Δεν είμαστε ελεύθεροι όταν φοβόμαστε.Της Τασούλας Βερβενιώτη

21:05, 30 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95996

Τούτη τη στιγμή αυτό που υπάρχει στην κοινωνία είναι ένας τεράστιος φόβος, από όλες τις μεριές. Οι αγορές από τη μία πλευρά φοβούνται για το τι θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός, και ο λαός φοβάται τις αγορές. Είναι ένα δίπολο. Και στην ουσία, ο φόβος, είναι το αντίθετο της ελευθερίας: Δεν είμαστε ελεύθεροι όταν φοβόμαστε […] Αλλα αυτό που είμαστε, αυτό θα κάνουμε. Αν είμαστε αποφασισμένοι να αλλάξουμε προς το καλύτερο τον κόσμο και τη ζωή μας, θα το κάνουμε. Θα νικήσουμε και τους δισταγμούς και τους φόβους…« η Ιστορικός – Ερευνήτρια, και Καθηγήτρια στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Τασούλα Βερβενιώτη συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο που έχει ξεκινήσει η Κρυσταλία Πατούλη στο tvxs.gr, μιλά για την σημασία της ιστορικής μνήμης στο κρίσιμο πολιτικό παρόν και μέλλον της χώρας μας.

…Γι αυτό το λόγο, χρειάζεται να έχουμε μνήμη, να γνωρίζουμε την ιστορία μας, και να… μην τα παρατάμε. Μου έρχεται στο νου το παράδειγμα της Κούλας Ξηραδάκη. Ήταν μία εξαιρετική γυναίκα, μια αυτοδίδακτη ιστορικός… Είναι χαρακτηριστικός και ο υπότιτλος στην αυτοβιογραφία της που εκδόθηκε πρόσφατα: «Εγώ δεν τα παράτησα». Η ίδια, αγωνίστηκε στην Αντίσταση, και μετά επειδή έπρεπε να δουλέψει, δεν μπορούσε να σπουδάσει Ιστορία, γιατί τα μαθήματα γίνονταν το πρωί, και όμως τα κατάφερε να γίνει αυτό που ήθελε: μία ιστορικός με σημαντικό έργο.

– Tι σημασία έχει στην σημερινή συγκυρία της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, η ιστορία και η ιστορική μνήμη; Τώρα που τα πάντα αλλάζουν και επαναπροσδιορίζονται, πόσο ανάγκη έχουμε να… γνωρίζουμε;

Θα αναφέρω αυτό που λέει ο Σαββόπουλος στους στίχους του, και έχει απόλυτο δίκιο:
«Άμα κάνεις μια βουτιά στον εαυτό σου
δεν θα βρεις τον εαυτό σου
αλλά όλους τους άλλους
τους μικρούς και τους μεγάλους
Γιατί ο χρόνος είναι ένας και δεν πέθανε κανένας»

Είμαστε γεννήματα της εποχής μας αλλά κουβαλάμε και την ιστορία των παλιότερων γενιών, γιατί «δεν πέθανε κανένας». Τούτες τις μέρες όλοι μιλούν για το πώς βγήκε η Χρυσή Αυγή με τόσο μεγάλο ποσοστό.

Ξεχνούν όμως, ένα πράγμα: η γενιά των πατεράδων μας, και για τους νεώτερους των παππούδων τους, είχε ανθρώπους της Δεξιάς, οι οποίοι έπαιρναν λεφτά κόβοντας κεφάλια. Υπήρχαν συμμορίες που σκότωναν ανθρώπους για χρήματα, κόβανε τα κεφάλια των αριστερών και τα έβαζαν σε ένα σακούλι… Μιλάμε για μεγάλη αγριότητα στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Είχαμε δηλαδή κυνηγούς κεφαλών. Αυτό σίγουρα, μπορούμε να το ξεπεράσουμε μόνο με τον πολιτισμό, μόνο με τη γνώση. Αλλά ωστόσο, αυτά είναι τα φαντάσματα του παρελθόντος που επιβιώνουν ακόμη.

Και είναι πολύ αρνητικό όταν δεν θέλουμε να δούμε αυτό το παρελθόν. Γι αυτό, θεωρώ ότι το χειρότερο το πράγμα που έκαναν στην διάρκεια της συγκυβέρνησης, το 1989, ήταν που έκαψαν τα αρχεία της Αστυνομίας.

Διότι, στην πραγματικότητα, ακόμα και το πώς είναι διαμορφωμένες σήμερα οι νοοτροπίες μας, οι απόψεις μας και οι αντιλήψεις μας, έχει πάρα πολύ να κάνει με τις προηγούμενες γενιές και όχι μόνο με τους κυνηγούς κεφαλών, 60τόσα χρόνια πριν, αλλά, έχει να κάνει και με άλλα πράγματα.

Στη διάρκεια της Κατοχής ριζοσπαστικοποιήθηκαν μεγάλες κοινωνικές ομάδες και οραματίστηκαν να φτιάξουν μια κοινωνία, πιο σωστή, πιο δίκαιη, μετά το τέλος του πολέμου. Και αυτό δεν συνέβη μόνο στην Ελλάδα. Ήταν γενικότερο. Εδώ όμως η «αντίσταση» αυτών που δεν ήθελαν αυτή τη νέα κοινωνία (είχαμε και το παλάτι τότε) ήταν πολλή μεγάλη και η κοινωνία διχάστηκε, έγινε ο εμφύλιος. Όταν μοιράζεται η κοινωνία στα δύο, αυτό είναι πάρα πολύ αρνητικό όχι μόνο για τα άτομα αλλά για όλη την κοινωνία.

Επικράτησαν οι συντηρητικές δυνάμεις και κατά τη γνώμη μου το χειρότερο από όλα (ακόμα και από τις εκτελέσεις) ήταν ότι ζητούσαν από τους ανθρώπους της Αριστεράς να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας. Δηλαδή, στην ουσία τους εξευτέλιζαν, τους έκαναν να χάνουν την αξιοπρέπειά τους και όποιος δεν το έκανε του στερούσαν πολλά «καθημερινά» δικαιώματα, όπως το να στείλει τα παιδιά του στο Πανεπιστήμιο, να βγάλει άδεια οδήγησης, κλπ.

Η υπογραφή της δήλωσης λειτούργησε ως οδοστρωτήρας πάνω στο πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας μας, αυτό που ονειρεύτηκε μια «άλλη», μια καλύτερη κοινωνία. Υποχρεώθηκε να υπογράψει δηλώσεις μετανοίας για να αποκτήσει κάποια στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία τα έχει ο καθένας σε κάθε δημοκρατία, π.χ. να βγάλεις μια ταυτότητα ή ένα διαβατήριο. Για να επιτύχει ένας πολίτης «δεύτερης κατηγορίας» αυτούς τους «απλούς» στόχους έπρεπε να κάνει αυτό που λέγεται στα απλά ελληνικά: «να φιλήσει κατουρημένες ποδιές».

Όταν λοιπόν μετά τον πόλεμο φτιάξαμε μια κοινωνία στην οποία υπήρχε από τη μία το Σύνταγμα και από την άλλη ένα παρασύνταγμα, κι όταν υπήρχαν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, όπου οι της δεύτερης κατηγορίας, δηλ. οι αριστεροί, ακόμα και για όσους υπήρχε υπόνοια για Αριστερή δράση, τους «συνοδοιπόρους» όπως τους έλεγαν, που δεν μπορούσαν να έχουν στοιχειώδη δικαιώματα και έπρεπε για να τα αποκτήσουν να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές, οδήγησαν έναν λαό, κυριολεκτικά μέσα στον φόβο!

Στην ουσία, τυπικά ο εμφύλιος τελείωσε το 1989, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και το νόμο «για την άρση των συνεπειών του εμφυλίου», αλλά για να τελειώσει, κάψανε τους φακέλους της Αστυνομίας. Πιθανόν εκεί θα είχαμε μια καλύτερη εικόνα για το πώς στήθηκε ένας κράτος με ένα τεράστιο δίκτυο χαφιέδων και πιθανόν να γνωρίζαμε ποιοι ακριβώς έδιναν λεφτά π.χ στους κυνηγούς κεφαλών.

Και επιπλέον, αυτό που έγινε μετά τον εμφύλιο από τους νικητές, ήταν να ταπεινώσουνε τους ηττημένους, σε βαθμό να χάσουν την αξιοπρέπειά τους, να μην έχουνε δικαιώματα, και τελικά οδήγησαν έναν λαό στην υποταγή, και στο φόβο για την εξουσία. Να πηγαίνεις στο Αστυνομικό Τμήμα και να μην «βλέπεις» τους αστυνομικούς ως υπαλλήλους που είναι υποχρεωμένοι να σε εξυπηρετήσουν –εμείς τους πληρώνουμε- αλλά με φόβο. Ωστόσο, οι άνθρωποι  ξεσηκώνονται, αντιστέκονται σε όλες αυτές τις αυθαιρεσίες, συνήθως μαζί με τους φόβους τους, γιατί έχουν προβλήματα και γιατί έχουν και δικαιώματα κατακτημένα με αγώνες, από την εποχή του Σπάρτακου.

Και τούτη την ώρα, είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχει ένας φόβος πολύ μεγάλος. Βέβαια, ο φόβος είναι διπλός: από τη μία μεριά οι αγορές φοβούνται τι θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός, μήπως δεν είναι υπέρ τους, και από την άλλη μεριά ο ελληνικός λαός φοβάται τη δύναμη που έχουν οι αγορές εναντίον του, μήπως δεν του επιτρέψουν να κάνει αυτά τα οποία δικαιούται, και να έχει ένα κοινωνικό κράτος: παιδεία, υγεία, περίθαλψη, συνταξιοδότηση, εργασία, αξιοκρατία, και τόσα άλλα.

– Τι δεν θα πρέπει, λοιπόν, να… ξεχάσουν οι έλληνες όταν θα βρίσκονται πάνω από την κάλπη στις 17 Ιουνίου;

Είναι κοινός τόπος ότι η ανθρωπότητα βαδίζει σε μια καινούργια εποχή, πολύ διαφορετική και στο κοινωνικό επίπεδο (θα διαμορφωθούν αλλιώς οι κοινωνικές τάξεις) και το πολιτικό (θα αλλάξει ο τρόπος αντιπροσώπευσης) και στο οικονομικό. Το εάν θα νικήσουν οι αγορές ή οι «απλές» ανθρώπινες ανάγκες θα κριθεί στα χρόνια που έρχονται.

Γι αυτό οι άνθρωποι χρειάζεται να θυμηθούν την Ιστορία. Χωρίς τη μνήμη δεν είμαστε τίποτα.

Είναι αλήθεια πως τη μνήμη την κατασκευάζουμε κατά πώς μας βολεύει. Νομίζω, ότι τούτη τη στιγμή, μέσα στην πολυδαίδαλη κρίση που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία, στην προσπάθειά της να σχηματίσει μια νέα ταυτότητα θα φτιάξει και ένα νέο αφήγημα. Ελπίζω και εύχομαι να είναι όσο γίνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα, χωρίς τόσους πολλούς ζωτικούς μύθους.

Γιατί η μυθολογία δεν μας βοηθάει σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές όπως αυτές που ζούμε τώρα.
Πρέπει να ξέρουμε πραγματικά τι έχει γίνει, πώς φτιάχτηκε το ελληνικό κράτος, τι είναι οι πελατειακές σχέσεις, πώς ακριβώς εμπλακήκαμε σε αυτές σαν λαός, γιατί εμπλακήκαμε, και γνωρίζοντας όλα αυτά, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Διότι, σε αυτή την καινούργια κοινωνία που έρχεται, δεν μπορεί να σταθεί ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων. Είναι πολύ παλιό, ξεπερασμένο και αποτελεί τροχοπέδη για την κοινωνία. Τούτη την ώρα η ανάγκη αυτής της αλλαγής εκφράζεται κοινωνικά μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ και γι αυτό τον χτυπάνε.

Πάντως αυτήν την αλλαγή δεν μπορούμε να την «αναθέσουμε» σε ένα κόμμα, γιατί δεν μπορεί να γίνει από ένα κόμμα. Πρέπει να γίνει από όλο τον κόσμο, ο οποίος θα αποκτήσει συνείδηση αυτής της ανάγκης και θα τη διεκδικήσει. Και κυρίως πιστεύω ότι αυτό θα γίνει από τους νέους, από τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά το 1974. Σε αυτούς έχω τις ελπίδες μου.

Οι πιο μεγάλες ηλικίες, η γενιά της Αντίστασης -όπως τους λέμε- κοντεύει να εκλείψει, στη διάρκεια της Χούντας έχουμε μια κάποια μικρή παρακαταθήκη αγώνων και οι ηλικίες 40 με 50 δεν μπορούν και πολύ να βοηθήσουν, γιατί έχουν κοινωνικοποιηθεί σε μία κοινωνία ευμάρειας όπου επικράτησαν πολλοί ζωτικοί μύθοι για το παρελθόν μας.

Αυτές τις στιγμές, είναι απαραίτητο να ξεφύγουμε από αυτούς, να δούμε τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν στις πραγματικές τους διαστάσεις, να δούμε τους ανθρώπους όχι σαν ήρωες αλλά σαν ανθρώπους. Όχι ως υπερφυσικά όντα, αλλά ως καθημερινούς, απλούς άνθρωποι.

Γιατί μετά το 1974 φτιάχτηκε ένα πάρα πολύ ηρωοποιημένο παρελθόν και ξεχάσαμε πολλά σημεία της πραγματικότητας, ειδικά για την Αντίσταση. Ξεχάσαμε, για παράδειγμα, ότι ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας ήτανε δοσίλογοι, ήταν συνεργάτες των Γερμανών, είχαν πάρει όπλα από τους Γερμανούς, και ότι οι Έλληνες πολέμησαν εναντίον Ελλήνων. Δεν το είπαμε αυτό δυνατά. Επιμείναμε ότι η Αντίσταση ήταν «παλλαϊκή», ότι συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες.

Δεν μιλήσαμε αρκετά για το φόβο των ανθρώπων. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα φυσιολογικό, μεν, αλλά όταν σε πιάνει σε μεγάλο βαθμό, και κυρίως όταν ασκείται τρομοκρατία από την εξουσία, ο άνθρωπος βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση.

Στη διάρκεια της Κατοχής, για παράδειγμα, οι γερμανοί, ανακοίνωναν κάθε μέρα από το ραδιόφωνο, πόσους εκτέλεσαν στο Χαϊδάρι, και πόσους επρόκειτο να εκτελέσουν. Δηλαδή, διακήρυσσαν τις εκτελέσεις και τις χρησιμοποιούσαν για να τρομοκρατήσουν τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Σήμερα λοιπόν, που κάθε μέρα ανακοινώνεται και κάτι δυσάρεστο για το λαό, βρισκόμαστε κάτω από ένα καθεστώς τρομοκρατίας. Αναρωτιόμαστε: να κάνουμε αυτό; Αλλά αν συμβεί το χειρότερο; Και τι θα γίνει σε αυτή την περίπτωση;

Αυτό που έχει αποδειχτεί από την έρευνα που έχω κάνει, είναι ότι οι άνθρωποι φοβούνται κυρίως πριν συμβεί κάτι. Όταν το γεγονός συμβαίνει, τότε οι άνθρωποι πραγματικά το αντιμετωπίζουν. Άλλοι με μεγαλύτερη ψυχραιμία, και άλλοι με μικρότερη.

– Φοβούνται το άγνωστο δηλαδή;  

Φοβούνται αυτό που… μπορεί να τους συμβεί. Αλλά όταν αυτό το άγνωστο συμβεί, τότε βλέπουν ότι είναι διαχειρίσιμο. Δεν υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή που δεν είναι διαχειρίσιμες. Οι άνθρωποι δεν βάζουν προβλήματα στα οποία δεν μπορούν να απαντήσουν. Από τη στιγμή που θέτουν ένα πρόβλημα, ήδη βρίσκονται στην πορεία για τη λύση του.

Το θέμα είναι πόσο οι άνθρωποι, είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάτι, να αλλάξουν κάτι, να αλλάξουνε τη ζωή τους. Και εκεί θα χρειαστεί να ενώσουν τις δυνάμεις τους με άλλους.

– Από τις γνώσεις που έχεις που έχεις, ως ιστορικός, πόσο πιστεύεις ότι έχουν αλλάξει οι έλληνες από τον εμφύλιο και μετά; 

Νομίζω ότι, η Μεταπολίτευση έδωσε τη δυνατότητα για πρώτη φορά στην ιστορία του Νεοελληνικού κράτους, να υπάρξει μια ήρεμη περίοδος, και να γεννηθεί μια γενιά η οποία μεγάλωσε με λιγότερο φόβο, σε καλύτερες συνθήκες, και αυτό είναι πολύ παρήγορο. Δεν μπορείς δηλαδή να αποτινάξεις το φόβο όταν δεν έχεις αυτή τη δύναμη που σου δίνουν οι ειρηνικές συνθήκες διαβίωσης.

– Την περίοδο της μεταπολίτευσης όμως, όπως αποδείχθηκε, αναπτύχθηκε η διαφθορά, θα λέγαμε ένα παρακράτος που δούλευε κάτω από τα τραπέζια… με τις πελατειακές σχέσεις και τη διαπλοκή…

Η κοινωνία έτσι ήταν. Υπήρχε αυτό από πριν. Δεν ήταν κάτι καινούργιο. Γινόταν σε μικρές κοινωνικές ομάδες, και στη μεταπολίτευση, επεκτάθηκε και σε μεγαλύτερες. Από την άλλη μεριά δεν νομίζω ότι το έκαναν όλοι με ελαφριά συνείδηση. Για πολλούς ανθρώπους στοίχιζε ψυχολογικά. Ξέρανε, ότι δεν πρέπει να πάνε να παρακαλέσουν τον βουλευτή, αλλά το έκαναν γιατί δεν έβλεπαν άλλη δυνατότητα.

Μπορεί κάποιος να είχε όλα τα προσόντα και παρόλα αυτά να έπρεπε να παρακαλέσει, να «φιλήσει τις κατουρημένες ποδιές» που λέγαμε για να πάρει τη θέση… Πάντως, επειδή η εξουσία του «βουλευτή» τελείωσε –και λόγω της κρίσης-  έχει περισσότερες δυνατότητες να τελειώσουμε και με το πελατειακό κράτος και να εμποδίσουμε τη διαφθορά και τη διαπλοκή με θεσμικούς τρόπους. Μπορούμε για παράδειγμα, να φτιάξουμε κάποιους κανόνες, κάποιες αξίες, κάποιες αρχές και να τις σεβαστούμε.

– Επειδή σε περιόδους κρίσεων και αλλαγών,  το θέμα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης είναι πολύ σημαντικό… Τί βάσεις, πιστεύεις, έχει στην ελληνική κοινωνία; Πότε συνεργαστήκαμε εμείς οι έλληνες;  

Νομίζω ότι δεν το γνωρίζουμε αυτό. Ποτέ δεν συνεργαστήκαμε. Ούτε στο σχολείο το διδαχτήκαμε. Είμαστε πάρα πολύ έξυπνοι άνθρωποι, θα έλεγα, σε μια μικρή χώρα. Και για να επιπλεύσουμε, γιατί πέρασε πάρα πολλά αυτή η χώρα, υπήρχε ένας μεγάλος ανταγωνισμός. Ωστόσο αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε παρά να συνεργαστούμε. Κι ύστερα αυτό που βγαίνει από τις συλλογικότητες είναι πάντα μεγαλύτερο, σημαντικότερο και με μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα, έχω από την Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Κυψέλης. Στην Ημερίδα που οργανώσαμε, οι ομάδες που απόκτησαν μεγαλύτερη συλλογικότητα, παρουσίασαν και το πιο αξιόλογο έργο. Το να στήνουμε συλλογικότητες, είναι κάτι που πρέπει να το μάθουμε…

– Η συνεργασία και η συλλογικότητα δεν υπήρχε στο ΕΑΜ; 

Δούλεψαν τότε, αλλά κάτω από μια καθοδήγηση, μια ηγεσία. Αντίθετα, η συνεργασία προϋποθέτει την ισοτιμία. Αν συνεργάζεσαι σε μία οργάνωση που είναι πυραμιδωτή, δηλ. έχει αρχηγό, ηγεσία που μάλιστα έχει πείσει τους από κάτω, ότι «το κόμμα πάντα ξέρει καλύτερα», όπου δεν μπορεί κάποιος να εκφράσει τις αντιρρήσεις τους γιατί γίνεται ύποπτος, αυτό είναι μία άλλου είδους εμπειρία.

Στη σημερινή κοινωνία, με την τεχνολογία που διαθέτουμε, η δομή της οργάνωσης μπορεί να είναι οριζόντια και να υπάρχει συνεργασία με ισοτιμία. Στην πραγματικότητα για να επιτύχουμε τις αναγκαίες κοινωνικές αλλαγές πρέπει να βρούμε νέους τρόπους για να συνεργαστούμε. Να αποδεχτούμε ο ένας τον άλλον. Και κυρίως να ακούμε ο ένας τον άλλον!

Και δεν τον ακούμε τον άλλον, διότι η σκέψη μας έχει δύο πόλους, γιατί έχουμε περάσει από έναν εμφύλιο (ή ο δικός μας, ή ο εχθρός μας).

– Αυτό συνέβη πέρυσι στην πλατεία Συντάγματος με το κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας… Εφόσον όμως, δεν έχουμε διαχειριστεί ακόμα τον εμφύλιο, ίσως αυτή την ώρα τον διαχειριζόμαστε, γι αυτό και μιλάμε και για συνεργασία; 

Ναι, γιατί ο εμφύλιος και ο ψυχρός πόλεμος, δεν χώρισαν μόνο όλη την ανθρωπότητα και κατά συνέπεια όλη την Ελλάδα στα δύο, αλλά δημιούργησαν στη σκέψη μας δύο πόλους: Οι δικοί μας και οι εχθροί μας. Οι δικοί μας είναι πάντα καλοί, οι εχθροί μας είναι πάντα κακοί. Και βέβαια, δαιμονοποιούμε τον αντίπαλο. Αν δούμε όμως τον άλλον άνθρωπο, τον… αντίπαλο, ως άνθρωπο με άλλη άποψη, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά. Στην ουσία, δηλαδή, αν διαχειριστούμε σωστά τον εμφύλιο, όπως λες.

– Εσύ τι πιστεύεις ότι θα γίνει στις εκλογές που θα γίνουν σε λίγο, στις 17 Ιουνίου; 

Νομίζω ότι ο κόσμος είναι έτοιμος να αλλάξει λίγο τα πράγματα. Λίγο. Δεν ξέρω αν έχει πάρει απόφαση να τα αλλάξει όλα. Θέλει να τα αλλάξει, δεν τον παίρνει άλλο, αλλά δεν ξέρω αν έχει πάρει την απόφαση μέσα του.

– Μήπως είναι αυτός ο φόβος που έλεγες; 

Μα, ναι! Είναι ο φόβος μπροστά την ελευθερία! Είναι ο φόβος γιατί δεν το έχει ξανακάνει. Είναι ο φόβος για το καινούργιο. Είναι αυτό που ονομάζουμε κοινωνική αδράνεια, να μην θέλεις να αλλάξεις μια κατάσταση παρόλο που δεν ζεις καλά μέσα σε αυτήν. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά φτάνει μια στιγμή, όπου υπερτερεί η ανάγκη της αλλαγής απέναντι στο φόβο για το καινούργιο.

– Μέχρι στιγμής, οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να βγάζουν και πάλι πρώτο κόμμα τη ΝΔ. 

Βέβαια, όχι με μεγάλη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ… Ζούμε μία περίοδο που είναι πολύ φορτισμένη με γεγονότα και νομίζω ότι ως έλληνες, ως έθνος, ως κοινωνία, φτιάχνουμε μια καινούργια ταυτότητα. Είναι η εποχή, ακριβώς, που φτιάχνεται η καινούργια ταυτότητα, και βασικά θα στηριχτεί πάνω στο παρελθόν, για να φτιαχτεί αυτό το καινούργιο.

Είναι μια περίοδος μεγάλων ανατροπών. Θα αλλάξει ο κοινωνικός χάρτης, θα φτιάξουμε στην πραγματικότητα μια νέα ταυτότητα, παρ’ όλους τους υπαρκτούς φόβους μας. Είναι απαραίτητο, δηλαδή, να κοιτάξουμε το παρελθόν, όλους αυτούς που έζησαν πίσω μας για να προχωρήσουμε στο μέλλον.

Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο  μυαλό των ζωντανών. Και όταν ακόμα οι ζωντανοί φαίνονται ν’  ασχολούνται ν’ ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα  και να δημιουργήσουν κάτι που δεν έχει προϋπάρξει, σ’ αυτές  ακριβώς τις εποχές της επαναστατικής κρίσης επικαλούνται  φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους,  δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις  στολές τους για να παραστήσουν με την αρχαιοπρεπή αυτή  σεβάσμια μεταμφίεση και μ’ αυτή τη δανεισμένη γλώσσα τη νέα  σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας. […]
Σ’ αυτές λοιπόν τις επαναστάσεις, η ανάσταση των νεκρών  χρησίμευε για να λαμπρύνει τους καινούργιους αγώνες κι όχι  για να παρωδήσει τους παλιούς, για να υπερβάλλει στη  φαντασία το καθήκον που είχε μπει και όχι για να αποφύγει την εκπλήρωσή του στην πράξη, για να ξαναβρεί το πνεύμα της  επανάστασης και όχι για να κάνει να πλανιέται το φάντασμά  της» Καρλ Μαρξ, Η 18 Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη.

