Η Εκδίκηση της Γυφτιάς

 

Μουσική : Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι : Μανώλης Ρασούλης
Τραγούδι : Νίκος Παπάζογλου
Δίσκος : «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» (1978)

«Εσύ που είσαι ακόμα εκεί,
στης αμαρτίας το σκαλί
και στο μικρό σου το κορμί
έχεις για πάντα φορτωθεί
της γης όλα τα λάθη.

Εσύ που σου’δωσαν να πιείς
απ’της ζωής το κατακάθι.

Είσαι για μένα ο πιο πικρός
μέσα στη νύχτα στεναγμός,
κάτι σαν ίσκιος σκοτεινός,
μοιάζεις ο ίδιος μου ο εαυτός .

Να γίνονταν να φορτωθώ
τα κρίματά σου να σωθώ.

Εσύ μοιράζεις το φιλί
κι η κοινωνία τη ντροπή,
ένα τραγούδι τι να πει
όταν στο βούρκο η ζωή
ανοίγει μονοπάτι.

Αχ η ελπίδα η κοινή
δε βρίσκει απόψε έναν πελάτη.»

Γιάννης Μακριδάκης, φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

15:08, 30 Αυγ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/104522

Ο Χιώτης ακτιβιστής, ερευνητής και πολιτικογράφος, λογοτέχνης, αλλά και ιστορικός συγραφέας Γιάννης Μακριδάκης,με μαχητικό πολιτικό λόγο που καταγράφεται στα πολιτικά του άρθρα -που τα περισσότερα από αυτά, έχουν δημοσιευτεί ή αναδημοσιευτεί και στο tvxs, έδωσε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Andreas Nefzger η οποία κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου 2012 από τη γερμανική εφημερίδα Franffourter Algemeine Zeitung με τίτλο «Λίγο πριν τον κανιβαλισμό». Οι απαντήσεις του, παρατίθενται αυτούσιες στην παρούσα αναδημοσίευση από τον προσωπικό του ιστότοπο:

«Οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια ζουν μια περίοδο μακράς οικονομικής ύφεσης, η οποία συντηρείται από μέτρα λιτότητας και συνεχώς αυξανόμενης φορολογίας. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολιτών έχουν γίνει φτωχότεροι σε χρήμα, έχουν μείνει άνεργοι ή άστεγοι και γενικά ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει πόρους για να επιβιώσει εντός του συστήματος.

Οι κάτοικοι των πόλεων, όπου δεν υπάρχει πρωτογενής παραγωγή προϊόντων, βρίσκονται σε δεινή έως απελπιστική θέση. Οι περικοπές στον τομέα της υγείας απειλούν τη ζωή όλων των Ελλήνων με πρώτους τους χρόνια πάσχοντες, οι οποίοι θα πεθάνουν σύντομα, ως θυσία στην ευημερία των στατιστικών και των αριθμών. Πολλοί άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά.

Οι νέοι μεταναστεύουν για να βρουν σε άλλες χώρες μια θέση εργασίας και να γίνουν σκλάβοι αυτού του παρανοϊκού συστήματος, κερδίζοντας έτσι λίγο χρόνο μέχρι να χτυπήσει η κρίση και τις χώρες αυτές. Διότι το πρόβλημα βρίσκεται στον ορισμό του συστήματος και όχι μόνο στην Ελλάδα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι μετέτρεψαν τους εαυτούς τους σε αριθμούς και άφησαν τη ζωή κατά μέρος, για να ενταχθούν ως εργαλεία σε ένα πλαστό οικονομικό σύστημα, το οποίο τώρα τους αποβάλλει.

Προσωπικά επειδή ζω μακριά από τις πόλεις και ασχολούμαι με την καλλιέργεια της γης αλλά και επειδή αρνούμαι να επισκεφθώ την Αθήνα εδώ και δύο περίπου χρόνια, δεν έχω άμεση εικόνα αυτής της καταστροφής αλλά την βλέπω μονάχα μέσα από το διαδίκτυο ή την ακούω από όσα μου περιγράφουν οι γνωστοί μου που ζουν εκεί.

Η κατάσταση μοιάζει πάρα πολύ με την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής του 1941-44, τότε που οι κάτοικοι των πόλεων υπέφεραν και πέθαιναν στους δρόμους και οι κάτοικοι της υπαίθρου είχαν κάποιες περισσότερες προμήθειες και τρόπους για να επιβιώνουν.

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε απελπισία. Έχουν εμφανιστεί και δυναμώσει ναζιστικές ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτες και η δημοκρατική Ευρώπη κοιμάται και δεν αντιδρά.

Πριν από ένα χρόνο η ελληνική κοινωνία βρισκόταν στα πρόθυρα του κανιβαλισμού διότι κάποιες κοινωνικές τάξεις και επαγγελματικές ομάδες είχαν την ελπίδα ότι δεν θα τους αγγίξουν τα μέτρα και ότι θα πληγούν μόνο κάποιοι άλλοι, όπως π.χ. οι δημόσιοι υπάλληλοι και γι αυτό ήθελαν να τους θυσιάσουν.

Αυτή τη στιγμή όλοι έχουν καταλάβει ότι κανένας δεν θα διασωθεί, εκτός από τους πολύ πλούσιους που ακόμα φοροδιαφεύγουν και εκτός ίσως από τους ένστολους και τους δικαστικούς, τους οποίους χρειάζεται το σύστημα όσο γίνεται καλοπληρωμένους, για να μπορεί να επιβάλλει την πυγμή του. Έτσι ο κανιβαλισμός έχει αλλάξει πρόσωπο και εκφράζεται κυρίως από τις ληστείες, τους φόνους και τα πογκρομ κατά των μεταναστών από νοσταλγούς του ναζισμού που συμβαίνουν καθημερινά αλλά και από δολοφονικές επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής κατά διαμαρτυρόμενων ανθρώπων.»

***
To πρόσωπο της κρίσης

«Η κρίση είναι βαθιά και ξεκινάει από τη ρίζα. Η κατάρρευση της οικονομίας είναι η τελευταία ένδειξη, η οποία αγγίζει το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, γι’ αυτό και είναι πιο επώδυνη.

Εδώ και πολλά χρόνια όμως η κρίση υπήρχε στα θέματα των αξιών που ξέπεσαν. Του Πολιτισμού και της Τέχνης που ισοπεδώθηκαν από το λάιφ στάιλ, της Μόρφωσης που θυσιάστηκε για την εξειδίκευση, της Ελευθερίας του ανθρώπου που θυσιάστηκε κι αυτή για μια θέση εργασίας με ωράριο και μισθό εντός του συστήματος, της Παραγωγής και της Δημιουργίας που έγιναν έννοιες άγνωστες για τον άνθρωπο-υπάλληλο, της Αυτάρκειας σε γνώσεις και τεχνικές για την παραγωγή της τροφής, που ξεχάστηκαν, θεωρήθηκαν ασχολίες κατώτερες και ανάξιες για να τις κάνει κάποιος αφού όλοι ήθελαν σπουδές σε πανεπιστήμια του συστήματος, για να λάβουν κατόπιν θέση γραφείου, να ζήσουν δηλαδή φυλακισμένοι με μισθό και να αγοράζουν την όποια ζωή και τροφή τους.

Η κρίση του συστήματος υπάρχει εξ ορισμού, οφείλεται στην φυσική απληστία του ανθρώπου και είναι ανίατη, όσα μέτρα κι αν ληφθούν.

Ο καπιταλισμός θα καταστραφεί πολύ σύντομα διότι κοντεύει να φτάσει στο ζενίθ του. Οι χώρες που ακόμα αντέχουν, δεν θα αντέχουν για πολύ καιρό. Οι άνθρωποι που ζουν αυτή την ιστορική περίοδο, οι περισσότεροι θα πεθάνουν μαζί με το σύστημα. Είτε γίνει παγκόσμιος πόλεμος είτε όχι.

Και οι επόμενοι που θα έρθουν στον κόσμο, θα βρεθούν σε ακόμα χειρότερη θέση διότι ο καπιταλισμός πριν ξεψυχίσει θα φροντίσει, φτάνοντας στο ζενίθ του, να καταστρέψει τα πάντα για να επιβιώνει μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Θα καταστρέψει την καλλιεργήσιμη γη τοποθετώντας φωτοβολταϊκά συστήματα για περισσότερη ενέργεια και κέρδος, θα καταστρέψει τα βουνά και το κλίμα για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών, θα καταστρέψει τις ακτές με ανεξέλεγκτη δόμηση, θα καταστρέψει τις θάλασσες με υπεράντληση πετρελαίων και ρύπανση, θα καταστρέψει το οξυγόνο με την αποψίλωση των δασών και τους ρύπους.

Οι επόμενες γενιές ανθρώπων στον πλανήτη θα περάσουν εφιαλτική και μικρή ζωή, μέχρι την τελική εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους, αν δεν αλλάξουν άμεσα τρόπο σκέψης και ζωής οι άνθρωποι του λεγόμενου αναπτυγμένου κόσμου.

Ούτως ή άλλως την εξαφάνισή του ως είδος ο άνθρωπος την μεθοδεύει επί χρόνια, αφού έχει αφήσει να ξεχαστούν και να χαθούν όλες οι τέχνες, οι τεχνικές και οι αγνές πρώτες ύλες για την παραγωγή της τροφής του, μολύνει τον πλανήτη και εργάζεται μονάχα για την παραγωγή χρήματος.

