Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Toυ Jose Manuel Lamarque

Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections! _ Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση! _ Without government, Greece returns to elections !

19:05, 17 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94700

Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Οπότε, ποιός φταίει; Είναι ευθύνη μόνο των Ελλήνων ψηφοφόρων ή μήπως -αν το αναλύσουμε περισσότερο- είναι μια συλλογική ευθύνη των ευρωπαίων; Το δεύτερο ερώτημα κατά τη γνώμη μου είναι το πιο σωστό.

Πράγματι, ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης είναι ένα νομοθετικό και πολιτικό ζήτημα, το οποίο συμπεριλαμβάνει ένα ή περισσότερα πολιτικά κόμματα.

Μέχρι στιγμής κανένα κόμμα δεν συμφώνησε στο σχηματισμό μιας κυβέρνησης για την Ελλάδα.

Το έργο θα ήταν τεράστιο, το ρίσκο μεγάλο και ο κίνδυνος της αποτυχίας συνεχής.

Εξάλλου ο σχηματισμός κυβέρνησης θα πρέπει να καταφέρει να δώσει τις μεγαλύτερες και τις πιο τρελές ελπίδες σε έναν πληγωμένο λαό που έχει μαρτυρήσει.
Πληγές που είναι πολύ βαθιές και επώδυνες για τον ελληνικό λαό.

Ποιός θα ήταν τόσο τρελός ούτως ώστε να αναλάβει τέτοιο ρίσκο;

Ο Σχηματισμός μιας κυβέρνησης καθοδηγεί ένα λαό, ένα έθνος.

‘Ομως, η Ελλάδα, εξακολουθεί να είναι ένα έθνος που πάντα χτυπιέται και διασύρεται από τους ευρωπαίους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν κακά αδέρφια που σκέφτονται μόνο να εξοντώσουν και να καταστρέψουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό κάτω από το βάρος της ανέχειας.

Λόγω της δικτατορίας της χρηματοδότησης η μιζέρια έχει γίνει επιδημία στην Ελλάδα. Οπότε ας μην μένουμε έκπληκτοι με το γεγονός ότι κανένας Έλληνας πολιτικός δεν μπόρεσε να σχηματίσει μια κυβέρνηση κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Οι Έλληνες επιστρέφουν σε εκλογές τον Ιούνιο και γι’ αυτό φέρουν ευθύνη οι ευρωπαίοι εταίροι.

Αν  το Βερολίνο, το Άμστερνταμ και το Ελσίνκι είχανε την ευπρέπεια, την εξυπνάδα (;) όσο και την ανθρωπιά, να καταλάβουν την ελληνική πραγματικότητα, τότε δεν θα το είχαν φτάσει στα άκρα… όμως τώρα είναι πολύ αργά.

Πολύ αργά γι’ αυτούς, διότι φόρεσαν τον μανδύα της αλαζονείας αλλά και της ανθρώπινης δυστυχίας.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες θα θυμούνται ποιοί ήθελαν την εξαφάνισή τους, και ποιοί, αντίθετα, τους άπλωσαν το χέρι.

Σε μια περίοδο που ο πρόεδρος Francois Holland έχει επενδύσει στη γαλλική δημοκρατία, μαθαίνουμε αυτά τα θλιβερά νέα και συμπάσχουμε κάθε φορά που ο Ελλάδα προκαλείται.

Απόψε ο Γάλλος Πρόεδρος θα συναντήσει την Γερμανίδα Καγκελάριο και η συνάντηση αυτή θα είναι ιστορική. Μετά από τη εκλογική ήττα της Καγκελαρίου την περασμένη Κυριακή, η συνέντευξη αναμένεται με πολλά ερωτηματικά, ανακαλύπτοντας ότι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας δεν έχει καμία ομοιότητα με τον προκάτοχό του.

Το πρωί ο Jean-Claude Juncker πρόεδρος της Εurogroup κατέκρινε ως προπαγανδιστές όλους όσους αυξάνουν την πιθανότητα της Εξόδου της Αθήνας από τη ζώνη του Ευρώ.

Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, ότι τίποτα δεν είναι σταθερό, και αυτοί οι οποίοι τη μια μέρα διδάσκουν την άλλη βρίσκουν τον εαυτό τους σε μια καταστροφική κατάσταση, έχοντας χάσει πολύ νωρίς την αίσθηση της οικογένειας και της αλληλεγγύης, που είναι μεσογειακή παράδοση.

Με έναν τρόπο προσβλητικό και με σκοπό να φέρουμε τον ουμανισμό μας σε μια κοινή βάση αλληλεγγύης.

Σταθείτε ενωμένοι στους Έλληνες πολίτες, με αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και στη δική μας χώρα όπου ζούμε, δουλεύουμε, ζωγραφίζουμε, σχεδιάζουμε με σύμβολα που οι Έλληνες γνωρίζουν αρχίζοντας από τη σημαία τους.

Ένα οπτικό μήνυμα που λέει στον καθένα «Δεν είσαι μόνος, σε σκεφτόμαστε!»

Στην ομιλία του στο Hotel de ville στο Παρίσι στις 16.25 ο Francois Holland είχε πεί: «Η Γαλλία πάντα αρνείται το αναπόφευκτο, οπότε ας αρνηθούμε τη μοίρα της Ελλάδας ως «Θανατηφόρα». Δεν είναι ελληνική. Όχι πια»
Jose Manuel Lamarque
http://helpthegreekpeople.blogspot.com/
——————–
Δημοσιευμένο το άρθρο στην αγγλική και στη γαλλική γλώσσα: εδώ

(απόδοση στην ελληνική γλώσσα: Πόπη Κυριαζή)

——————–

Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections ! Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση

Alors, à qui la faute ?… Est-ce de la responsabilité des élus grecs seulement, ou, si nous poussons le raisonnement, est-ce une responsabilité collective européenne ?
La seconde interrogation est pour moi la plus juste.
En effet, former un gouvernement est une question législative et politique qui va engager une ou plusieurs formations politiques. Ce soir, aucune formation n’accepte de former un gouvernement en Grèce. La tache est immense, les risques abyssaux, et le risque d’échec est quotidien. Qui plus est, former un gouvernement ce soir, c’est être en mesure de donner la plus grande et la plus folle des espérances à un peuple martyrisé et meurtri. Les blessures du peuple grec sont profondes et plus que douloureuses. Qui donc serait assez fou pour prendre un tel risque ? Former un gouvernement, c’est dirigé un peuple, une nation. Mais cette nation là, la Grèce, cette nation est toujours et encore montrée du doigt et vilipendée par des européens, donc des frères, qui se comportent en faux frères et ne pensent qu’à tuer la Grèce et anéantir le peuple grec sous le poids de l’indigence. Car sous la dictature de la finance, l’épidémie qui touche la Grèce est la misère. Aussi, ne soyons pas étonnés qu’aucune formation politique grecque ne veuille, ou ne puisse former un gouvernement. Pas dans ces conditions.
Que les grecs retournent aux élections au mois de juin, il en va bien de la responsabilité collective européenne. Si Berlin, Amsterdam, et Helsinki avaient eu la décence ; l’intelligence (?), l’humanité ;  de comprendre la réalité grecque, alors, Berlin, Amsterdam et Helsinki ne seraient pas allées si loin, trop loin, mais il est trop tard. Trop tard pour eux, car ils ont endossé le manteau de la prétention,  de la misère humaine. La Grèce et les grecs sauront se souvenir qui a voulu leur disparition, et qui leur a tendu la main.
A l’heure où François Hollande est investi Président la République française, nous apprenons la triste nouvelle, et nous partageons avec la compassion qui nous anime, à chaque fois que la Grèce est évoquée. Ce soir, François Hollande rencontrera la chancelière allemande. La rencontre sera historique. Après la défaite électorale de la chancelière, dimanche dernier, cette entrevue pourrait bien étonner, en découvrant que le nouveau Président de la République ne ressemble en rien à son prédécesseur.
Ce matin, Jean-Claude Juncker, Président de l’Eurogroupe, a critiqué vertement hier au soir celles et ceux qui évoquent la possibilité qu’Athènes soit exclue de la zone Euro, propagandistes dévoyés. L’actualité nous montre que le monde peut changer, que rien n’est figé, et que les donneurs de leçons peuvent un jour, eux aussi, se retrouver dans une situation catastrophique, en ayant perdu trop tôt le sens de la famille et de la solidarité ; tradition méditerranéenne.
A la manière des indignés, au sens que nous portons à l’humanisme et à notre socle commun européen, la solidarité. Soyons solidaires du peuple grec, soyons solidaires de la Grèce et, chez nous, là où nous vivons ou travaillons, portons, accrochons, dessinons, peignons un symbole que les grecs sauront reconnaître, à commencer par leur drapeau. Un message visuel pour dire à toutes et tous, Vous n’êtes pas seuls, nous pensons à vous !
Dans son discours à l’Hôtel de Ville de Paris, à 16h25, François Hollande vient de dire : «  La France a toujours refusé la fatalité… » refusons donc la fatalité pour la Grèce, car « Fatal » n’est pas grec, non plus !
——————–
Without government, Greece returns to elections !