– Τι νομίζεις ότι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν για να το πάρουμε μαζί στη νέα μας ταυτότητα; 

Να κρατήσουμε το γεγονός ότι υπάρχει μια υπερηφάνεια σε αυτό το λαό, και στο επίπεδο αυτό που λέμε: του απλού ανθρώπου, υπάρχουνε πάρα πολύ σημαντικές αξίες, σε αντίθεση με το επίπεδο των ελίτ… Υπάρχει δοτικότητα για παράδειγμα στον απλό κόσμο (κυρίως μέσα στην οικογένεια, αλλά μπορεί να γίνει και στην κοινωνία…), όπως υπάρχει βέβαια και κρυψίνοια και καχυποψία – ως συνέπειες του εμφυλίου.

Αλλά, επειδή, ποτέ δεν είχαμε ένα κράτος πρόνοιας, ένα κράτος «προστάτη», έχουμε μάθει να είμαστε ευέλικτοι, επινοητικοί, να μπορούμε να διαχειριζόμαστε δύσκολες καταστάσεις, να τα βγάζουμε πέρα. Και αυτό είναι θετικό.

Και, βέβαια, να κρατήσουμε τους αγώνες μας! Και οι αγώνες δεν είναι ατομικοί, είναι συλλογικοί. Να κρατήσουμε τη μνήμη π.χ. της Μαρίας Μπέικου… τη μνήμη της Κούλας Ξηραδάκη που παρόλο που δεν μπόρεσε να σπουδάσει Ιστορία, έγινε ιστορικός… Να κρατήσουμε τις αγώνες των ανθρώπων που έκαναν για να καλυτερεύσουν την καθημερινότητά τους και όχι μόνο τους ήρωες.

Αυτό που είμαστε, αυτό θα κάνουμε. Αν είμαστε αποφασισμένοι να αλλάξουμε προς το καλύτερο τον κόσμο και τη ζωή μας, θα το κάνουμε. Θα νικήσουμε και τους δισταγμούς και τους φόβους… Υπάρχει δισταγμός και φόβος, γιατί υπάρχει το άγνωστο και κανείς δεν θέλει να χάσει όσα είχε…

– Κάθε αλλαγή όμως, έχει ένα τίμημα. Δεν γίνεται να αλλάξεις για να κερδίσεις κάτι, αν δεν χάσεις κάτι άλλο… 

Υπάρχει ένας ωραίος στίχος του Ευριπίδη, που σε ελεύθερη μετάφραση, λέει, ότι οι άνθρωποι στεναχωριούνται όταν χάνουνε αυτά που είχανε κι όχι  εκείνα που δεν είχανε, που δεν είχανε βιώσει…

«το μετ’ ευτυχίας κακού-
σθαι θνατοίς βαρύς αιών
(για τους θνητούς είναι πολύ βαρύ
να κακοπαθαίνουν μετά από μια ευτυχία)»
Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Ταύροις

Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας _ του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

08:05, 30 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95837

Eιδικά στους μικρότερους, το σχοινοτενές αυτό ημερολόγιο ή γραπτό ντοκιμαντέρ, θα δώσει τα κατάλληλα κλειδιά για να αντιληφθούν τι συνέβαινε, μ’ έναν τρόπο εντελώς αλλιώτικο απ’ ό,τι η ειδησεογραφική δημοσιογραφία, ακριβώς εξαιτίας των προσωπικών μου εμμονών, μέσα από τις οποίες διϋλίζονται τα γεγονότα και τα πρόσωπα», ο συγγραφέας Βαγγέλης Ραπτόπουλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής – από την έμπνευση μέχρι το τυπογραφείο – του νέου του βιβλίου με τίτλο «Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας».

«Το 23o κατά σειρά βιβλίο μου γράφτηκε λίγο λίγο, καθ’ όλη τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας. Κατά περιόδους, ξαναδούλευα το υλικό, γεφυρώνοντας τα κενά και παρεμβάλλοντας νέα κομμάτια. Ώσπου η πορεία τής ίδιας της δεκαετίας του 2000, που είναι το πραγματικό θέμα αυτού του βιβλίου, μού υπέδειξε ένα τέρμα.

Κατά κάποιον τρόπο, οι ζωές μας μέσα στη συγκεκριμένη δεκαετία ακολούθησαν μια διαδρομή που είναι το αντίθετο του παραμυθιού. Αντί να αρχίζουν με τα προβλήματα και τις περιπέτειες, και να καταλήγουν σ’ ένα «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», εδώ συνέβη το ακριβώς αντίθετο.

Ελπίζω ότι, προσθέτοντας κείμενα και εμπλουτίζοντας τα ήδη δημοσιευμένα στον Τύπο (τα δύο τελευταία, μάλιστα, πρωτοδημοσιεύτηκαν στο tvxs.gr), αποκατέστησα την ομαλή ροή μιας εξομολόγησης, ή ίσως μιας κατάθεσης, ενός αυτόπτη μάρτυρα, ο οποίος ακολουθεί και καταγράφει τη συλλογική πορεία μας, από την επιτυχία του ευρώ ώς την αποτυχία της Κρίσης.

Εντέλει, θα έλεγα ότι σ’ αυτό το βιβλίο μου ένας συγγραφέας αυτοβιογραφείται, καταγράφοντας, άλλοτε την πνευματική διαδρομή του, κι άλλοτε κάποια σημάδια τού πνεύματος αυτής της εποχής. Φτάνοντας μέχρι σήμερα, που καλούμαστε να μάθουμε την «υψηλή τέχνη της αποτυχίας».

Κατά τα άλλα, «Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας» με βασάνισε, όσο ακριβώς κι ένα έργο μυθοπλασίας μου, για να μην πω περισσότερο. Παθιάστηκα μ’ αυτό το γραπτό και, παλεύοντας τόσα χρόνια μαζί του, βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή που καταπιάστηκα με άλλο ένα πολυσέλιδο βιβλίο.

Ο τόπος μας, και κυρίως το εύκρατο κλίμα μας, ωθούν τους ανθρώπους στην εξωστρέφεια, τους την επιβάλλουν. Οι μεγάλες φόρμες, οι καθεδρικοί της λογοτεχνίας, δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας. Ευτυχώς, αυτό, το πιο ογκώδες απ’ όλα τα βιβλία μου, αποτελείται από μια απίθανη ποσότητα μικροσκοπικών κειμένων, κάποτε ακόμα και της μισής σελίδας. Απ’ αυτή την άποψη, είναι η εκδίκηση της γυφτιάς!

Τελικά, «Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας» είναι κάτι ανάμεσα σε ημερολόγιο, αυτοβιογραφία, εξομολογητικό δοκίμιο, χρονικό, ρεπορτάζ, ντοκιμαντέρ, μαρτυρία, οδοιπορικό, λεξικό και πανόραμα της δεκαετίας του 2000.

Ας μείνουμε στην πρώτη εκδοχή, στο ημερολόγιο.
Εν προκειμένω, δεν έχουμε να κάνουμε μ’ έναν συνηθισμένο τύπο του, αλλά με το ημερολόγιο υπό μία ευρύτερη έννοια. Ένα είδος «δημόσιου» ημερολογίου. Το ημερολόγιο, με την έννοια του εξομολογητικού δοκιμίου, της πνευματικής αυτοπροσωπογραφίας ή αυτοβιογραφίας ενός συγγραφέα, ο οποίος, ως ζωντανή συνείδηση της γενιάς και της εποχής του, γράφει εκ των πραγμάτων δημόσια κείμενα, ακόμη κι όταν αυτά είναι ιδιωτικά.

Αν δεν το είχε κατοχυρώσει ήδη ο Ντοστογιέφσκι, θα το τιτλοφορούσα «Το ημερολόγιο ενός συγγραφέα».

Μιλάμε για ένα βιβλίο που έχει προπαντός μια πολιτική και κοινωνική διάσταση, μέσα από την οποία παρακολουθούμε τη ζωή στην Ελλάδα να αλλάζει προς το πιο νεοπλουτίστικο και το ευρωπαϊκό, αληθινό ή δήθεν, ώσπου τελικά οδηγείται στο δρόμο της κατάρρευσης.

Ένα βιβλίο που μιλάει για τη «διασκεδαστούπολη»
στο Μπουρνάζι, για το ολοκαίνουργιο Μετρό και για το «διαστημόπλοιο των πολυεθνικών» που λέγεται Mall. Για το ΟΑΚΑ και τη μεταολυμπιακή μελαγχολία, για τα ριάλιτι όπως το «Big Brother» και για την καπναπαγόρευση. Για την άνοδο των γυναικών και την πτώση των αντρών, το Ίντερνετ, την οικολογία, την παγκοσμιοποίηση και τον πατριωτισμό. Για τα Δεκεμβριανά του 2008, την τρομοκρατία, τις ταραχές στην Κερατέα, το κόμμα του Λαζόπουλου και τους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα.

Αλλά, την ίδια στιγμή, μιλάμε και για το ημερολόγιο εργασίας ενός συγγραφέα, ο οποίος στοχάζεται διαρκώς πάνω στη δουλειά του, και κυρίως πάνω στη σχέση της με το πνεύμα της εποχής μας, ενώ παράλληλα καταθέτει μαρτυρίες για συναδέλφους του, από τον Ταχτσή, τον Σαμαράκη και τον Κουμανταρέα, ώς τους πολύ νεότερους.

Με άλλα λόγια, «Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας» αποτελεί μια, τρόπον τινά, δημοσιογραφική περιπλάνηση στο σκηνικό της τελευταίας δεκαετίας, και παράλληλα περιλαμβάνει ένα πολύ προσωπικό υλικό, που όμως τείνει διαρκώς προς τη γενίκευση, αφού ο προβληματισμός ενός συγγραφέα λειτουργεί αναπόφευκτα έτσι ακριβώς.

Εάν με ρωτούσαν σε ποιον απευθύνεται αυτό το βιβλίο, θα προσπερνούσα τους συνομηλίκους μου ή τους μεγαλύτερους, ως κάτι αυτονόητο. Και θα πήγαινα, κατευθείαν, στις πολύ μικρότερες ηλικίες, σε όλους εκείνους που ουσιαστικά δεν έζησαν, ή δεν πολυκατάλαβαν, τη δεκατία την οποία καλύπτει «Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας».

Στους μικρότερους, λοιπόν, το σχοινοτενές αυτό ημερολόγιο ή γραπτό ντοκιμαντέρ, θα δώσει τα κατάλληλα κλειδιά για να αντιληφθούν τι συνέβαινε, μ’ έναν τρόπο εντελώς αλλιώτικο απ’ ό,τι η ειδησεογραφική δημοσιογραφία, ακριβώς εξαιτίας των προσωπικών μου εμμονών, μέσα από τις οποίες διϋλίζονται τα γεγονότα και τα πρόσωπα.

Και τέλος πάντων, τόσο σε όσους απουσίαζαν από τη δεκαετία του 2000, όσο και σε όσους ήταν παρόντες, θα προσφέρει μια διαισθητική ματιά, ιδιόμορφα διεισδυτική, με στόχο όχι τόσο να αναπαραστήσει την εποχή, όσο να συνοψίσει κάτι από τον βαθύτερο πυρήνα της, πάντα υπό το μανδύα του επικαιρικού.-»

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (Αθήνα, 1959) εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο στα είκοσί του. Έχει δημοσιεύσει μυθιστορήματα και νουβέλες: «Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος», «Λούλα», «Mαύρος γάμος», «Χάσαμε τον Μπαμπά», «Φίλοι», «Η Μεγάλη Άμμος» κ.ά. Σπονδυλωτά έργα: «Έμμονες ιδέες», «Η γενιά μου», «Ιστορίες της Λίμνης». Μεταξύ χρονικού και αυτοβιογραφίας: «Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο;», «Η δική μου Αμερική», «Λίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας», «Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας».Καθώς και μεταφρασμένα αποσπάσματα από αρχαίους έλληνες συγγραφείς. «Τα τζιτζίκια» εκδόθηκαν στα αγγλικά, «Η απίστευτη ιστορία της πάπισσας Ιωάννας» στα ιταλικά. «Ο εργένης» μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, τα «Διόδια» στην τηλεόραση, ενώ «Η επινόηση της πραγματικότητας» διασκευάστηκε για το θέατρο. Συνολικά έχουν τυπωθεί περισσότερα από 250.000 αντίτυπα των βιβλίων του. Ιστοσελίδα: http://vangelisraptopoulos.wordpress.com

*Το βιβλίο «Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.

Με μεγάλη χαρά!

Επειδή… «πάντα γι άλλα μιλάμε, πάντα γι άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε…», θα πρωτοτυπήσω, ανακοινώνοντας, ότι αύριο έχω τη χαρά να είμαι καλεσμένη στο μάθημα δημιουργικής γραφής της συγγραφέως Αμάντας Μιχαλοπούλου, στην ΠΥΡΝΑ (Κοκκιναρά 43, Κηφισιά). Στο διώρο εβδομαδιαίο μάθημα γραφής η συγγραφέας και οι φοιτητές της διερευνούν τρόπους και οπτικές γωνίες αφήγησης με κύριο γνώμονα ενδιαφέροντος το ευσύνοπτο κείμενο (χρονογράφημα, διήγημα, ημερολόγιο, ταξιδιωτικές εντυπώσεις) όπως έχουμε συμφωνήσει, αύριο εγώ θα παραδώσω ένα σύντομο βιωματικό μάθημα σχετικά με την Αφήγηση Ζωής . Ευχαριστώ την Αμάντα για την τιμή και ανυπομονώ!

Σλάβοϊ Ζίζεκ

Σώστε μας από τους σωτήρες, ένα κείμενο για την Ελλάδα και την Ευρώπη

18:05, 29 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/95850

Ο Σλοβένος φιλόσοφος, Σλάβοϊ Ζίζεκ γράφει για τις εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη, την άνοδο των νεοναζί, το πρόγραμμα λιτότητας, τις προσπάθειες κατεδάφισης της δημοκρατίας, την «αγριότητα της άμυνας» και τους «σωτήρες», από τους οποίους πρέπει εν τέλει να σωθούμε.


Φανταστείτε μια σκηνή από μια δυσοίωνη ταινία
που περιγράφει την κοινωνία μας στο εγγύς μέλλον. Ένστολοι φρουροί περιπολoύν στους μισοάδειους δρόμους στο κέντρο της πόλης τη νύχτα, για κυνήγι μεταναστών, εγκληματιών. Εκείνοι που εντοπίζονται, κακοποιούνται. Αυτό που φαίνεται σαν μια ευφάνταστη εικόνα του Χόλιγουντ είναι μια πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα. Τη νύχτα, μαυροντυμένοι «πολιτοφύλακες» από την αρνήτρια του Ολοκαυτώματος νεο-φασιστική Χρυσή Αυγή – η οποία κέρδισε επτά τοις εκατό των ψήφων κατά τον τελευταίο γύρο των εκλογών, και είχε την υποστήριξη, όπως λέγεται, από το 50 τοις εκατό της αθηναϊκής αστυνομίας – περιπολούν στο δρόμο και ξυλοκοπούν όλους τους μετανάστες που μπορούν να βρουν: Αφγανούς, Πακιστανούς, Αλγερινούς. Έτσι, αυτός είναι ο τρόπος που αμύνεται η Ευρώπη την άνοιξη του 2012.

Το πρόβλημα με την υπεράσπιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού κατά της απειλής των μεταναστών είναι ότι η αγριότητα της άμυνας είναι κάτι περισσότερο από μια απειλή για τον «πολιτισμό» από οποιοδήποτε αριθμό μουσουλμάνων. Με τέτοιους φιλικούς υπερασπιστές, η Ευρώπη δεν χρειάζεται τους εχθρούς. Εκατό χρόνια πριν, ο G.K. Chesterton περιέγραφε το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται οι επικριτές της θρησκείας: «Οι άνθρωποι που αρχίζουν να πολεμούν την Εκκλησία στο όνομα της ελευθερίας και της ανθρωπιάς στο τέλος καταλήγουν να πετούν μακριά τοσο την ελευθερία οσο και την ανθρωπιά, αν απλώς και μόνο πολεμούν την Εκκλησία…». Πολλοι φιλελεύθεροι πολεμιστές είναι τόσο πρόθυμοι να παλέψουν τον αντιδημοκρατικό φονταμενταλισμό που καταλήγουν να ξεφορτώνονται την ελευθερία και τη δημοκρατία αν πολεμούν μόνο ενάντια στη τρομοκρατία. Αν οι «τρομοκράτες» είναι έτοιμοι να καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο για την αγάπη του άλλου, οι πολεμιστές μας εναντίον της τρομοκρατίας, είναι έτοιμοι να καταστρέψουν τη δημοκρατία από το μίσος για τον μουσουλμάνο Άλλο. Μερικοί από αυτούς αγαπούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τόσο πολύ ώστε είναι έτοιμοι να νομιμοποιήσουν τα βασανιστήρια για να την υπερασπιστούν. Είναι μια αντιστροφή της διαδικασίας με την οποία οι φανατικοί υπερασπιστές της θρησκείας ξεκινούν από την επίθεση στη σύγχρονη κοσμική κουλτούρα και καταλήγουν να θυσιάζουν τα δικά τους θρησκευτικά διαπιστευτήρια στο ζήλο τους να εξαλείψουν τις πτυχές της εκκοσμίκευσης που μισούν.

Αλλά οι υπερασπιστές της Ελλάδας εναντίον των μεταναστών δεν αποτελούν τον βασικό κίνδυνο: είναι απλά ένα υποπροϊόν της αληθινής απειλής, της πολιτικής της λιτότητας που έχουν φέρει σε δύσκολη θέση την Ελλάδα. Ο επόμενος γύρος των ελληνικών εκλογών θα διεξαχθεί στις 17 Ιουνίου. To ευρωπαϊκό κατεστημένο μας προειδοποιεί ότι οι εκλογές αυτές είναι ζωτικής σημασίας: κρίνεται όχι μόνο η τύχη της Ελλάδας, αλλά ίσως η μοίρα ολόκληρης της Ευρώπης. Ένα αποτέλεσμα – το σωστό, όπως υποστηρίζουν – θα επιτρέψει να συνεχίστει η επίπονη αλλά αναγκαία διαδικασία της ανάκαμψης μέσω της λιτότητας. Η εναλλακτική λύση – αν ο «ακροαριστερός» ΣΥΡΙΖΑ νίκησει – θα είναι μια ψήφος για το χάος, το τέλος του (ευρωπαϊκού) κόσμου όπως τον ξέρουμε.

Οι Κασσάνδρες έχουν δίκιο, αλλά όχι με τον τρόπο που σκοπεύουν. Οι επικριτές των σημερινών δημοκρατικών διαδικασιών διαμαρτύρονται ότι οι εκλογές δεν προσφέρουν μια πραγματική επιλογή: αντίθετα αυτό που έχουμε, είναι η επιλογή μεταξύ της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς των οποίων τα προγράμματα είναι σχεδόν ταυτόσημα. Στις 17 Ιουνίου, θα υπάρξει μια πραγματική επιλογή: το κατεστημένο (Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ) από τη μία πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη. Και, όπως συνήθως συμβαίνει όταν προσφέρεται μια πραγματική επιλογή, το καθεστώς είναι σε πανικό: το χάος, η φτώχεια και η βία θα ακολουθήσει, λένε, αν γίνει η λανθασμένη επιλογή. Το απλό ενδεχόμενο μιας νίκης του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να έχει στείλει κύματα φόβου στις παγκόσμιες αγορές. Η ιδεολογική προσωποποίηση έχει τη τιμητική της: οι αγορές μιλούν σαν να ήταν πρόσωπα, εκφράζοντας την «ανησυχία» τους για το τι θα συμβεί αν οι εκλογές δεν οδηγήσουν σε μια κυβέρνηση με εντολή να συνεχίσει το πρόγραμμα της δημοσιονομικής λιτότητας και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Οι πολίτες στην Ελλάδα δεν έχουν καθόλου χρόνο να ανησυχούν για αυτές τις προοπτικές: έχουν αρκετά για να ανησυχούν στην καθημερινή τους ζωή, η οποία γίνεται όλο και πιο άθλια σε βαθμό που δεν έχει ιδωθεί στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες.

Τέτοιες προβλέψεις είναι αυτο-εκπληρούμενες, προκαλώντας πανικό και οδηγώντας έτσι στις πιθανότητες για τις οποίες προειδοποιούν. Αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ευρωπαϊκό κατεστημένο ελπίζει ότι θα μάθουμε με το σκληρό τρόπο τι συμβαίνει όταν γίνεται μια προσπάθεια να σπάσει ο μοχθηρός κύκλος της αμοιβαίας συνενοχής μεταξύ των τεχνοκρατών των Βρυξελλών και του αντιμεταναστευτικού λαϊκισμού. Γι ‘αυτό ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, διευκρίνισε σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι πρώτη του προτεραιότητα, εαν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι να ακυρώσει, εξουδετερώσει τον πανικό: «Οι άνθρωποι θα νικήσουν το φόβο. Δεν θα υποκύψουν. Δεν θα εκβιαστούν». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια σχεδόν αδύνατη αποστολή. Δεν είναι η φωνή της ακροαριστερής «τρέλας», αλλά της λογικής μιλώντας ενάντια στην τρέλα της ιδεολογίας της αγοράς. Με την ετοιμότητά τους να κυβερνήσουν, έχουν αποβάλλει το φόβο της Αριστεράς να αναλάβει την εξουσία. Έχουν το θάρρος να καθαρίσουν το χάος που δημιουργήθηκε από άλλους. Θα χρειαστεί να εφαρμόσουν ένα τρομερό συνδυασμό των αξιών και του πραγματισμού, της δημοκρατικής δέσμευσης και της προθυμίας να δράσουν γρήγορα και αποφασιστικά, όπου χρειάζεται. Αν πρόκειται να έχουν ακόμη και μια ελάχιστη πιθανότητα επιτυχίας, θα χρειαστούν μια πανευρωπαϊκή εκδήλωση αλληλεγγύης: όχι μόνο μια αξιοπρεπή μεταχείριση από την πλευρά κάθε άλλης ευρωπαϊκής χώρας, αλλά και πιο δημιουργικές ιδέες, όπως η προώθηση ενος τουρισμού αλληλεγγύης αυτό το καλοκαίρι.

Στις Σημειώσεις για τον ορισμό της κουλτούρας,
ο T.S. Eliot παρατήρησε ότι υπάρχουν στιγμές που η μόνη επιλογή είναι μεταξύ αίρεσηςς και απιστίας (μη πίστης) – δηλαδή, όταν ο μόνος τρόπος για να κρατήσεις ζωντανή μια θρησκεία είναι να προκαλέσεις μια θρησκευτική διάσπαση. Αυτή είναι η κατάσταση στην Ευρώπη σήμερα.

Μόνο μια νέα «αίρεση» – που εκπροσωπείται αυτή τη στιγμή από τον ΣΥΡΙΖΑ – μπορεί να σώσει ό, τι αξίζει σωτηρία από την Ευρωπαϊκή κληρονομιά: τη δημοκρατία, την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, την ισότιμη αλληλεγγύη κτλ. Η Ευρώπη στην οποία θα καταλήξουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ ηττηθεί θα είναι μια «Ευρώπη με Ασιατικές αξίες »- το οποίο, φυσικά, δεν έχει να κάνει με την Ασία, αλλά με την τάση του σύγχρονου καπιταλισμού να αναστείλει τη δημοκρατία.

Εδώ είναι το παράδοξο που στηρίζει την «ελεύθερη ψήφο» στις δημοκρατικές κοινωνίες: ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνει τη σωστή επιλογή. Γι ‘αυτό, όταν γίνεται η λανθασμένη επιλογή (όπως όταν η Ιρλανδία απέρριψε το σύνταγμα της Ε.Ε.), η επιλογή αντιμετωπίζεται ως σφάλμα, και το κατεστημένο απαιτεί αμέσως η «δημοκρατική» διαδικασία να επαναληφθεί ώστε το λάθος να διορθωθεί. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, πρότεινε ένα δημοψήφισμα για το σχέδιο διάσωσης της ευρωζώνης στο τέλος του περασμένου έτους, το ίδιο το δημοψήφισμα απορρίφθηκε ως λανθασμένη επιλογή.

Υπάρχουν δύο βασικές ιστορίες για την ελληνική κρίση στα μέσα ενημέρωσης: η γερμανική-ευρωπαϊκή ιστορία (οι Έλληνες είναι ανεύθυνοι, τεμπέληδες, φοροφυγάδες κτλ., και πρέπει να τεθούν υπό έλεγχο και να διδαχτούν δημοσιονομική πειθαρχία) και η Ελληνική ιστορία (η εθνική κυριαρχία μας απειλείται από την νεοφιλελεύθερη τεχνοκρατία που επιβάλλεται από τις Βρυξέλλες). Όταν κατέστη αδύνατο να αγνοήσει κανείς τα δεινά του ελληνικού λαού, μια τρίτη ιστορία προέκυψε: οι Έλληνες τώρα παρουσιάζονται ως θύματα ανθρωπιστικής κρίσης που έχουν ανάγκη από βοήθεια, σαν ένας πόλεμος ή μια φυσική καταστροφή να έπληξε τη χώρα. Ενώ και οι τρεις ιστορίες είναι λανθασμένες, η τρίτη είναι αναμφισβήτητα η πιο αηδιαστική. Οι Έλληνες δεν είναι παθητικά θύματα: είναι σε πόλεμο με το ευρωπαϊκό οικονομικό κατεστημένο, και αυτό που χρειάζονται είναι η αλληλεγγύη στον αγώνα τους, γιατί είναι και δικός μας αγώνας επίσης.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι ένας από τους κύριους τόπους δοκιμών ενός νέου κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου δυνητικά απεριόριστης εφαρμογής: μια αποπολιτικοποιημένη τεχνοκρατία στην οποία οι τραπεζίτες και άλλοι ειδικοί θα έχουν τη δυνατότητα να κατεδαφίσουν τη δημοκρατία. Σώζοντας την Ελλάδα από τους λεγόμενους σωτήρες της, θα σώσουμε και την ίδια την Ευρώπη.

