετ. 26/9 στις 17:00

Το Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας ταξιδεύει..
Ταινιοθήκη της Ελλάδος 11 εως 18/10

Τι μου έμαθαν 2μιση χρόνια κρίσης

(μιλάει ένα κορίτσι 33 χρονών, μετά απο 2 απολύσεις, μια παραίτηση, κάποια θαύματα, άπειρα βιογραφικά, πολλά interview και ένα μίνι start – up) 

Υποθέτω – τι υποθέτω, σίγουρη είμαι – πως αν κάνεις μια ειλικρινή έρευνα στο διαδίκτυο θα βρείς πάμπολλα κείμενα απείρως αξιολογότερα απο αυτό που διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Είναι εισαγωγή ενοχική το γνωρίζω αυτό, αλλά ακουμπά στο γεγονός πως πάντα μα πάντα απεχθανόμουν τα αποφθέγματα και τις διδαχές. Νομίζω πως μπορούν να τα κάνουν μονάχα οι πολύ σπουδαίοι, ή ο Ουμπέρτο Έκο.

Με την επίφαση λοιπόν αυτή – πως και καλά γλύτωσα την αυταρέσκεια – θα μοιραστώ την εμπειρία μου και θα σου πω τι έμαθα αυτά τα 2,5  χρόνια κρίσης και ενίοτε ανεργίας. Σκέφτομαι πως ίσως σε βοηθήσουν,

1.

Είμαστε όλες οι επανηλειμμένες, παταγώδεις, ίσως και λίγο ντροπιαστικές αποτυχίες μας. Σε καμία απο αυτές δεν έχουμε ξυπνήσει την επόμενη μέρα οι ίδιοι. Γίναμε άλλοι, γίναμε λίγοι, χωθήκαμε την ματαιότητα. Είσαι εκείνος που σηκώθηκε πάλι πάνω. Ή εκείνος που έβαλε την ταφόπλακα. Εσύ αποφασίζεις.

2. 

Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις την ανεργία, είναι να εργάζεσαι συνέχεια. Σήκω το πρωί και κάνε οτιδήποτε. Βοήθα την μάνα σου να μαγειρέψει, φτιάξε τον κήπο, βοήθησε ένα φίλο που προσπαθεί, κάνε τα ψώνια στη γιαγιά, κάνε συνολάκια στο διαδίκτυο, φτιάξε κουλουράκια, επαναλαμβάνω, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Bοήθησε τον εαυτό σου να βρει σκοπό, να νιώσει υπερήφανος. Ακόμα και αν δεν ξέρεις πως θα πληρώσεις το ενοίκιο τον επόμενο μήνα. Μην ηττηθείς, κανείς δεν αγοράζει τον νικημένο. Στο λέω τόσο σκληρά.

3.

Το μεγαλύτερο καρκίνωμα της Ελληνικής κοινωνίας, είναι μια τεράστια διπολική μάνα, που σε βυζαίνει μέχρι την βαθιά ενηλικίωση και μετά σε βαράει αηδιασμένη που δεν είσαι κουλ ανεξάρτητο Δανεζάκι.

4.

Δεν είσαι μοναδικός, απίθανος, ανεπανάληπτος. Θα στο πω καλύτερα – είμαστε ένα κακκαδάκι στο τεράστιο πρόσωπο του σύμπαντος. Όμως είσαι τώρα, είσαι εδώ, νέος, κρίση – ξεκρίση. Αποφάσισε τι θα κάνεις με το κακκαδάκι σου.

5.

Επειδή δεν είσαι μοναδικός, απίθανος, ανεπάληπτος, κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα. Κανένας αφεντικός, γκόμενος, μάνα, πατέρας, ξαδέλφι, φίλος. Σταμάτα να απαιτείς πράγματα γιατί έτσι. Σκέψου τι δίνεις, και αν το δίνεις φτηνά, μάλλον δεν είναι τόσο καλό. Αν όχι, πάλι δεν φταίει κανένας άλλος εκτός απο εσένα.

6.