Ασχολείται με τις «επιστήμες» και με το χρήμα, κυκλοφορεί με κοστούμια και σύγχρονα αυτοκίνητα, έχει ευγενείς τρόπους, αλλά ταυτόχρονα κόβει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται, καταστρέφει τη γη, τον αέρα και τα νερά, καταναλώνοντας απερίσκεπτα ενέργεια και φυσικούς πόρους, έχει αφήσει τα βασικά συστατικά της ύπαρξής του, π.χ. την τροφή του και το νερό του, στα χέρια πολυεθνικών που τον ταϊζουν και τον ποτίζουν καρκίνο. Και αυτό το ον που ζει σήμερα με αυτόν ακριβώς τον τρόπο και θεωρεί ότι το χρήμα τον τρέφει, θεωρεί παράλληλα και τον εαυτό του ως το πιο ανεπτυγμένο και ευφυές από όλα τα υπόλοιπα όντα.»

***
Ο ρόλος της Γερμανίας στην κρίση

«Οι Έλληνες βρίσκονται πλέον σε κατάσταση κόπωσης και οι περισσότεροι παρακαλούν να συμβεί κάτι τελικό, όπως πτώχευση και κατάρρευση της ευρωζώνης, για να ξαναρχίσει κάτι άλλο καινούριο κάποια στιγμή. Υπάρχει οργή ενάντια κυρίως στην Γερμανία που φέρεται σαν να είναι η Ελλάδα αποικία της. Υπάρχει βέβαια και το ιστορικό προηγούμενο του Πολέμου και της Κατοχής.

Προσωπικά πιστεύω ότι αφού η Ευρώπη δεν είναι ένα κράτος, με ενιαία πολιτική σε όλα τα επίπεδα αλλά είναι μόνο μια νομισματική ένωση, κανένας δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει στα εσωτερικά του άλλου.

Η νομισματική ένωση της Ευρώπης απέτυχε επειδή απέτυχε η πολιτική ένωση των κρατών της, την οποίαν αυτή τη στιγμή η Γερμανία προσπαθεί να επιβάλει αποικιοκρατικά. Αυτό που κάνει η Ευρώπη με πρώτη την Γερμανία, στην Ελλάδα σήμερα είναι απαράδεκτο.

Κυρίως οι απαιτήσεις για «ανάπτυξη» δίχως κανένα σεβασμό στη φύση και στον άνθρωπο. Απαιτήσεις που είναι αντίθετες με την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Παρόλα αυτά οι απαιτήσεις αυτές τίθενται εκβιαστικά και θα έχουν ως αποτέλεσμα να καταστραφεί η Ελλάδα, να πληγεί ανεπανόρθωτα το φυσικό της περιβάλλον και να εξαθλιωθούν οι πολίτες της.

Μια ματιά στο μέλλον

Αν δεν αλλάξει η συνολική πολιτική της Ευρώπης, το μέλλον νομίζω είναι η καταστροφή όλων των χωρών. Η Ελλάδα σε λίγο χρόνο θα έχει γίνει μια χώρα όπως η Γουατεμάλα και η Ταϋλάνδη.

Με όλες τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές και τα φυσικά αγαθά πουλημένα σε πολυεθνικές, με τους κατοίκους της να δουλεύουν με μισθούς πείνας, να μην έχουν πρόσβαση σε περίθαλψη και να πεθαίνουν άποροι, με το φυσικό της περιβάλλον εντελώς κατεστραμμένο και με τα ανήλικα παιδιά να παρέχουν υπηρεσίες σεξ γύρω από την Ακρόπολη, στους όποιους καλοντυμένους βορειοευρωπαίους τουρίστες υπάρχουν ακόμη, συμβάλλοντας έτσι στην αύξηση του ΑΕΠ της χώρας για να είναι απολύτως επιτυχημένοι οι στατιστικοί δείκτες και ευχαριστημένοι οι ευρωπαίοι εταίροι μας.

Η Ευρώπη έχει πρόβλημα ηθικής και αξιών και φαίνεται πολύ καθαρά στην συμπεριφορά της απέναντι στην Ελλάδα (όχι στους Έλληνες μόνο, αλλά στην χώρα συνολικά). Προσωπικά αυτή την Ευρώπη δεν την θέλω.

Ο τρόπος που προτείνω είναι η αλλαγή κατεύθυνσης προς την ήπια και ισόρροπη ανάπτυξη, δίχως γιγαντισμούς, που θα έχει στόχο την ευημερία και την υψηλή ποιότητα ζωής.

Με σχεδιασμό πολλών μικρής κλίμακας έργων, επιχειρήσεων και μονάδων, με σεβασμό στον άνθρωπο, στη φύση και στις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου. Η Ευρώπη οφείλει να ανακαλύψει, να σεβαστεί επιτέλους, να καλλιεργήσει και να προωθήσει τις άπειρες μικρές ιδιαιτερότητες και μοναδικότητες της κάθε γωνιάς της και όχι να ισοπεδώνει τα πάντα με μόνο μέλημα τον ανταγωνισμό ευρώ δολαρίου.»

***
Ο ρόλος των διανοουμένων

«Πάντοτε η Τέχνη ήταν θεραπευτική. Στην σημερινή βέβαια συγκυρία η Τέχνη, όπως είπα και πριν, βρισκόταν σε κρίση πριν από την οικονομία και ήταν μάλιστα και μια βασική παράμετρος που οδήγησε στην οικονομική κρίση.

Σήμερα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, η λογοτεχνία εκφράζεται από ανθρώπους που στο σύνολό τους σχεδόν είναι γεννήτορες ή γόνοι της κρίσης αξιών, δίχως γνώσεις για την παραγωγή της ζωής αλλά μόνο για την εξαγορά αυτής.

Ζουν κάτι άλλο από αυτό που είναι η ζωή έτσι όπως ορίζεται στη φύση. Υπηρετούν το σύστημα στη συντριπτική τους πλειονότητα και δεν έχουν να πουν τίποτε διαφορετικό για να δώσουν μια ελπίδα ή έναν άλλον τρόπο ζωής ή μια διαφορετική οπτική γωνία στους ανθρώπους. Γι αυτό οι άνθρωποι αναρωτιούνται πού είναι ο πνευματικός κόσμος και γιατί σωπαίνει (αν δεν είναι κυνικά καθεστωτικός, όπως συμβαίνει κατά κόρον στην Ελλάδα).

Εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια, και αυτοί, οι μετρημένοι στα δάχτυλα, βοηθούν με τον λόγο τους και την στάση ζωής τους κυρίως, όσους ανθρώπους έχουν τη διάθεση και την ικανότητα να αλλάξουν τον εαυτό τους.

Διότι για να βγούμε από την κρίση και να αλλάξει η Ευρώπη, το πρώτο βήμα είναι να αλλάξει ο καθένας από  μας την θεώρησή του απέναντι στον εαυτό του και στη ζωή του.»-

Δείτε εδώ τις ερωτήσεις στα αγγλικά αλλά και το σύνολο της συνέντευξης, την οποία αναδημοσιεύουμε από το http://yiannismakridakis.gr/


*Υπενθυμίζεται, ότι πριν μερικούς μήνες, είχαν δημοσιευτεί σε ξένα ΜΜΕ, δύο επιστολές του Γιάννη Μακριδάκη, μία προς τους Γάλλους και μία προς τους Ευρωπαίους, οι οποίες βρήκαν άμεση ανταπόκριση από τον Philippe Murer του The forum democratique, όπως και από το Κίνημα της Νάντης: Par solidarité, je suis Grec aussi, όπως και από τον Jose Manuel Lamarque του Help the Greek People, αλλά και άλλων γνωστών ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης, όπως και του tvxs που τις δημοσίευσε πρώτο από τα Ελληνικά ΜΜΕ. Επίσης, μετά το… ολοκαύτωμα της Χίου, ξεκίνησε το πανελλαδικό Κινημα 18, με βασικό σκοπό την προστασία του φυσικού αλλά και πολιτιστικού πλούτου της χώρας μας.

Νιώθω, ότι ο λόγος του Μακριδάκη, αλλά και πολλών άλλων, μοιάζει, σήμερα, φωνή βοώντος εν τη ερήμω… μέχρι να φτάσει η μάχιμη διανόηση αυτού του τόπου -όση τουλάχιστον δεν την έχει καταπιεί το υπάρχον σύστημα- να συναντηθεί και να ενωθεί σε μια κοινή φωνή επικοινωνίας, προτάσεων αντίδρασης και αντίστασης, απέναντι στην καταστροφή και το ξεπούλημα της Ελλάδας που μπροστά στα μάτια μας βλέπουμε να συντελείται τα τελευταία χρόνια, ώστε να εκφραστεί το κοινό αίσθημα, μέσω ενός άρθρου – μηνύματος και προς το εσωτερικό αλλά και προς το εξωτερικό.

Γι’ αυτό, επαναλαμβάνω την συνεχή έκκληση για επικοινωνία σε πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, μέσω του δημόσιου διαλόγου που ξεκίνησε από το 2010 να δημοσιεύεται στο tvxs, με στόχο ένα ανάλογο απόσταγμα, όχι μόνο για τον κοινό προβληματισμό (σαν brain storming) όπως και για τα κοινά αιτήματα και τις προτάσεις που προφανώς υπάρχουν, αλλά κυρίως για εκείνο που μπορεί να δημιουργηθεί από κοινού, ως σύνθεση απόψεων, για την έξοδο από την καταστροφική -πλέον- κρίση που βιώνουμε, με θύματα όχι μόνον αθώους πολίτες, αλλά και τo φυσικό περιβάλλον όσο και τον πολιτισμό της χώρας μας.