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο London Review of Books. Αναδημοσιεύθηκε μεταφρασμένο στο blog «Κοίτα τον Ουρανό» σε μετάφραση του Αντώνη Γαλανόπουλου, ο οποίος μου το έστειλε σε ιμέιλ.

Θές να γίνεις πρωθυπουργός στην Ελλάδα;

Θές να γίνεις πρωθυπουργός στην Ελλάδα; Βγες και μίλα στον λαό σαν πατέρας που το πρωί -για τα μάτια του κόσμου- κανακεύει, και το βράδυ κρυφά, βιάζει την κόρη του και το γιό του, ώστε σύντομα μια μέρα να τους βγάλει στο κλαρί και την πιάτσα για φράγκα… για να τους παίξει στη συνέχεια τον… προστάτη νταβατζή τους. Έτσι έχουν μάθει οι πολλοί Έλληνες ψηφοφόροι να «συναλλάσσονται» με τους πολιτικούς… τροφούς τους. «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» λέγεται…

Επαναλαμβανόμενη επιλογή

«επαναλαμβανόμενη επιλογή ίδιου τύπου ερωτικού συντρόφου» λέξεις κλειδιά στο γκουγκλ ανθρώπου που μπήκε στον παρόντα ιστότοπο.  Όταν βάζεις μια τέτοια φράση για να βρεις απάντηση, έχεις κάνει ένα βασικό βήμα: έχεις αρχίσει να υποψιάζεσαι τι είναι η έλξη: δύο ασυνείδητα που κουμπώνουν απόλυτα ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ… Οπότε, άν θέλεις να αλλάξεις επιλογές, θα πρέπει να αλλάξεις ο ίδιος. Ιδού η Ρόδος…

Οι άνθρωποι είναι βαθιά συντηρητικοί

Οι άνθρωποι αν ψάξεις μέσα τους, είναι βαθιά συντηρητικοί…

Ακόμα κι αν γράφουν στο κομπιούτερ, ακόμα κι αν έχουν πάει στο φεγγάρι, ή παράγουν… μεταλλαγμένα.

Αν η κοινωνία, τα μυαλά των ανθρώπων και οι ψυχές τους, συμβάδιζαν με τις προόδους της τεχνολογίας θα είχαμε έναν παραδεισένιο κόσμο.

Δυστυχώς όμως ελάχιστα έχουμε αλλάξει εδώ και αιώνες.

Ακόμα και σήμερα, οι καλλιτέχνες πιστεύουν ότι η πηγή της έμπνευσής τους είναι ο Θεός, ενώ είναι το ασυνείδητό τους.

Ακόμα και σήμερα κάνουν πολλοί τους προοδευτικούς ενώ αντίθετα επαναλαμβάνουν με θρησκευτική ευλάβεια, ότι ακριβώς έπρατταν οι πρόγονοί τους. Κι όταν συμβαίνει αυτό χρειάζεται ένα άλλοθι. Να δείξει ο καθένας από αυτούς, πόσο, δήθεν, τους ξεπέρασε…

Προβαίνει λοιπόν σε βεβιασμένες κινήσεις ο άνθρωπος για να αποδείξει ότι πήγε μπροστά.

Έτσι, μέσα στο… τσαπατσούλισμά του, πετάει όσα θα χρειάζονταν να είχε πάρει μαζί του φεύγοντας προς την ενηλικίωση… και παίρνει (συνήθως κρυφά και από τον εαυτό του!) όσα θα έπρεπε να είχε πετάξει!

Όμως, αυτό το ξεσκαρτάρισμα θα έπρεπε να κάνει κάθε άνθρωπος στη ζωή του… Και αυτή είναι η υποχρέωση όλων μας.

Αλλά δεν έχουμε μάθει κι αυτό να το κάνουμε. Όπως δεν μάθαμε να φυτεύουμε πατάτες, αλλά να τις αγοράζουμε από το σούπερ μάρκετ.
Αν έσκυβε καθένας μέσα του θα τα έβρισκε όλα αυτά.
Αλλά, κάτι τέτοιο, θέλει, κυρίως, γενναιότητα.
Όπως όμως γνωρίζουμε, δεν επιβιώνουμε με γενναιότητα σε αυτόν τον πλανήτη, αλλά κυρίως με… μεταλλαγμένη συντήρηση.

Ο νοών νοείτο.

Οδυσσέας Ελύτης

«[…] αναρωτιέται κανείς: για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πραχτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν· είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτε. Εμείς το παν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας – και της εποχής μας.»

Οδυσσέας Ελύτης

Η Mafalda για τον πλανήτη….


Αν μειώναμε τον πληθυσμό της Γης στο μέγεθος μίας μικρής πόλης με 100 κατοίκους, διατηρώντας τις αναλογίες… Πώς θα ήταν άραγε;
θα υπήρχαν…
57 Ασιάτες 
21  Ευρωπαίοι
14  Αμερικανοί (στο βορρά και στο νότο)
8  Αφρικανοί
Οι 70 θα ήταν έγχρωμοι και οι 30  λευκοί.

Οι 52 από αυτούς θα ήταν γυναίκες ενώ οι 48  άνδρες. 
Οι 89  θα ήταν ετεροφυλόφιλοι, ενώ οι 11 θα ήταν ομοφυλόφιλοι. 
Ακόμη, από αυτούς, μόνο οι :
– 6 θα κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου και όλοι θα είναι Αμερικανοί…
– 80 θα έχουν κακές συνθήκες διαβίωσης…
– 70 θα είναι αγράμματοι…
– 50 θα είναι ανειδίκευτοι…
– 1 – μόνο, θα έχει computer…
– 1 – μόνο θα έχει ανώτατη εκπαίδευση…
– 2 θα γεννηθούν…
– 1 θα πεθάνει…
Συγχρόνως… εάν δεν έζησες πόλεμο

… τη φυλακή, τη φρίκη  των βασανιστηρίων, ή την πείνα… δεν βρίσκεσαι μέσα σε 500.000.000 ανθρώπους.
Κι αν μπορείς να μιλήσεις ελεύθερα για τις ιδέες σoυ…
χωρίς τον φόβο της φυλάκισης ή του  θανάτου, δεν είσαι ένας από τα 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.
Ακόμη, εάν υπάρχει φαγητό στο ψυγείο σου, έχεις παπούτσια και ρούχα, κρεβάτι και στέγη… δεν είσαι στο 75% των ανθρώπων που δεν τα έχουν…

Επίσης, εάν σήμερα ξύπνησες υγιής, έχεις την τύχη…
….να μην είσαι μεταξύ 1.000.000 ανθρώπων που δεν θα επιζήσουν μέχρι την άλλη εβδομάδα.
Κι αν έχεις τραπεζικό λογαριασμό, χρήματα στο πορτοφόλι σου και μερικά νομίσματα στον κουμπαρά σου  ανήκεις στο… προνομιούχο ποσοστό του 8%…
Τέλος, αν διαβάζεις αυτό το κείμενο…
…δεν ανήκεις στα 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν μπορούν να διαβάσουν.

Αν δούμε τον κόσμο και κάπως έτσι, καταλαβαίνουμε πόσο επείγουσα ανάγκη έχει…

…από φροντίδα!!!
… από αλληλεγγύη, αλληλοκατανόηση, συνεργασία, υπομονή και εκπαίδευση… και τόσα άλλα…
…όπως, ΙΣΟΤΗΤΑ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
… ΑΓΩΝΑ!!!
(Όλα τα παραπάνω, είναι μία αυθαίρετη υπόθεση, για το πώς μπορεί να σκεφτόταν η Μαλφάντα για τον πλανήτη μας…)
Καλή συνέχεια…
και βέβαια…

Ανρί Λακορντέρ

«Η κοινωνία δεν είναι παρά η εξέλιξη της οικογένειας.

Εάν ο άνθρωπος βγει διεφθαρμένος από την οικογένεια, θα μπει διεφθαρμένος στην κοινωνία»

Ανρί Λαρκοντέρ (1802-1861)

(έργο του ζωγράφου Φερνάντο Μποτέρο)

Γκίντερ Γκρας

Ο βραβευμένος με το βραβείο Nobel (1999) Γερμανός συγγραφέας Günter Grass δημοσίευσε χτες Παρασκευή 25-5-2012 στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung ένα ποίημα γραμμένο για την «ελληνική κρίση» και τη στάση της Ευρώπης.

Ντροπή της Ευρώπης

Κοντά στο χάος, διότι δεν ταιριάζει στις αγορές.

Αποστασιοποιήθηκες από τη χώρα που σου έδωσε ρίζες.

Ό,τι αναζήτησες με την ψυχή σου, έκρινες πως κατέκτησες.

Και τ’ αξιολόγησες μ’ αξία απολειφαδιού.

Σαν γυμνή ταπεινωμένη, διαπομπεύουν τη χώρα τούτη,

μα παροιμία δίδασκε να της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Καταδικασμένη στη φτώχεια, χώρα με πλούτο

που διακοσμεί μουσεία, με ανοίκεια και λάθρα λάφυρα.

Ορδές επέδραμαν με όπλων βία

στ’ αγιασμένα νησιά σου, κρατούσαν τον Χαΐδερλιν* στων στολών τις τσέπες.

Χώρα έγινες ανεπιθύμητη, ενώ Συνταγματάρχες σου

γίναν καλοδεχούμενοι σύμμαχοι.

Χώρα αποκαθηλωμένη από δικαιώματα, στημένη από ισχυρογνώμονες,

αυστηρά και δίχως έλεος.

Αντιστέκεται μαυροντυμένη η Αντιγόνη και στο πανελλήνιο

πένθος φέρει ο λαός, αυτός που κάποτε ήταν ξένιος.

Μακρά απ’ τα σύνορα οι οικείοι του Κροίσου κόμισαν ό,τι έλαμπε χρυσό

κι εσύ τα δέχθηκες στα κελάρια σου.

Πιες! Επιτέλους πιες! Οικτίρουν οι υποτακτικοί των επιθεωρητών

αλλά οργίλος ο Σωκράτης πετά το ποτήρι γεμάτο.

Βλασφημούν σε μεικτή χορωδία την ουσία και τον λόγο σου,

ενώ οι θεοί ξεσηκώνονται όταν τους εξορίζεις απ’ τον Όλυμπο…

Δίχως φιλότιμο θα μαραθείς δίχως τη χώρα τούτη,

το πνεύμα που σε εμπνεύστηκε Ευρώπη…

—–

«Europas Schande»

Ein Gedicht von Günter Grass

Dem Chaos nah, weil dem Markt nicht gerecht,
bist fern Du dem Land, das die Wiege Dir lieh.

Was mit there Seele gesucht, gefunden Dir galt,
wird abgetan nun, unter Schrottwert taxiert.

Als Schuldner nackt an den Pranger gestellt, leidet ein Land,
dem Dank zu schulden Dir Redensart war. (…)

Rechtloses Land, dem there Rechthaber Macht.
den Gürtel enger und enger schnallt. (…)

Außer Landes jedoch hat dem Krösus verwandtes Gefolge.
alles, was gülden glänzt gehortet in Deinen Tresoren.

Sauf endlich, sauf! schreien there Kommissare Claqueure,
doch zornig gibt Sokrates Dir den Becher randvoll zurück. (…)

Geistlos verkümmern wirst Du ohne das Land,
dessen Geist Dich, Europa, erdachte.

—-

Σε άλλη μετάφραση

«Η ντροπή της Ευρώπης»

Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ’ τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.

Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.

Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.

Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί – σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.

Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.

του Γκίντερ Γκράς

(για την Ελλάδα)

Απόδοση στα ελληνικά Γιάννης Ευθυμιάδης – Σοφία Γεωργαλλίδη

 

Ποδηλατική Ενέργεια Διαμαρτυρίας: Οι δρόμοι ανήκουν σε όλους μας!

02:05, 26 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95629

«Τα τροχαία είναι απόλυτα προβλέψιμα σε αριθμό, τόπο τέλεσης, profil δραστών, τύπο εμπλεκόμενων οχημάτων, αναλογία θυμάτων ανάλογα με την θέση τους στην κυκλοφορία κλπ. Το μόνο που δεν είναι γνωστό εκ των προτέρων είναι το ονοματεπώνυμο των θυμάτων. Κατά συνέπεια δεν είναι ατυχήματα. Για μας είναι εγκλήματα. Ένας πιο «ουδέτερος» όρος είναι «τροχαία συμβάντα¨ η «τροχαίες συγκρούσεις» σε καμία περίπτωση πάντως ατυχήματα. Δεν φταίει ούτε η τύχη, ούτε το DNA, ούτε ο Θεός, ούτε ο Διάβολος» τονίζει ο Γιώργος Κουβίδης από τον Πανελλαδικό Σύλλογο «SOS Τροχαία Εγκλήματα. «Το Σάββατο 26 Μαΐου στον παράδρομο του ΣΕΦ, στις 17:00, η οδική ασφάλεια έχει προτεραιότητα» γράφει και η επίσημη ανακοίνωσηπου προτρέπει τους ποδηλάτες –και όχι μόνο- να βγουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν με αφορμή τους 4 τραυματίες ποδηλάτες στον παράδρομο του ΣΕΦ και το θάνατο του νεαρού 14χρονου ποδηλάτη στο Ρίο της Πάτρας, Πάνου Τζαβάρα, αλλά και για όλα τα αιτήματά τους, που δεν παίρνουν πλέον αναβολή, όπως εξηγούν μέλη των Ποδηλατικών Ενώσεων στην  Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr.

Σοφία Ζαβάκου
«Η συγκεκριμένη δράση προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας ανθρώπων (Σταμάτης – Σοφία – Βαλάντης – Χρήστος – Κώστας -Ισαβέλλα ) από το Ηράκλειο και κάποια παιδιά ακόμα όπως ο Βασίλης που διαδικτυακά «αγανακτήσαμε» ύστερα από μια σειρά τροχαίων συγκρούσεων που έχουν συμβεί όσα χρόνια μετακινούμαστε με ποδήλατα.

Το όνομα μου είναι Σοφία Ζαβάκου και έχω σπουδάσει Γεωλόγος – Περιβαλλοντολόγος. Ασχολούμαι με τη βιώσιμη κινητικότητα και τα δικαιώματα πεζών ποδηλάτων και ΑΜΕΑ από το 2007 που κινούμαι στην Αθήνα με ποδήλατο. Είμαι μέλος των Πανθήρων των δρόμων (www.streetpanthers.gr) και της συλλογικότητας ΠΟΔΗΛΑΤισσΕς (www.podilates.gr) από το 2008 διότι νιώθω την ανάγκη να μετέχω στην αστική κινηματική ποδηλασία, όχι απλά σε μια βόλτα. Έχω εμπλακεί ως θύμα σε 3 τροχαίες συγκρούσεις με ΙΧ ως θύμα, το ένα με χειρουργείο στο πόδι και αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που ακόμα ασχολούμαι με τη δράση και δεν έχω κάτσει στη γωνία μου.

Με έχει πληγώσει η αδιαφορία των ιθυνόντων, ειδικά των μεγάλων κομμάτων που ακόμα και κατά τη διάρκεια των προεκλογικών τους συγκεντρώσεων δεν μπορούν να σεβαστούν βασικά δικαιώματα αδύναμων ομάδων (2008, περίπτερο μεγάλου κόμματος πάνω στον οδηγό των Τυφλών στο Μαρούσι και παρκαρισμένα αυτοκίνητα ΠΑΝΤΟΥ πάνω στην πλατεία ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ προκειμένου να κάνουν τη δουλίτσα τους).

Όταν τους παρακάλεσα να σεβαστούν τις υποτυπώδεις υποδομές, οι υπεύθυνοι του περίπτερου ενός μεγάλου κόμματος στο Μαρούσι ζήτησαν τα προσωπικά μου στοιχεία αντί να σεβαστούν τα αυτονόητα. Το γελοιότερο δε όλων ήταν η απάντηση τους «άμα έρθει κάποιο ΑΜΕΑ θα το πάρουμε εμείς από το χέρι να το πάμε οπού θέλει». Η αποκορύφωση της ειρωνείας. Σε αυτό το κράτος, όποιος προσπαθεί να βάλει ένα λιθαράκι βελτίωσης της καθημερινότητας βρίσκεται αντιμέτωπος με το πιο σκληρό πρόσωπο της γερασμένης κομματοκρατίας.

Πλέον δεν πιστεύω σε κανέναν που μοιράζει υποσχέσεις αν δεν δω έργα με προτεραιότητα τον άνθρωπο. Και αυτό θα αργήσει διότι δεν έχουμε ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ και σεβασμό στο διπλανό μας. Εμπιστεύομαι μόνο τους καθηγητές του Πανεπιστημίου και του Πολυτεχνείου, πιστεύω μόνο στο έργο της επιστήμης διότι είναι ανθρωποκεντρική και με βοηθάει να ονειρεύομαι έναν καλύτερο κόσμο.

Έτσι, βρεθήκαμε στο Σύνταγμα την προηγούμενη Πέμπτη μέσω διαδικτυακής συνεννόησης (facebook και www.podilates.gr) (πρώτη αυθόρμητη αντίδραση) , ύστερα από την παράσυρση των αθλητών στο ΣΕΦ και το χαμό του μικρού Πάνου Τζαβάρα στην Πάτρα, για να διαμαρτυρηθούμε χωρίς να ενοχλήσουμε κανέναν, στεκόμενοι στο πεζοδρόμιο μπροστά από τη Βουλή. Ένα παιδί δεν μπορεί να χάνεται έτσι σε ένα δευτερόλεπτο.

Οι αθλητές οι οποίοι προπονούνται στο οδόστρωμα και μας κάνουν περήφανους κάθε χρόνο, δεν μπορούν να χάνονται στο βωμό της αμέλειας και της έλλειψης σεβασμού στον διπλανό του καθενός στο δρόμο. Ο δρόμος δεν είναι πίστα και δεν ανήκει στα ΙΧ. Τον πληρώνουμε ΟΛΟΙ και ανήκει σε ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Στο Σύνταγμα, ήρθαμε αντιμέτωποι με τις εντολές της αστυνομίας κατόπιν αιτήματος των ανωτέρων τους, να απομακρυνθούμε. Ζητήσαμε τον ακριβή λόγο και μας απάντησαν ότι τα ποδήλατα ανήκουν στο δρόμο και όχι στο πεζοδρόμιο, πράγμα το οποίο δεν ισχύει αφού τα κροτάγαμε στο χέρι ως πεζοί.

Για ακόμα μια φορά -προσωπικά- ένιωσα ότι αυτό το κράτος όχι απλά δεν με ακούει αλλά δεν μπορεί να μου προσφέρει τον στοιχειώδη σεβασμό ως πολίτη ο οποίος το συντηρεί.

Η ανταπόκριση αυθημερόν ήταν μικρή (30 άτομα το πολύ) και η απήχηση στα ΜΜΕ μηδενική ( μόνο το zougla.gr ήρθε να μας καλύψει με φωτογραφικό και ενημερωτικό υλικό)  και έτσι αποφασίσαμε να επαναλάβουμε τη δράση καλώντας ΞΑΝΑ ποδηλάτες και πεζούς για το Σάββατο 26 Μαΐου.

Είναι γεγονός ότι η συλλογικότητα ΠΟΔΗΛΑΤισσΕς και ο σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα, κάθε χρόνο συμπράττουν την Παγκόσμια Ημέρα Τροχαίων με κοινή δράση για τον χαμό των συμπολιτών και αδελφών μας στο οδόστρωμα. Έχουμε κατά καιρούς -ως ΠΟΔΗΛΑΤισσΕς- βάλει λευκά ποδήλατα ( Ghost Bikes) και στεφάνια στα σημεία θανάτου των ανθρώπων που άφησαν τη ζωή τους στο οδόστρωμα και οι δήμοι τα έχουν απομακρύνει, τόσο απλά.

Αυτή τη φορά, προσωπικά μιλώντας,
ένιωσα ότι ήθελα να φωνάξω περισσότερο, να καλέσω όλους τους φίλους και γνωστούς μου στη συγκεκριμένη δράση, ανεξαρτήτως οχήματος, να ακούσουν και να ευαισθητοποιηθούν για την καθημερινότητα μας. Ανεβάσαμε με το Σταμάτη ένα κάλεσμα διαδικτυακά και ήρθε σε επαφή σχεδόν αμέσως η Χριστιάνα από το σύλλογο SOS Τροχαία Εγκλήματα (http://sostegr.wordpress.com/) και ο Γιώργος Κουβίδης (http://kostaskouvidis.com/taytotita/you-are-what-u-do-kstas-koybidis)

Μετά τους 2 πρώτους συλλόγους, η απήχηση στους ποδηλάτες και πεζούς των αστικών κέντρων ήταν άμεση. Είχαμε πάθει πλακά με το Σταμάτη με τον αριθμό των συμμετοχών. Αυτή η δράση ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ και στον καθένα ξεχωριστά που αφήνει τη «βολή» του για να έρθει διπλά μας. Ο κερματισμός που έχουν σπείρει ανάμεσα μας, στους ποδηλάτες χάνει το δρόμο του. Η αστική ζούγκλα μας ενώνει αντί να μας χωρίζει. Και τους ευχαριστώ όλους και τον καθένα που θα βρεθεί σήμερα στο ΣΕΦ προσωπικά.

Είμαστε δεμένοι, κατεβαίνουμε σε Ποδηλατοπορείες ζητώντας ΒΙΩΣΙΜΕΣ ΠΟΛΕΙΣ κάθε χρόνο, είμαστε εδώ για να ακουστούμε όλο και πιο δυναμικά.

Ο κάθε ποδηλάτης που θέλει, με μια απλή διαδικτυακή αναζήτηση μπορεί να βρει πλέον αμέτρητα στοιχεία ενημέρωσης για την ασφάλεια του ίδιου και του ποδηλάτου του καθώς και του τρόπου που πρέπει να κινείται στο δρόμο. Κατά βάση, πρέπει να θυμάται ΝΑ ΜΗΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ διότι θα τον μαζέψουν. Οι οδηγοί ΕΝΩ Ο Κ.Ο.Κ. λέει να αλλάζουν λωρίδα όταν κάνουν προσπέραση, μας προσπερνούν συνέχεια ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ λωρίδα. Δεν μπορούμε να τους πείσουμε να μας σεβαστούν παρά μόνο με την συνεχή παρουσία μας στους δρόμους μέχρι να το εμπεδώσουν. Η αστική μετακίνηση με ποδήλατο είναι εδώ για να μείνει, δεν είναι μόδα, είναι επιλογή τρόπου ζωής.

Κάποιες βασικές πληροφορίες μπορεί ο ποδηλάτης να βρει στο www.podilates.gr αρκεί να έχει όρεξη να το σκαλίσει και να διαβάσει.
Στατιστικά επίσημα για τους ποδηλάτες δεν υπάρχουν στο αρχείο της Τροχαίας. Τα θύματα τα μετράμε μόνοι μας κάθε χρόνο και μόνοι μας πράττουμε ανάλογα. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη δράση έχει τόση απήχηση. Γιατί απουσιάζει η πολιτεία. Αν διαβάσετε τα σχόλια στη δράση μας στο facebook θα ανακαλύψετε απίστευτες ιστορίες θυμού και πόνου. Κάποια στιγμή ΠΡΕΠΕΙ τα πράγματα να μπουν σε μια σειρά. Αυτό διεκδικούμε και η δράση μας -θέλω να ελπίζω ότι- θα συνεχιστεί.

Σχεδιάζουμε να φτιάξουμε ένα ενιαίο blog βιώσιμης κινητικότητας με εξωτερικούς συνδέσμους για τα τροχαία, τη μετακίνηση, τα ΑΜΕΑ, όλα όσα συνδέονται με τον άνθρωπο και όχι το Ι.Χ. Οι οδηγοί Ι.Χ. πρέπει να καταλάβουν ότι δεν γεννηθήκαν μέσα σε ένα ΚΟΥΤΙ με ρόδες, γεννηθήκαν με ένα ζευγάρι πόδια και να είναι ευτυχείς για αυτό διότι άλλοι συνάνθρωποι μας δεν έχουν την ιδία πολυτελεια.

Από την Τροχαία θα ζητήσουμε σύντομα,
θα δούμε με τι είδους πρωτοβουλία, να καταγράφονται τα ατυχήματα και δυστυχήματα των ποδηλατών στα επίσημα πρακτικά. Το σίγουρο είναι ότι όλοι μας πιστεύουμε στην αμεσοδημοκρατία και με αυτό τον τρόπο -ως σύνολο ανθρώπων- θα γίνει και η επόμενη συνάντηση μας.-»


(αφίσα: Τάσος Λάμδα)

Βασίλης Πιπεράς
«Επειδή δεν είμαστε συλλογικότητα, μπορώ να εκφράσω μόνο τις δικές μου απόψεις. Η επίσημη ανακοίνωση είναι προϊόν συλλογικής διαδικασίας και είναι αυτό που σίγουρα εκφράζει όλους όσοι έχουν βάλει από κάτω το όνομά τους (και το όνομα της ομάδας τους).