Μεγαλώσαμε σε μια κουλτούρα που μας μπαμπάκιασε το μυαλό με αστείρευτες ιστορίες αγάπης όπου τελείωναν όταν το ζευγάρι έσμιγε τελικά, σε πλήρη συντονία. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το μετά. Μάθαμε να κυνηγάμε λυσσαλέα το σμίξιμο της τέλειας συντονίας και είμαστε εντελώς ανέντοιμοι για την σκληρή δουλειά του μετέπειτα ασυντόνιστου. Η σκληρή δουλειά της αγάπης είναι η μόνη που σε βγάζει απο το βούρκο. Είναι αυτή που σε φωτίζει μυστικά, σε στιγμές, εκεί που δεν το περιμένεις 🙂

7.

Οι φίλοι, είναι η μεγαλύτερη σου περιουσία, το στίγμα των στιγμών. Κάνε φίλους που είναι καλύτεροι απο σένα σε κάτι, που κοιτάζουν διαφορετικά, αλλά που γελάτε στα ίδια αστεία. Να τους δίνεις, να μην το σκέφτεσαι, να τους φροντίζεις, πολλές φορές και μυστικά για να μην το καταλαβαίνουν.

8.

Μην κάνεις πράγματα για τσάμπα ή για πολύ μα πολύ λίγα λεφτά που απαιτούν τις ιδέες σου, την μόρφωση σου την πνευματικότητα σου και δεν σε εμπνέουν καν. Είναι άτιμες και ανθρωπορουφήχτρες. Είναι πιο τίμια η όποια χειρωνακτική δουλειά που σου δίνει σχεδόν τα ίδια λεφτά ( όχι βέβαια τίτλο) η οποία σου αφήνει το μυαλό να το χειριστείς για πάρτη σου, για να κάνει τα δικά του.

9.

Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να καταφέρεις. Αλήθεια. Η ζωή σε ξεπερνάει κάθε μέρα και στο αποδεικνύει περιπαιχτικά, συντονίσου στο λίκνισμα της και θα δεις πόσο δίκιο έχω.

10.

Ο χρόνος είναι μια εφεύρεση εξαιρετικά αστεία. Στην ουσία δεν υπάρχει. Μην τον φόβάσαι, βούτα και κολύμπα.

11.

Είσαι πολύ όμορφος. Κανένας άσχημος δεν θα διάβαζε το κείμενο αυτό.

Καλή τύχη 

πηγή: http://missgourgourini.posterous.com/

«Μπεντίρ και Νταούλι» Η δημιουργία ως μέσο απεξάρτησης στο ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

07:09, 23 Σεπ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/106625

Τα μέλη της Εναλλακτικής Κοινότητας ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ του ΚΕΘΕΑ μέσα από το βιβλίο *«Μπεντίρ και Νταούλι» Η δημιουργία ως μέσο απεξάρτησης στο ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, μας «μυούν» στα ουσιαστικότερα μυστικά της απεξαρτημένης ζωής, με λίγα λόγια, της ανεξάρτητης ζωής. Καίριο θέμα στις μέρες μας, που δεν αφορά μόνο στην αντιμετώπιση της χρήσης εξαρτητικών ουσιών, αλλά σε μια διαφορετική στάση -προσωπικά και κοινωνικά- με βάση την ελευθερία, την συνύπαρξη, τον σεβασμό και την κατανόηση ό,τι ανθρώπινου, όπως και του φυσικού πλούτου γύρω μας αλλά και μέσα μας, και κυρίως την αξία των ανθρώπινων σχέσεων. Μιλώντας με την υπεύθυνη του θεραπευτικού προγράμματος της κοινότητας Ελένη Αναγνώστου, γίνεται αντιληπτό, ότι για όλα τα παραπάνω, χρειάζεται να μην ξεχνάμε και μία μικρούλα λέξη που μαρτυρούν και τα ίδια τα μέλη στις σελίδες του εν λόγω βιβλίου, το οποίο, μάλιστα, διατίθεται δωρεάν. Ανακαλύψτε την…
Της Κρυσταλίας Πατούλη

Ε.Α.: Η ιδέα να ξεκινήσει αυτή η ομάδα κατασκευής μουσικών οργάνων, ήταν να δημιουργήσουν τα ίδια τα μέλη της Κοινότητας Παρέμβαση, απλά μουσικά όργανα τα οποία θα μπορούν να τα αξιοποιούν στη συνέχεια παίζοντας μουσική, στις διάφορες εκδηλώσεις του προγράμματος, είτε σε happening, είτε σε κοινωνικές παρεμβάσεις.