So whose fault is it? … Is it the responsibility of greek electors only, or, if we push the reasoning, is it a European collective responsibility?
The second question is for me the most just.Indeed, forming a government is a legislative issue and policy that will employ one or more political parties. Tonight, no training agrees to form a government in Greece. The task is immense, abysmal risks and the risk of failure is daily.  Moreover, form a government this evening is to be able to give the largest and wildest hopes of a people martyred and wounded. Injuries of the Greek people that are deeper and more painful. Who would be crazy enough to take such a risk? Form a government, is leading a people, a nation. But then this nation, Greece, this nation is still and always slammed and vilified by Europeans, so tto be brothers, who act like false brethren and think only to kill and destroy Greece and  the Greek people under the weight of indigence. Because under the dictatorship of finance, the epidemic in Greece is misery. So, let’s not being surprised that no political Greek wishes, or can form a government. Not under these conditions.

The Greeks return to elections in June, it goes to the European collective responsibility. If Berlin, Amsterdam, and Helsinki had the decency, intelligence (?), humanity to understand the Greek reality, then, Berlin, Amsterdam and Helsinki would not go that far, too far, but it is too late now. Too late for them because they took on the mantle of pretentiousness, of human misery. Greece and the Greek will remember who wanted their disappearance, and who reached out their hand to Greece.

At a time when President Francois Hollande is invested the French Republic President, we learn the sad news, and we share with the compassion that drives us, every time that Greece is evoked. Tonight, Francois Hollande will meet German Chancellor. The meeting will be historic. After the electoral defeat of the Chancellor, last Sunday, the interview may well wonder, discovering that the new President of the Republic bears no resemblance to its predecessor.

This morning, Jean-Claude Juncker, President of the Eurogroup, has slammed last night those who raise the possibility that Athens should be excluded from the Euro zone, errant propagandists. Reality proves that the world can change, that nothing is fixed, and those who give lessons one day, too, find themselves in a catastrophic situation tomorrow, having lost too soon the sense of family and solidarity ; Mediterranean tradition.

In the manner of outrage, in the sense that we bring to our humanism and common European pedestal, solidarity. Stand united to the greek people in solidarity to Greece and in our country where we live or work, wear, hang, draw, paint a symbol that the Greeks will recognize, starting with their flag. A visual message to tell everyone, You are not alone, we think of you !

In his speech at the Hotel de Ville in Paris, at 16:25, Francois Hollande has said: «France has always denied the inevitability …» therefore refuse the fate of Greece, as «Fatal» is not Greek, not more !