Το όνομά μου είναι Βασίλης Πιπεράς, είμαι περίπου 35 χρονών, έχω σπουδάσει Βιολογία (υποτροφιομετακινούμενος στην Ευρώπη), έχω ταξιδέψει (με ποδήλατο και οτοστόπ, μουσικάροντας στο δρόμο) στην Ανατολή και στη Δύση. Εδώ και ένα χρόνο ζω στην Αθήνα

Το ποδήλατο υπάρχει ανέκαθεν στη ζωή μου, το έχω επιλέξει, όμως, ως βασικό μέσο μετακίνησης από το ’95, που ανεβοκατέβαινα Κέντρο για τα φροντιστήρια. Κατά την παραμονή μου στην Ευρώπη είδα ότι δε χρειάζεται να είσαι φρικιό για να αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Με τα χρόνια έγινε ακόμα πιο συνειδητή επιλογή. Η καθημερινή μου μετακίνηση είναι 40-50 χιλιόμετρα τη μέρα (Πεντέλη – Νέος Κόσμος).

Σε ομάδες ποδηλατικές συμμετέχω περιστασιακά: πρώτα με το Critical Mass Ride και τις μηνιαίες γύρες διεκδίκησης στην πόλη, τη συλλογικότητα ΠοδηλάτΙΣΣες και τη διοργάνωση μεταξύ αναρίθμητων ποδηλατικών πραγμάτων των Πανελλαδικών Ποδηλατοπορειών (βασικό αίτημα των οποίων υπήρξε -και ικανοποιήθηκε- η είσοδος των ποδηλάτων στο μετρό!) και τους λοκαλ με τα alleycat races για τη διεκδίκηση και επανακατάληψη του δημόσιου χώρου. Υπήρξα και συνδιοργανωτής ενός από τα ποδηλατικά κυνήγια θησαυρού που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα.

Τον τελευταίο χρόνο, όμως, που είμαι και πάλι στην πόλη, αυτό που συμβαίνει είναι υπέροχο: καθημερινά, σε όλο το λεκανοπέδιο, ποδηλατικές ομάδες, παρέες, σύλλογοι, facebook-ο-γνωριμίες βγαίνουν στο δρόμο και πεταλάρουν παρέα. Είναι εξαιρετικό! Ο φόβος υπό κανονικές συνθήκες (και είναι μεγάλος, ακόμα και για κάποιον έμπειρο…) εμποδίζει πολλούς από αυτούς να βγουν και να χαρούν πετάλι, αλλά πλέον είμαστε τόσοι πολλοί που ο καθένας έχει την ευκαιρία να επιλέξει ποια ομάδα ταιριάζει καλύτερα στα γούστα του, στις αντοχές του, στις προσδοκίες του.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα στην οποία έχω συχνά απολαύσει πετάλι και αστικά χιλιόμετρα, τοπία και ποδηλατικά χαμόγελα είναι η ομάδα freeday, μια ομάδα που μαζεύει έως και 3000 ποδηλάτες τις Παρασκευές στις 9μιση στο Θησείο, από όπου ξεχυνόμαστε στις αθηναϊκές ασφάλτους για 30-70 χιλιόμετρα στις 10μμ για να επιστρέψουμε τα ξημερώματα. Και σε αυτήν την ομάδα οι αρχάριοι νιώθουν την ασφάλεια που παρέχουν οι εμπειρότεροι και εκπαιδεύονται σε αυτή, όλοι συμμετέχουν στην ομαλή διεξαγωγή της κλείνοντας δρόμους, παρηγορώντας/ψυχαγωγώντας έναν κολλημένο οδηγό, καλμάροντας έναν συμποδηλάτη που έχει χάσει την ψυχραιμία του…
καθως και η συμμετοχη της διοργανωσης των βολτων και επιμορφωτικων εργαστηριων στο Μπινειο.

Αλλά ας επικεντρωθώ στην σημερινή δράση! 

Η συγκεκριμένη δράση είναι μάλλον η πρώτη τόσο αυθόρμητη, άμεση και -κατά τα φαινόμενα- με τόσο μεγάλη απήχηση (επικείμενη – μηδένα προ του τέλους μακάριζε!). Αφορμή δόθηκε από τον τραυματισμό 4 ποδηλατών στον παράδρομο του ΣΕΦ από κάγκουρα που έχασε τον έλεγχο και έπεσε πάνω τους και αμέσως μετά από το θάνατο ενός 14χρονου ποδηλάτη, ο οποίος κι αυτός είχε παρασυρθεί από όχημα και ο οποίος τελικώς δε στάθηκε τόσο τυχερός(…)

Ένας ποδηλάτης που έτυχε να είναι εκεί την ώρα του τραυματισμού των 4, έβγαλε φωτογραφίες και τις δημοσίευσε μαζί με ένα κείμενό του. Αυτό αμέσως διαδόθηκε σε πολλά ποδηλατικά fora και facebook-groups. Καπάκια μάθαμε για το θάνατο του 14χρονου Παναγιώτη Τζαβάρα στην Πάτρα και ενώ κάτι έβραζε, δημοσιεύθηκε και η ιστορία ενός άλλου σύντροχου (colliri) που έπεσε θύμα βίαιης τρομοκράτησης από αγροτικό. Τότε ο Σταμάτης Πλυτάς δημιούργησε ένα event στο facebook για παράσταση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα· εκεί μαζευτήκαμε μόνο καμιά 20αριά (και λόγω ελάχιστων ωρών που μεσολάβησαν μεταξύ καλέσματος και ώρας παράστασης διαμαρτυρίας, αλλά και -κυρίως, κατά τη γνώμη μου- του βροχερού καιρού), αλλά η συνέλευση που κάναμε αποφάσισε να γίνει δράση για το «επόμενο ΣΚ», επικοινωνήθηκε, καλέστηκε συνέλευση για τη διοργάνωσή της, μαζευτήκαμε στο Στέκι Μεταναστών, καταλήξαμε με κόπο και εν τέλει εξεδόθη Δελτίο Τύπου, το οποίο αστραπιαία κοινοποιήθηκε σε πολλά groups, 1000άδες άτομα (φουμπου-) καλέστηκαν, κι άλλες ποδηλατικές ομάδες άρχισαν να ασχολούνται, ώσπου φτάσαμε μια μέρα πριν από τη φάση να περιμένουμε να είναι μια από τις μεγαλύτερες ποδηλατικές διαμαρτυρίες.

Πολύ συγκεκριμένα προτείνουμε ό,τι υπογράφουμε όλοι μαζί με το Δελτίο Τύπου (στο τέλος). Δεν είμαστε μόνο ποδηλατικές ομάδες, αλλά και άλλου τύπου σύλλογοι, όπως λχ η ομάδα SOSτε που είναι κυρίως για τους πεζούς.

Δυστυχώς ΔΕΝ έχω ενημέρωση ούτε για τους τραυματίες, αλλά ούτε και για τη νομική εξέλιξη της υπόθεσης. Σαφώς και αποτελεί στόχο αρκετών η αυστηρότερη τιμωρία όσων εμπλέκονται σε τροχαίους τραυματισμούς πεζών και ποδηλατών και σαφώς και στη συγκεκριμένη υπόθεση ο κάγκουρας την έχει άσχημα, όχι επειδή είναι πιο κάγκουρας και πιο κακός από τους υπόλοιπους, αλλά επειδή είχε την «ατυχία» να χτυπήσει 4 ποδηλάτες, συμβάν το οποίο έλαβε δημοσιότητα, σε μια άσχημη συγκυρία τροχαίων, σε μια εποχή που όλο και περισσότερο μεγαλώνει το ποδηλατικό κίνημα και μαζί με αυτό η αγανάκτηση με τη συμπεριφορά των μηχανοκινητούμενων.
Στατιστικά ΔΕΝ έχω. Ούτε η Τροχαία δεν έχει ειδική κατηγορία για τα τροχαία όπου εμπλέκονται ποδήλατα.

Για το τι πρέπει να γίνει.. εγώ δεν είμαι λάτρης του ποδηλατόδρομου – μ’ αρέσει η ελευθερία που παρέχει το ποδήλατο να πηγαίνεις όπου θες [αρκεί να μην τρομάζεις πεζούς και να μην αγχώνεις οδηγούς!]. Σίγουρα, βέβαια, η ύπαρξη ποδηλατοδρόμων θα ήταν κάτι καλό, αλλά αν δεν αλλάξει νοοτροπία ο Έλληνας οδηγός, τότε δε γίνεται τίποτα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρώτ’ απ’ όλα θα έπρεπε να μπει ειδικό κεφάλαιο στην εκπαίδευση των νέων οδηγών σε ό,τι αφορά το σεβασμό και την παραχώρηση προτεραιότητας και γενικότερα της κυριάρχησης της γλύκας και της κατανόησης [ή τουλάχιστον της αντικαγκουριάς!!] (είτε αυτό είναι μη μαρσάρισμα μέσα στη μούρη, μη κορνάρισμα μέσα στ’ αυτιά, μη τρομοκράτηση με σπινιαρίσματα, ξυστά προσπεράσματα και φρεναρίσματα τελευταίας στιγμής κλπ – όλοι οι καγκουροειδείς γνωρίζουν..) προς τον πεζό και τον ποδηλάτη· δηλαδή τους πλέον φιλικώς προς το σύνολο μετακινούμενους τύπους.

Υπάρχουν πολύ άρτια διατυπωμένες και μέχρι τελικής πτώσεως.. δουλεμένες συγκεκριμένες προτάσεις και στου(Ι)ς ποδηλάτΙΣΣες και στους SOSτε.

Μία Ένωση για όλους μας ΔΕΝ υπάρχει. Χλώμιστο να υπάρξει. Αν υπάρξει, θα γίνω μέλος!

Όποιος θέλει να έρθει σε ποδηλατική επαφή, θα τον βοηθούσε τα μάλα ένας λογαριασμός στο facebook. Ας μην είναι αληθινός και ας είναι και χωρίς δραστηριότητα – ας χρησιμοποιείται για την ενημέρωση για ποδηλατικές δράσεις και μόνο. Υπάρχουν και blogs, υπάρχουν και ιστοσελίδες. Θαρρώ από τα καλύτερα ποδηλατικά sites είναι αυτό των ΠοδηλάτΙΣΣες (podilates.gr), όπου μπορεί να βρει κανείς ό,τι αφορά στο ποδήλατο [μάλιστα σε μια στήλη στα αριστερά έχει συγκεντρωμένες τις βόλτες που λαμβάνουν χώρα ανά περιοχή και ανά ημέρα της εβδομάδας – με παραπομπή (σύνδεσμο) στο blog ή στο facebook group].

Εννοείται πως πολύ καλύτερο θα ήταν να ερχόταν (ο επιθυμών συμποδηλατείν) σε κάποια βόλτα με κάποιο φίλο -ή και μόνος!, είμαστε πολύ κοινωνικοί αρκετοί από εμάς!! ;)- και εκεί να δημιουργήσει τις επαφές του διά ζώσης.

Η επόμενη π.χ. ποδηλατική φάση είναι το Critical Mass Ride του Ιούνη που θα λάβει χώρα τη μεθεπόμενη Δευτέρα 4 Ιούνη (και κάθε 1η Δευτέρα του μήνα). Μαζευόμαστε στις 7μμ στο Σύνταγμα (συντριβάνι) και πάμε μια χαλαρή διεκδικητική ποδηλατάδα (max 30 χιλιόμετρα) περί το κέντρο. Κάθε Παρασκευή είπαμε: freeday.-»

Σταμάτης Πλυτάς, Web designer
«Συγκεκριμένα για το παράδειγμα του τραυματισμού των τεσσάρων ποδηλατών (παλαίμαχων, μέλη της Π.Ε.Π.Α.) στον παράδρομο της παραλιακής, δεν πρόκειται καν για κάποιο ατύχημα που οφείλεται σε απροσεξία. Ο οδηγός έκανε φιγούρες με χειροφρενιές κλπ και επιχειρώντας να κάνει επιτόπια στροφή με χειρόφρενο «έσκασε» πάνω στους ποδηλάτες οι οποίοι δεν είχαν το παραμικρό περιθώριο αντίδρασης.

Είναι γενικά γνωστό πως ο συγκεκριμένος παράδρομος έχει αποκτήσει άτυπα δύο ειδών χρήσης. Από τη μία είναι δρόμος όπου κάνουν περιπάτους πεζοί, οικογένειες με τα μικρά παιδιά τους, ποδηλάτες, inline-skaters (με πατίνια κοινώς) και άλλοι μη μηχανοκίνητοι χρήστες του παραδρόμου.

Από την άλλη, επίσης άτυπα, όλοι οι «κάγκουρες» που κάναν τις φιγούρες τους στα λιμανάκια έχουν μεταφερθεί στον παράδρομο αυτό (με την ανοχή της αστυνομίας φαίνεται, γιατί δεν γίνεται να επαναλαμβάνεται διαρκώς το φαινόμενο και μάλιστα σε έναν τόσο συγκεκριμένων διαστάσεων δρόμο).

Θέλουμε, λοιπόν, ο δρόμος αυτός να είναι για τους πρώτους και όχι για τους δεύτερους. Επιθυμούμε να κλείσει η είσοδος για τα αυτοκίνητα, πέρα από αυτά που έχουν ειδική άδεια για χρήση της μαρίνας (όπως ήδη συμβαίνει στο κομμάτι που είναι πιο μέσα στη μαρίνα, θα μπορούσε αυτό απλά να ισχύει για όλον τον παράδρομο).

Μια επιπλέον πληροφορία που ανακαλύψαμε πολύ πρόσφατα και είναι με το μέρος μας αλλά χρήζει διασταύρωσης είναι το γεγονός ότι για το αρμόδιο υπουργείο ο συγκεκριμένος δρόμος… δεν υφίσταται καν! Άρα δεν είναι οδική αρτηρία, επομένως παράνομα κινούνται αυτοκίνητα εκεί. Αυτό, όμως, όπως σου προανέφερα το μάθαμε πολύ πρόσφατα από έγκυρη μεν πηγή, αλλά χρήζει διασταύρωσης με το αρμόδιο υπουργείο.

Δεν υπάρχει σύνδεσμος ή συγκεκριμένη ομάδα που οργανώνει την διαμαρτυρία του Σαββάτου. Είμαστε όλοι οι ποδηλάτες, οι πεζοί και γενικά οι μη μηχανοκίνητοι που βάζουν καθημερινά τη ζωή μας σε κίνδυνο εξαιτίας των ασυνείδητων οδηγών που, στο βωμό του κέρδους ελάχιστων λεπτών της διαδρομής τους και στα πλαίσια του «νόμου του ισχυρότερου» στη ζούγκλα που είναι οι ελληνικοί δρόμοι, δεν σέβονται πως οι δρόμοι δεν είναι δικοί τους και αγνοούν την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να υπάρξει αρμόδιος «οργανισμός». Δεν χρειάζεται μια αυθεντία να μας δείξει το δρόμο, τον γνωρίζουμε όλοι μας. Αυτό που πολεμάμε είναι η αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού και η έλλειψη παιδείας και σεβασμού από αρκετούς μηχανοκίνητους οδηγούς. Με τη μεταξύ μας συνεννόηση είμαστε ενωμένοι, είμαστε δυνατοί και χωρίς την ύπαρξη ενός τέτοιου «οργανισμού.-»

Πανελλαδικός Σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα, www.soste.gr
“Σε σχέση με την συνολικότερη κατάσταση στην Ελλάδα για το ζήτημα των τροχαίων μπορεί κάποιος να συμβουλευτεί το  http://sostegr.wordpress.com/ σε δυο αναρτήσεις με τίτλο: «Οδική Ασφάλεια; Όχι ευχαριστώ… Κάποιοι δεν θα ψηφίσουν στις 6 Μάη» και «Οδική Ασφάλεια και Τζάμπα Μάγκες».

Στο πρώτο υπάρχει και το διάγραμμα του επισήμου απολογισμού της 10ετίας δράσης για την οδική ασφάλεια στην Ευρώπη (2001 -2010) με την Ελλάδα να κατακτά την τελευταία θέση. Στοιχεία ειδικά για τους ποδηλάτες δεν καταγράφονται στην Ελλάδα. Είναι ανύπαρκτοι για την Τροχαία και την Ελστατ.

Για το θέμα των τροχαίων δεν χρησιμοποιούμε τον όρο ατύχημα. Αυτό δεν είναι δική μας πρωτοτυπία. Τα μεγαλύτερα διεθνή ιατρικά περιοδικά σήμερα εδώ και χρόνια δεν δέχονται την χρήση αυτού του όρου καθώς και πλήθος υπηρεσιών που εμπλέκονται στις μετακινήσεις – μεταφορές.

Τα τροχαία είναι απόλυτα προβλέψιμα σε αριθμό, τόπο τέλεσης, profil δραστών, τύπο εμπλεκόμενων οχημάτων, αναλογία θυμάτων ανάλογα με την θέση τους στην κυκλοφορία κλπ. Το μόνο που δεν είναι γνωστό εκ των προτέρων είναι το ονοματεπώνυμο των θυμάτων. Κατά συνέπεια δεν είναι ατυχήματα,  Για μας είναι εγκλήματα. Ένας πιο «ουδέτερος» όρος είναι «τροχαία συμβάντα¨ η «τροχαίες συγκρούσεις» σε καμία περίπτωση πάντως ατυχήματα. Δεν φταίει ούτε η τύχη, ούτε το DNA, ούτε ο Θεός, ούτε ο Διάβολος”.-


Η… κατάσταση του υπάρχοντος δικτύου ποδηλατοδρόμων εδώ > http://www.podhlatodromoi.gr/maps/2010-03-18-00-07-08.html
Προτεινομενες ποδηλατικες διαδρομες από ποδηλάτες εδώ > http://www.podilates.gr/maps
Οι εξωτερικοί σύνδεσμοι του ΥΠΕΚΑ για τη Βιώσιμη Κινητικότητα, που πάλι παραπέμπουν σε κάποιες συλλογικότητες και οργανισμούς εδώ > http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=628&language=el-GR
Καποια ονόματα αδικοχαμενων παιδιών στο βωμό της μηχανοκίνητης μετακίνησης στο > http://www.soste.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=54&Itemid=61
Τα εμφανιζόμενα στατιστικά της Τροχαίας εδώ > http://www.astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=5005&Itemid=86&lang=
Ενιαίος χάρτης υπαρχόντων ποδηλατοδρόμων ΔΕΝ υπάρχει και ο κάθε δήμος τους κάνει όπου… βολεύει. Υπάρχει η πρόταση του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας εδώ >  http://www.podilates.gr/sites/default/files/rsa/rsa.html


(αφίσα: Θέμης Νταλαγιώργος)

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες τροχαίων συγκρούσεων με θύματα ποδηλάτες και πεζούς, με πιο πρόσφατα συμβάντα τους 4 τραυματίες ποδηλάτες στον παράδρομο του ΣΕΦ και το θάνατο του νεαρού 14χρονου ποδηλάτη στο Ρίο της Πάτρας, Πάνου Τζαβάρα.

Σ’ αυτόν τον καθημερινό αποδεκατισμό των μη μηχανοκινούμενων (ευάλωτων) χρηστών του οδικού δικτύου (ΑΜΕΑ, πεζών, ποδηλατών), δε γίνεται να σιωπούμε άλλο. Οι δρόμοι είναι Δημόσιοι Χώροι, στους οποίους όλοι έχουμε δικαίωμα χρήσης. Αντιστεκόμαστε στην κατάχρηση του αυτοκινήτου και ζητάμε να υπάρξουν συνθήκες βιώσιμης μετακίνησης (για όλους).

Διεκδικούμε την απαγόρευση κυκλοφορίας μηχανοκίνητων οχημάτων στον παράδρομο της παραλιακής, και όλων των πεζόδρομων της πόλης τον άμεσο σχεδιασμό και την υλοποίηση ικανοποιητικού δικτύου ποδηλατοδρόμων, που να καλύπτει όλες τις διαδρομές εντός του αστικού ιστού.

Ζητάμε την άμεση δημιουργία ζωνών με ανώτατο όριο ταχύτητας τα 30km/h στις περιοχές κατοικιών, σχολείων και γενικώς αυξημένης συγκέντρωσης ανθρώπων, γεγονός που θα μειώσει δραστικά τις τροχαίες συγκρούσεις και τα θύματά τους, όπως έχει δείξει η διεθνής εμπειρία των ευρωπαϊκών πόλεων και όπως συστήνουν διεθνείς οργανισμοί (Π.Ο.Υ., Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο).

Οι δρόμοι ανήκουν σε όλους μας – ας τους μοιραστούμε!

Καλούμε όλους τους φορείς και πολίτες που ευαισθητοποιούνται γύρω από θέματα οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας, το Σάββατο 26 Μαΐου στον παράδρομο του ΣΕΦ, στις 17:00. Ας ενώσουμε όλοι μαζί τις φωνές μας, διότι…

Η οδική ασφάλεια έχει προτεραιότητα!

Συμμετέχουν οι Ποδηλατικές Ομάδες:
15 χώρες σε 30 μέρες μ’ ένα ποδήλατο
Acharnai Ride
Alimos cycling group
Bike Fantasy στον Άγιο Δημήτριο
Combo Ride Bicycle Adventures
Corfu Cyclist club
Cyclist-Friends
Fast Friday
Fast Track Ηρακλείου
Freeday
G.A.P (Άρτας)
Halbike
Hillmasters
Μonday On Wheels
Moschato bicycle
No Name Ποδηλάτες
Velocity Athens
Viva la bicicletta
ΑΟ Αίολος
AO Δόξα Πεύκης
ΑΟ Παράδεισος Αμαρουσίου
Δυτικοποδηλάτες
Ζωή Ποδήλατο Τρίπολης
λόκαλ / athens
Μοναχικοί Πεταλάρηδες
Ομάδα Ώθηση (με τα πατίνια τους)
Ορθοπεταλιές Αργολίδας
Παναθλητικός Όμιλος Τρίπολης
ΠΑΣ Αργυρούπολης
Πεζοί/Ποδηλάτες Νέας Ερυθραίας/Κηφισιάς
Περιστεροπεταλιές
Περιφερειακοι περιαστικοί ποδηλάτες
Πεταλέρες
Ποδηλασία για μεγάλα παιδιά
Ποδηλάτες Αλεξανδρούπολης
Ποδηλάτες Άνω Γλυφάδας
Ποδηλάτες Ηλιούπολης
Ποδηλάτες Ηρακλείου Αττικής
Ποδηλάτες Καλύμνου
Ποδηλάτες Καστοριάς
Ποδηλάτες Λάρισας
Ποδηλάτες Ολυμπιακού Χωριού και πέριξ
Ποδηλάτες Παραλιακής
Ποδηλάτες του Νότου
Ποδηλατικά group Λάρισας
Ποδηλατικός Σύλλογος Οδυσσέας
Ποδηλατοδρομία Βόλου
ΣΑΦΑΝΣ (Σύλλογος αθλουμένων φίλων άλσους Νεας Σμύρνης)
Συλλογικότητα ΠΟΔΗΛΑΤ-ισσ-ΕΣ (podilates.gr)
ΠΟΔΗΛΑΤ-ισσ-ΕΣ Νότια
Σύλλογος ΟΡΘΟΠΕΤΑΛΙΑ,Κέρκυρα
Τα παιδιά του Πειραιά ποδηλατούν
Φίλοι του Ποδηλάτου-Αθηνών
Φίλοι Ποδηλάτου Ήλιδας
Φίλοι Ποδηλάτου Ρεθύμνου
Χαλαροί Ποδηλάτες
Άλλες Ομάδες και Σύλλογοι
Δίκτυο για το Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
SOS Τροχαία Εγκλήματα
Streetpanthers
You Are What U Do – Κώστας Κουβίδης ( μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θυμάτων Τροχαίων)
Ελληνική Εταιρία Ενημέρωσης Γονέων (parents.gr)
ΜΕΤΡΟ ΔΥΤΙΚΑ
ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου
Φίλοι της Φύσης

 

Θα είναι μαζί και θα στηρίξουν οι σύλλογοι / Μ.Κ.Ο.

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ εδω > http://www.podilates.gr/node/22947

Προσκλησεις διαμαρτυριας για ατομα μεσω του site κοινωνικης δικτυωσης facebook εδώ> http://www.facebook.com/events/218260031625661/

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ TΡΟΠΟΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΣΕΦ εδώ> http://www.podilates.gr/node/22958

Το θεμα ειναι συνεχεια-ανανεωση του θεματος/συζητησης > http://www.podilates.gr/node/22900?page=1

Πληροφοριες για τη χτεσινη διαμαρτυρία

http://www.zougla.gr/greece/article/podilates-travmatistikan-apo-ix–sto…

http://www.zougla.gr/greece/article/diamartiri8ikan-gia-ton-travmatismo-…

http://www.podilates.gr/node/22895

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.462752037072079.122974.10000011…

 

Τα περισσότερα ζευγάρια

Tα περισσότερα ζευγάρια, στα συμβόλαια σχέσεων – γάμου, που συνάπτουν (συνήθως ασυνείδητα και ανείπωτα), βασίζονται στο να καλύπτουν-βολεύουν τις… (ελαφριές ή και βαριές) ψυχοπαθολογίες, ο ενας του άλλου, παρά στο να στηρίζουν ουσιαστικά ο ΕΝΑΣ τον ΑΛΛΟΝ.