Στην αρχή η ιδέα αυτή ήταν πολύ γενική και αόριστη. Ο καθένας από εμάς είχε διάφορες εμπειρίες, δηλαδή, άλλος ήξερε ότι φτιάχνουν απλά μουσικά όργανα σε παιδικούς σταθμούς, ή σε άλλες ειδικές ομάδες… Για να  υλοποιηθεί αυτή η ιδέα έγινε ουσιαστικά μία μεγάλη έρευνα η οποία διήρκεσε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αρχικά προσκαλούσαμε και συζητούσαμε με ανθρώπους που έφτιαχναν κάποια απλά μουσικά όργανα από χαρτί, είτε τεχνίτες που έφτιαχναν μουσικά όργανα από ανακυκλώσιμα υλικά. Και για όλη αυτή την αρχική διαδικασία της έρευνας, συνεργαζόταν σχεδόν όλη η κοινότητα, μέχρι να πάρει σάρκα και οστά.

Κάποια στιγμή, αρχίσαμε να κατασταλάζουμε. Είδαμε, δηλαδή, ότι αυτό που ταίριαζε και με τη φιλοσοφία μας και θα μπορούσε να εξελιχθεί μέσα στα χρόνια ακόμα και να κρατήσει μια ολόκληρη ζωή, ήταν η κατασκευή κάποιων παραδοσιακών μουσικών οργάνων, όπως το μπεντίρ και το νταούλι.

Κατόπιν, αρχίσαμε να ψάχνουμε για εκπαιδευτές, και μέσα από όλους που συναντήσαμε, ο άνθρωπος που ταίριαξε περισσότερο με όλα αυτά που είχαμε στο μυαλό μας να κάνουμε, ήταν ο Νικόλας Τσαφταρίδης, ο οποίος συνέπεσε να είναι εκείνη την εποχή στα πρώτα εκπαιδευτικά του βήματα και τώρα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Έτσι και για εκείνον ήταν μία πρόκληση, και έδεσε και με τους δικούς μας στόχους, με αυτό που σκεφτόμαστε και ονειρευόμαστε.

Κρ.Π.: Το οποίο, τί ήταν;

Ε.Α.: Ήταν να φτιάξουμε μία ομάδα δουλειάς, η οποία θα έχει δημιουργικό χαρακτήρα, θα προσφέρει κατάρτιση για τα μέλη της Κοινότητας, και συγχρόνως θα είναι κάτι που θα μπορεί να μας βγάζει προς τα έξω, στον κόσμο, με επικοινωνιακές δραστηριότητες.

Γιατί παρόλο που η Παρέμβαση είχε ήδη μακρά ιστορία με παρεμβάσεις (δεντροφυτεύσεις, επισκευάσεις παιδικών χαρών, παρεμβάσεις σε πλατείες και κοινόχρηστους χώρους, απελευθερώσεις άγριων ζώων και πουλιών) εκείνη την περίοδο, δηλαδή το 2004, δεν φαινόταν να υπάρχει η ανάγκη και η ανταπόκριση του κόσμου σε τέτοιου είδους παρεμβάσεις.

Είχαμε δηλαδή ένα προβληματισμό σαν πρόγραμμα, πώς θα βγούμε προς τα έξω με παρεμβάσεις δημιουργικές που θα εκφράζουν και εμάς τους ίδιους και πολύ περισσότερο τα μέλη, εφόσον όλες αυτές οι δραστηριότητες είναι τροφή για την απεξάρτησή τους.

Έτσι, φτάσαμε μέχρι σήμερα, που η ομάδα αυτή έχει υλοποιήσει πλήθος παρεμβάσεων, μέχρι και να υλοποιεί μαθήματα κατασκευής μουσικών οργάνων σε μικρά παιδιά, μέσω κάποιων μουσείων.

Δηλαδή, τα μέλη πλέον, μέσα από την εκπαίδευση που έχουν λάβει τα ίδια, έφτασαν στο σημείο να εκπαιδεύουν, σήμερα, άλλους!