Νομίζω, σύμφωνα -τουλάχιστον- με όσα εκφράζουν από τα λεγόμενα τους, πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, που ανταποκρίνονται εδώ και δύο χρόνια, μέχρι σήμερα, στον συγκεκριμένο δημόσιο διαλόγο, ότι υπάρχει ανάγκη να επικοινωνήσουμε την κοινή, αυτή, φωνή, με τη σύνταξη και ενός τέτοιου άρθρου. Συγχρόνως, υπάρχει ανάγκη και για έναν κοινό διαδυκτιακό τόπο, που το tvxs ανακοινώνει ότι προτίθεται να δημιουργήσει σύντομα.

Το υλικό, για τη ΣΥΝΘΕΣΗ, ενός τέτοιου κοινού… τόπου αλλά και κοινού λόγου, ήδη είναι εντυπωσιακό και συνεχώς εξελίσσεται. Αρκεί να το αξιοποιήσουμε…

Κρυσταλία Πατούλη
cpatouli@yahoo.gr

υγ: Διαβάστε στα γερμανικά τα σχόλια των γερμανών στο άρθρο: http://www.faz.net/aktuell/feuilleton/meine-krise-i-kurz-vorm-kannibalismus-11870845.html

 

Άννα Παναγιωτοπούλου: Όλη την Ελλάδα θα την πουλήσουνε!

18:08, 29 Αυγ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/104511

[…] πιστεύω, ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνάνε δεν έχουν καμία πρόθεση να κάνουν τίποτα! Καμία! Δεν μπορώ να μπω στην ψυχολογία αυτών των ανθρώπων, αλλά είναι σαφές ότι μας κοροϊδεύουν. […] Όλη την Ελλάδα θα την πουλήσουνε! Θα τελειώσει αυτή η χώρα. Θα λήξει. Αυτό, είναι, δυστυχώς, που φοβόμαστε όλοι…», η ηθοποιός Άννα Παναγιωτοπούλου μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.

Άν.Π.: Εγώ, τώρα, τι να πω για την κρίση; Είμαι από τους πιο απαισιόδοξους ανθρώπους για το τι μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα. Και τί βλέπω; Βλέπω στους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτό, να μην έχει αλλάξει τίποτα. Ούτε στη συμπεριφορά τους, ούτε στη νοοτροπία τους… Στη συμπεριφορά τους, ίσως, έχουν γίνει λίγο πιο μαλακοί και λίγο πιο ευγενείς. Αλλά στη νοοτροπία τους δεν έχουν αλλάξει σε τίποτε και αυτό φαίνεται. Άρα, δεν πρόκειται να αλλάξει και τίποτε, γιατί αυτές οι νοοτροπίες μας έφεραν εδώ…

Τα προηγούμενα χρόνια, είχα αποφασίσει ότι δεν θα ξανακάνω Επιθεώρηση. Δεν υπήρχε έδαφος. Χρόνια ολόκληρα, αισθανόμουν ότι δεν υπήρχε τίποτα να πεις.
Και ξαφνικά, είπα, αυτή είναι η στιγμή… που κατ’ αρχήν η επικαιρότητα, με την οποίαν ασχολείται η Επιθεώρηση έχει μία σταθερή -που δυστυχώς θα έχει για καιρό- η οποία είναι η κρίση, και από εκεί και πέρα, ούτως ή άλλως, τα πολιτικά δρώμενα κινούνται γύρω από αυτό.
Και επίσης, θεωρώ, ό,τι, το να μπορέσεις να εκτονωθείς και να εκτονώσεις τον κόσμο μέσα από το χιούμορ και την σάτιρα για όλο αυτό που βιώνουμε, είναι πάρα πολύ θετικό σε αυτή τη φάση.

Κρ.Π.: Και να τον εκφράσεις;

Άν.Π.: Και να τον εκφράσεις… που αυτό δεν είναι και δύσκολο, διότι σε μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον, όλοι έχουμε τον ίδιο προβληματισμό και τις ίδιες αγωνίες.

Κρ.Π.: Θέλετε να μας πείτε για την προηγούμενη κατάσταση, που δεν σας ενέπνεε σε τίποτα ώστε να κάνετε μία επιθεώρηση;

Άν.Π.: Κοιτάξτε, η προηγούμενη κατάσταση, ήταν μια πλαστή ευμάρεια, κανείς δεν ανησυχούσε, κανείς δεν προβληματιζότανε, ή εν πάση περιπτώσει, αυτοί ήταν πάρα πολλοί λίγοι. Η πλειοψηφία ζούσε με πλαστό χρήμα, π.χ. πήγαιναν διακοπές, έκαναν γιορτές με πλαστό χρήμα. Αυτό το σκηνικό, δεν προβλημάτιζε τον άλλον. Και να του το έλεγες, ήταν –πώς να το πώ;- σε μια ηλίθια αποβλάκωση…

Κρ.Π.: Σαν να είχε πάρει την «πρέζα» του και ήταν ναρκωμένος;

Άν.Π.: Ναι, έτσι. Αυτοκίνητα, σπίτια, όλα αυτά τα πράγματα, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα, να τα έχεις! Ήταν μια αδιανόητη κατάσταση, και σαφέστατη κλοπή. Η οποία δεν έβγαζε πουθενά. Δεν έβγαζε κάτι αστείο, ούτε μπορούσες να το σατιρίσεις… Οπότε, εμένα δεν μου έλεγε τίποτε το να κάνω Επιθεώρηση. Δεν είχα τίποτα να πω.
Και ξαφνικά πέρυσι, που ξεκίνησε αυτή η συνεργασία για την παράσταση, ήθελα να τα πω όλα! Είπα, αυτό πρέπει να γίνει τώρα, και είναι στιγμή!
Και το ξεκινήσαμε με πάρα πολύ κέφι όλοι. Και οι ηθοποιοί, και οι συντελεστές, και ο κόσμος. Ήταν, πραγματικά, εκτόνωση για όλους μας.

Κρ.Π.: Στην προηγούμενη φάση που αναφέρατε, που επικρατούσε μια κατάσταση… νάρκωσης ο περισσότερος κόσμος, φαινόταν εκτός του ότι δεν προβληματίζεται, σαν να μην έχει και καμία ανέχεια στο να διαχειριστεί δυσκολίες ή να τις εκφράσει;

Άν.Π.: Υπήρχε πάρα πολύς κόσμος, που προβληματιζότανε πάνω σε αυτή την κατάσταση και κανείς δεν έβγαινε να το πει.

Κρ.Π.: Αν κάποιος προβληματιζόταν, τον αντιμετώπιζαν σαν… προβληματικό τον ίδιο…

Άν.Π.: Ναι… Σαν «Τι είναι αυτό τώρα; Αφού όλα είναι μια χαρά!».

Κρ.Π.: Και βρεθήκαμε, κάπως έτσι στο τώρα… Θέλετε να μας πείτε κάτι για το «τώρα»;

Άν.Π.: Αυτά που έχω να πω, τα λέω στην παράσταση… Δηλαδή, το αδιέξοδο που θεωρώ ότι υπάρχει, γιατί πιστεύω ότι είναι αδιέξοδο… πιστεύω, δηλαδή, ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνάνε δεν έχουν καμία πρόθεση να κάνουν τίποτα! Καμία! Δεν μπορώ να μπω στην ψυχολογία αυτών των ανθρώπων, αλλά είναι σαφές ότι μας κοροϊδεύουν. Μέχρι πότε μπορούν να μας κοροϊδεύουν;
Δηλαδή, έρχεται η συμφορά, και κάνουν σαν να μη συμβαίνει…: «είναι δύσκολα, είναι δύσκολα, θα σκεφτούμε… Αλλά, όλα θα πάνε καλά»! Μα, πώς θα πάνε καλά; Όταν ουσιαστικά, τίποτα δεν αλλάζει; Τίποτα! Για παράδειγμα, ο δημόσιος τομέας είναι ένα τέρας. Ε, κανείς δεν ασχολείται με αυτό. Ασχολούνται τόσο – όσο… κλπ.
Δεν λέω ότι είναι εύκολα να γίνουν κάποια πράγματα. Αλλά κάποια στιγμή, πρέπει να γίνει κάτι! Γιατί μέχρι στιγμής δεν γίνεται τίποτα, εκτός του ότι κόβουμε συντάξεις και μισθούς. Γίνεται να βγει αυτό το χρέος από εμάς; Φυσικά, και δεν γίνεται!