(Έργο του ζωγράφου Ρενέ Μαγκρίτ)

Γιώργος Μαρκόπουλος: Τόσοι λίγοι, φάγανε τόσα πολλά!

00:05, 25 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95486

Ευτυχώς που έγιναν και εκλογές, και είδαμε ότι δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Τα φάγανε ένα 13 και ένα 18%. Οι οποίοι δυστυχώς είναι λίγοι για να φάνε τόσα πολλά. Δυστυχώς. Τόσοι λίγοι, φάγανε τόσα πολλά!» ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr.

Όπως είχε πει και ο Γιώργος Σεφέρης κάποτε «Πώς να μη στεναχωριέμαι παιδί μου, στην Ελλάδα είμαστε!».

Η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας, είναι τραγική, είναι απογοητευτική, έχει όλα τα άσχημα. Νομίζω ότι άνθρωποι ατάλαντοι, άσχετοι, μικρόψυχοι, κατώτεροι των περιστάσεων, μας κυβέρνησαν για δεκαετίες, βάφτισαν «λαό» τους κομματικούς τους εγκαθέτους, μοίρασαν τα λεφτά, και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε…
Άνθρωποι που, όπως έχω πει, σκούπιζαν τη μύξα στο μανίκι τους, βρέθηκαν σε θέσεις κλειδιά, άνθρωποι που δεν ήξεραν να κάνουν ούτε μία πρόσθεση όταν τους έστελνε η γυναίκα τους στο σούπερ μάρκετ, βρέθηκαν να είναι σε θέσεις του Υπουργείου Οικονομικών κλπ.. Συνδικαλιστές κρατικοδίαιτοι που δεν ορρωδούσαν προ ουδενός, έκαναν ταξίδια, έκλεβαν, και βλέπετε τι έκαναν…
θα μπορούσα να αναφερθώ και σε πρόσωπα, αλλά όπως έλεγε ο κορυφαίος μας ποιητής Τάσος Λειβαδίτης «είναι καλύτερο να δείχνεις τα πράγματα χωρίς να λες ονόματα». Άνθρωποι, πραγματικά, αχρείοι και άχρηστοι. Θυμάμαι, επίσης, ένα τετράστιχο του Γιώργου Σεφέρη: «Πεινούσαμε στης γης την πλάτη/ και μόλις φάγαμε καλά/ πέσαμε εδώ ανίδεοι και χορτάτοι».

Ρήγα, κοίτα μην τύχει και ξυπνήσεις σήμερα
Γιατί θ’ αυτοκτονήσεις τζάμπα μες στων εφημερίδων τα ψιλά.

(Απόσπασμα/Τραγούδι)

Ο εμφύλιος – παρακάτω θα πω γιατί τον αναφέρω– ήταν ένα πράγμα που εύχομαι να μη το ξαναζήσει ποτέ κανείς. Οι Άγγλοι ήθελαν, με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, να εξοντώσουν με κάθε τρόπο το Αριστερό κίνημα, του οποίου, την εποχή της Εθνικής Αντίστασης, η δράση του έμεινε στην ιστορία της Ανθρωπότητας ως ο πιο γενναίος ηρωισμός απέναντι στους κατακτητές.
Όμως, η Αριστερά δεν πρόσεξε, με αποτέλεσμα να εξωθηθεί στο βουνό, και έτσι, ο ομορφότερος, ο πιο μυρωδάτος ανθός της νεολαίας της χώρας, να ηττηθεί, να βρεθεί στις φυλακές και στις εξορίες, και μεγάλο μέρος αυτού να εξοντωθεί.
Και μετά, βέβαια, είδαμε τα επακόλουθα, τα οποία προκάλεσε η τόσο απάνθρωπη μικροψυχία του νικητή, δηλαδή της Δεξιάς. Διότι ο νικητής θα πρέπει να διακρίνεται από μεγαλοψυχία, πράγμα που δεν συνέβη. Αντίθετα η μικροψυχία έβγαλε τα πιο απάνθρωπα ένστικτά της, τα πιο ζωώδη.
Και βεβαίως ήρθαν μετά οι μικρονοϊκοί της χούντας, και με τη βαναυσότητά τους έσπειραν τον όλεθρο και το θάνατο.

Σήμερα, βέβαια, μη νομίζετε ότι είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Πιστεύω και μη σας φανεί υπερβολικό, ότι ζούμε ακόμη σε μία μορφή ιδιότυπης δικτατορίας.
Και θέλω να σπεύσω να εξηγήσω τι εννοώ με αυτό: Όταν σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, βγαίνουν χωρίς ψήφο όλοι οι παλαιοί πρωθυπουργοί, βουλευτές, ή όταν το πρώτο κόμμα παίρνει μπόνους 50 έδρες, ή όταν καταργούν από το νέο άνθρωπο το όραμα, ή όταν καταργούν τον μισθό, ή όταν κάποιος θέλει να κάνει οικογένεια και παιδιά και του στερούν αυτό το δικαίωμα; Δεν είναι μια ιδιότυπη μορφή δικτατορίας αυτή;
Η μία δικτατορία είναι με τα τανκς και η άλλη είναι οικονομική και… επιστημονική, που τα έχει μελετήσει με το γάντι. Τόσο, που έχουμε μείνει με ανοιχτό το στόμα.
Κι από τη μια είπαν υπάρχουν λεφτά και την άλλη μέρα όχι μόνο δεν υπήρχαν τα λεφτά αλλά είδαμε και που μπήκανε…
Η χώρα βυθίστηκε σε πένθος, βυθίστηκε σε φτώχεια, και ο Θεός να βάλει στο χέρι του, μην έχουμε χάσει και την εθνική μας αυτοτέλεια. Θα δείξει…
Από εκεί και μετά όποιος λέει ότι ξέρει τι θα γίνει, πλανάτε πλάνη μεγάλη. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και το στόμα μας λιγάκι πιο προσεκτικό γιατί είναι πολύ δύσκολοι οι καιροί.

Το μεγαλύτερο σχολείο
Το μεγαλύτερο σχολείο στη ζωή μου ήταν η καθημερινότητα και το ότι δούλευα από μικρό παιδί.

Την αλήθεια κι ας πονάει, ή… για να μην πονάμε;
Ναι, η αλήθεια είναι για να μην πονάμε, και εγώ το πιστεύω αυτό.

Βιωματική γραφή και ποίηση
Κάθε μέρα συναντάμε χιλιάδες ανθρώπους με ποιητική διάθεση. Απλώς, ο ποιητής έχει κάτι παραπάνω, ένα δώρο που του έχει δώσει η ζωή: Την κλίση προς την στιχοποιία, δηλαδή, να τρέπει σε γραπτό στίχο αυτό που ζει.

Πολλοί ποιητές δημιουργούν και με τη φαντασία τους, αλλά εγώ δεν έχω αυτό το χάρισμα, γι αυτό πρέπει –εάν θέλω να γράφω- να τροφοδοτούμαι από τα βιώματά μου. Ανήκω σε αυτή την κατηγορία των ποιητών.
Η ζωή, τα έφερε έτσι, που να βρίσκομαι μέσα στον κόσμο της εργασίας, από πέντε χρονών παιδάκι, βοηθώντας τον πατέρα μου πότε στα κτήματα και πότε στο μαγαζί που διέθετε –ως μικρός κουρείου-στην ιδιαίτερη πατρίδα μας.
Θεωρώ ότι ήταν πολύ ευτυχισμένα αυτά τα χρόνια στην παιδική μου ηλικία, διότι ψήθηκα –εντός εισαγωγικών- μέσα σε όλων των ειδών τους ανθρώπους: στους καλούς, τους κακούς, τους πονηρούς, τους παγαπόντιδες.
Λόγω της ταπεινής μου καταγωγής, ήμουν ένα παιδάκι που χάρηκε, έπαιξε, χόρτασε τα πάντα αλλά ταυτόχρονα είδε και τι σημαίνει στη ζωή να σε διακρίνει η πίκρα της ανέχειας από πολύ μικρό.
Όλα αυτά, όταν ανακάλυψα την κλίση μου προς την στιχοποιία, προσπάθησα να τα μεταφέρω και δεν σας κρύβω ότι κατά βάθος αντλώ από εκείνη την εποχή συνέχεια, διότι παρά την «κίτρινη Πελοποννησιακή βροχή» η οποία έπεφτε ασταμάτητα από τον Σεπτέμβρη μέχρι τον Μάρτη – Απρίλη, μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια τα στεφανώνει η φωτογένεια της αθωότητας.
Άλλωστε είχαμε κοντά μας και τη θάλασσα. Η θάλασσα από τη μια μεριά και η πεδιάδα από την άλλη, είναι στοιχεία της φύσης που προσφέρουν πάρα πολλά στη ζωή του ανθρώπου και του διαμορφώνουν έναν χαρακτήρα δυικό, ήπιο και γαλήνιο.

Η αθωότητα
Αυτή την αθωότητα που λέτε, δεν ξέρω αν την έχω στην καθημερινότητά μου, σίγουρα όμως την επιζητώ στα γραπτά μου, και γι αυτό προσφεύγω σ’ αυτά.

Η κατανόηση για κάθε τι ανθρώπινο…
Ναι, είναι αλήθεια, ότι αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο: στο να δείχνω κατανόηση, στο να είμαι κοντά στους ανθρώπους, γιατί δεν νομίζω ότι μας χωρίζει και τίποτα με κανέναν. Με πληγώνει βαθύτατα ο πόνος των ανθρώπων, με πληγώνει βαθύτατα το ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στη ζωή, με πληγώνουν βαθύτατα και με ευαισθητοποιούν τα εσωτερικά τραύματα των ανθρώπων.

Τραύματα ψυχής
Τα δικά μου εσωτερικά τραύματα (γιατί δεν αποτελώ εξαίρεση) τα αντιμετωπίζω με προσοχή και με στωικότητα: Μικρές ταχύτητες και σταθερό τιμόνι. Καμιά φορά, βέβαια, δεν συμβαίνει αυτό, μας ξεφεύγει λίγο το τιμόνι και προσπαθούμε να επανέλθουμε.
Αλλά, εκείνο που με τρομάζει περισσότερο απ’ όλα είναι ο πόνος που μπορεί να μας προκαλέσει το ίδιο μας το σώμα πολλές φορές. Θα σας θυμίσω τον στίχο του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι που λέει «Θεούλη μου, βοήθησέ με να περάσει ο πόνος στο πόδι από την πρόκα στο παπούτσι, γιατί με την ψυχή μου τα καταφέρνω και μόνος μου».

Τι είναι ποίηση
Η ποίηση είναι πολλά πράγματα: Είναι και φιλοσοφία, είναι και κάτι που στηρίζεται στην ευαισθησία, είναι και κάτι που έρχεται κάποια στιγμή σαν μέθεξη, και κυρίως στο βίωμα, όπως είπα ήδη, και συχνά, πολύ συχνά, κάτι που στηρίζεται στη μνήμη και στο παρελθόν.
Και θα με ρωτήσετε «γιατί στο παρελθόν;». Διότι, αυτό έχει καταγραφεί μέσα μας και έχει τελειώσει και δεν «απειλεί» να μας ζητήσει κάποτε, κάτι από το σήμερα.

Κάθε γραπτό μας είναι μια ερώτηση που θέσαμε κάποτε στον εαυτό μας και που δεν τολμήσαμε ποτέ να την απαντήσουμε

Δημιουργία και τέχνη
Συμφωνώ με αυτό που λέτε, πώς «ότι δεν απωθούμε το κάνουμε έργο» και δεν ξέρω αν ορισμένοι ακολουθούν τον αντίθετο δρόμο και μπορούν και δημιουργούν, αλλά εμένα μου αρέσει να μην απωθώ, μου αρέσει να γυρίζω στα βιώματά μου, αλλά και να ψάχνω μέσα μου, να ενδοσκοπώ, και δεν σας κρύβω, ότι πολλές φορές διακρίνω πάρα πολύ εύκολα τα άσχημα σημεία μέσα μου, τις κακές στιγμές μου, τις ατέλειές μου, και προσπαθώ να τις διορθώσω όσο μπορώ πιο αποτελεσματικά.

Τὸ βράδυ, μαζεύεις ξύλα γιὰ τὸ τζάκι.
Καὶ τὸ πρωί, ἂ τὸ πρωί, τί πικρὴ ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ
ὅλο μὲ τὶς στάχτες.

(Απόσπασμα/Τραγούδι γιὰ τοὺς μοναχικοὺς ἄντρες)

Ο φόβος της μοναξιάς
Ο φόβος της μοναξιάς με τρόμαζε πράγματι, όταν ήμουν έφηβος. Δεν μπορούσα να τον αντιμετωπίσω παρά μόνο γυρίζοντας έξω με φίλους σε διάφορα πολυσύχναστα στέκια. Μεγαλώνοντας, όμως, άρχισα να την επιθυμώ. Μου αρέσει να βρίσκομαι με τον εαυτό μου, τόσο πολύ, που αν χαλάσει αυτή η ισορροπία αρχίζω να μην αισθάνομαι καθόλου καλά. Υπάρχει και ένα τετράστιχο που είχα ακούσει παλιά που έλεγε ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να είναι και μαζί και μόνοι. Ούτε πάντα μαζί, ούτε πάντα μόνοι. Άλλωστε, ο μεγάλος ποιητής μας, Νίκος Καρούζος, κάπου λέει «επιτέλους γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες»…

Και όταν λέω μοναξιά, δεν εννοώ την ερημιά. Η ερημιά είναι πάρα πολύ δυσβάσταχτο φορτίο. Βγάζει πολλές αγωνίες, οι αγωνίες είναι άσχημο πράγμα και ως ένα βαθμό υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους. Αλλά πρέπει να βρίσκουμε τρόπους για να την περιορίζουμε.

Γιατί κάθε γυναίκα, την πρώτη νύχτα του γάμου της,/ ξυπνά πάντα χήρα του άντρα που ονειρεύτηκε

Η προσωπική ευθύνη για τον εαυτό μας
Πρωτίστως πρέπει να παίρνουμε την ευθύνη του εαυτού μας πάνω μας και από εκεί και μετά να ξεκινάμε… Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι επικριτικοί απέναντι στους άλλους, ενώ θα ήταν καλύτερο να θέτουν τον εαυτό τους στον περιορισμό της εξάπλωσης του κακού.
Προπάντων δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που νομίζουν ότι όλα τέλειωσαν στον καιρό τους και στη γενιά τους. Αν σταματούσε ο κόσμος σε μας και στη γενιά μας, θα ‘πρεπε να πάμε ομαδικώς να αυτοκτονήσουμε. Τώρα, όσον αφορά την συμπεριφορά μας, ο καθένας μας φέρει ακεραία την ευθύνη για το αν προσπαθεί να γίνεται καλύτερος άνθρωπος, τρυφερότερος απέναντι στους άλλους, να έχει κατανόηση ή αν αφήνει τον εαυτό του να φέρεται ως σκληρός και με όχι καλές διαθέσεις απέναντι στους συνανθρώπους του.

Ο φόβος του θανάτου
Από τότε που ήρθε ο άνθρωπος πάνω στη γη, νομίζω ότι τον απασχολεί αυτό το θέμα, άλλον σε μεγάλο βαθμό, άλλον σε μεγαλύτερο, διότι ο φόβος του θανάτου – και όποιος δηλώνει το αντίθετο είναι ψεύτης και υποκριτής- είναι κάτι που πολλές φορές συνθλίβει το άτομο και δεν σας κρύβω, ότι πιστεύω, πως αυτός ο φόβος είναι που μας ωθεί για να κάνουμε τέχνη, αλλά και για να κάνουμε τη συμπεριφορά μας τρυφερότερη και καλύτερη, απέναντι στους άλλους.
Εγώ, δεν ξέρω σε ποιο βαθμό φοβάμαι το θάνατο, ή τι φοβάμαι, αν φοβάμαι τον θάνατο ή την ταλαιπωρία μέχρι να επέλθει, κάτι που πράγματι είναι τρομακτικά οδυνηρό.
Θα έλεγα ότι αυτή η περίοδος των γεραμάτων μέχρι το θάνατο, είναι η προσωποποίηση της ανθρώπινης καταρράκωσης, είναι θα μπορούσα να πω η «ξεφτίλα» του ανθρώπου. Αυτό ίσως να με πληγώνει περισσότερο από το ίδιο το τέλος, διότι το τέλος, δεν ξέρεις, μπορεί να μην είναι και τόσο οδυνηρό, όσο είναι αυτή η φοβερή περίοδος πριν το τέλος…
Στο τέλος, δεν ξέρω τι γίνεται, δεν έχω πάει… αλλά θα επιθυμούσα να συμβεί κάτι που έχω διαβάσει σε ένα αριστουργηματικό βιβλίο του Μπουνιουέλ, των εκδόσεων Οδυσσέας που τελειώνει λέγοντας (μεταφέρω από μνήμης): «Δε με νοιάζει το τέλος, μόνο θα ήθελα μια φορά στα δέκα χρόνια να βγαίνω να αγοράζω από το περίπτερο τις εφημερίδες, να βλέπω πώς εξελίσσεται ο κόσμος και μετά να ξανακρύβομαι στην ερημιά του τάφου μου».

Το νόημα της ζωής
Το νόημα της ζωής βρίσκεται σε πολλά επίπεδα: Για παράδειγμα, ο άνθρωπος θα πρέπει να ρουφάει όλες τις χαρές που του προσφέρει η ζωή, και μάλιστα με πολύ ανοιχτή καρδιά, διότι έχει –πράγματι- πολλές χαρές η ζωή, η φύση, η γνώση, η μόρφωση… να τα κάνει εγκαίρως αυτά τα πράγματα.
Όποιος γράφει, μάλιστα, να φροντίσει να γράφει, διότι έρχεται ο καιρός που κι αυτό αρχίζει να λιγοστεύει. Θα σας θυμίσω τη φράση του σοφού μας ποιητή, Γιώργου Σεφέρη, όταν συναντήθηκε με τον άλλο σπουδαίο ποιητή μας, τον Μίλτο Σαχτούρη, σε ένα τυπογραφείο, και τον ρώτησε «Τι κάνετε κύριε Σαχτούρη;» και του λέει «Γράφω κύριε Σεφέρη», και του απάντησε ο Σεφέρης «Γράφετε, γράφετε, για τότε που δεν θα μπορείτε να γράφετε».
Θέλω να σας πω, ακόμα, ότι πρέπει στη ζωή να φροντίζουμε να παραμένουμε αφιλοκερδείς. Να μην μας διακρίνει αντιπαλότητα στους άλλους. Να μας διακρίνει γλύκα και μόνο αυτό μας κάνει καλύτερους. Αλλιώς, αν δεν μας διακρίνει αυτή η αφιλοκέρδεια θα πέσουμε πια στην ερημιά των δειλών ανθρώπων. Και ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι δειλός.

Για το Ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι
Κατ’ αρχάς, να πω, ότι αγαπώ όλα τα μουσικά είδη που είναι σπουδαία, εμπνευσμένα και δυνατά και αυθεντικά: Από την κλασσική μουσική, μέχρι το έθνικ, αλλά μεγάλωσα κυρίως με το ρεμπέτικο – λαϊκό.
Αγαπώ βαθύτατα τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον αποκαλώ Άγιο Βασίλειο Τσιτσάνη. Οι μελωδίες του και οι εισαγωγές των τραγουδιών του, νομίζω ότι είναι εισαγωγές Μότσαρντ και Μπαχ. Και βεβαίως, αγάπησα πολύ του λαϊκούς συνθέτες, όπως και τους παλαιότερους, τον Τούντα, πολλά του Βαμβακάρη, κλπ.

Τιμὴ καὶ δόξα στον παίκτη Χρῆστο Ἀρδίζογλου,
ποὺ θὰ σηκώσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τελεσίδικα πιά
ὅπως οἱ τρελοὶ τοὺς ἐπιταφίους τῶν νεκροταφείων
τὴν ἀσήκωτη μοναξιά μας, καὶ θὰ φύγει.

(Απόσπασμα/ᾨδὴ στον παίκτη τῆς ΑΕΚ καὶ τῆς Ἐθνικῆς
Χρῆστο Ἀρδίζογλου)

Για το ποδόσφαιρο
Μου έχει χαρίσει πολλές στιγμές ευτυχίας. Πηγαίναμε τις Κυριακές στα γήπεδα με τον πατέρα μου και τους φίλους μου, κάτι που τώρα δεν μπορεί να γίνει…
Και τι ομάδα είμαι; ΑΕΚ. Να γράψετε, μάλιστα, ότι είπα εγώ ο ίδιος: «Τόσο καλός άνθρωπος, τι άλλη ομάδα θα μπορούσα να ήμουν;».

Τα ποιήματα είναι τόσο δύσκολα, το ξέρετε.
Και αν σηκώσεις τις λέξεις, είναι τόσο θλιμμένα
σαν δάχτυλα που πόνεσες μια νύχτα με αγωνίες.

Ένα ποτάμι είναι ένας ξένος που κρύβεται, το ξέρετε.
Την ημέρα πηγαίνει στη θάλασσα.
Το απόγευμα λουφάζει ακίνητο
σαν αγρίμι που πέρασαν δίπλα του κυνηγοί.

Ο ποιητής, ένας δήθεν αδιάφορος
που κρύβει τα χέρια του στις τσέπες.
(Τα ποιήματα, ένα ποτάμι, ο ποιητής)

Ο Γιώργος Μαρκόπουλος γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1951 και από το 1965 ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Στην περίοδο της  χούντας άνοιξε το βιβλιοπωλείο «Αλόννησος», στην Σπύρου Τρικούπη 36, με δύο συμφοιτητές του.
Παράλληλα ανέπτυξε έντονη δράση στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα.
Έχει κυκλοφορήσει επτά ποιητικές συλλογές, μία με πεζά, δύο τόμους με κείμενά του για το έργο άλλων ποιητών, δύο μονογραφίες (για το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση και για το έργο του Τάσου Λειβαδίτη), ενώ έχει επιμεληθεί βιβλία γύρω από την ποίηση.
Το 1996 του απονεμήθηκε το «Βραβείο Καβάφη» στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ο 1999 το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μη σκεπάζεις το ποτάμι, ενώ σε μετάφραση Michel Volkovitch εκδόθηκε στα γαλλικά μια επιλογή από όλες τις ποιητικές συλλογές του με τον γενικό τίτλο Ne recourve pas la riviere (Desmos / “Cahiers grecs – Paris 2000)
Το 2011 τιμήθηκε και πάλι με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για τη συλλογή του «Κρυφός κυνηγός», και με το βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1982, ενώ στο διάστημα 1984-1986 διετέλεσε μέλος του διοικητικού της συμβουλίου.

Ναζίμ Χικμέτ

Η Ζωή δεν είναι έν’ αστείο
Να την παίρνεις στα σοβαρά
Μα τόσο σοβαρά, που ακόμα
Κι αν σε στήσουν στον τοίχο
Να πεθαίνεις για να ζήσουν οι άνθρωποι
Οι άνθρωποι που δεν πρόκειται
Να γνωρίσεις τη μορφή τους.
Και να πεθαίνεις γνωρίζοντας,
Ότι τίποτε δεν υπάρχει πιό όμορφο
Και πιο αληθινό από τη ζωή.

Να παίρνεις τη ζωή στα σοβαρά.
Τόσο σοβαρά, που ακόμα
Και στα εβδομήντα σου χρόνια,
Να φυτεύεις στο κάμπο Ελιές.
Όχι για να μείνουν στα παιδιά σου,
Αλλά γιατί δεν θα πιστεύεις το θάνατο,
Παρόλο που τον φοβάσαι

Και η ζωή έτσι, θα ζυγίζει
πιο πολύ στη ζυγαριά.

Ναζίμ Χικμέτ

(Ζωή)

Trad. Lunapiena


Ο Ναζίμ Χικμέτ (Nâzım Hikmet, Θεσσαλονίκη 15 Ιανουαρίου 1902 – Μόσχα 2 Ιουνίου 1963) ήταν Τούρκος ποιητής και δραματουργός.
Τα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.
Υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας.
Πέθανε στην Μόσχα από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 61 ετών.

(φωτογραφία από έργο του ζωγράφου Χρήστου Μποκόρου)

Μπέντο Σπινόζα

Η φύση είναι ο Θεός…

Η λογική δεν μπορεί να νικήσει το πάθος. Ο μοναδικός τρόπος για να απελευθερωθούμε από το πάθος είναι να μετατρέψουμε τη λογική σε πάθος…

…κάπως έτσι τα είπε ο Σπινόζα

Andre Gide _ περί τέχνης

“Η τέχνη είναι μια συνεργασία του καλλιτέχνη με το Θεό.Και όσα λιγότερα κάνει ο καλλιτέχνης, τόσο το καλύτερο.”Andre Gide

Το ασυνείδητο ακόμα και στον 21ο αιώνα το λέμε ΘΕΟ…
—-
(Έργο της ζωγράφου Μαριλίτσας Βλαχάκη)

Τότε, ξεκίνησα να μαθαίνω την Ελληνική Ιστορία… Της Σόφκα Ζινοβιέφ

08:05, 23 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95222

Χρειάζεται να πάω πολύ πίσω, τότε που ήμουν ακόμη φοιτήτρια…» η συγγραφέας Σόφκα Ζινοβιέφ, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη, βήμα βήμα, την δημιουργική εμπειρία -από την έμπνευση μέχρι το τυπογραφείο- της συγγραφής του βιβλίου με τίτλο: Το σπίτι στην οδό Παραδείσου, ένα μυθιστόρημα, το οποίο βασίζεται στα σημαντικότερα γεγονότα που έχουν σημαδέψει τη Νεώτερη Ιστορία της Ελλάδας.