Κρ.Π.: Αυτό λέγεται, με λίγα λόγια, παρέμβαση;

Ε.Α.: Αυτό! Δεν ήταν μόνο, να πάμε να ζωγραφίσουμε, για παράδειγμα ένα κτίριο, ή να κάνουμε μια ανάλογη παρέμβαση όπως κάναμε παλιά. Δεν είχε νόημα και δεν βοηθούσε κανέναν. Σήμερα, μπορεί να έχουν άλλα πράγματα νόημα – και μέσα από αυτή την κατάκτηση- μπορεί να προχωρήσουμε σε άλλου τύπου παρεμβάσεις.
Όπως παρεμβάσεις που να έχουν να κάνουν με την βοήθεια ανθρώπων, που πραγματικά την χρειάζονται σήμερα, όπως για παράδειγμα, να επισκευάσουμε τα πατζούρια σε ένα παράθυρο σπιτιού, μιας φτωχής οικογένειας.

Επιπλέον, επειδή δίνουμε γενικά μεγάλο βάρος στην κατάρτιση, λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα μέλη της επανένταξης, εξ’ αιτίας της ανεργίας αλλά και των πολύ κακών εργασιακών συνθηκών που υπάρχουν στην χώρα σήμερα, υλοποιούμε κυρίως ευρωπαϊκά προγράμματα κατάρτισης σε διάφορα γνωστικά αντικείμενα. Για παράδειγμα, αυτή τη χρονική περίοδο υλοποιούμε ένα πρόγραμμα για τις βιολογικές καλλιέργειες, και αργότερα θα συνεχίσουμε με ένα πρόγραμμα που αφορά την κατασκευή μουσικών οργάνων.

Θέλω να πω, ότι από όλες τις πλευρές, κοιτάμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που έχουμε για τις δύσκολες συνθήκες που ζούν σήμερα, ιδιαίτερα τα μέλη της επανένταξης, όπως ανέφερα.

Κρ.Π.: Όταν ένα μέλος επανεντάσσεται κοινωνικά, με ανάλογους δημιουργικούς τρόπους, αποτελεί και ένα πολύ δυνατό πρότυπο ζωής για όλους μας, δίνοντας έμπρακτα το νόημα σε αυτό το σύνθημα που έχετε: «Χρέος μας είναι η ζωή», αλλά και ότι ο προσωπικός τρόπος ζωής, επηρεάζει και τον συλλογικό, και την ίδια την κοινωνία.

Ε.Α.: Ναι, πάνω σε αυτό παλεύουμε…

Κρ.Π.: Το συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο διατίθεται, και δωρεάν στο κοινό, σε σχέση με αυτόν τον στόχο, πώς βοηθά;

Ε.Α.: Κατ’ αρχήν, το βιβλίο αυτό, ήταν μια ακόμα πρόκληση για μας. Γιατί δεν είναι εύκολο να γράψεις, και γενικά να αποτυπώσεις σε ένα βιβλίο την εμπειρία μιας τόσο πολύπλοκης δραστηριότητας.

Δεν είναι εύκολο, και δεν υπήρχε και πρωτότυπο υλικό που να έχουν καταγραφεί όλα αυτά.

Πέρα, λοιπόν, από την ιδέα να γραφτούν όλα όσα αφορούν στην κατασκευή των συγκεκριμένων μουσικών οργάνων, το βιβλίο αυτό επιχειρεί –και αυτό ήταν και το πιο δύσκολο- να αποτυπώσει τα οφέλη μιας ομάδας δουλειάς, στα πλαίσια της θεραπείας απεξάρτησης.

Αναφέρεται, επίσης, στην ιστορία των μουσικών οργάνων, και καταγράφει την κατασκευή βήμα βήμα του μπεντίρ και του νταουλιού, με τον τρόπο που ξέρει πολύ καλά ο Νικόλας Τσαφταρίδης, ο οποίος ανέλαβε και την συγγραφή του συγκεκριμένου κεφαλαίου του βιβλίου.

Το σημαντικό μέσα σε αυτή την έκδοση είναι ότι στην ενότητα που καταγράφεται η κατασκευή αυτών των μουσικών οργάνων, υπάρχουν οι προσωπικές μαρτυρίες των μελών όπου καταθέτουν, πώς βίωσαν όλη αυτή την εμπειρία και πόσο σημαντικό ήταν για τον καθένα.