Κρ.Π.: Πολύς κόσμος, όμως, ψήφισε πάλι, και με φόβο, αλλά και σαν να μην θέλει να αντιληφθεί, ακριβώς, το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις;

Άν.Π.: Ακριβώς. Εντάξει. Τιμώρησε το Πασόκ, αλλά τίποτε άλλο! Και έγινε και το τέρας με τη Χρυσή Αυγή, βέβαια. Όπου, εκεί, είναι να ανησυχείς πραγματικά, για το ποιοι είμαστε εμείς, πια… Δηλαδή, εντάξει, αυτοί. Εμείς; Ποιος βγάζει ένα ποσοστό της Χρυσής Αυγής, σε μια χώρα που πάσχει, έτσι όπως πάσχει;

Κρ.Π.: Δεν γνωρίζουμε και την ιστορία μας, δεν υπάρχει Παιδεία, ένας στους δύο έλληνες δεν διαβάζει ποτέ, ούτε ένα βιβλίο…

Άν. Π.: Ναι, το ξέρω. Υπάρχει και η τηλεόραση, που είναι μια… φοβερά διαστρεβλωτική ιστορία. Εγώ πιστεύω, για να πω και την αλήθεια, και πάντα τσακώνομαι γι’ αυτό, ό,τι, ο ελληνικός λαός, είναι… Δηλαδή, λέμε φταίμε εμείς. Φταίμε. Σε ένα βαθμό, όμως. Η Ελλάδα, είναι μία χώρα, που δεν έζησε την Αναγέννηση. Δεν πέρασε η Αναγέννηση από εδώ. Είναι μία χώρα, που δεν ήταν ποτέ ανεξάρτητη. Λόγω της θέσης της; Λόγω της ομορφιάς της;
Πάντα, υπάρχει κάποιος από πάνω και ρυθμίζει τα πάντα, ρυθμίζει ζωές, ρυθμίζει την Παιδεία. Εμείς ποτέ δεν είχαμε Παιδεία. Αυτά που έχουμε μάθει στο σχολείο και αυτά που μαθαίνουν τώρα τα παιδιά στο σχολείο είναι άλλα ‘ντ’ άλλων. Ούτε την ιστορία μας δεν ξέρουμε. Ούτε τίποτα δεν ξέρουμε. Μόνο από προσωπική πρωτοβουλία μπορείς να ανοίξεις το μυαλό σου. Κι αυτό, συμβαίνει αιώνες. Όχι μόνο τώρα.
Αν σκεφτεί κανείς, ότι δεν υπήρξαμε ποτέ αυτόνομοι… Ποτέ, όμως!
Δεν μπορείς να τα βάλεις με έναν λαό, που δεν έχει αίσθηση, που δεν τον αφήσανε να έχει αίσθηση της πραγματικότητας. Αυτό, είναι ένα πολύ σοβαρό ελαφρυντικό, κατά τη γνώμη μου.

Κρ.Π.: Και που στην Αντίσταση ενέπνευσε όλη την Ευρώπη, και παρ’ όλα αυτά…

Άν.Π.: …και παρ’ όλα αυτά, εδώ την… φάγανε, κανονικά! Και τους πουλήσαν οι ίδιοι. Και αυτό νομίζω ότι έχει πάρα πολύ να κάνει με τη θέση αυτής της χώρας.

Κρ.Π.: Τι έχετε να πείτε για την ενοχή και το φόβο που πολλοί πάνε να περάσουν στον λαό της Ελλάδας; Μάλιστα, κυκλοφόρησε και το βιβλίο του Πάγκαλου, με τον τίτλο «Μαζί τα φάγαμε».

Άν.Π.: Α, μάλιστα. Δεν το έχω υπόψιν μου λόγω της περιοδείας έχω άγνοια…

Κρ.Π.: Επίσης, ακούσαμε ότι πουλάνε λιμάνια, πουλάνε νησιά, εκτός από την ΑΤΕ…

Άν.Π.: Όλη την Ελλάδα θα την πουλήσουνε! Θα τελειώσει αυτή η χώρα. Θα λήξει. Αυτό, είναι, δυστυχώς, που φοβόμαστε όλοι…

Κρ.Π.: Μου το είχε πει στις αρχές του 2000, ένας από τους κορυφαίους οικονομολόγους, που ζει στην Αμερική: «Η οικονομία της Ελλάδας μετά την Ολυμπιάδα θα καταρρεύσει. Όλοι το ξέρουν, και κοιτάνε τι θα φάνε… Η Ελλάδα τέλειωσε! Φύγε, αν μπορείς».

Άν.Π.: Απίστευτο… Και εγώ αυτό πιστεύω. Ότι η Ελλάδα τέλειωσε. Το πιστεύω, και χωρίς να έχω γνώσεις. Το αισθάνομαι αυτό, γύρω μου. Όταν πουλιούνται, τα διάφορα… Πουλιέται η χώρα. Δίνεται, έτσι, μπιτ παρά! Και νομίζω ότι η πλειοψηφία το αισθάνεται.

Κρ.Π.: Η πλειοψηφία, τουλάχιστον, που έχει συναίσθηση; Διότι στις εκλογές…

Άν.Π.: Ναι, και από την άλλη πλευρά, βέβαια, εγώ θα πρότεινα να μην πάει να ψηφίσει κανείς. Δεν πρόκειται, όμως, να γίνει. Δεν υπάρχει περίπτωση. Γιατί όλοι ακόμα, πιστεύουν, ότι «κάτι, βρε, παιδί μου, θα κάνουνε…».

Κρ.Π.: Είναι, θέλετε να πείτε, το πώς χρησιμοποιείται η ελπίδα; Διότι οτιδήποτε είναι καλό ή κακό, ανάλογα πώς το διαχειριζόμαστε. Αν η ελπίδα καταντάει ένα δεκανίκι;

Άν.Π.: Ναι, ακριβώς. Εδώ, είναι οργανωμένο το έγκλημα. Δεν είναι κάτι που απλά συνέβη. Οργανώνεται χρόνια αυτή η ιστορία.

Κρ.Π.: Στην Ισπανία, οι καλλιτέχνες βγήκαν μαζί στους δρόμους με δικό τους μπλοκ, με κοινή φωνή –ανεξαρτήτως κομμάτων- απέναντι στην πολιτική της χώρας τους. Εδώ, δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει;

Άν.Π.: Βεβαίως.

Κρ.Π.: Δεν έχει γίνει ακόμα, όμως…

Άν.Π.: Είναι κάτι που το έχω σκεφτεί. Και μάλιστα, επειδή δεν έχω καμία σχέση με την τεχνολογία… είχα σκοπό, όταν επιστρέψω από την περιοδεία, να το συζητήσουμε με τον Αντώνη τον Καφετζόπουλο που είναι γνώστης, ώστε να το συζητήσουμε κάποιοι οι άνθρωποι, να… βγούμε με ένα μπλογκ, κοινό, όσοι μπορούν και όσοι θέλουν, και όσοι είναι αυτής της άποψης…

Κρ.Π.: Ήδη ξεκίνησε ένα κοινό πανελλαδικό site που λέγεται Kίνημα 18, με αφορμή το… ολοκαύτωμα στη Χίο και κύριο στόχο την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού πλούτου της χώρας. Δεν θα έπρεπε να ανταποκριθούν, σε κάτι βασισμένο στα όποια κοινά, οι άνθρωποι, τουλάχιστον, των γραμμάτων και των τεχνών -που δεν τους έχει… καταπιεί το σύστημα- ώστε να ακουστεί η φωνή τους, πέρα από κόμματα, και όχι μόνον μέσα στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό;

Άν.Π.: Ναι. Είναι πάρα πολύ σοβαρό να γίνει κάτι. Αυτή τη στιγμή, στο εξωτερικό μας θεωρούν υπανάπτυκτους πνευματικά… Και σε σχέση με την τηλεόραση, για παράδειγμα, πού να βγούνε, και με ποιους να μιλήσουν οι πνευματικοί άνθρωποι;… Μόνο αν γίνει κάτι κοινό… αν και μέχρι σήμερα, θεωρούσα αντικοινωνικό το ίντερνετ, ο λόγος είναι, πλέον, ότι θέλω να έρθω σε επαφή με ανθρώπους που μπορούμε να συζητήσουμε για όλα αυτά. Έστω και μόνο για το εξωτερικό, να ακουστεί μια κοινή φωνή…

Κρ.Π. : Στο tvxs αυτό προσπαθώ μέσω του δημοσίου διαλόγου. Και έχουμε προσκαλέσει ανοιχτά ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, ειδικά της μάχιμης διανόησης, για να μιλήσουν για τους προβληματισμούς τους, αλλά και να κάνουν, ενδεχομένως και κάποιες προτάσεις. Δημοσιεύουμε -εκτός από τις απαντήσεις, και κάθε άρθρο -όπως τις δύο επιστολές του Γιάννη Μακριδάκη που δημοσιεύτηκαν στο εξωτερικό: Η Ευρώπη στα πρόθυρα της δικτατορίας και Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, αλλά και του Χαϊνη Δημήτρη Αποστολάκη ή του Jose Manuel Lamark που αναφέρονται και σε αυτό το θέμα της επικοινωνίας, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Και συνεχίζουμε…

Άν.Π.: Είναι πολύ σοβαρά ειδικά το να απευθυνθούμε έξω. Εδώ, έτσι κι αλλιώς δεν ακούει κανείς. Δεν τους ενδιαφέρει. Δεν πα’ να χτυπιόμαστε… έχουν καλυμμένα τα νώτα τους.Είναι πάρα πολύ σοβαρό, λοιπόν, τί κάνουμε. Τί κάνουμε, ΕΜΕΙΣ.

Κρ.Π.: Δεν μπορεί, να μην υπάρχει κάτι κοινό… Ανεξάρτητα από κόμματα;

Άν.Π.: Έχουμε πολλά κοινά να πούμε. Κατ’ αρχάς υπάρχει ένα κοινό, το οποίο είναι η ζωή μας! Και η χώρα μας. Πέρα από ιδεολογίες. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν και ιδεολογίες. Μόνο η Χρυσή Αυγή έχει… ξεκάθαρη ιδεολογία.
Μακάρι, λοιπόν, να μαζευτούμε κάποιοι άνθρωποι που τους αφορά η κατάσταση επί της ουσίας και όχι με… μπούρδες.-


Επίκοινωνία για τον δημόσιο διάλογο στο tvxs: cpatouli@yahoo.gr.