…Είχα σπουδάσει Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Cambridge και μετά αποφάσισα τυχαία να ξεκινήσω ένα διδακτορικό σχετικά με την ελληνική κοινωνία. Έτσι από την Αγγλία βρέθηκα στην Ελλάδα και πραγματικά την ερωτεύτηκα και ένιωθα ότι έχω βρει το στοιχείο μου…

Ήταν σε μία τρυφερή ηλικία, που πιστεύω αν γνωρίσει κάποιος μια νέα κουλτούρα, μία νέα γλώσσα, έναν νέο κόσμο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι εγγράφονται όλα αυτά πολύ βαθιά μέσα του, και έτσι έγινε και με μένα.

Έμεινα στο Ναύπλιο. Ήμουν δύο – τρία χρόνια εκεί, διότι είχα επιλέξει το θέμα της διατριβής μου να είναι με θέμα όπως είπα και πριν, την Ελληνική ταυτότητα, αλλά και τον Τουρισμό, δηλαδή, πώς αλλάζει ο κόσμος με τον τουρισμό, πώς βλέπει, για παράδειγμα, ο τουρίστας τον έλληνα και το αντίθετο…

Τότε, ξεκίνησα να μαθαίνω και την Ελληνική Ιστορία, και άκουσα για πρώτη φορά για τον ελληνικό εμφύλιο. Μου κάνει εντύπωση, ότι ακόμη και σήμερα, όταν μιλάω με φίλους και γνωστούς στην Αγγλία, οι οποίοι είναι οι πιο πολλοί μορφωμένοι, δεν γνωρίζουν τίποτα για τον εμφύλιο, και ειδικά για την ανάμειξη του βρετανικού στρατού.

Από τότε, έμεινε χαραγμένος μέσα μου από τις διηγήσεις των ανθρώπων όλος αυτός ο πόνος από τις πληγές του εμφυλίου, και το ότι κάθε οικογένεια είχε μια ιστορία να πει… Οπότε, αυτό, σαν σπόρος, σαν σκέψη, έμεινε μέσα μου, όμως, δεν ήξερα αν ποτέ, θα γίνει κάτι…

Αλλά, αν σήμερα αναζητήσω τις ρίζες του βιβλίου μου, σε κείνα τα χρόνια θα φτάσω…

Μετά, έφυγα από την Ελλάδα, γνώρισα τον άντρα μου τον Βασίλη που δούλευε στην Ελληνική Πρεσβεία της Μόσχας, ενώ εγώ βρισκόμουν, επίσης, εκεί, διότι είχα ρώσικες ρίζες από τους παππούδες μου, και μετά από δύο χρόνια γυρίσαμε μαζί στην Ελλάδα, παντρεμένοι, και με δύο κόρες. Ήταν πριν έντεκα χρόνια, το 2001.

Ενώ είχα δουλέψει αρκετά σαν δημοσιογράφος και είχα ζήσει σε αρκετές χώρες, στην Αγγλία, στην Ιταλία κλπ, μόλις γύρισα στην Ελλάδα, άρχισα να σκέφτομαι έντονα τη σχέση μου με αυτή τη χώρα, και έγραψα το πρώτο μου βιβλίο που βγήκε το 2004, το Οδός Ευρυδίκης, που ήταν η δική μου άποψη για την Ελλάδα, για τους έλληνες, για τις εμπειρίες μου ως μία ξένη που ζει στην Αθήνα, π.χ. πώς είναι να μεγαλώνεις παιδιά στην Ελλάδα όταν δεν είσαι ελληνίδα και ανάλογα θέματα…

Όμως, πάντα μέσα στο μυαλό μου, είχα την επιθυμία να γράψω ένα μυθιστόρημα για τον εμφύλιο, αλλά εν τω μεταξύ, έγραψα το δεύτερο βιβλίο μου, που ήταν εντελώς διαφορετικό, δηλ. για τη ρωσίδα γιαγιά μου, με τίτλο Η κόκκινη πριγκίπισσα.

Στη συνέχεια, άρχισα να αναρωτιέμαι, αν μπορούσα να κάνω τη μεγάλη… βουτιά να γράψω ένα μυθιστόρημα. Η πρώτη αγάπη μου στο διάβασμα, είναι τα μυθιστορήματα, και είχα πάντα απωθημένο να προσπαθήσω να γράψω ένα μυθιστόρημα. Να πλέξω, δηλαδή, την πραγματικότητα με μια φανταστική ιστορία…

Έτσι, όταν είχα τελειώσει την κόκκινη πριγκίπισσα, άρχισα να μαζεύω υλικό για ένα βιβλίο που στην αρχή δεν ήξερα πώς ακριβώς θα το έγγραφα, αλλά ήθελα να έχει θέμα του και την σύγχρονη Αθήνα, και μία αγγλίδα κάπου μέσα στην ιστορία του, για να έχει και το ξένο στοιχείο και να μιλάει και για τη σχέση Αγγλίας – Ελλάδας, όπως, όμως, και τον εμφύλιο. Δηλαδή, θέματα που είχα προσεγγίσει, από μία άποψη και στην διατριβή μου, πριν πολλά πολλά χρόνια.

Από την άλλη, ήθελα όλα αυτά τα θέματα να τα διαμορφώσω έτσι, ώστε, να υπάρχουν μέσα σε μία ιστορία μιας οικογένειας, να περνούν μέσα από την πολιτική αλλά και από τις συγγένιες, από το… αίμα, από τις σχέσεις, αλλά και την σχέση που μπορεί να έχουν δύο χώρες, ίσως αντιφατική σχέση, όπως πιστεύω είναι η σχέση της Βρετανίας με την Ελλάδα – από τη μία αγάπη και θαυμασμός αλλά από την άλλη αρκετά προβλήματα.

Όταν, λοιπόν, ξεκίνησα, έκανα πολύ έρευνα, μίλησα με πολλούς ανθρώπους που είχαν ζήσει τον εμφύλιο, και τότε με βοήθησε αρκετά ο Στέλιος Κούλογλου, να έρθω δηλ. σε επαφή με ανθρώπους που οι ίδιοι ή οι οικογένειές τους είχαν ζήσει σε αυτή την ιστορική περίοδο της Ελλάδας. Κι έτσι από τον έναν έβρισκα τον επόμενο… και όλη αυτή η αναζήτηση εξελίχθηκε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα, για μένα, εμπειρία.

Μίλησα για παράδειγμα, με πολλές γυναίκες που τώρα είναι 85 χρονών, οι οποίες έχουν ζήσει τρομερά γεγονότα, που ήταν αδύνατον να τα φανταστώ εγώ. Για μένα ήταν μεγάλο το σοκ, όσα περισσότερο ανακάλυπτα, για την ιστορική περίοδο όταν έφυγαν οι Ναζί από την Ελλάδα, και για τα Δεκεμβριανά, τα οποία δεν είχα υπόψιν μου σε βάθος.

Ίσως οι Έλληνες, ειδικά παλιότερα, να τα ήξεραν καλύτερα… αλλά στην Αγγλία, καθόλου. Γι αυτό και μου άρεσε η ιδέα ότι μπορούσα να ανοίξω αυτό το κεφάλαιο, και όντως σήμερα, είναι κάτι που πάρα πολλοί Άγγλοι μου έχουν πει, ότι δεν ήξεραν, δεν είχαν ιδέα τι είχε γίνει, ούτε π.χ. ότι ο αγγλικός στρατός ήταν στην Ελλάδα τότε…

Οπότε, μέσα από αυτή την έρευνα, διάβασα πολύ, μίλησα με πολύ κόσμο, βρήκα πολλούς ανθρώπους που η ζωή τους είχε πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, όπως η Αντιστασιακή Μαχήτρια Μαρία Μπέικου, που πήρα αρκετά στοιχεία από την ιστορία της ζωής της, αλλά και πολλούς άλλους. Ήταν κάτι πολύ συγκινητικό για μένα…

Μετά, έπρεπε να ξεκινήσω το γράψιμο που δεν ήταν -ειδικά στην αρχή- πάρα πολύ εύκολο, αφού μέχρι τότε, μπορεί να είχα γράψει πολλά άρθρα, αλλά δεν είχα γράψει ούτε καν διήγημα, πόσο μάλλον μυθοπλασία: Ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να δημιουργήσω χαρακτήρες, πλοκή… αλλά μετά από κάποια στιγμή άρχισα να το χαίρομαι σαν διαδικασία. Μου έδωσε αυτή η διαδικασία, μία διαφορετική ελευθερία.

Και έτσι, σιγά σιγά προχώρησε, αλλά βέβαια χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να το τελειώσω.

Το θέμα του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από τον εμφύλιο αλλά σαν ανάμνηση… Δηλαδή, η δομή του βιβλίου στηρίζεται στην αφήγηση δύο γυναικών.

Η πρώτη που μιλάει είναι η Μοντ, μία αγγλίδα σαραντάρα, παντρεμένη με έλληνα δημοσιογράφο τον Νικήτα. Ο Νικήτας είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερος και έχει γεννηθεί στη φυλακή, διότι η μητέρα του η Αντιγόνη, ήταν αντάρτισσα και όταν ήταν τριών χρονών τον άφησε και έφυγε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση και δεν γύρισε ποτέ…

Στην αρχή του βιβλίου, σκοτώνεται ο Νικήτας σε τροχαίο δυστύχημα, το οποίο περιβάλλεται με ένα μυστήριο, δηλ. η Μοντ δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει γίνει, είναι λίγο παράξενα τα πράγματα. Με τον θάνατό του επίσης, πρέπει να επικοινωνήσει με τη μητέρα του, την πεθερά της, που δεν έχει γνωρίσει ποτέ. Έτσι, έρχεται στην Ελλάδα, η Αντιγόνη, 80τόσο χρονών πια, και δημιουργείται ανάμεσά τους σιγά σιγά μία δύσκολη αλλά ενδιαφέρουσα σχέση.

Σε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου, μιλάει ή η Μοντ ή η Αντιγόνη.

Η Μοντ θέλει να ανακαλύψει τι συνέβη, διότι καταλαβαίνει ότι δεν γνωρίζει αρκετά για τα παιδικά χρόνια του Νικήτα, ο οποίος μεγάλωσε με την αδελφή της Αντιγόνης, την Αλεξάνδρα, η οποία ήταν δεξιά στις πεποιθήσεις και παντρεμένη με αστυνομικό, όπου διαφαίνεται, πως οι σχέσεις τους ήταν εχθρικές με την μητέρα του Νικήτα. Οπότε, ξεδιπλώνεται μια κλασική περίπτωση οικογενειακής ιστορίας, που χωρίστηκε λόγω του εμφυλίου.

Από την άλλη υπάρχει η σύγχρονη Ελλάδα, τα λεγόμενα Δεκεμβριανά του 2008, καθώς η Μοντ έχει μία κόρη, τη μικρή Αντιγόνη, που τη φωνάζει Τιγκ, η οποία είναι 14ρων χρονών. Επίσης, υπάρχει και ο Ορέστης αναρχικός φοιτητής 25 χρονών, γιος του Νικήτα από τον προηγούμενο γάμο του.

Οπότε, αυτά τα δύο παιδιά, μπλέκονται μέσα στα Δεκεμβριανά του 2008, και έτσι περιγράφεται κατά μία έννοια το παρόν, με κεντρικό άξονα μία οικογένεια που βρίσκεται νέα γενιά, αλλά και η μεσαία γενιά του Νικήτα, η γενιά του Πολυτεχνείου, όπως και η παλιά γενιά του εμφυλίου με την Αντιγόνη, αλλά και η πιο παλιά γενιά, που είναι οι γονείς της Αντιγόνης από την Σμύρνη οι οποίοι, φυσικά, έχουν ζήσει τα γεγονότα της Μικρασιατικής καταστροφής.

Μέσα από αυτές τις τέσσερις γενιές προσπαθώ να δείξω πώς σκέφτεται και πώς μπλέκεται η μία γενιά με την άλλη, ποια κοινά σημεία υπάρχουν ή όχι. Από την άλλη πλευρά υπάρχει και η Αγγλίδα η οποία ναι, μεν, καταλαβαίνει, αλλά από την άλλη, δεν μπορεί να καταλάβει, θέλει να ανακαλύψει αλλά δεν ξέρει τι έχει γίνει… Οπότε, προσπαθώ μέσα από όλα αυτά, να πω ότι πολλές φορές υπάρχει τελικά και το μυστήριο, δηλαδή, δεν ξέρουμε πολλές φορές όλες τις λεπτομέρειες, τι ακριβώς έχει γίνει και στο βιβλίο, όντως, υπάρχει ένα μεγάλο μυστικό, το οποίο αποκαλύπτεται προς το τέλος: Η εξήγηση, δηλαδή, που ψάχνει η Μοντ να βρει, ώστε να καταλάβει γιατί ο Νικήτας ήταν σε πολύ κακή κατάσταση πριν σκοτωθεί στο τροχαίο…

Πιστεύω ότι για τους έλληνες, η ιστορία αυτή θα μπορούσε να ταυτιστεί με πολλές οικογένειες, αφού η αφήγηση μέσα από αυτήν την οικογένεια περιγράφει τα σημαντικότερα γεγονότα του 20ου αιώνα για την Ελλάδα, ενώ βασίζεται κυρίως στις ανθρώπινες σχέσεις και στις δυσκολίες που είχαν αυτές οι σχέσεις.

Από τη μία ήθελα να κοιτάξω τον πόνο και τις πληγές που έχουν μείνει από το παρελθόν στην Ελλάδα, αλλά από την άλλη να κοιτάξω εξίσου και το παρόν και το μέλλον, με τη νέα γενιά πρωταγωνίστρια, που από μία άποψη δεν καταλαβαίνει τόσο καλά όλα αυτά που έχουν γίνει στο παρελθόν. Έτσι, η μικρή Ντιγκ τελειώνει με τη φωνή της το βιβλίο…

Πρόσφατα έγινε κάτι πολύ ωραίο και μεγάλη τιμή για μένα στην Αγγλία, πήραν το βιβλίο σε μία πολύ γνωστή εκπομπή του BBC που λέγεται Book at Bedtime και διάβασαν, δύο πολύ καλές ηθοποιοί, που υποδυόταν η μία την Μοντ και η άλλη την Αντιγόνη, κάποια επιλεγμένα αποσπάσματα της ιστορίας, επί δύο συνεχείς εβδομάδες.-»

Το σπίτι στην οδό Παραδείσου, μυθιστόρημα της Σόφκα Ζινοβιέφ, εκδόσεις Ψυχογιός
Μια επική ιστορία για την αγάπη και την απώλεια, που οδηγεί τον αναγνώστη απ’ τους αιματοβαμμένους δρόμους της Αθήνας της Κατοχής στις σπηλιές των ανταρτών στον Εμφύλιο, και απ’ την σκοτεινή Επταετία στο σήμερα.

Λεωνίδας Κύρκος

«Φεύγω.

Ζήσαμε – η γενιά μου – μια συναρπαστική περιπέτεια, γνώρισα από κοντά τη φτώχεια, τους κατατρεγμούς, τη φρίκη.

Αλλά σε διαλείμματα και τη χαρά.

Και έβαλα το λιθαράκι μου στον αγώνα για το φως, το δίκαιο και την ανθρωπιά.

Ενιωσα συντετριμμένος όταν έσβησε το κόκκινο αστέρι στην κορυφή του Κρεμλίνου βουτηγμένο στη βία, το ψέμα και την ντροπή.

Άλλα πίστεψαν οι άνθρωποι, άλλα λάλησαν οι προφήτες.

Όπως άλλος ήταν ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε και γι’ αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος.

Φεύγω, σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους της κάθε φορά αντίπερα όχθης, και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας».

Λεωνίδας Κύρκος

2006

Ο Τοίχος: Ο υπαρξισμός του Σαρτρ… γίνεται αφήγηση

 

Γραμμένα στον μεσοπόλεμο, τα διηγήματα του παρόντος τόμου ανακινούν τον προβληματισμό της εποχής για τη θέση του ατόμου μέσα στην κοινωνία, εστιάζουν στον πολιτικό στοχασμό με τον οποίο ο Σαρτρ έβλεπε τον κόσμο, ανατέμνουν την πραγματικότητα με το υπαρξιστικό βλέμμα του υποψιασμένου διανοούμενου.

Όλο το έργο του Γάλλου συγγραφέα βαπτίζεται στην αριστερή σκέψη και απαυγάζει τη στρατευμένη του ματιά που μιλά για τον άνθρωπο σε μια κοινωνία κάφρων και εστιάζει στην έννοια της ελευθερίας και της ανθρώπινης ανεξαρτησίας. Το 1964 αρνείται το βραβείο Νόμπελ, ενώ δεν σταματά να εργάζεται πνευματικά και πολιτικά συμμετέχοντας ενεργά στα γεγονότα που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το φιλοσοφικό και λογοτεχνικό του credo κινείται γύρω από την έννοια της ελευθερίας, στηριγμένη στην ανυπαρξία του Θεού και γι’ αυτό κανένας άνθρωπος δεν έχει ουσία πριν από τη γέννησή του, πριν από την ύπαρξή του: η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Η λογοτεχνία αναλαμβάνει να πραγματευθεί θεμελιώδεις εμπειρίες, οι οποίες μπορούν να δώσουν τροφή στη σκέψη. Τα έργα του Σαρτρ αποτελούν ευρέα σύμβολα των φιλοσοφικών του αντιλήψεων, μια προσπάθεια αφηγηματοποίησης των ιδεών του.

Τα διηγήματα

Το πρώτο ομώνυμο διήγημα αναφέρεται στη νύχτα τριών κρατούμενων στον ισπανικό εμφύλιο, όπου η ψυχολογία του μελλοθάνατου απαξιώνει τον θάνατο αλλά και τη ζωή, την αγάπη και την ευαισθησία, ενώ στο τέλος η συμπτωματική προδοσία αποδεικνύει το τυχάρπαστο της ζωής. Τελικά για ποιο λόγο πολεμά κανείς και για ποιο λόγο θυσιάζεται; Ο Σαρτρ απαντά “μόνο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια” κι αυτό ίσως είναι η ύψιστη μορφή ελευθερίας.

Το δωμάτιο” είναι ένα γαϊτανάκι αφηγήσεων, αρχής γενομένης με τη γηραιά αφηγήτρια που είναι καθηλωμένη στο δωμάτιό της, την οποία επισκέπτεται ο σύζυγός της για να της παραπονεθεί για την κόρη τους, έπειτα ο ίδιος ο σύζυγος που ανησυχεί για την κόρη του, επειδή έχει παντρευτεί έναν τρελό, και τέλος η ίδια η κόρη, η οποία ενσυνείδητα μένει στο πλευρό του τρελού άντρα της, ο οποίος μένει κλεισμένος στο σκοτεινό δωμάτιό του.

Ο “Ηρόστρατος” αναφέρεται διακειμενικά στον αρχαίο πυρπολητή του Μαυσωλείου της Εφέσου, ο οποίος έμεινε γνωστός διά μέσου της ιστορίας, ενώ ο αρχιτέκτονας που κατασκεύασε το εν λόγω κτήριο ξεχάστηκε. «Ηροστράτειο δόξα» επιχείρησε λοιπόν να αποκτήσει και ο “ήρωας” του διηγήματος, ο οποίος, κινούμενος από ένα μηδενιστικό μίσος, αποπειράται να σκοτώσει έξι ανθρώπους με μισή ντουζίνα σφαίρες. Παρακολουθούμε όλη τη μισανθρωπία, εν μέρει δικαιολογημένη, από την υπαρξιστική ελευθερία που καταντά ώρες-ώρες ασυδοσία, ενώ στο τέλος ο δειλός πρωταγωνιστής, αντί να ρίξει την τελευταία σφαίρα στον εαυτό του, παραδίνεται.

Η “Οικειότητα” αναφέρεται σε ένα ζευγάρι, τη Λουλού και τον Ανρί, οι οποίοι ζουν… άγονα και η γυναίκα βρίσκεται στο όριο του χωρισμού. Από τη μία, λοιπόν, η φίλη της, Ριρέτ, επιμένει πως πρέπει να χωρίσει και να εγκαταλείψει τη συζυγική στέγη, πράγμα που γίνεται έστω και προσωρινά, και από την άλλη, ο Ανρί που εκλιπαρεί να παραμείνει. Η Λουλού αμφιταλαντεύεται και τελικά επιλέγει να παραμείνει. Το διήγημα βρίθει αναφορών στο σώμα, στις εκκρίσεις και στις ατέλειές του, στα απλά και στα αφανή, χωρίς όμως να περνά σε πορνογραφικές διεγερτικές περιγραφές. Η αρχή του μάλλον εδράζεται σε γαργαντούειες απηχήσεις, που αναδεικνύουν το σώμα ως φορέα σαπρότητας αλλά και ως ερωτικό αντικείμενο ταυτόχρονα.

Το τελευταίο διήγημα της συλλογής με τίτλο “Η παιδική ηλικία ενός αρχηγού” δείχνει λίγο με χιούμορ, λίγο με παιδική αφέλεια την πορεία ενός παιδιού, με όλες τις παρανοήσεις και τις διαστρεβλωμένες εκδοχές της πραγματικότητας σχετικά με το πώς έγινε ένας νέος Führer που προσομοίασε στον Χίτλερ, ισχυρό άνδρα της εποχής και φυσικά εν εξελίξει καταστροφέα της Ευρώπης. Θαυμαστή είναι η οπτική γωνία του παιδιού, μέσα από την οποία ο Σαρτρ παρουσιάζει τον κόσμο.

Ένας σκεπτόμενος άνδρας

Τα διηγήματα του Σαρτρ ξεχωρίζουν γιατί γράφονται με αγαστή συνεργασία απρόσκοπτης γλώσσας και φιλοσοφικής προπαιδείας, που δένουν σε ένα άρτιο σύνολο. Η ατομική ματιά ανοίγεται στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι και έτσι κάθε διήγημα είναι μια μικρογραφία του μεσοπολέμου και των ανησυχιών ενός σκεπτόμενου άνδρα που ζει στην καρδιά της Ευρώπης. Γι’ αυτούς τους λόγους, θα προτιμούσα η νέα έκδοση των εκδόσεων Πατάκη να περιελάμβανε μια κατατοπιστική εισαγωγή που ενημερώνει για την εποχή και τον συγγραφέα και να τοποθετεί τα διηγήματα μέσα στο υπόλοιπο έργο και στον στοχασμό του Σαρτρ. Πρέπει πλέον έργα όπως αυτό να παρουσιάζονται πιο ολοκληρωμένα και με συνοδευτικά κείμενα, τα οποία να βοηθούν τον αναγνώστη να τα οριοθετήσει.

Ο blogger Πατριάρχης Φώτιος

Ζαν-Πολ Σαρτρ, “Ο τοίχος”, μετ. Ε. Τσολακέλλη, εκδόσεις Πατάκη 2012

Ζαν Πωλ Σαρτρ

“Το κακό μυθιστόρημα είναι εκείνο που επιδιώκει να αρέσει κολακεύοντας τον αναγνώστη, ενώ το καλό είναι γεμάτο απαιτήσεις και δηλώνει την εμπιστοσύνη του σε αυτόν” Ζαν Πωλ Σαρτρ

—-

» Κι ωστόσο, δεν σεβόμουν τους συγγραφείς μου : για ποιό λόγο, παρακαλώ, να τους επαινέσω που είχαν γίνει μεγάλοι; Δεν έκαναν παρά το καθήκον τους». Ζαν Πωλ Σαρτρ, 21 Ιουνίου 1905 -15 Απριλίου 1980.

‘Οι Λέξεις’, 1964, ελληνική πρώτη έκδοη εκδόσεις Αρσενίδη, 1965, μετάφραση Κώστας Σταματίου.

Σταύρος Ξαρχάκος

Aριστούργημα:

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Πρώτη ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, «ΧΡΩΜΑΤΑ», 1968.

Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια
κι ορφανά πουλιά της ερημιάς
χίλια χέρια με μαχαίρια
την καρδιά ξεσκίζουν της καρδιάς.

Πόνε γίνε μαξιλάρι να κοιμηθώ
να ‘ρθει η νύχτα να με πάρει
και να μην ξημερωθώ.

Φωτιά θ’ ανάψω να σε κάψω ουρανέ
στάχτη να γίνεις μες στα στήθια μου καημέ
φλόγα και φωτιά σωρό να κάψω τα φιλιά
να φουντώσει τ’ όνομά σου και να καεί
κάθε αχνάρι απ’ τη σκιά σου και να μην ξαναβρεθεί.

Αναζωπυρώνεται η αρχέγονη διαμάχη Αριστεράς – Δεξιάς. Του Ν. Αραπάκη

07:05, 19 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94831

Όλα δείχνουν ότι αναζωπυρώνεται η αρχέγονη διαμάχη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, όχι όμως με τους όρους, την ορολογία και τον τρόπο που την γνωρίσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, αλλά με έναν τρόπο πιο –ας μου επιτραπεί η έκφραση– σκληρό, που παραπέμπει, κατά κάποιο τρόπο, στην Ελλάδα της Κατοχής και του εμφυλίου.