Κρ.Π.: Πώς επιχειρείται να αποτυπωθούν τα οφέλη της ομάδας;

Ε.Α.: Περιγράφεται ο ρόλος της εκπαίδευσης στο θεραπευτικό πρόγραμμα και ο ρόλος της Ομάδας δουλειάς στη θεραπευτική κοινότητα Παρέμβαση και δίνεται η δυνατότητα να καταλάβει κανείς, ότι όλα αυτά που γίνονται διαμορφώνουν ένα πλαίσιο με αρχές και κανόνες μέσα στο οποίο τα μέλη ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και ερευνούν τις δεξιότητές τους, τις κλίσεις τους, και εκπαιδεύονται σε λειτουργικές συμπεριφορές.

Δηλαδή, ότι δεν είναι κάτι στατικό, όλο αυτό, αλλά μία συνεχής διεργασία, η οποία εξελίσσεται και ότι στηρίζεται, σε αυτό το πλαίσιο αρχών και κανόνων. Σε μία φιλοσοφία ζωής.

Κρ.Π.: Θα ήθελες να πεις λίγα λόγια γι’ αυτήν τη φιλοσοφία;

Ε.Α.: Η φιλοσοφία της κοινότητας, υπηρετεί τον άνθρωπο και τη ζωή. Όλες αυτές οι αρχές και οι αξίες που μπορούν να πάνε μαζί με τη λέξη άνθρωπος, δηλαδή, ισότιμη μεταχείριση, δικαιοσύνη, σεβασμός, ποιότητα στην καθημερινότητα, αξία στις σχέσεις των ανθρώπων…

Κρ.Π.: Και σεβασμό σε ότι έχει να κάνει με τη ζωή, δηλαδή, με τον πολιτισμό και τη φύση;  

Ε.Α.: Ούτως ή άλλως, όλα αυτά, αφορούν στο σχετίζεσθαι, είτε μεταξύ των ανθρώπων, είτε με το ευρύτερο περιβάλλον, και αυτό προσπαθεί να αποτυπώσει το πρώτο μέρος αυτού του βιβλίου, για το πώς λειτουργεί αυτή η εκπαίδευση:

Ότι το κάθε μέλος με την ομάδα και η ομάδα με κάθε μέλος δημιουργούν σχέσεις και αυτό είναι η Κοινότητα.

Κρ.Π.: Και με την κοινωνία και τη φύση…

Ε.Α.: Φυσικά! Μέσα σε ένα πλαίσιο φιλοσοφίας που έχει σχέση με την προστασία της φύσης, με την οικολογία, με την σωστή διατροφή, την υγιεινή, και όλα αυτά που είπα, σε σχέση με όλες αυτές τις αξίες που υπηρετούν τη ζωή και τον άνθρωπο.

Στο βιβλίο, λοιπόν, γίνεται μια προσπάθεια να φανεί, το πώς αξιοποιεί αυτή η ομάδα δουλειάς όλο αυτό το νόημα ζωής της Κοινότητας με συγκεκριμένες δράσεις και παρεμβάσεις στην κοινωνία, καθώς μαθαίνουν να κατασκευάζουν μουσικά όργανα αλλά και να παίζουν μουσική, και στη συνέχεια αξιοποιώντας τις αρχές της κυκλικής μάθησης, να εκπαιδεύουν και άλλους εντός ή εκτός της Κοινότητας.

Επίσης, σε όσες εκδηλώσεις γίνονται, είτε κάνουμε εμείς είτε μας καλούν, και τις υλοποιούμε με δικό μας περίπτερο ενημερωτικό, έχουμε ένα εργαστήριο που κατασκευάζουμε μουσικά όργανα, και μπορεί να συμμετέχει ο κόσμος.
Είναι δηλαδή, ένα ανοιχτό εργαστήριο, όπου κάποιος που συμμετέχει στην κατασκευή των μουσικών οργάνων, κάποια από αυτά, μπορεί να τα πάρει και μαζί του φεύγοντας…

Συγχρόνως, όταν συμβαίνει αυτή η αλληλεπίδραση, ξεκινούν να δημιουργούνται και κάποιου είδους σχέσεις, ανάμεσα στα μέλη της ομάδας και τον κόσμο που συμμετέχει…
Και αυτό ήταν το ζητούμενο από τις πρώτες κιόλας παρεμβάσεις που κάναμε.