Πως μια εθνική τραγωδία γίνεται καρτούν. Της Ελένης Ζιώγα

21:05, 16 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94598

Ο παραστασιακός κανόνας στην τραγωδία είναι εντελώς διαφορετικός από τα άλλα ήδη θεάτρου: Η τραγωδία στο θέατρο αντιμετωπίζεται με υπαρξιακό δέος. Με βαθύ σέβας απέναντι στο δράμα που διαπραγματεύεται. Δηλαδή, με γνήσια ταπείνωση όλων των ηθοποιών μπροστά στο μεγάλο τραγικό γεγονός που καλούνται να αναβιώσουν επί σκηνής.

Με κατάδυση στα έγκατα της ψυχής τους, εκεί που φωλιάζει η αρχή της σπαρακτικής οδύσσειας του ανθρώπου.

Η θεατρική σύμβαση στο ανέβασμα μιας τραγωδίας, του Αισχύλου, του Σοφοκλή , του Ευριπίδη απαιτεί σοβαρότητα, προσήλωση, ιεροπρέπεια , θυσιαστικότητα.

Και κυρίως ΑΛΗΘΕΙΑ.

Αντίθετα απαγορεύονται τα θεατρινίστικα κόλπα,τα ευτελή μέσα, οι επιπόλαιες προσεγγίσεις, οι καρτουνίστικοι εντυπωσιασμοί, οι υπερθετικές κορώνες της εύκολης συγκίνησης, του μελό, της φανφάρας.

Επόμενο είναι, λοιπόν, βλέποντας κάποιος την συνθηματολογική εικόνα κι ακούγοντας την εύκολη ρητορική της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών μας στην περίοδο αυτή της συγκλονιστικότερης , πράγματι, εθνικής τραγωδίας που διέρχεται η Ελλάδα από τον καιρό του εμφυλίου και εντεύθεν, να τρομάζει.

Και είναι φυσικό. Αφού ως πρωταγωνιστές στην τελευταία και δραματικότερη σκηνή της σύγχρονης Τραγωδίας μας διαλέξαμε για ηθοποιούς τα ίδια, πασίγνωστα καρτούν, που επιστρατεύουν την ίδια, συνηθισμένη τους φτηνή υποκριτική : πονηρές στρατηγικές, ψυχολογικά παιχνίδια, ενδυματολογικά τρικ, γλυκερές κολακείες , ψεύτικες υποσχέσεις και ό,τι άλλο, επιφανειακό, ευτελές και γνώριμο από το πρόσφατο και εγκληματικά επιπόλαιο πολιτικό μας παρελθόν μόνο και μόνο για την υφαρπαγή της ψήφου.

Η επικοινωνιακή επιστήμη του «μάπετ σόου» εν πλήρη δόξη!

Εν τω μεταξύ η Ελλάδα χάνεται. Και εμείς πανικόβλητοι, σαν μυρμήγκια που εγκαταλείπουν την φωλιά τους στην καταιγίδα, ψάχνουμε να πιαστούμε από κανένα φυλλαράκι, κανέναν τυχαίο ξερόκλαδο που θα μας βγάλει δήθεν σε κάποια σωτήρια ξέρα.

Σε κάποια μάταια ελπίδα που θα ξεγελάσει τον πόνο μας και θα χαϊδέψει τ΄αυτιά μας. Και πιστεύουμε ότι αυτοί όλοι οι κάκιστοι ηθοποιοί έχουν το μέγεθος που απαιτεί η ΤΡΑΓΩΔΙΑ μας.

Και χειροκροτάμε, οι κακόμοιροι, το ίδιο μας το δράμα. Παθητικοί δέκτες του κακού βουλεβάρτου που παίζεται για άλλη μια φορά μπροστά μας, βαριεστημένοι θεατές στο ίδιο μας το μέλλον που δεν θέλουμε και δεν τολμάμε να διεκδικήσουμε με σοβαρότητα.

Κι επιμένουμε να θέλουμε να βλέπουμε την κάκιστη υποκριτική τους σαν θαύμα.