Info:

Τι Βουλή θα παραδώσεις μωρή;

Συγγραφέας: Άννα Παναγιωτοπούλου, Αλέξης Καλλίτσης, Μίνως Θεοχάρης
Σκηνοθεσία: Φωκάς Ευαγγελινός, Άννα Παναγιωτοπούλου
Παίζουν:Άννα Παναγιωτοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Χρύσα Ρώπα, Αντώνης Καφετζόπουλος, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Παντελής Καναράκης, Γιώργος Γαλίτης, Άννα Μονογιού, Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Γιώργος Τσούρμας, Κατερίνα Δημάδη.

Πρόγραμμα περιοδείας

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012
22/08 : ΗΡΑΚΛΕΙΟ
23/08 : ΗΡΑΚΛΕΙΟ
31/08 :ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012
03/09 :ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ
05/09 : ΜΑΡΟΥΣΙ
09/09 : ΑΙΓΑΛΕΩ


(Φωτογραφία πορτραίτου: Αθηνά Λεκκάκου)

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ. Της Σωτηρίας Σταυρακοπούλου

09:08, 29 Αυγ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/104291

[…] το ερώτημα συνέχιζε να με βασανίζει. Πώς φτάσαμε ώς εδώ από το 1990 και μετά; Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια; Και Ελλάδα είναι μόνο οι Έλληνες ή και οι ξένοι που θέλουν ή αναγκάζονται να ζούνε σ’ αυτήν; […] με τις ζωές των εννέα αυτών ανθρώπων περνάω τις δικές μου απόψεις, σκέψεις και εκτιμήσεις για το τι είναι σήμερα η Ελλάδα και πώς φτάσαμε «ανεπαισθήτως» σε μια πολιτική / οικονομική / ηθική και πολιτισμική κρίση που, πολύ φοβάμαι, τείνει να μας αφανίσει…» η Σωτηρία Σταυρακοπούλου, συγγραφέας και επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη, τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής –από την έμπνευση μέχρι το τυπογραφείο– του βιβλίου της Αχ, Ελλάδα, σ’ αγαπώ, των εκδόσεων Βιβλιοπωλείον της Εστίας, συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο, μέσω των… σελίδων του, στον δημόσιο διάλογο του tvxs.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισαν να με προβληματίζουν οι αλλαγές που συντελούνταν στον κοινωνικό και επαγγελματικό μου περίγυρο.

Επινόησα, με βάση υπαρκτά πρόσωπα που γνώριζα, κάποιον της ηλικίας μου που προσπαθούσε να ζήσει ως έκτακτος δημοσιογράφος. Στην πραγματικότητα ήταν άνεργος, ένας σχετικά μορφωμένος ανεπάγγελτος.

Όσο ζούσε η μάνα του, συντηρούνταν από την σύνταξή της. Με το που πέθανε εκείνη, αντιμετώπισε το φάσμα της πείνας. Έψαξε για δουλειά ( ήθελε, βέβαια, να είναι ανάλογη με τα προσόντα που πίστευε ότι διέθετε), αλλά βρήκε όλες τις πόρτες κλειστές.

Το 1997, που η Θεσσαλονίκη ήταν η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, προσπάθησε να λύσει το επισιτιστικό του πρόβλημα με τις πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονταν την χρονιά εκείνη. Σ’ αυτές, ως γνωστόν, ακολουθεί συνήθως πλούσιος μπουφές.

Εκεί βρήκε κι άλλους που δεν ήταν όμως «αξιοπρεπείς» πένητες, όπως αυτός, αλλά μέλη της μέσης ή και ανώτερης κοινωνικής μας τάξης, που είχαν μάλιστα συμπτύξει και ομάδα.

Γνώρισα κι εγώ μια τέτοια παρέα και εντάχθηκα για να αποκτήσω προσωπική εμπειρία.

Μέχρι που το 2009 έσκασε η φούσκα μιας κατ’ επίφαση πλαστής ευημερίας που ζούσε η χώρα μας με δανεικά και μ’ αυτά διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η κρίση έβγαλε όλα τα άπλυτα στη φόρα: τις συνέπειες του πολιτικού / πελατειακού συστήματος, την ηθική παρακμή της κοινωνίας μας που χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη διαφθορά, την κομματοκρατούμενη αναξιοκρατία, την ανυπαρξία γενικά  οργανωμένου κράτους, με νέα ιδανικά στον δημόσιο και ιδιωτικό χώρο το χρήμα και τη συναλλαγή. Τα επακόλουθα είναι γνωστά: τα ζούμε!

       Στο Αχ, Ελλάδα, σ’ αγαπώ, προσπαθώ πρώτα εγώ να καταλάβω ποια είναι αυτή η χώρα μου, που τη μισώ για όλα τα στραβά της αλλά ταυτόχρονα την αγαπώ επίσης, γιατί είναι ο βιότοπός μου και δεν μπορώ να ζήσω μακριά της.

Ως τίτλο δανείστηκα τον στίχο από το γνωστό τραγούδι του Μανόλη Ρασούλη που το έκανε σουξέ με τη φωνή του ο Νίκος Παπάζογλου, απόδημοι πια και η δύο από την Ελλάδα και τον κόσμο, γι’ αυτό και τους αφιέρωσα το βιβλίο μου.

Ποια, όμως, είναι αυτή η Ελλάδα για την οποία αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω το βιβλίο αυτό και γιατί;

Ο τόπος, βέβαια, είναι δεδομένος και εγώ επιλέγω τις δύο μεγαλύτερες πόλεις, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, και δύο επαρχίες, ένα χωριό της κεντρικής Μακεδονίας, στο οποίο κυριαρχεί το προσφυγικό ποντιακό στοιχείο, και τη Μάνη του Μοριά με τη συγκεκριμένη δική της παράδοση και νοοτροπία.

Αυτός είναι ο σκηνικός χώρος όπου διαδραματίζονται τα επεισόδια του μυθιστορήματός μου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν πετάγομαι κι αλλού, π.χ. στην Κρήτη ή στα κυκλαδίτικα νησιά, όταν οι ανάγκες της αφήγησης το επιβάλλουν.

Αλλά πάλι το ερώτημα συνέχιζε να με βασανίζει. Πώς φτάσαμε ώς εδώ – στην κρίση εννοώ – από το 1990 και μετά; Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια; Και Ελλάδα είναι μόνο οι Έλληνες ή και οι ξένοι που θέλουν ή αναγκάζονται να ζούνε σ’ αυτήν;

Πώς νιώθουνε όλοι αυτοί τη χώρα στην οποία συνυπάρχουμε, Έλληνες και ξένοι; Ποιες οι εμπειρίες τους; Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι ο καθένας κουβαλάει εντός του τη δική του Ελλάδα και πως αυτή έχει άμεση σχέση με τη ζωή του και τις εμπειρίες του.

Αποφάσισα τότε να δώσω στο βιβλίο μου τη μορφή ενός σπονδυλωτού μυθιστορήματος με αντιφατικές ζωές ηρώων σε ζεύγη∙ εννοώ ζεύγη που για κάποια αιτία διασταυρώθηκαν κάποτε οι ζωές τους.

Η τεχνική που ακολούθησα ήταν η ίδια των τριών προηγούμενων μυθιστορημάτων μου: μονόλογοι μέσα από τους οποίους ξετυλίγεται η πλοκή και ενσωματώνονται τα διαλογικά μέρη. Γιατί μονόλογοι; Διότι όλο το εμπειρικό υλικό που μάζεψα από αφηγήσεις ανθρώπων του προσωπικού και κοινωνικού μου περιβάλλοντος έπρεπε να δοθεί με τη μορφή των προσωπικών εξομολογήσεων.

Χώρισα το μυθιστόρημά μου αυτό σε τέσσερα μέρη. Το πρώτο καλύπτει την περίοδο 1996-1999 και αφορά τις ζωές δύο ξένων που γνωρίζουν την Ελλάδα (ο καθένας απ’ τη δική του μεριά) και ζούνε σ’ αυτήν.

Πρόκειται για έναν Γαλλορώσο διπλωμάτη με υψηλή αισθητική καλλιέργεια, που πρώτα υπηρέτησε ως διευθυντής ενός γαλλικού πολιτιστικού ιδρύματος στη Θεσσαλονίκη, αλλά θεωρήθηκε μισέλληνας, επειδή δημοσιοποιούσε τα στραβά της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής συμπεριφοράς. Αυτός όμως αγάπησε την Ελλάδα και έχτισε εξοχικό σε παραθαλάσσιο χωριό της Μάνης για να περάσει εκεί τα γεράματά του.

Στη δούλεψή του πήρε έναν νεαρό Αλβανό μετανάστη που οι εμπειρίες του από την Ελλάδα και τους Έλληνες (τη συμπεριφορά των οποίων σχολιάζει επίσης) είναι διαμετρικά αντίθετες με εκείνες του αφεντικού του.

Το δεύτερο ζευγάρι αφορά ένα γυναικείο δίδυμο που ζει στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για μια νεαρή πτυχιούχο κοινωνικής ανθρωπολογίας από ένα χωριό της Μακεδονίας, που επειδή είναι άνεργη (έχει κάνει του κόσμου τις δουλειές ως «απασχολήσιμη» σε προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ως σερβιτόρα σε φασφουντάδικο) καταλήγει υπάλληλος σε μικρό σούπερ μάρκετ της γειτονιάς της, όπου η ιδιοκτήτρια (το δεύτερο κύριο πρόσωπο της ενότητας) με τον άντρα της προσπαθεί με νύχια και με δόντια να το κρατήσει ζωντανό από τον ανταγωνισμό που δέχεται από τα μεγάλα πολυεθνικά πολυκαταστήματα.

Η ιστορία των δύο αυτών γυναικών εξελίσσεται από το 2002 μέχρι το 2004.

