Επαναλαμβανόμενη επιλογή

«επαναλαμβανόμενη επιλογή ίδιου τύπου ερωτικού συντρόφου» λέξεις κλειδιά στο γκουγκλ ανθρώπου που μπήκε στον παρόντα ιστότοπο.  Όταν βάζεις μια τέτοια φράση για να βρεις απάντηση, έχεις κάνει ένα βασικό βήμα: έχεις αρχίσει να υποψιάζεσαι τι είναι η έλξη: δύο ασυνείδητα που κουμπώνουν απόλυτα ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ… Οπότε, άν θέλεις να αλλάξεις επιλογές, θα πρέπει να αλλάξεις ο ίδιος. Ιδού η Ρόδος…

Οι άνθρωποι είναι βαθιά συντηρητικοί

Οι άνθρωποι αν ψάξεις μέσα τους, είναι βαθιά συντηρητικοί…

Ακόμα κι αν γράφουν στο κομπιούτερ, ακόμα κι αν έχουν πάει στο φεγγάρι, ή παράγουν… μεταλλαγμένα.

Αν η κοινωνία, τα μυαλά των ανθρώπων και οι ψυχές τους, συμβάδιζαν με τις προόδους της τεχνολογίας θα είχαμε έναν παραδεισένιο κόσμο.

Δυστυχώς όμως ελάχιστα έχουμε αλλάξει εδώ και αιώνες.

Ακόμα και σήμερα, οι καλλιτέχνες πιστεύουν ότι η πηγή της έμπνευσής τους είναι ο Θεός, ενώ είναι το ασυνείδητό τους.

Ακόμα και σήμερα κάνουν πολλοί τους προοδευτικούς ενώ αντίθετα επαναλαμβάνουν με θρησκευτική ευλάβεια, ότι ακριβώς έπρατταν οι πρόγονοί τους. Κι όταν συμβαίνει αυτό χρειάζεται ένα άλλοθι. Να δείξει ο καθένας από αυτούς, πόσο, δήθεν, τους ξεπέρασε…

Προβαίνει λοιπόν σε βεβιασμένες κινήσεις ο άνθρωπος για να αποδείξει ότι πήγε μπροστά.

Έτσι, μέσα στο… τσαπατσούλισμά του, πετάει όσα θα χρειάζονταν να είχε πάρει μαζί του φεύγοντας προς την ενηλικίωση… και παίρνει (συνήθως κρυφά και από τον εαυτό του!) όσα θα έπρεπε να είχε πετάξει!

Όμως, αυτό το ξεσκαρτάρισμα θα έπρεπε να κάνει κάθε άνθρωπος στη ζωή του… Και αυτή είναι η υποχρέωση όλων μας.

Αλλά δεν έχουμε μάθει κι αυτό να το κάνουμε. Όπως δεν μάθαμε να φυτεύουμε πατάτες, αλλά να τις αγοράζουμε από το σούπερ μάρκετ.
Αν έσκυβε καθένας μέσα του θα τα έβρισκε όλα αυτά.
Αλλά, κάτι τέτοιο, θέλει, κυρίως, γενναιότητα.
Όπως όμως γνωρίζουμε, δεν επιβιώνουμε με γενναιότητα σε αυτόν τον πλανήτη, αλλά κυρίως με… μεταλλαγμένη συντήρηση.

Ο νοών νοείτο.

Οδυσσέας Ελύτης

«[…] αναρωτιέται κανείς: για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πραχτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν· είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτε. Εμείς το παν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας – και της εποχής μας.»

Οδυσσέας Ελύτης