Τις τελευταίες ημέρες αναπτύσσεται μια συζήτηση
περί της κοινής καθόδου στις επερχόμενες εκλογές των – λεγόμενων και, κυρίως, αυτοπροσδιοριζόμενων – φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Να συνενωθούν δηλαδή όλοι όσοι προκρίνουν ως μονόδρομο την παραμονή μας στο ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση, να κατεβάσουν ένα κοινό ψηφοδέλτιο και να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος στην αριστερή πρόταση εξουσίας, που οραματίζεται ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με αυτούς που διακινούν αυτή την πρόταση, τα κόμματα που είναι εξ ορισμού φιλοευρωπαϊκά και θα μπορούσαν να συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια είναι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, καθώς και τα διάφορα μικρά φιλελεύθερα κόμματα τα οποία δεν κατάφεραν να μπουν στη βουλή αλλά, αθροιζόμενα, έχουν ένα ποσοστό όχι ευκαταφρόνητο (κυκλοφορούν και κάποιες εκδοχές λίγο διαφορετικές που είτε προσθέτουν είτε αφαιρούν κάποια κόμματα, αλλά, ως προς την ουσία του εγχειρήματος, δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι).

Μολονότι οι πιθανότητες να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο σενάριο είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες, νομίζω ότι αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του. Γιατί; Διότι δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία μας, και οι οποίες είναι εξαιρετικά δυναμικές, πρωτόγνωρες για τη σύγχρονη Ελλάδα, αλλά πάνω απ’ όλα δείχνουν ότι αναζωπυρώνεται η αρχέγονη διαμάχη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, όχι όμως με τους όρους, την ορολογία και τον τρόπο που την γνωρίσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, αλλά με έναν τρόπο πιο –ας μου επιτραπεί η έκφραση– σκληρό, που παραπέμπει, κατά κάποιο τρόπο, στην Ελλάδα της Κατοχής και του εμφυλίου.

Η διακυβέρνηση της αριστεράς, που για πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά ένα ενδεχόμενο που συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες πραγματοποίησης, θορύβησε πολλούς. Ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα κόμμα που ομνύει στη δικτατορία του προλεταριάτου, όπως το ΚΚΕ, αλλά ένα κόμμα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, έκανε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, που όλα τα προηγούμενα χρόνια το είχε ταυτίσει με τους –σύμφωνα με τη Μανδραβέλεια διάλεκτο– μπαχαλάκηδες, να ανατριχιάσει.

Κυρίως όμως, αυτή που ανατρίχιασε ήταν η αστική τάξη της χώρας.  Βιομήχανοι, επιχειρηματίες, εφοπλιστές και, πάνω απ’ όλα, οι βαρόνοι των μέσων ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σε έναν ανελέητο πόλεμο αποδόμησης της εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ (την πρόταση του προέδρου του ΣΕΒ για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, την θεωρώ ένα επιτυχημένο αστείο). Για πολλούς και διάφορους λόγους.

Σίγουρα κάποιοι από αυτούς που αντιδρούν το κάνουν όχι μόνο γιατί είχαν μάθει να παρασιτούν εις βάρος του δημοσίου και τώρα βλέπουν τις διόδους προς τα κρατικά ταμεία να κλείνουν αλλά και γιατί είχαν μάθει να συγ-κυβερνούν, να έχουν λόγο σε κάθε απόφαση, μικρή ή μεγάλη, που αφορά στον τόπο, κι είναι αυτονόητο ότι σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της αριστεράς αυτό το «προνόμιο» θα αποτελέσει παρελθόν. Βέβαια, δεν πρέπει και δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε όλους δόλο. Υπάρχει και ένα κομμάτι της αστικής τάξης το οποίο αντιδρά διότι διαφωνεί ιδεολογικά με μια κυβέρνηση της αριστεράς και θεωρεί –μάλλον όχι άδικα – ότι θα είναι βλαπτική για τα συμφέροντά της.

Όποιος έχει μελετήσει, έστω στοιχειωδώς, την περίοδο της δεκαετίας του ’40, θα γνωρίζει ότι με τον ίδιο πάνω-κάτω τρόπο αντέδρασε και η αστική τάξη της εποχής στην εμφάνιση του ΕΑΜ. Λοιδορία, απαξίωση, καταστροφολογία για τις συνέπειες της άφρονος στάσης του, που θα οδηγήσει το λαό σε μεγάλες περιπέτειες κλπ, κλπ, κλπ. Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε.

Οι λογικές των αστικών τάξεων είναι διαχρονικές, διαφοροποιούνται ελάχιστα από τις συνθήκες ή τις εποχές και, πάνω απ’ όλα, έχουν ως άξονα την επιβίωση της ίδιας της τάξης τους και όχι του λαού. Δεν είναι, όμως, μόνο οι λογικές και τακτικές των αστικών τάξεων που δεν διαφοροποιούνται.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους δοκιμαζόμενους λαούς οι οποίοι, κάθε φορά που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης, αφήνουν στην άκρη τις μειλίχιες συμπεριφορές, σταματούν να είναι πειθήνιοι και ριζοσπαστικοποιούνται, αδιαφορώντας για τις νουθεσίες, τις προτροπές ή τους εκφοβισμούς που αφειδώς σκορπούν οι εκάστοτε ελίτ –βλέπετε, η ανάγκη για φυσική επιβίωση υπερτερεί οποιουδήποτε άλλου επιχειρήματος.

Είναι γεγονός ότι η δεκαετία του ’40 με το σήμερα έχει ελάχιστες ομοιότητες. Όμως, σιγά σιγά αναδύονται στην επιφάνεια κάποια κοινά χαρακτηριστικά τα οποία δύνανται να συνδέσουν τις δυο –φαινομενικά εντελώς αταίριαστες– εποχές. Καταρχήν, όπως και τότε έτσι και τώρα, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού είτε έχουν εξαθλιωθεί είτε οδηγούνται προς την εξαθλίωση.

Κατά δεύτερον, όπως κατά τη διάρκεια της Κατοχής εμφανίστηκε από το πουθενά το ΕΑΜ για να δώσει δύναμη και ελπίδα στον δοκιμαζόμενο πληθυσμό, έτσι και σήμερα, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να μην είναι αυθεντικό προϊόν της κρίσης, όπως ήταν το ΕΑΜ, μιας και σαν κόμμα υπάρχει αρκετά χρόνια, όμως το απότομο μεγάλωμά του και η μετάλλαξή του από ένα κόμμα που παλεύει μονίμως για την επιβίωσή του σε κόμμα εξουσίας, είναι κάτι που, αδιαμφισβήτητα, οφείλεται στις ειδικές συνθήκες που βιώνουμε σήμερα.

Ξέρω ότι κάποιοι, και μόνο στην ιδέα ότι προσπαθώ να παραλληλίσω το ΕΑΜ και τον ΣΥΡΙΖΑ, θα με χαρακτηρίσουν ιερόσυλο. Όμως, αν αφήσουμε έξω το συναίσθημα και προσεγγίσουμε το ζήτημα με την ψυχρή λογική,  θα διαπιστώσουμε ότι οι ομοιότητες είναι αρκετές. Ακόμη κι αν η δυναμική του ΕΑΜ με του ΣΥΡΙΖΑ δεν δύνανται να συγκριθούν, οι δυο αυτοί σχηματισμοί παρουσιάζουν αρκετά ακόμη κοινά χαρακτηριστικά. Παραδείγματος χάρη, όπως το ΕΑΜ δεν είχε στελεχωθεί από ανθρώπους αποκλειστικά αριστερών πεποιθήσεων, το αυτό συμβαίνει σήμερα και με τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Και βάσει των όσων διάβασα αλλά και από προσωπική εμπειρία, γνωρίζω ότι πολλοί άνθρωπου που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το έκαναν όχι γιατί έλκονται από τη γενικότερη ιδεολογία του αλλά ως λύση ανάγκης. Κι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τόσο το ΕΑΜ όσο και ο ΕΛΑΣ, παρότι ήταν δημιουργήματα του ΚΚΕ, ενσωμάτωσαν στις τάξεις τους πλήθος ανθρώπων από όλες τις παρατάξεις. Είτε μας αρέσει είτε όχι, όταν κάποιος κινδυνεύει να πνιγεί ψάχνει για μια οποιαδήποτε σανίδα σωτηρίας και όχι για μια σανίδα που θα είναι πιο κοντά στα –ιδεολογικά– γούστα του.

Θα μπορούσα να καταθέσω αρκετές ακόμη ομοιότητες του τότε με το σήμερα αλλά, μιας και δεν νομίζω ότι θα προσθέσει κάτι εξαιρετικό στην όλη κουβέντα, δεν θα το κάνω. Θα σταθώ όμως σε μια ομοιότητα, που αποτέλεσε την αφορμή γι’ αυτό το άρθρο: Τον διχασμό της κοινωνίας σε δυο στρατόπεδα. Αυτό, νομίζω, είναι που χαρακτήριζε όλη την δεκαετία του ’40, αλλά χαρακτηρίζει, εξίσου, και την εποχή που διανύουμε σήμερα. Πλέον οδηγούμαστε, με μαθηματική ακρίβεια, σε μια σύγκρουση μανιχαϊστικής λογικής.  Περιθώρια για άλλες δυνάμεις πέραν των δυο, δεν υπάρχουν.

Όσοι στέκονται στο μέσο είτε θα συνθλιβούν είτε θα αναγκαστούν να προσχωρήσουν σε κάποιο από τα δυο στρατόπεδα. Το αρχέγονο δίπολο δεξιά-αριστερά, που για πολλά χρόνια βρισκόταν σε χειμερία νάρκη, δείχνει να ξυπνάει, βρυχώμενο.

Από τη μια πλευρά στέκεται η δεξιά, που τώρα είναι πιο εκσυγχρονισμένη και περισσότερο διευρυμένη ιδεολογικά, δεν ομνύει (αποκλειστικά) στην πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια αλλά, κυρίως, στην οικονομία της αγοράς, ενώ έχει καταφέρει να ενσωματώσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχοντας ως πρόταγμα την φιλοευρωπαϊκή της διάσταση.  Από την άλλη πλευρά, η αριστερά, που και αυτή έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με αυτήν της δεκαετίας του ‘40, αφού δεν ομνύει πια στη δικτατορία του προλεταριάτου αλλά προτείνει/προκρίνει ένα μικτό σύστημα οικονομίας, εξακολουθεί να πορεύεται με κύριο άξονα την προστασία των φτωχών και των κατατρεγμένων.

Μόνο που τούτη τη φορά τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει είναι περισσότερα και πιο σύνθετα. Το κυριότερο από αυτά είναι ότι δεν έχει πλέον το ηθικό/ιδεολογικό πλεονέκτημα που είχε η αριστερά της Κατοχής και του εμφυλίου. Όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΚΚΕ και δεν είναι υποχρεωμένος να απολογείται για την αποτυχία του σοσιαλιστικού πειράματος, στη συνείδηση ενός μεγάλου μέρους του κόσμου αυτή η αποτυχία τον βαραίνει. Μόνο τυχαίο δεν είναι άλλωστε ότι οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν ότι θα μας μετατρέψει σε Βόρεια Κορέα ή Κούβα.

Από τώρα και μέχρι τις εκλογές η σύγκρουση θα κλιμακώνεται ραγδαία. Η παράταξη της δεξιάς θα ενισχύεται καθημερινά και από τους συμμάχους της στο εξωτερικό. Η κινδυνολογία, που μέχρι τώρα αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα όπλα της, θα ενταθεί και θα ενισχυθεί και με περιποιημένες εισαγόμενες δόσεις. Όχι τυχαία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμη κι αν ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού έχει οδηγηθεί ήδη στο περιθώριο και ως εκ τούτου έχει παγιώσει τις πολιτικές/κομματικές του επιλογές, ένα ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι το οποίο καταφέρνει, έστω με δυσκολία, να επιβιώνει, είναι αυτό που τελικά θα κρίνει τις εκλογές. Εάν η κινδυνολογία και η λογική του «υπάρχουν και χειρότερα» το επηρεάσει ή όχι, και σε ποιο βαθμό, θα φανεί στις κάλπες.

Η αριστερά, εάν θέλει να έχει πιθανότητες επιτυχίας, οφείλει, κατά την εκτίμησή μου, να κάνει δυο πράγματα, πρώτον, να πορευτεί με ρεαλισμό και να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ του εφικτού και του οράματος. Όσο κι αν η σύγκρουση είναι κάποιες φορές αναπόφευκτη και χρήσιμη, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Κι όποιος διαφωνεί, ας θυμηθεί που οδηγήθηκε το αριστερό κίνημα της μετακατοχικής Ελλάδας.

Δεν θέλω να κάνω μαθήματα ιστορίας, αλλά δεν έχω βρει κανέναν άνθρωπο που να γνωρίζει στοιχειωδώς τα της συγκεκριμένης εποχής και να μην αναγνωρίζει ότι η αποχή της αριστεράς από τις εκλογές του ’46 υπήρξε η απαρχή της καταστροφής της.  Δεύτερον, εάν η αριστερά θέλει να μετουσιώσει την ψήφο διαμαρτυρίας που εισέπραξε στις προηγούμενες εκλογές σε ψήφο εμπιστοσύνης, πρέπει να μεταμορφωθεί, το συντομότερο δυνατόν, σε κόμμα εξουσίας.

Η πολυγλωσσία των συνιστωσών πρέπει να εκλείψει και να αντικατασταθεί από ένα λόγο που θα έχει ως άξονά του τον κυβερνητικό ρεαλισμό. Εάν βγαίνει ο κάθε ένας και λέει το μακρύ του και το κοντό του, προκοπή δεν πρόκειται να γίνει. Διότι καλά και άγια τα ουμανιστικά τσιτάτα και τα ηρωικά κελεύσματα περί αντίστασης των λαών και μπλα, μπλα, μπλα, αλλά αυτός που αγωνιά για το μισθό του και τη σύνταξή του, δεν νομίζω να πειστεί από τέτοιου είδους επιχειρήματα.

Δεν ξέρω ποιος θα βγει νικητής από αυτή τη μάχη. Αυτό που ξέρω είναι ότι η μάχη και προμηνύεται και θα είναι σκληρή. Εύχομαι και ελπίζω αυτή τη φορά να αντιστραφούν οι όροι και η αριστερά να μετακομίσει στο στρατόπεδο των νικητών. Κι αυτό δεν το εύχομαι στη λογική «να νικήσει η ομάδα μου». Το εύχομαι διότι πιστεύω ακράδαντα πως μια νίκη της αριστεράς θα σηματοδοτήσει εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο άρθρο μου που είχε δημοσιευτεί πάλι στο tvxs, «ο καπιταλισμός-καζίνο πνέει τα λοίσθια». Αυτό που χρειάζεται για να μας αποχαιρετήσει μια και καλή, είναι μια γερή κατραπακιά. Ας ελπίσουμε ότι αυτή την κατραπακιά θα του τη δώσει η αριστερά. Η ελληνική αριστερά.
Νίκος Αραπάκης

Υ.Γ.
Ένα φίλος δημοσιογράφος, ο Αλβανικής καταγωγής Νίκο Άγκο, ο οποίος ζει και εργάζεται στη χώρα μας για περισσότερα από 20 χρόνια, ειδοποιήθηκε από τις αρχές ότι πρέπει εντός ολίγων ημερών να εγκαταλείψει τη χώρα διότι, κατά τα έτη 2007 -2008, δεν συμπλήρωσε τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων. Σημειωτέον ότι ο Νίκο τον τελευταίο καιρό έχει δεχθεί, λόγω της αρθογραφίας του, πλήθος απειλών από μέλη της χρυσής αυγής. Όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του και τις δυνατότητές του, πρέπει να παλέψουμε ώστε να αποτρέψουμε αυτή την αθλιότητα.


O συγγραφέας Νίκος Αραπάκης συμμετέχει στην ακτιβιστική Έρευνα για την Κρίση της Κρυσταλίας Πατούλη, που δημοσιεύεται στο tvxs. Για όσους επιθυμούν να εκφράσουν τις απόψεις τους, τις σκέψεις ή και τις θέσεις τους, τους σχετικά με την κρίση της χώρας μας, ή και να προσθέσουν κάτι στις ήδη δημοσιευμένες απαντήσεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται εν όψη και των επερχόμενων εκλογών στις 17 Ιουνίου 2012, μπορούν να επικοινωνήσουν: cpatouli@yahoo.gr

Επικαιρότης ώρα μηδέν. Του Παναγιώτη Αρβανίτη

08:05, 19 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94845

Για μια στιγμή σώπασε το δωμάτιο
Κόπηκε το ρεύμα
Σβήσαν οι τηλεοράσεις
Τα ραδιόφωνα ξέμειναν από μπαταρία
Ο αέρας πήρε μακριά τις εφημερίδες
Και οι υπολογιστές δε χωρούσαν πια την απελπισία μας
Μείναμε μονάχοι δίχως δημοσιογράφους
Ηταν εκείνη τη στιγμή την ελάχιστη
Που ήθελα ν’ ακούσω την καρδιά μου
Χωρίς δικηγόρο ή ψυχολόγο
Ηταν η στιγμή που είχα παραιτηθεί απ’ τα κόσμια
Ισως κι απ’ τα εγκόσμια
Και μια σκέψη τινάχτηκε μες στο μυαλό μου
Κι είπα

Την ώρα που θα πάψει να μιλά η επικαιρότης
Θα ξαναγεννηθεί η ιστορία
Ματαιότης και λιτότης
Μα πάνω απ’ όλα ηλιθιότης

Ποίημα του Παναγιώτη Αρβανίτη, από τη συλλογή Μια στάλα κατράμι σ’ ένα βαρέλι μέλι, Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2009

Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Toυ Jose Manuel Lamarque

Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections! _ Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση! _ Without government, Greece returns to elections !

19:05, 17 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94700

Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Οπότε, ποιός φταίει; Είναι ευθύνη μόνο των Ελλήνων ψηφοφόρων ή μήπως -αν το αναλύσουμε περισσότερο- είναι μια συλλογική ευθύνη των ευρωπαίων; Το δεύτερο ερώτημα κατά τη γνώμη μου είναι το πιο σωστό.

Πράγματι, ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης είναι ένα νομοθετικό και πολιτικό ζήτημα, το οποίο συμπεριλαμβάνει ένα ή περισσότερα πολιτικά κόμματα.

Μέχρι στιγμής κανένα κόμμα δεν συμφώνησε στο σχηματισμό μιας κυβέρνησης για την Ελλάδα.

Το έργο θα ήταν τεράστιο, το ρίσκο μεγάλο και ο κίνδυνος της αποτυχίας συνεχής.

Εξάλλου ο σχηματισμός κυβέρνησης θα πρέπει να καταφέρει να δώσει τις μεγαλύτερες και τις πιο τρελές ελπίδες σε έναν πληγωμένο λαό που έχει μαρτυρήσει.
Πληγές που είναι πολύ βαθιές και επώδυνες για τον ελληνικό λαό.

Ποιός θα ήταν τόσο τρελός ούτως ώστε να αναλάβει τέτοιο ρίσκο;

Ο Σχηματισμός μιας κυβέρνησης καθοδηγεί ένα λαό, ένα έθνος.

‘Ομως, η Ελλάδα, εξακολουθεί να είναι ένα έθνος που πάντα χτυπιέται και διασύρεται από τους ευρωπαίους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν κακά αδέρφια που σκέφτονται μόνο να εξοντώσουν και να καταστρέψουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό κάτω από το βάρος της ανέχειας.

Λόγω της δικτατορίας της χρηματοδότησης η μιζέρια έχει γίνει επιδημία στην Ελλάδα. Οπότε ας μην μένουμε έκπληκτοι με το γεγονός ότι κανένας Έλληνας πολιτικός δεν μπόρεσε να σχηματίσει μια κυβέρνηση κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Οι Έλληνες επιστρέφουν σε εκλογές τον Ιούνιο και γι’ αυτό φέρουν ευθύνη οι ευρωπαίοι εταίροι.

Αν  το Βερολίνο, το Άμστερνταμ και το Ελσίνκι είχανε την ευπρέπεια, την εξυπνάδα (;) όσο και την ανθρωπιά, να καταλάβουν την ελληνική πραγματικότητα, τότε δεν θα το είχαν φτάσει στα άκρα… όμως τώρα είναι πολύ αργά.

Πολύ αργά γι’ αυτούς, διότι φόρεσαν τον μανδύα της αλαζονείας αλλά και της ανθρώπινης δυστυχίας.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες θα θυμούνται ποιοί ήθελαν την εξαφάνισή τους, και ποιοί, αντίθετα, τους άπλωσαν το χέρι.

Σε μια περίοδο που ο πρόεδρος Francois Holland έχει επενδύσει στη γαλλική δημοκρατία, μαθαίνουμε αυτά τα θλιβερά νέα και συμπάσχουμε κάθε φορά που ο Ελλάδα προκαλείται.

Απόψε ο Γάλλος Πρόεδρος θα συναντήσει την Γερμανίδα Καγκελάριο και η συνάντηση αυτή θα είναι ιστορική. Μετά από τη εκλογική ήττα της Καγκελαρίου την περασμένη Κυριακή, η συνέντευξη αναμένεται με πολλά ερωτηματικά, ανακαλύπτοντας ότι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας δεν έχει καμία ομοιότητα με τον προκάτοχό του.

Το πρωί ο Jean-Claude Juncker πρόεδρος της Εurogroup κατέκρινε ως προπαγανδιστές όλους όσους αυξάνουν την πιθανότητα της Εξόδου της Αθήνας από τη ζώνη του Ευρώ.

Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, ότι τίποτα δεν είναι σταθερό, και αυτοί οι οποίοι τη μια μέρα διδάσκουν την άλλη βρίσκουν τον εαυτό τους σε μια καταστροφική κατάσταση, έχοντας χάσει πολύ νωρίς την αίσθηση της οικογένειας και της αλληλεγγύης, που είναι μεσογειακή παράδοση.

Με έναν τρόπο προσβλητικό και με σκοπό να φέρουμε τον ουμανισμό μας σε μια κοινή βάση αλληλεγγύης.

Σταθείτε ενωμένοι στους Έλληνες πολίτες, με αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και στη δική μας χώρα όπου ζούμε, δουλεύουμε, ζωγραφίζουμε, σχεδιάζουμε με σύμβολα που οι Έλληνες γνωρίζουν αρχίζοντας από τη σημαία τους.

Ένα οπτικό μήνυμα που λέει στον καθένα «Δεν είσαι μόνος, σε σκεφτόμαστε!»

Στην ομιλία του στο Hotel de ville στο Παρίσι στις 16.25 ο Francois Holland είχε πεί: «Η Γαλλία πάντα αρνείται το αναπόφευκτο, οπότε ας αρνηθούμε τη μοίρα της Ελλάδας ως «Θανατηφόρα». Δεν είναι ελληνική. Όχι πια»
Jose Manuel Lamarque
http://helpthegreekpeople.blogspot.com/
——————–
Δημοσιευμένο το άρθρο στην αγγλική και στη γαλλική γλώσσα: εδώ

(απόδοση στην ελληνική γλώσσα: Πόπη Κυριαζή)

——————–

Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections ! Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση

Alors, à qui la faute ?… Est-ce de la responsabilité des élus grecs seulement, ou, si nous poussons le raisonnement, est-ce une responsabilité collective européenne ?
La seconde interrogation est pour moi la plus juste.
En effet, former un gouvernement est une question législative et politique qui va engager une ou plusieurs formations politiques. Ce soir, aucune formation n’accepte de former un gouvernement en Grèce. La tache est immense, les risques abyssaux, et le risque d’échec est quotidien. Qui plus est, former un gouvernement ce soir, c’est être en mesure de donner la plus grande et la plus folle des espérances à un peuple martyrisé et meurtri. Les blessures du peuple grec sont profondes et plus que douloureuses. Qui donc serait assez fou pour prendre un tel risque ? Former un gouvernement, c’est dirigé un peuple, une nation. Mais cette nation là, la Grèce, cette nation est toujours et encore montrée du doigt et vilipendée par des européens, donc des frères, qui se comportent en faux frères et ne pensent qu’à tuer la Grèce et anéantir le peuple grec sous le poids de l’indigence. Car sous la dictature de la finance, l’épidémie qui touche la Grèce est la misère. Aussi, ne soyons pas étonnés qu’aucune formation politique grecque ne veuille, ou ne puisse former un gouvernement. Pas dans ces conditions.
Que les grecs retournent aux élections au mois de juin, il en va bien de la responsabilité collective européenne. Si Berlin, Amsterdam, et Helsinki avaient eu la décence ; l’intelligence (?), l’humanité ;  de comprendre la réalité grecque, alors, Berlin, Amsterdam et Helsinki ne seraient pas allées si loin, trop loin, mais il est trop tard. Trop tard pour eux, car ils ont endossé le manteau de la prétention,  de la misère humaine. La Grèce et les grecs sauront se souvenir qui a voulu leur disparition, et qui leur a tendu la main.
A l’heure où François Hollande est investi Président la République française, nous apprenons la triste nouvelle, et nous partageons avec la compassion qui nous anime, à chaque fois que la Grèce est évoquée. Ce soir, François Hollande rencontrera la chancelière allemande. La rencontre sera historique. Après la défaite électorale de la chancelière, dimanche dernier, cette entrevue pourrait bien étonner, en découvrant que le nouveau Président de la République ne ressemble en rien à son prédécesseur.
Ce matin, Jean-Claude Juncker, Président de l’Eurogroupe, a critiqué vertement hier au soir celles et ceux qui évoquent la possibilité qu’Athènes soit exclue de la zone Euro, propagandistes dévoyés. L’actualité nous montre que le monde peut changer, que rien n’est figé, et que les donneurs de leçons peuvent un jour, eux aussi, se retrouver dans une situation catastrophique, en ayant perdu trop tôt le sens de la famille et de la solidarité ; tradition méditerranéenne.
A la manière des indignés, au sens que nous portons à l’humanisme et à notre socle commun européen, la solidarité. Soyons solidaires du peuple grec, soyons solidaires de la Grèce et, chez nous, là où nous vivons ou travaillons, portons, accrochons, dessinons, peignons un symbole que les grecs sauront reconnaître, à commencer par leur drapeau. Un message visuel pour dire à toutes et tous, Vous n’êtes pas seuls, nous pensons à vous !
Dans son discours à l’Hôtel de Ville de Paris, à 16h25, François Hollande vient de dire : «  La France a toujours refusé la fatalité… » refusons donc la fatalité pour la Grèce, car « Fatal » n’est pas grec, non plus !
——————–
Without government, Greece returns to elections !