Το 2004 είναι η χρονιά των ολυμπιακών αγώνων. Εδώ έχουμε ως δίδυμο έναν γέρο συνταξιούχο δάσκαλο που, έχοντας ενστερνιστεί το αρχαιοελληνικό μεγαλείο, θέλει να αναδείξει τη διαχρονική αξία του ελληνικού πνεύματος, με γράμματα που στέλνει σε μια εφημερίδα και με μια συνέντευξη που δίνει σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό (συνέντευξη- παρωδία που του πήραν «για πλάκα» κάποιοι νεαροί δημοσιογράφοι του σταθμού).

Τον γηροκομεί μια σχετικά νέα και καλλιεργημένη Γεωργιανή, που δεν μπορεί να τον αφήσει ούτε μια στιγμή μόνο του και η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο είναι η επικοινωνία της με τον ραδιοφωνικό σταθμό που ανέφερα και τα λογάκια που ανταλλάσει με τους δημοσιογράφους του ή και λίγη τηλεόραση όταν αναμεταδίδει ειδήσεις από την πατρίδα της.

Τέλος, στο τελευταίο μέρος του βιβλίου η πλοκή διαδραματίζεται από το 2007 έως το 2009, χρονιά που ξέσπασε η κρίση. Εδώ πραγματεύομαι τον γνώριμό μου χώρο της λογοτεχνίας και των εκδόσεων και πώς επηρεάστηκε κι αυτός από την κρίση.

Αφηγούμαι τις ζωές δύο γυναικών, αποφοίτων με άριστα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, που είναι φίλες και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους ως πεζογράφοι.

Η μία, από πλούσια και καλλιεργημένη οικογένεια, γράφει ελαφρολαϊκά μυθιστορήματα, γίνεται μπεστσελερίστρια, κερδίζει χρήματα και απολαμβάνει δημοσιότητα. Η άλλη, από φτωχή οικογένεια, αγωνίζεται να καταξιωθεί στον δύσκολο στίβο της σοβαρής λογοτεχνίας με όποιες δυσκολίες συνεπάγεται αυτό.

Και ανάμεσα σ’ αυτές ένας καλλιεργημένος πνευματικά εκδότης που, ενώ εκτιμά και αγαπάει τη σοβαρή λογοτεχνία, αναγκάζεται να εκδίδει κι αυτός μυθιστορήματα για φτηνή λαϊκή κατανάλωση που ζητάει η αγορά, για να μην κλείσει τον εκδοτικό οίκο που κληρονόμησε από τον πατέρα του.

Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά με τις ζωές των εννέα αυτών ανθρώπων περνάω τις δικές μου απόψεις, σκέψεις και εκτιμήσεις για το τι είναι σήμερα η Ελλάδα και πώς φτάσαμε «ανεπαισθήτως» σε μια πολιτική / οικονομική / ηθική και πολιτισμική κρίση που, πολύ φοβάμαι, τείνει να μας αφανίσει.

Θεωρώ ότι τα τέσσερα αυτά μυθιστορήματά μου αποτελούν μια τετραλογία που αφορά τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Πιστεύω επίσης πως χρέος κάθε σοβαρού λογοτέχνη είναι να αναβιώνει μέσα στα βιβλία του τα προβλήματα του τόπου και της εποχής του, κοιταγμένα φυσικά μέσα από τον δικό του ιδιαίτερο ψυχικό φίλτρο και ευαισθησία.-

Σωτηρία Σταυρακοπούλου


Υγ. Το μυθιστόρημά μου Αχ, Ελλάδα, σ’ αγαπώ είναι το όγδοο πεζογραφικό μου βιβλίο (Εστία 2012). Εμφανίστηκα στα γράμματα το 1980. Τα τέσσερα πρώτα βιβλία μου (τρεις συλλογές διηγημάτων και ένα μυθιστόρημα) αφορούσαν αυτό που θα λέγαμε μια προσωπική «περιπέτεια» ζωής  (προβλήματα παιδικής και εφηβικής ηλικίας, οικογενειακή και φοιτητική ζωή, ερωτική περιπλάνηση, κτλ.). Η γραφή έχει τη μορφή της συνειδησιακής αφηγηματικής τεχνικής που εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας αποσπασματικής ενδοσκόπησης του εσωτερικού μου κόσμου την εποχή εκείνη.

Tο 2001 κυκλοφόρησα το μυθιστόρημά μου Οι δεξιώσεις(Εστία). Στο βιβλίο αυτό πραγματεύομαι τον χωρισμό της κοινωνίας μας σε κοινωνία δύο τρίτων. Ο ήρωας του βιβλίου μου είναι αντιπροσωπευτικός εκείνης της εποχής. Ο μέσος τύπος του εγγράμματου παρία που διαμόρφωσε η μαζική δημοκρατία μας στον αντίποδα του «καταφερτζή» νεόπλουτου που εκ συστήματος φοροδιαφεύγει. Βρίσκεται στα όρια της περιθωριοποίησης, χωρίς να ανήκει σε κάποια μειονότητα Ελλήνων ή αλλοδαπών αναξιοπαθούντων.

Το 2005 κυκλοφόρησα το μυθιστόρημά μου Η μεθυσμένη γυναίκα (Εστία). Σ’ αυτό πραγματεύομαι τον αγώνα των οικονομικών μεταναστών στη χώρας μας για να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία, ενώ ένα μέρος των Ελλήνων της μέσης αστικής τάξης περιθωριοποιείται από την ανεργία. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αλβανίδας που παντρεύτηκε έναν Έλληνα και δημιούργησαν οικογένεια με δύο αγόρια. Η ανεργία όμως και η ανέχεια από τη μία πλευρά και η διαφορετική τους πολιτισμική νοοτροπία και συμπεριφορά από την άλλη, τους οδηγούν στο διαζύγιο με θύμα τον σύζυγο. Τα πρόσωπα και η ιστορία είναι αληθινά, έχοντας υποστεί φυσικά την αρμόζουσα μυθοπλαστική επεξεργασία.

Το 2008 με το μυθιστόρημά μου Σπάνιες αλήθειες(Εστία) πέρασα στη λογοτεχνία τα όσα θλιβερά συμβαίνουν στον χώρο της ανώτατης παιδείας, στο πανεπιστήμιο που το γνωρίζω καλά, αφού εκεί υπηρετώ είκοσι τόσα χρόνια ως επίκουρη καθηγήτρια. Κι αυτό γιατί ήθελα να επισημάνω ότι η κρίση που υποφώσκει στην κοινωνία μας– για την ακρίβεια ήταν πλέον δεδομένη – ξαπλώνεται σ’ όλα τα επίπεδα, αν υποθέσουμε ότι οι καθηγητές των πανεπιστημίων αποτελούν την ελίτ του επιστημονικού και πνευματικού μας κόσμου.

Φυσικά και για τις Δεξιώσεις και για τις Σπάνιες αλήθειες βρήκα τον μπελά μου γιατί έξυσα πληγές, που η φαρισαϊκή ιθύνουσα τάξη μας (πολιτική, οικονομική, επιστημονική, πνευματική) τις ήθελε «κουκουλωμένες».

Ωδή στη διαφορετικότητα. Της Μαρίας Καραστεργίου

07:08, 28 Αυγ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/104307

Τα πάντα αλλάζουν, κινούνται, ρέουν και τίποτα πια δεν είναι όπως φαίνεται. Κι αν το πέρασμα σε ‘αφυλετικές’ κοινωνίες μέσα από μεταλλαγές μεταβολές, αλλοιώσεις είναι ίσως εκεί; Σ’αυτά τα καινούργια εδάφη της παιδικής φαντασίας ίσως πραγματοποιούνται οι ιεροτελεστίες του περάσματος… Εδάφη που αντικαθιστούν τα σύνορα που καταρρέουν!» η Δρ Μαρία Καραστεργίου, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs, τους λόγους που το βιβλίο της:Ωδή στη διαφορετικότητα, έχει σαν σκοπό «να βοηθήσει να βιωθεί η μικτή σχέση & η μικτή καταγωγή όχι σαν βάρος ή ανισορροπία αλλά με χάρη, με ευγνωμοσύνη, συνειδητά, αυθεντικά, σαν προνόμιο, σαν Θείο Δώρο!».

«Όλα κινούνται με ταχύτητα, συνεχώς μεταβάλλονται, κλιματικές συνθήκες διαφοροποιούνται, άνθρωποι μετακινούνται, σύνορα μετατοπίζονται… Μια διαφορετική ενέργεια αρχίζει να κυκλοφορεί ανενόχλητη, η οποία δεν ενδιαφέρεται για εθνικότητες, δεν νοιάζεται  για διαβατήρια, δεν την απασχολούν οι βίζες η οι άδειες παραμονής, υπερπηδά τα εθνικά σύνορα, αδιαφορεί για υπηκοότητες, μεταμορφώνει…

Συνδέει & ενώνει άτομα από διαφορετικές καταγωγές, ετερογενείς γλώσσες, ανόμοιες κουλτούρες. Οι γλώσσες μπερδεύονται, οι κόσμοι ενώνονται, μερικές φορές συγκρούονται, οι συμπεριφορές αλλάζουν, η μοναξιά καραδοκεί, ο έρωτας ενεδρεύει!