Και δεν έχουμε την επίγνωση ότι σ΄ αυτή την κάλπη που βρίσκεται μπροστά μας δεν ρίχνουμε ένα απλό εισιτήριο που εξαγοράζει την οργή μας , το γινάτι, ή ακόμα και την δίκαια απόγνωσή μας.

Σ΄αυτή την κάλπη που έρχεται ρίχνουμε την ίδια μας της ΖΩΗ και την ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ.

Την ίδια την ΕΛΛΑΔΑ. Και όσο κι αν αποζητάμε την ΚΑΘΑΡΣΗ για τα παθήματα της δικιάς μας τραγωδίας αυτή δεν πρόκειται ποτέ να έρθει αν δεν αλλάξουμε ηθοποιούς στο δράμα μας.

Ή αν, οι ηθοποιοί δεν μάθουν να βιώνουν τον ίδιο πόνο με μας. Για να μοιραστούν την ΑΛΗΘΕΙΑ μας…

Eλένη Ζιώγα
http://www.elenizioga.gr/ 


Η συγγραφέας – στιχουργός και ηθοποιός Eλένη Ζιώγα συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο του tvxs.gr για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα, μέσω της έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη με τίτλο: «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε, η οποία συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να εκφράσουν τις απόψεις τους, ή και να προσθέσουν κάτι στις ήδη δημοσιευμένες απαντήσεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Eπικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr.

Φ. Νίτσε: Οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού

Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.

Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή) ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.

Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τοσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος.
Κανένας απο τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το  κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς.

Όλα τα δηλητήρια του φθονου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες.

Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδον πάντα τόσο τα άρματα άσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Friedrich Nietzsche, Η γέννηση της τραγωδίας, 1872, κεφ. 15.
(Eκδόσεις: Πανοπτικόν – 2010, Βιβλιοπωλείον της Εστίας – 2009, Βάνιας – 2008, Κάκτος – 2006, Νησίδες – 2001, Γκοβόστης – 1983).

Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Νίτσε (1844-1900), η «Γέννηση της τραγωδίας», είναι και το γνωστότερο.
Μέσα από μια πρωτότυπη ανάλυση της αρχαίας τραγωδίας περιγράφει μια στάση ζωής χαρακτηριστική της νεωτερικότητας: το «τραγικό αίσθημα της ζωής», σύμφωνα με το οποίο μόνον η ζωή δίνει νόημα στον κόσμο, αλλά η ίδια η ζωή δεν έχει κανένα νόημα.
Κατά τον Νίτσε, αυτό το αίσθημα εκφράζεται κατ’ εξοχήν μέσα από τη μουσική. Γι’ αυτό τον λόγο, η «Γέννηση της τραγωδίας» επηρέασε καθοριστικά τις αισθητικές αντιλήψεις από την εποχή της μέχρι σήμερα. (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2009)