So whose fault is it? … Is it the responsibility of greek electors only, or, if we push the reasoning, is it a European collective responsibility?
The second question is for me the most just.Indeed, forming a government is a legislative issue and policy that will employ one or more political parties. Tonight, no training agrees to form a government in Greece. The task is immense, abysmal risks and the risk of failure is daily.  Moreover, form a government this evening is to be able to give the largest and wildest hopes of a people martyred and wounded. Injuries of the Greek people that are deeper and more painful. Who would be crazy enough to take such a risk? Form a government, is leading a people, a nation. But then this nation, Greece, this nation is still and always slammed and vilified by Europeans, so tto be brothers, who act like false brethren and think only to kill and destroy Greece and  the Greek people under the weight of indigence. Because under the dictatorship of finance, the epidemic in Greece is misery. So, let’s not being surprised that no political Greek wishes, or can form a government. Not under these conditions.

The Greeks return to elections in June, it goes to the European collective responsibility. If Berlin, Amsterdam, and Helsinki had the decency, intelligence (?), humanity to understand the Greek reality, then, Berlin, Amsterdam and Helsinki would not go that far, too far, but it is too late now. Too late for them because they took on the mantle of pretentiousness, of human misery. Greece and the Greek will remember who wanted their disappearance, and who reached out their hand to Greece.

At a time when President Francois Hollande is invested the French Republic President, we learn the sad news, and we share with the compassion that drives us, every time that Greece is evoked. Tonight, Francois Hollande will meet German Chancellor. The meeting will be historic. After the electoral defeat of the Chancellor, last Sunday, the interview may well wonder, discovering that the new President of the Republic bears no resemblance to its predecessor.

This morning, Jean-Claude Juncker, President of the Eurogroup, has slammed last night those who raise the possibility that Athens should be excluded from the Euro zone, errant propagandists. Reality proves that the world can change, that nothing is fixed, and those who give lessons one day, too, find themselves in a catastrophic situation tomorrow, having lost too soon the sense of family and solidarity ; Mediterranean tradition.

In the manner of outrage, in the sense that we bring to our humanism and common European pedestal, solidarity. Stand united to the greek people in solidarity to Greece and in our country where we live or work, wear, hang, draw, paint a symbol that the Greeks will recognize, starting with their flag. A visual message to tell everyone, You are not alone, we think of you !

In his speech at the Hotel de Ville in Paris, at 16:25, Francois Hollande has said: «France has always denied the inevitability …» therefore refuse the fate of Greece, as «Fatal» is not Greek, not more !

Πως μια εθνική τραγωδία γίνεται καρτούν. Της Ελένης Ζιώγα

21:05, 16 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94598

Ο παραστασιακός κανόνας στην τραγωδία είναι εντελώς διαφορετικός από τα άλλα ήδη θεάτρου: Η τραγωδία στο θέατρο αντιμετωπίζεται με υπαρξιακό δέος. Με βαθύ σέβας απέναντι στο δράμα που διαπραγματεύεται. Δηλαδή, με γνήσια ταπείνωση όλων των ηθοποιών μπροστά στο μεγάλο τραγικό γεγονός που καλούνται να αναβιώσουν επί σκηνής.

Με κατάδυση στα έγκατα της ψυχής τους, εκεί που φωλιάζει η αρχή της σπαρακτικής οδύσσειας του ανθρώπου.

Η θεατρική σύμβαση στο ανέβασμα μιας τραγωδίας, του Αισχύλου, του Σοφοκλή , του Ευριπίδη απαιτεί σοβαρότητα, προσήλωση, ιεροπρέπεια , θυσιαστικότητα.

Και κυρίως ΑΛΗΘΕΙΑ.

Αντίθετα απαγορεύονται τα θεατρινίστικα κόλπα,τα ευτελή μέσα, οι επιπόλαιες προσεγγίσεις, οι καρτουνίστικοι εντυπωσιασμοί, οι υπερθετικές κορώνες της εύκολης συγκίνησης, του μελό, της φανφάρας.

Επόμενο είναι, λοιπόν, βλέποντας κάποιος την συνθηματολογική εικόνα κι ακούγοντας την εύκολη ρητορική της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών μας στην περίοδο αυτή της συγκλονιστικότερης , πράγματι, εθνικής τραγωδίας που διέρχεται η Ελλάδα από τον καιρό του εμφυλίου και εντεύθεν, να τρομάζει.

Και είναι φυσικό. Αφού ως πρωταγωνιστές στην τελευταία και δραματικότερη σκηνή της σύγχρονης Τραγωδίας μας διαλέξαμε για ηθοποιούς τα ίδια, πασίγνωστα καρτούν, που επιστρατεύουν την ίδια, συνηθισμένη τους φτηνή υποκριτική : πονηρές στρατηγικές, ψυχολογικά παιχνίδια, ενδυματολογικά τρικ, γλυκερές κολακείες , ψεύτικες υποσχέσεις και ό,τι άλλο, επιφανειακό, ευτελές και γνώριμο από το πρόσφατο και εγκληματικά επιπόλαιο πολιτικό μας παρελθόν μόνο και μόνο για την υφαρπαγή της ψήφου.

Η επικοινωνιακή επιστήμη του «μάπετ σόου» εν πλήρη δόξη!

Εν τω μεταξύ η Ελλάδα χάνεται. Και εμείς πανικόβλητοι, σαν μυρμήγκια που εγκαταλείπουν την φωλιά τους στην καταιγίδα, ψάχνουμε να πιαστούμε από κανένα φυλλαράκι, κανέναν τυχαίο ξερόκλαδο που θα μας βγάλει δήθεν σε κάποια σωτήρια ξέρα.

Σε κάποια μάταια ελπίδα που θα ξεγελάσει τον πόνο μας και θα χαϊδέψει τ΄αυτιά μας. Και πιστεύουμε ότι αυτοί όλοι οι κάκιστοι ηθοποιοί έχουν το μέγεθος που απαιτεί η ΤΡΑΓΩΔΙΑ μας.

Και χειροκροτάμε, οι κακόμοιροι, το ίδιο μας το δράμα. Παθητικοί δέκτες του κακού βουλεβάρτου που παίζεται για άλλη μια φορά μπροστά μας, βαριεστημένοι θεατές στο ίδιο μας το μέλλον που δεν θέλουμε και δεν τολμάμε να διεκδικήσουμε με σοβαρότητα.

Κι επιμένουμε να θέλουμε να βλέπουμε την κάκιστη υποκριτική τους σαν θαύμα.

Και δεν έχουμε την επίγνωση ότι σ΄ αυτή την κάλπη που βρίσκεται μπροστά μας δεν ρίχνουμε ένα απλό εισιτήριο που εξαγοράζει την οργή μας , το γινάτι, ή ακόμα και την δίκαια απόγνωσή μας.

Σ΄αυτή την κάλπη που έρχεται ρίχνουμε την ίδια μας της ΖΩΗ και την ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ.

Την ίδια την ΕΛΛΑΔΑ. Και όσο κι αν αποζητάμε την ΚΑΘΑΡΣΗ για τα παθήματα της δικιάς μας τραγωδίας αυτή δεν πρόκειται ποτέ να έρθει αν δεν αλλάξουμε ηθοποιούς στο δράμα μας.

Ή αν, οι ηθοποιοί δεν μάθουν να βιώνουν τον ίδιο πόνο με μας. Για να μοιραστούν την ΑΛΗΘΕΙΑ μας…

Eλένη Ζιώγα
http://www.elenizioga.gr/ 


Η συγγραφέας – στιχουργός και ηθοποιός Eλένη Ζιώγα συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο του tvxs.gr για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα, μέσω της έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη με τίτλο: «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε, η οποία συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να εκφράσουν τις απόψεις τους, ή και να προσθέσουν κάτι στις ήδη δημοσιευμένες απαντήσεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Eπικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr.

Φ. Νίτσε: Οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού

Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.

Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή) ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.

Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τοσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος.
Κανένας απο τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το  κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς.

Όλα τα δηλητήρια του φθονου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες.

Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδον πάντα τόσο τα άρματα άσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Friedrich Nietzsche, Η γέννηση της τραγωδίας, 1872, κεφ. 15.
(Eκδόσεις: Πανοπτικόν – 2010, Βιβλιοπωλείον της Εστίας – 2009, Βάνιας – 2008, Κάκτος – 2006, Νησίδες – 2001, Γκοβόστης – 1983).

Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Νίτσε (1844-1900), η «Γέννηση της τραγωδίας», είναι και το γνωστότερο.
Μέσα από μια πρωτότυπη ανάλυση της αρχαίας τραγωδίας περιγράφει μια στάση ζωής χαρακτηριστική της νεωτερικότητας: το «τραγικό αίσθημα της ζωής», σύμφωνα με το οποίο μόνον η ζωή δίνει νόημα στον κόσμο, αλλά η ίδια η ζωή δεν έχει κανένα νόημα.
Κατά τον Νίτσε, αυτό το αίσθημα εκφράζεται κατ’ εξοχήν μέσα από τη μουσική. Γι’ αυτό τον λόγο, η «Γέννηση της τραγωδίας» επηρέασε καθοριστικά τις αισθητικές αντιλήψεις από την εποχή της μέχρι σήμερα. (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2009)


Ο Friedrich Nietzsche γεννήθηκε το 1844 στο Ρέκεν, κοντά στη Λειψία. Σε ηλικία πέντε ετών έχασε τον πατέρα του, προτεστάντη πάστορα. Έπειτα από λαμπρές σπουδές κλασικής φιλολογίας στη Βόννη και στη Λειψία, έγινε, σε ηλικία εικοσιπέντε ετών, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Εκείνη την εποχή γνώρισε το έργο του φιλόσοφου Σοπενάουερ και συνδέθηκε φιλικά με τον μουσικοσυνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Πολύ σύντομα ο Νίτσε θα χαράξει το δικό του δρόμο. Παραιτείται από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο, απομακρύνεται από τις θεωρίες του Σοπενάουερ και διακόπτει τη σχέση του με τον Βάγκνερ.
Ζώντας περιπλανώμενη ζωή, σε μικρές πανσιόν της Ελβετίας, της Ιταλίας και της νότιας Γαλλίας, αφοσιώνεται στην κριτική της μεταφυσικής, της ηθικής, της θρησκείας και των άλλων πλευρών του δυτικού πολιτισμού γράφοντας ασταμάτητα.
Έργα του η «Γέννηση της τραγωδίας» (1872), οι «Παράκαιροι στοχασμοί» (1873-1876), το «Ανθρώπινο, υπερβολικά ανθρώπινο» (1878-1879), η «Χαραυγή» (1881), η «Χαρούμενη γνώση» (1882), το «Πέρα από το καλό και το κακό» (1886), η «Γενεαλογία της ηθικής» (1887), το «Λυκόφως των ειδώλων» (1888), ο «Αντίχριστος» (1888), το «Ίδε ο άνθρωπος» (1888) και η ανολοκλήρωτη «Θέληση για δύναμη» (1883-1888). Ανάμεσά τους το κορυφαίο του, το «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» (1883-1885).
Ο Νίτσε πέθανε το 1900, σε ηλικία πενήντα έξι ετών, αφού πέρασε τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του έχοντας χαμένα τα λογικά του.

Γεφυρώνοντας τις γενιές. Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν

18:05, 16 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94547

Στις 25-27 Μαΐου θα διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ένα σημαντικό Διεθνές Συνέδριο Προφορικής Ιστορίας με τίτλο «Γεφυρώνοντας τις γενιές: Διεπιστημονικότητα και αφηγήσεις ζωής στον 21ο αιώνα. Προφορική Ιστορία και άλλες Βιο-ιστορίες». Πάνω από 100 άτομα, ερευνητές, εκπαιδευτικοί και μέλη τοπικών κοινοτήτων ζήτησαν να συμμετάσχουν στο συνέδριο αυτό με ανακοίνωση. Τι άραγε μπορεί να σημαίνει αυτή η μεγάλη ανταπόκριση σε εποχές κρίσης;» η Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, Κοινωνικός Ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, εξηγεί στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr.

Υπάρχουν διάφορες πτυχές της σημερινής συγκυρίας που μπορούν να εξηγήσουν αυτό το ενδιαφέρον.

Πρώτα από όλα είναι το θέμα της μνήμης. Η «έκρηξη μνήμης» που σημαδεύει την εποχή μας μπορεί να κρύβει ταυτόχρονα, όπως έλεγε ο Γάλλος ιστορικός Πιερ Νορά, ένα έλλειμμα ζωντανής μεταβίβασης της μνήμης από τη μια γενιά στην άλλη.

Η είσοδος στη Βουλή ενός κόμματος με ανοιχτά νεοναζιστικές αναφορές δείχνει ξεκάθαρα το βαρύ τίμημα της «αμνησίας» σε μια κοινωνία η οποία έχει υποφέρει όπως καμιά άλλη χώρα της Δυτικής Ευρώπης από τη θηριωδία των Ναζί και των ελλήνων συνεργατών τους.

Η καλλιέργεια της προφορικής μνήμης στο δημόσιο χώρο, αλλά και στην εκπαίδευση είναι ένα ισχυρό αντίδοτο στη λήθη. Στο συνέδριο εκπαιδευτικοί και των τριών βαθμίδων της εκπαίδευσης θα δώσουν πολύ ενδιαφέροντα παραδείγματα εφαρμογής της προφορικής ιστορίας προς την κατεύθυνση αυτή.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι η «νέα» προφορικότητα. Μέσα από τη δυσπιστία για τους πολιτικούς θεσμούς «λύθηκαν» οι γλώσσες των απλών πολιτών που ζητούν να ακουστεί η φωνή τους στις πλατείες, στις συνοικίες, αλλά και στο Διαδίκτυο. Η ζωντανή έκφραση των βιωματικών τους εμπειριών δεν αρθρώνει μόνο πολιτικό λόγο, αλλά ξαναχτίζει επίσης κοινότητες που είχαν χαθεί.

Το τρίτο στοιχείο είναι η ίδια η κρίση που περνάνε οι κοινωνίες μας. Εκεί που οι προσδοκίες μιας ολόκληρης γενιάς ανατρέπονται από τη μια στιγμή στην άλλη και οι ατομικές ζωές εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας σημαδεύονται από βαθιές ρήξεις στην καθημερινότητά τους, οι αφηγήσεις ζωής αναδεικνύονται ως προνομιακά εργαλεία για τη μελέτη αυτών των ραγδαίων κοινωνικών μεταβολών.

Αυτά τα πέντε σημεία (η μνήμη, η κοινότητα, η εκπαίδευση, η κρίση και οι νέες τεχνολογίες) είναι και οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους στήθηκε το συνέδριο.

Με αυτό τον τρόπο προσδοκά να ξαναπιάσει το νήμα της προφορικής ιστορίας της δεκαετίας του 1970, με κύριο γνώμονα τη σύνδεση της ιστορίας με την κοινωνική παρέμβαση, και ταυτόχρονα να το εμπλουτίσει με νέα θεωρητικά και μεθοδολογικά ερωτήματα και νέες προτάσεις αξιοποίησης των προφορικών μαρτυριών σε ψηφιακά περιβάλλοντα.

To συνέδριο θα τιμήσουν με την παρουσία τους εξέχουσες επιστημονικές προσωπικότητες που συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στην αναγνώριση των προφορικών μαρτυριών ως έγκυρου εργαλείου ιστορικής και κοινωνικής γνώσης.

Ανάμεσα τους, ο Αντώνης Λιάκος, καθηγητής ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος συνέβαλε σημαντικά στην αναγνώριση της προφορικής ιστορίας σε επιστημονικό και θεσμικό επίπεδο, ο Πωλ Τόμσον, ο «πατέρας» της προφορικής ιστορίας, γνωστός και στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό από το βιβλίο του «Φωνές από το Παρελθόν» (Πλέθρον 2002), ο Rob Perks, διευθυντής της τεράστιας συλλογής αφηγήσεων ζωής της Βρετανικής Βιβλιοθήκης (www.bl.uk/nls), o Toby Butler, ο οποίος κατέγραψε τις φωνές υποβαθμισμένων περιοχών του Ανατολικού Λονδίνου, τις οποίες μετέτρεψε στη συνέχεια σε «ηχητικούς περιπάτους» (soundwalks), η Joanna Bornat, η οποία εστίασε ιδίως στη θεραπευτική λειτουργία της αφήγησης σε ομάδες ηλικιωμένων, και η Lena Inowlocki, που χρησιμοποίησε την αφηγηματική συνέντευξη στο χώρο της κοινωνιολογίας της θρησκείας, της μετανάστευσης, αλλά και των «ακροδεξιών βιογραφιών».

Στις πρώτες δύο μέρες του συνεδρίου ιστορικοί, ανθρωπολόγοι, κοινωνιολόγοι, κοινωνικοί ψυχολόγοι, ψυχίατροι και εκπαιδευτικοί, που έχουν σαν κοινή αφετηρία τη χρήση προφορικών μαρτυριών, θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ένα ευρύ φάσμα θεματικών (η αξιοποίηση των προφορικών μαρτυριών σε μουσεία, στο σχολείο, σε ψηφιακά περιβάλλοντα και ως θεραπευτική μέθοδο, η βιωμένη εμπειρία και η κοινότητα, η προφορική μαρτυρία σε εποχές κρίσης – Μικρασιατική καταστροφή – εμφύλιος, προσφυγιά, μετανάστευση και η σημερινή οικονομική κρίση – μεθοδολογικά ζητήματα).

Την τρίτη μέρα, Κυριακή 27 Μαΐου, θα δοθεί ο λόγος σε δύο τοπικές ομάδες προφορικής ιστορίας που δημιουργήθηκαν πρόσφατα, στα Χανιά και στην Αθήνα, αντίστοιχα. Η Ομάδα των Χανίων δημιουργήθηκε το 2009 με πρωτοβουλία του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και σε συνεργασία με τη Νομαρχία Χανίων, με απώτερο στόχο να δημιουργηθεί ένα μουσείο και κέντρο μελέτης προφορικής ιστορίας στην περιοχή. Είκοσι εθελοντές επιμορφώθηκαν στη μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας και συγκέντρωσαν συνεντεύξεις που ανέδειξαν ως τότε άγνωστες πτυχές της τοπικής ιστορίας.

Για τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της έρευνας επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://cretaadulteduc.gr/blog/?p=377.

Το 2011 δημιουργήθηκε αντίστοιχη ομάδα στην Κυψέλη σαν απάντηση μιας κίνησης κατοίκων στις δυσκολίες που συναντούν στην καθημερινότητά τους (είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας και με το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών).

Η Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Κυψέλης (ΟΠΙΚ) παρουσίασε πρόσφατα τη δουλειά της στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών, με τεράστια επιτυχία. https://sites.google.com/site/opikdomain. Μια νέα ομάδα εθελοντών είναι επίσης υπό διαμόρφωση στο Βόλο, η οποία θα συμβάλλει στη συγκέντρωση προφορικών μαρτυριών για το σχεδιαζόμενο Μουσείο της Πόλης.

Μετά από την παρέμβαση των τοπικών ομάδων προφορικής ιστορίας, ο Rob Perks θα παρουσιάσει τη συλλογή αφηγήσεων ζωής της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, η οποία είναι μια από τις μεγαλύτερες συλλογές προφορικής ιστορίας του κόσμου. Το απόγευμα το συνέδριο θα προχωρήσει στην ίδρυση ελληνικής επιστημονικής ένωσης προφορικής ιστορίας με έδρα το Βόλο.

Η ένωση αυτή θα ενταχθεί στη Διεθνή Ένωση Προφορικής Ιστορίας (IOHA), που έχει παραρτήματα σε όλο τον κόσμο. Η νέα ένωση θα λειτουργήσει ως τόπος συνάντησης και διαλόγου ερευνητών και τοπικών ομάδων που ασχολούνται με τη συγκέντρωση αφηγήσεων ζωής και θα δραστηριοποιηθεί στο επόμενο διάστημα στην οργάνωση επιστημονικών συναντήσεων και επιμορφωτικών σεμιναρίων, στην καταγραφή αρχείων οπτικοακουστικών μαρτυριών, στην παροχή συμβουλών και στη διάχυση ερευνητικών αποτελεσμάτων.

Στο χώρο του συνεδρίου θα λειτουργήσουν και έκθεση βιβλίων και ψηφιακή έκθεση προφορικών μαρτυριών που έχουν συγκεντρωθεί από τοπικές κοινότητες, σχολεία και μεμονωμένους ερευνητές. Για το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://extras.ha.uth.gr/oralhistory/el.
Τη Δευτέρα 28 Μαΐου θα διεξαχθεί στο Βόλο ένα επιμορφωτικό σεμινάριο προφορικής ιστορίας με διδάσκοντες τους Rob Perks, Toby Butler και Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν. (http://extras.ha.uth.gr/oralhistory/el/workshop.asp).

Τέλος την Τετάρτη 30 Μαΐου και ώρα 7 μ.μ ο  Rob Perks θα δώσει διάλεξη στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών, Οδός Μακρή 11, με τίτλο «The development of modern oral history: transformations and challenges».


Διαβάστε περισσότερα για την Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Κυψέλης (ΟΠΙΚ) στο tvxs.gr
Η ιστορία της Κυψέλης μέσα από μνήμες

Το βίωμα να είσαι μετανάστης

Προφορική ιστορία: Ένα ριζοσπαστικό κίνημα. Της Τασούλας Βερβενιώτη

OΠΙΚ: Η δεκαετία του ’40 μέσα από μνήμες
ΟΠΙΚ: Μνήμες της εργασίας στην Κυψέλη

Τσόμσκι: Το Occupy σφυρηλάτησε ταξική αλληλεγγύη

09:05, 15 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/94395

 

Ο Νόαμ Τσόμσκι υποστηρίζει ότι το κίνημα «Occupy» βοήθησε στην ανοικοδόμηση της ταξικής αλληλεγγύης σε ένα επίπεδο που δεν έχει παρατηρηθεί από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. «Το Occupy δημιουργήθηκε αυθόρμητα κάτι που πραγματικά δεν υπήρχε στη χώρα:κοινότητες αμοιβαίας υποστήριξης, συνεργασίας, ανοιχτούς χώρους για συζήτηση … πολίτες που αναλαμβάνουν δράση βοηθώντας ο ένας τον άλλο»  λέει ο Τσόμσκι.

«Αυτό είναι που έλειπε μέχρι σήμερα. Υπάρχει μια μαζική προπαγάνδα, που είναι σε εξέλιξη εδώ και έναν αιώνα, που λέει ότι δεν πρέπει να ενδιαφερόμαστε για κανέναν άλλο, ότι θα πρέπει να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό σας …. Η σφυρηλάτηση της ταξικής αλληλεγγύης, ακόμη και σε μικρά κομμάτια της κοινωνίας, μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντική, μπορεί να αλλάξει την αντίληψη για το πώς μια κοινωνία θα πρέπει να λειτουργεί». 

Στην συνέντευξη του, ο Τσόμσκι αναφέρεται και στον πρόεδρο Ομπάμα, για τον οποίο λέει ότι έχει εξαπολύσει επίθεση κατά των πολιτικών ελευθεριών στις ΗΠΑ ακόμη πιο βάναυση από του Τζορτζ Μπους.

Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ

 

Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ – έχει πει:

Προλεταριακές τάσεις σε απογόνους ευγενών, εγκληματικά ένστικτα σε βλαστούς ενάρετων και αξιοσέβαστων, οκνηρία σε απογόνους δραστήριων και πετυχημένων ατόμων δεν είναι μόνο συνέπειες μιας ζωής που ηθελημένα δεν βιώθηκε, αλλά προέρχονται και από ένα νόμο αποζημίωσης του πεπρωμένου, που έχει σχέση με μια φυσική ηθική, η οποία τείνει να ταπεινώσει τους ισχυρούς και να εξυψώσει τους ταπεινούς. Καμιά παιδεία και καμιά ψυχοθεραπεία δεν μπορούν να το ανατρέψουν αυτό. Το μέγιστο που μπορούν να κάνουν, εφόσον εφαρμοστούν σωστά, είναι να ενθαρρύνουν το παιδί να εκπληρώσει το έργο που του έχει ανατεθεί από τη φυσική ηθική. Η ενοχή των γονιών είναι απρόσωπη και τα παιδιά πρέπει να πληρώσουν με εξίσου απρόσωπο τρόπο. (ό.α. σελ. 20)