Ο έρωτας ανάμεσα σε άτομα διαφορετικής πολιτισμικής καταγωγής είναι άραγε μια προσπάθεια υπέρβασης της μονοπολιτισμικότητας, σημάδι των καιρών, απόρροια της μεταμοντέρνας κοινωνίας η οποία μας ωθεί να αναζητήσουμε σχέσεις πέρα από σύνορα;

Οι τροχιές αυτών των ενώσεων, οι νόμοι αυτής της μυστήριας και παράδοξης αλχημείας είναι δύσκολο να ανιχνευθούν…

Η μικτή προβληματική η οποία είναι συνδεδεμένη με το μονοπάτι της διαφορετικότητας. Το οποίο δεν έχει εξομαλυνθεί από άλλους.

Προχωρά κανείς ψηλαφίζοντας. Συναντά απρόβλεπτα εμπόδια, δυσκολίες τις οποίες ένα μονοπολιτισμικό ζευγάρι δε θα συναντούσε.

Γίνονται όμως μ’αυτό το τρόπο οι δύο σύντροφοι πιο δυνατοί. Προσφέροντας μια καινούργια, διαφορετική, πιο σύνθετη εικόνα συμβίωσης. Βασισμένη στην ανεκτικότητα,  στην αποδοχή της διαφορετικότητας, στη σύνθεση, στην ετερογένεια…

Η ομογένεια δεν είναι πια ευχής έργο. Αναζητώντας να ομογενοποιήσουμε, να πολτοποιήσουμε όλη αυτή την ομορφιά της ετερογένειας μέσα από πρότυπα φόρμας, αισθητικής, συμπεριφοράς ομοιογενή, το μόνο που καταφέρνουμε είναι η στέρηση του πλούτου της έκφρασης αυτής της διαφορετικότητας.

Από την ομογένεια στην ετερογένεια, από τον Εαυτό στον Άλλο, από το οικείο, το γνώριμο στο διαφορετικό, το σύνθετο, αυτό το βιβλίο σκοπό έχει να βοηθήσει να βιωθεί η μικτή σχέση & η μικτή καταγωγή όχι σαν βάρος ή ανισορροπία αλλά με χάρη, με ευγνωμοσύνη, συνειδητά, αυθεντικά, σαν προνόμιο, σαν Θείο Δώρο!

Αφετηρία του βιβλίου μου Ωδή στη διαφορετικότητα είναι η δυναμική αυτών των ενώσεων.  Αποτελούν πρόσκληση η πρόκληση σύλληψης μιας καινούργιας διάστασης. H οποία προϋποθέτει την αναγνώριση του ετερογενούς, νέων, πρωτότυπων τρόπων προσέγγισης της επιμειξίας.

Οι ενώσεις αυτές τείνουν να εξελιχθούν σε μια γενικότερη στάση ζωής. Προσφέροντας άλλο νόημα στο περιεχόμενο της αγάπης, της επικοινωνίας, της μάθησης, της αγωγής, της αποδοχής της διαφορετικότητας.

Η τελευταία είναι αποτέλεσμα της κατανόησης του λόγου για τον οποίο ένα άτομο είναι, επιθυμεί και οφείλει να μείνει διαφορετικό.

Όπως τα παιδιά των μικτών ενώσεων, οι πρωταγωνιστές αυτού του βιβλίου, τα οποία γεννιούνται ανάμεσα σε δυο γλωσσικές και πολιτισμικές καταγωγές. Είναι απαραίτητο  να βιωθούν & οι δύο με τον ίδιο ενθουσιασμό, από κοινού, σαν το ίδιο όνειρο, σαν μια πρόκληση, σαν μια ιερή διαθήκη στους προγόνους.

Ο σεβασμός, η αποδοχή των δύο προελεύσεων του παιδιού, της εντοπιότητάς του, η αναγνώριση των γλωσσών, των παραδόσεών του, αποτελεί όχι μόνο αναφαίρετο δικαίωμα του, αλλά και καθήκον, και φόρος τιμής στους τόπους καταγωγής του, στους προγόνους του…

Όταν ένα παιδί προέρχεται από δύο καταγωγές, δεν ακρωτηριάζουμε τη μία από τις δύο προς χάριν της δικής μας «διευκόλυνσης», αλλά τιμούμε ισότιμα και τις δύο, χωρίς διάκριση!

Ειρηνική συμβίωση μεταξύ τους καθιστά γερά θεμέλια για περαιτέρω χτίσιμο. Διενέξεις, συγκρούσεις, υποτίμηση τα καθιστούν σαθρά. Είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες, απαιτεί πολύ μαστοριά το εγχείρημα, χρειάζεται πολύ ενέργεια η όλη διαδικασία.

Τα παιδιά με διπλή πολιτισμική & γλωσσική προέλευση διέπονται, όπως είναι φυσικό, από επιθυμία ισορροπίας και ειρηνικής συνύπαρξης ανάμεσα στις δύο διαφορετικές  γλώσσες, από το όνειρο της αντιμετώπισης της μητρικής & της πατρικής γλώσσας σαν μια “πλήρη γλώσσα”, όχι διαιρεμένης.

Σε περίπτωση ανεύρεσης αυτής της γλωσσικής πληρότητας, μπορούν να φτάσουν σε τρόπους έκφρασης μέγιστης συμβολικής λειτουργίας,  σύνθεσης μιας εκφραστικής γκάμας όπου η επινόηση των εννοιών και των λέξεων έχει πρωτοτυπία, μοναδικότητα, μια ιδιαίτερη γοητεία.

Όταν η μία από τις δύο απουσιάζει, η νοσταλγία της ασκεί μια ακατάπαυστη αναζήτηση στα έγκατα των συναρμολογήσεων της ύπαρξής τους.

Η προσπάθεια της μάθησης, της ανάπτυξης, της καλλιέργειας των δυο γλωσσών με αποδοχή, αγάπη, χωρίς κριτική ματιά είναι ζωτικής σημασίας. Μ’αυτό τον τρόπο γίνονται φορείς μιας καινούργιας πολιτισμικής μήτρας η οποία δεν αποτελεί το άθροισμα ανάμεσα στους δυο πολιτισμούς προέλευσης. Έχει μια δική της δυναμική που το ξεπερνά. Αποτελεί τη σύνθεσή τους!

Αυτό το έργο της σύνθεσης έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν. Καθένας από τους πολιτισμούς προέλευσης μετατρέπεται από σύστημα σε Πηγή, η οποία είναι στη διάθεσή τους να τη χρησιμοποιήσουν κατά βούληση.

Παίρνουν δε στοιχεία & από τους δύο, τα οποία τα βοηθούν να αναγνωρίζουν τη σχετικότητα των αξιών & των στάσεων του καθενός, να βαθύνουν τη μοναδικότητά τους.

Ανακαλύπτοντας ότι η διπλή καταγωγή τους συμβιώνει χωρίς φασαρίες και τσακωμούς, χωρίς προσπάθειες παραγκωνισμού της μιας από την άλλη, χωρίς καν προσπάθεια, ειρηνικά, μπορεί να εκφράσουν ότι πιο όμορφο και ανώτερο υπάρχει μέσα τους.

Να πάρουν τις έννοιες και να τις ντύσουν με τις πιο όμορφες λέξεις κι από τις δύο γλώσσες.

Μπορούν να μας εμπνεύσουν! Να φτάσουν σε τρόπους έκφρασης μέγιστης συμβολικής λειτουργίας.  Επινόησης  μιας νέας γλωσσικής προσέγγισης, ενός γραπτού λόγου όπου η αλχημεία των λέξεων και των εννοιών έχει ένα ιδιαίτερο, πολύ προσωπικό στυλ, μια περίεργη γοητεία, πρωτοτυπία, μοναδικότητα. Δίγλωσσοι συγγραφείς, όπως ο Elias Canneti, η o Becket,  ανύψωσαν το γραπτό λόγο σε τέτοια επίπεδα όπου η εσωτερικότητα, η έμπνευση, η ψυχική ανάταση, η αθωότητα, το παιχνίδι  γύρω από τη γλώσσα βρίσκουν την τέλεια έκφρασή τους!

Αυτά τα παιδιά είναι οι αρχιτέκτονες ενός διαφορετικού κόσμου.

Είναι οι πρεσβευτές της παγκόσμιας ειρήνης & οι διπλωμάτες της Συμπαντικής Αγάπης.

Οι δημιουργοί ενός πιο δημιουργικού, λιγότερο συντηρητικού τρόπου ζωής. μιας νέας πιο εκλεκτικής, λεπτοφυούς, εκλεπτυσμένης προσέγγισης της Ύπαρξης. Ακολουθούν τα δικά τους μονοπάτια αυτοσχεδιάζοντας.

Οι δημιουργίες τους ενώνουν διαφορετικές έννοιες, κανόνες, αξίες, πρότυπα, συμπεριφορές, ιδέες, φιλοσοφίες… Επηρεασμένα τόσο από τη Δύση όσο και από την Ανατολή αγαπούν την αλλαγή, τις μετατροπές, τις μεταλλάξεις.

Η «Σύνθεση» είναι το σύνθημά τους. Έτσι, στην εποχή μας, βλέπουμε την αρχή μιας αναγέννησης του ανθρώπινου γένους, μέσω της επιμειξίας της Ανατολής με τη Δύση, του Βορρά με το Νότο, μέσω της ένωσης διαφορετικών κόσμων, πολιτισμών, γλωσσών…

Τα πάντα αλλάζουν, κινούνται, ρέουν και τίποτα πια δεν είναι όπως φαίνεται. Κι αν το πέρασμα σε ‘αφυλετικές’ κοινωνίες μέσα από μεταλλαγές μεταβολές, αλλοιώσεις είναι ίσως εκεί;

Σ’αυτά τα καινούργια εδάφη της παιδικής φαντασίας ίσως πραγματοποιούνται οι ιεροτελεστίες του περάσματος… Εδάφη που αντικαθιστούν τα σύνορα που καταρρέουν!-«

Η συγγραφέας, Δρ Mαρία Καραστεργίου (http://www.mariakarastergiou.com/), γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Έζησε, σπούδασε και εργάστηκε  στον Καναδά (Μόντρεαλ, Τορόντο) και τη Γαλλία (Παρίσι) για σχεδόν 20 χρόνια. Σπούδασε Ψυχολογία, Φιλοσοφία και Αγωγή στον Καναδά (Concordia University, Bachelor) καθώς και στο Παρίσι (PhD, Université Paris VIII, Παρίσι, Γαλλία). Διδάσκει  ψυχολογία στο πανεπιστήμιο και εργάζεται σαν θεραπεύτρια.