Ο Friedrich Nietzsche γεννήθηκε το 1844 στο Ρέκεν, κοντά στη Λειψία. Σε ηλικία πέντε ετών έχασε τον πατέρα του, προτεστάντη πάστορα. Έπειτα από λαμπρές σπουδές κλασικής φιλολογίας στη Βόννη και στη Λειψία, έγινε, σε ηλικία εικοσιπέντε ετών, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Εκείνη την εποχή γνώρισε το έργο του φιλόσοφου Σοπενάουερ και συνδέθηκε φιλικά με τον μουσικοσυνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Πολύ σύντομα ο Νίτσε θα χαράξει το δικό του δρόμο. Παραιτείται από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο, απομακρύνεται από τις θεωρίες του Σοπενάουερ και διακόπτει τη σχέση του με τον Βάγκνερ.
Ζώντας περιπλανώμενη ζωή, σε μικρές πανσιόν της Ελβετίας, της Ιταλίας και της νότιας Γαλλίας, αφοσιώνεται στην κριτική της μεταφυσικής, της ηθικής, της θρησκείας και των άλλων πλευρών του δυτικού πολιτισμού γράφοντας ασταμάτητα.
Έργα του η «Γέννηση της τραγωδίας» (1872), οι «Παράκαιροι στοχασμοί» (1873-1876), το «Ανθρώπινο, υπερβολικά ανθρώπινο» (1878-1879), η «Χαραυγή» (1881), η «Χαρούμενη γνώση» (1882), το «Πέρα από το καλό και το κακό» (1886), η «Γενεαλογία της ηθικής» (1887), το «Λυκόφως των ειδώλων» (1888), ο «Αντίχριστος» (1888), το «Ίδε ο άνθρωπος» (1888) και η ανολοκλήρωτη «Θέληση για δύναμη» (1883-1888). Ανάμεσά τους το κορυφαίο του, το «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» (1883-1885).
Ο Νίτσε πέθανε το 1900, σε ηλικία πενήντα έξι ετών, αφού πέρασε τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του έχοντας χαμένα τα λογικά του.

Γεφυρώνοντας τις γενιές. Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν

18:05, 16 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94547

Στις 25-27 Μαΐου θα διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ένα σημαντικό Διεθνές Συνέδριο Προφορικής Ιστορίας με τίτλο «Γεφυρώνοντας τις γενιές: Διεπιστημονικότητα και αφηγήσεις ζωής στον 21ο αιώνα. Προφορική Ιστορία και άλλες Βιο-ιστορίες». Πάνω από 100 άτομα, ερευνητές, εκπαιδευτικοί και μέλη τοπικών κοινοτήτων ζήτησαν να συμμετάσχουν στο συνέδριο αυτό με ανακοίνωση. Τι άραγε μπορεί να σημαίνει αυτή η μεγάλη ανταπόκριση σε εποχές κρίσης;» η Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, Κοινωνικός Ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, εξηγεί στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr.

Υπάρχουν διάφορες πτυχές της σημερινής συγκυρίας που μπορούν να εξηγήσουν αυτό το ενδιαφέρον.

Πρώτα από όλα είναι το θέμα της μνήμης. Η «έκρηξη μνήμης» που σημαδεύει την εποχή μας μπορεί να κρύβει ταυτόχρονα, όπως έλεγε ο Γάλλος ιστορικός Πιερ Νορά, ένα έλλειμμα ζωντανής μεταβίβασης της μνήμης από τη μια γενιά στην άλλη.

Η είσοδος στη Βουλή ενός κόμματος με ανοιχτά νεοναζιστικές αναφορές δείχνει ξεκάθαρα το βαρύ τίμημα της «αμνησίας» σε μια κοινωνία η οποία έχει υποφέρει όπως καμιά άλλη χώρα της Δυτικής Ευρώπης από τη θηριωδία των Ναζί και των ελλήνων συνεργατών τους.

Η καλλιέργεια της προφορικής μνήμης στο δημόσιο χώρο, αλλά και στην εκπαίδευση είναι ένα ισχυρό αντίδοτο στη λήθη. Στο συνέδριο εκπαιδευτικοί και των τριών βαθμίδων της εκπαίδευσης θα δώσουν πολύ ενδιαφέροντα παραδείγματα εφαρμογής της προφορικής ιστορίας προς την κατεύθυνση αυτή.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι η «νέα» προφορικότητα. Μέσα από τη δυσπιστία για τους πολιτικούς θεσμούς «λύθηκαν» οι γλώσσες των απλών πολιτών που ζητούν να ακουστεί η φωνή τους στις πλατείες, στις συνοικίες, αλλά και στο Διαδίκτυο. Η ζωντανή έκφραση των βιωματικών τους εμπειριών δεν αρθρώνει μόνο πολιτικό λόγο, αλλά ξαναχτίζει επίσης κοινότητες που είχαν χαθεί.