Κρ.Π.: Οπότε, μιλάμε για μία δημιουργική αλληλεπίδραση, η οποία βοηθά στην ανάπτυξη, εκτός των άλλων, και της συναισθηματικής νοημοσύνης, που με τη σειρά της ενισχύει τους τρόπους συνύπαρξης, με την κοινωνία αλλά και στις προσωπικές σχέσεις.

Ε.Α.:  Σε αυτό στηρίζονται όλες οι παρεμβάσεις που κάνουμε. Δηλαδή, να συμμετέχει και ο κόσμος σε όποιο είδος παρέμβασης γίνεται από τα μέλη της Κοινότητας, όπως αυτό της ομάδας μουσικών οργάνων.

Κρ.Π.: Κλείνοντας, τα παιδιά τα ίδια, αυτής τη ομάδας, τί λένε για όλα αυτά;

Ε.Α.: Τα μέλη καταγράφουν την εμπειρία τους σε όλες τις ενότητες του  βιβλίου, που αποτυπώνεται και στο πλούσιο φωτογραφικό του υλικό. Χαρακτηριστικά, μάλιστα, αναφέρουν:

«Τα μουσικά όργανα για εμάς είναι ένα ταξίδι σκέψεων, τόπων και εμπειριών. Το βιβλίο αυτό αποτυπώνει την ιστορία της ομάδας μας, τον τρόπο κατασκευής των οργάνων αλλά και ένα μυστικό, που λέγεται… μεράκι. Όταν ξεκινάς να κατασκευάζεις το μπεντίρ και το νταούλι, αυτό που έχεις στα χέρια σου είναι ξύλα, δέρματα, βερνίκια και… ένα όνειρο ή μια σκέψη, αν θέλετε το πώς θα μπορούσε να εκφράσει κάποιος μέσα από αυτήν την διαδικασία την ανάγκη του για δημιουργία. Αυτό το ανακαλύπτεις κάνοντας την προσπάθεια να κατασκευάσεις. Αυτή είναι η μαγεία της Κοινότητας»


*Παρουσίαση του βιβλίου «Μπεντίρ & Νταούλι» Η δημιουργία ως μέσο απεξάρτησης στο ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων
Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012, ώρα 19.00

Η Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, το Θεραπευτικό Πρόγραμμα ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη – Κέντρο Εθνομουσικολογίας διοργανώνουν αυτή τη Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012, ώρα 7.00 μ.μ. την παρουσίαση του βιβλίου:

«Μπεντίρ & Νταούλι»
Η δημιουργία ως μέσο απεξάρτησης στο ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον κήπο του Μουσείου και θα πλαισιωθεί από  ρυθμικό δρώμενο μελών της ομάδας κρουστών του ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και συναυλία της Smyrna orchestra.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Το ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ είναι ένα από τα θεραπευτικά προγράμματα του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ), του μεγαλύτερου φορέα απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης στην Ελλάδα και σύμβουλου οργανισμού του ΟΗΕ σε θέματα ναρκωτικών.

Το θεραπευτικό πρόγραμμα ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ έχει την έδρα του στην Αττική και απευθύνεται σε χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών άνω των 21 ετών και τις οικογένειες τους. Στοχεύει στην απεξάρτηση, στην εκπαίδευση και την κοινωνική επανένταξη. Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι εθελοντική, χωρίς οικονομική επιβάρυνση και δεν χορηγούνται υποκατάστατα ή άλλες ουσίες.

ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Βαλτετσίου 37, 106 81 Αθήνα
Τ 210 3300779 F 210 3300759
info@kethea-paremvasi.gr, www.kethea-paremvasi.gr
www.facebook.com/KETHEAPAREMVASI

Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων
Φοίβου Ανωγειανάκη-Κέντρο Εθνομουσικολογίας
Διογένους 1-3, Πλατεία Αέρηδων Πλάκα
Τηλ./Fax: 210-3250198, 210-3254119, 210-3254129
www.instruments-museum.gr


υγ. Ευχαριστώ την υπεύθυνη του εκπαιδευτικού προγράμματος της κοινότητας, Αγγελική Χαμοσφακίδη για την παραδειγματική συνεργασία της.