Δουλεύοντας με παιδιά στο Παρίσι ή με παιδιά και ενήλικες στην Αθήνα, ή σε online σύνδεση με ανθρώπους από όλο τον κόσμο τα τελευταία είκοσι χρόνια, εμπλούτισε τη ζωή της με πολύτιμες εμπειρίες. Διαφορετικές χώρες, ετερογενείς θεραπευτικές προσεγγίσεις, τρεις διαφορετικές γλώσσες, πολλοί δάσκαλοι έχουν συμβάλει στη δημιουργία της προσέγγισης της.

Η  οποία είναι συνδυασμός ψυχανάλυσης, ψυχοσύνθεσηs, Breath Work, διαισθητικής εσωτερικής καθοδήγησης, επαγγελματικής εκπαίδευσης στη Ψυχολογία, τη Φιλοσοφία, την Αγωγή, τη Διαπολιτισμικότητα, πλούσιας κλινικής πείρας, προσωπικών ετερογενών βιωμάτων, επιστημονικών εμπεριστατωμένων ερευνών, μελέτης εναλλακτικών  ολιστικών προσεγγίσεων, εντρύφησης σε κείμενα Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας και  Ανατολικών πνευματικών παραδόσεων.

Με πολύχρονη έρευνα στον τομέα της ολιστικής ψυχικής υγείας και διατροφής, έχει αφιερώσει τον εαυτό της σε αυτούς τους τομείς, καθώς και στον τομέα της αυτογνωσίας. Η διερεύνηση καλύτερων τρόπων σύνθεσης και ενσωμάτωσης των ανωτέρω στη δουλειά της αποτελεί τον κυριότερο στόχο των τελευταίων ετών..

Βιώνοντας διαφορετικές κουλτούρες για ένα σημαντικό μέρος της διαδρομής της, δεδομένου ότι από νεαρή ηλικία, της έχουν δοθεί πολλές ευκαιρίες να ταξιδέψει και να συναντήσει ανθρώπους από διαφορετικά μέρη, νοιώθει βαθιά έλξη για τα διαπολιτισμικά ζητήματα. Τι επίδραση έχει η συνάντηση με μια διαφορετική κουλτούρα σε ένα άτομο, εσωτερικά και εξωτερικά;

Τι μοναδικά χαρακτηριστικά διαθέτει κάθε κουλτούρα; Πώς η μητρική γλώσσα επηρεάζει τη ψυχή ενός ατόμου; Ποια είναι η σωστή προσέγγιση για να διευκολυνθεί η κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων από διαφορετικά πολιτισμικά και γλωσσικά περιβάλλοντα; Για να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά έχει διεξάγει πολλές έρευνες στην Ευρώπη σχετικά με τη διαπολιτισμική επικοινωνία και τις διαπολιτισμικές σχέσεις, τη δι-πολύγλωσση και τη διαπολιτισμική ανατροφή των παιδιών των «μικτών» ενώσεων. Σαν θεραπεύτρια ασχολείται με αρκετά θέματα αλλά ειδικεύεται στη συμβουλευτική για διαπολιτισμικά θέματα.

Η διδακτορική της διατριβή «Enfance, Culture,
Langage(s), du biculturalisme familial à la psychopédagagogie interculturelle”, τα βιβλία της “Post Babel” καθώς και η «Ωδή στη Διαφορετικότητα» ερευνούν τα θέματα αυτά. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια, μαθήματα, διαλέξεις, εργαστήρια για τη διευκόλυνση σε ζητήματα διαφορετικότητας. Τιμώντας τη διαφορετικότητα σε όλες τις μορφές, της αρέσει να συνεργάζεται με ανθρώπους από διαφορετικές γλωσσικές και πολιτισμικές καταγωγές. Αισθάνεται σαν βαθύ  προνόμιο το να συνοδεύει την ψυχή ενός ανθρώπου προς τη θεραπεία, την εξέλιξη, τη τελειοποίηση!

Η μεγάλη πρόκληση είναι να ανταποκριθεί στους ανθρώπους που αναζητούν μία άλλη, ανώτερη ποιότητα ζωής όχι μέσα από την πληθώρα των υλικών αγαθών και του καταναλωτισμού αλλά μέσα από την αγάπη, την ευγνωμοσύνη, τη δημιουργικότητα, την πραγμάτωση των δυνατοτήτων, τόσο για τους ίδιους όσο και για το Σύνολο.

Κίνημα 18

Με το τέλος της καταστροφικής πυρκαγιάς και καθώς σιγά σιγά ηρεμεί η κατάσταση, αρχίζουμε την οργάνωσή μας.

Στόχος η δημιουργία ενός πανελλαδικού κινήματος ανθρώπων που θα έχει στόχους:

Την ευημερία και όχι την αλόγιστη “ανάπτυξη” των μεγάλων επενδύσεων

Τον σεβασμό στον πλούτο της πατρίδας μας που είναι το φυσικό και το πολιτισμικό της κεφάλαιο

Την αλλαγή πολιτικής με έργα μικρής κλίμακας, με προστασία και ανάδειξη των ιδιαιτεροτήτων κάθε τόπου

Την γνωριμία, την συνεργασία και την αλληλεγγύη όλων των πολιτών που ήδη αγωνίζονται στους τόπους τους για τους παραπάνω στόχους

Για εγγραφή μελών αλλά και για κείμενα που θέλετε να δημοσιευτούν στην ιστοσελίδα του κινήματος, για προτάσεις δράσεων που θέλετε να συζητηθούν, γράψτε μέηλ στο

18kinima@gmail.com

http://yiannismakridakis.gr/?p=1459

—-

http://www.kinima18.gr/

Γιώργος Λίλλης: Καταστρέφεται όποιος επιμένει να γιγαντώνεται…

08:08, 25 Αυγ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/104010

Παρατηρώντας εξ αποστάσεως την καταστροφή της Χίου, θυμήθηκα πριν χρόνια που βρέθηκα στην Σάμο καθώς μια μεγάλη πυρκαγιά σάρωνε εκτάσεις αξεπέραστης ομορφιάς.

Οι προσπάθειες όλων μας, πυροσβεστών και απλών ανθρώπων δεν στάθηκαν ικανές για να σταματήσουμε τη φωτιά.

Λίγες μέρες αργότερα, όταν είχε σβήσει, αφήνοντας χιλιάδες καμμένα στρέμματα στο διάβα της, αποφάσισα να περπατήσω μέσα στην καμμένη γη. Ήθελα να προσευχηθώ, ή να αφουγκραστώ την νεκρή γη, δεν είμαι σίγουρος.

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ένιωσα ντροπή. Οι ακοίμητοι φρουροί της ομορφιάς είχαν λεηλατηθεί. Κανένα δέντρο. Όλα χαμένα. Η φύση τα είχε στεριώσει υπομονετικά σ΄ αυτή την αρχαία γη κι εμείς με μια κίνηση τα είχαμε όλα καταστρέψει.

Είχα γράψει ένα ποίημα τότε. Το παραθέτω εδώ:

Να είσαι φίλος των τσακαλιών και καλός ακροατής του ανέμου
την ώρα που σου μιλά μέσα από τις καλαμιές
ν΄ αγαπάς το λουλούδι που στο μονοπάτι σου θα σταθεί
και μην το κόψεις
οι πέτρες το σέβονται, οι πηγές το ίδιο. Αλίμονο σε σένα
αν φράξουν οι δρόμοι, και τα ποτάμια στερέψουν.
Ότι η φύση με κόπο χτίζει, μην το καταστρέφεις.
Παιδί της είσαι, ή μήπως το ξέχασες;

Όταν ο Ηρακλής κατάφερε να κλέψει από το νησί των Εσπερίδων τα χρυσά τους μήλα, τροφή αθανασίας, έτρεξε κοντά του η Αθηνά που τον προστάτευε και τον εμπόδισε να τα φάει. Δεν ήταν αθάνατος και θα διατάραζε τη φύση του μια τροφή που θα τον έσπρωχνε να ξεπεράσει τα όριά της. Ο Ηρακλής υπάκουσε.

Καταστρέφεται όποιος επιμένει να γιγαντώνεται πέρα από το μέτρο. Η τιμωρία της απληστίας μας είναι ότι δημιουργήσαμε έναν κόσμο που μας διώχνει μακριά από αυτό που τελικά είμαστε και το ξεχάσαμε: φύση.

Η καταστροφή που υπέστη το νησί της Χίου είναι μια ακόμη απόδειξη πως έχουμε εδώ και χρόνια στραφεί εναντίον του ίδιου του εαυτού μας. Ως πότε; Και με ποιες συνέπειες; Ο χρόνος θα το δείξει.»

Γιώργος Λίλλης


Ο συγγραφέας Γιώργος Λίλλης, συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο του tvxs.gr, που ξεκίνησε από το 2010 και συνεχίζεται.