Το τρίτο στοιχείο είναι η ίδια η κρίση που περνάνε οι κοινωνίες μας. Εκεί που οι προσδοκίες μιας ολόκληρης γενιάς ανατρέπονται από τη μια στιγμή στην άλλη και οι ατομικές ζωές εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας σημαδεύονται από βαθιές ρήξεις στην καθημερινότητά τους, οι αφηγήσεις ζωής αναδεικνύονται ως προνομιακά εργαλεία για τη μελέτη αυτών των ραγδαίων κοινωνικών μεταβολών.

Αυτά τα πέντε σημεία (η μνήμη, η κοινότητα, η εκπαίδευση, η κρίση και οι νέες τεχνολογίες) είναι και οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους στήθηκε το συνέδριο.

Με αυτό τον τρόπο προσδοκά να ξαναπιάσει το νήμα της προφορικής ιστορίας της δεκαετίας του 1970, με κύριο γνώμονα τη σύνδεση της ιστορίας με την κοινωνική παρέμβαση, και ταυτόχρονα να το εμπλουτίσει με νέα θεωρητικά και μεθοδολογικά ερωτήματα και νέες προτάσεις αξιοποίησης των προφορικών μαρτυριών σε ψηφιακά περιβάλλοντα.

To συνέδριο θα τιμήσουν με την παρουσία τους εξέχουσες επιστημονικές προσωπικότητες που συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στην αναγνώριση των προφορικών μαρτυριών ως έγκυρου εργαλείου ιστορικής και κοινωνικής γνώσης.

Ανάμεσα τους, ο Αντώνης Λιάκος, καθηγητής ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος συνέβαλε σημαντικά στην αναγνώριση της προφορικής ιστορίας σε επιστημονικό και θεσμικό επίπεδο, ο Πωλ Τόμσον, ο «πατέρας» της προφορικής ιστορίας, γνωστός και στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό από το βιβλίο του «Φωνές από το Παρελθόν» (Πλέθρον 2002), ο Rob Perks, διευθυντής της τεράστιας συλλογής αφηγήσεων ζωής της Βρετανικής Βιβλιοθήκης (www.bl.uk/nls), o Toby Butler, ο οποίος κατέγραψε τις φωνές υποβαθμισμένων περιοχών του Ανατολικού Λονδίνου, τις οποίες μετέτρεψε στη συνέχεια σε «ηχητικούς περιπάτους» (soundwalks), η Joanna Bornat, η οποία εστίασε ιδίως στη θεραπευτική λειτουργία της αφήγησης σε ομάδες ηλικιωμένων, και η Lena Inowlocki, που χρησιμοποίησε την αφηγηματική συνέντευξη στο χώρο της κοινωνιολογίας της θρησκείας, της μετανάστευσης, αλλά και των «ακροδεξιών βιογραφιών».

Στις πρώτες δύο μέρες του συνεδρίου ιστορικοί, ανθρωπολόγοι, κοινωνιολόγοι, κοινωνικοί ψυχολόγοι, ψυχίατροι και εκπαιδευτικοί, που έχουν σαν κοινή αφετηρία τη χρήση προφορικών μαρτυριών, θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ένα ευρύ φάσμα θεματικών (η αξιοποίηση των προφορικών μαρτυριών σε μουσεία, στο σχολείο, σε ψηφιακά περιβάλλοντα και ως θεραπευτική μέθοδο, η βιωμένη εμπειρία και η κοινότητα, η προφορική μαρτυρία σε εποχές κρίσης – Μικρασιατική καταστροφή – εμφύλιος, προσφυγιά, μετανάστευση και η σημερινή οικονομική κρίση – μεθοδολογικά ζητήματα).

Την τρίτη μέρα, Κυριακή 27 Μαΐου, θα δοθεί ο λόγος σε δύο τοπικές ομάδες προφορικής ιστορίας που δημιουργήθηκαν πρόσφατα, στα Χανιά και στην Αθήνα, αντίστοιχα. Η Ομάδα των Χανίων δημιουργήθηκε το 2009 με πρωτοβουλία του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και σε συνεργασία με τη Νομαρχία Χανίων, με απώτερο στόχο να δημιουργηθεί ένα μουσείο και κέντρο μελέτης προφορικής ιστορίας στην περιοχή. Είκοσι εθελοντές επιμορφώθηκαν στη μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας και συγκέντρωσαν συνεντεύξεις που ανέδειξαν ως τότε άγνωστες πτυχές της τοπικής ιστορίας.

Για τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της έρευνας επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://cretaadulteduc.gr/blog/?p=377.

Το 2011 δημιουργήθηκε αντίστοιχη ομάδα στην Κυψέλη σαν απάντηση μιας κίνησης κατοίκων στις δυσκολίες που συναντούν στην καθημερινότητά τους (είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας και με το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών).

Η Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Κυψέλης (ΟΠΙΚ) παρουσίασε πρόσφατα τη δουλειά της στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών, με τεράστια επιτυχία. https://sites.google.com/site/opikdomain. Μια νέα ομάδα εθελοντών είναι επίσης υπό διαμόρφωση στο Βόλο, η οποία θα συμβάλλει στη συγκέντρωση προφορικών μαρτυριών για το σχεδιαζόμενο Μουσείο της Πόλης.

Μετά από την παρέμβαση των τοπικών ομάδων προφορικής ιστορίας, ο Rob Perks θα παρουσιάσει τη συλλογή αφηγήσεων ζωής της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, η οποία είναι μια από τις μεγαλύτερες συλλογές προφορικής ιστορίας του κόσμου. Το απόγευμα το συνέδριο θα προχωρήσει στην ίδρυση ελληνικής επιστημονικής ένωσης προφορικής ιστορίας με έδρα το Βόλο.

Η ένωση αυτή θα ενταχθεί στη Διεθνή Ένωση Προφορικής Ιστορίας (IOHA), που έχει παραρτήματα σε όλο τον κόσμο. Η νέα ένωση θα λειτουργήσει ως τόπος συνάντησης και διαλόγου ερευνητών και τοπικών ομάδων που ασχολούνται με τη συγκέντρωση αφηγήσεων ζωής και θα δραστηριοποιηθεί στο επόμενο διάστημα στην οργάνωση επιστημονικών συναντήσεων και επιμορφωτικών σεμιναρίων, στην καταγραφή αρχείων οπτικοακουστικών μαρτυριών, στην παροχή συμβουλών και στη διάχυση ερευνητικών αποτελεσμάτων.

Στο χώρο του συνεδρίου θα λειτουργήσουν και έκθεση βιβλίων και ψηφιακή έκθεση προφορικών μαρτυριών που έχουν συγκεντρωθεί από τοπικές κοινότητες, σχολεία και μεμονωμένους ερευνητές. Για το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://extras.ha.uth.gr/oralhistory/el.
Τη Δευτέρα 28 Μαΐου θα διεξαχθεί στο Βόλο ένα επιμορφωτικό σεμινάριο προφορικής ιστορίας με διδάσκοντες τους Rob Perks, Toby Butler και Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν. (http://extras.ha.uth.gr/oralhistory/el/workshop.asp).

Τέλος την Τετάρτη 30 Μαΐου και ώρα 7 μ.μ ο  Rob Perks θα δώσει διάλεξη στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών, Οδός Μακρή 11, με τίτλο «The development of modern oral history: transformations and challenges».


Διαβάστε περισσότερα για την Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Κυψέλης (ΟΠΙΚ) στο tvxs.gr
Η ιστορία της Κυψέλης μέσα από μνήμες

Το βίωμα να είσαι μετανάστης

Προφορική ιστορία: Ένα ριζοσπαστικό κίνημα. Της Τασούλας Βερβενιώτη

OΠΙΚ: Η δεκαετία του ’40 μέσα από μνήμες
ΟΠΙΚ: Μνήμες της εργασίας στην Κυψέλη