O Bασιλης Βασιλακης για την Ασκητικη

Ο Βασίλης Βασιλάκης για την «Ασκητική»

14:01, 29 Ιαν 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/83062

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τη θεατρική μεταφορά του έργου «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη, εκδ. Καζαντζάκη, αλλά και την ανάλογη συνάντηση «Αφήγησης Έργου Ζωής» με συμμετοχή κοινού, την προσεχή Πέμπτη στις 2 Φεβρουαρίου 2012.

Πώς αποφάσισες να ανεβάσεις την Ασκητική στο θέατρο;

Δεν ήταν μια καθαρά δική μου απόφαση. Έγινε μετά από παρότρυνση και την επιμονή ενός πολύ καλού φίλου μου αγιογράφου. Ο Καζαντζάκης δεν ήταν ο αγαπημένος μου συγγραφέας από τα σχολικά μου χρόνια. Δεν τον καταλάβαινα. Όταν, όμως, ξαναδιάβασα την Ασκητική πριν τρία χρόνια, αισθάνθηκα ότι διαβάζω την βιογραφία μου. Μάλιστα ένας φίλος, ο ηθοποιός Χρήστος Χατζηπαναγιώτου, ήρθε στα καμαρίνια μόνος του πριν λίγες μέρες και μου είπε «ρε… συ Βασίλη, αυτό είναι η ζωή σου!». Είναι ένα κείμενο, που αν δεν έχει κανείς μία βιωματική σχέση, πιστεύω ότι δεν μπορεί να γίνει εύκολα θεατρική παράσταση από έναν μόνο άνθρωπο σε μονόλογο.

Ποια σκηνοθετικά στοιχεία της παράστασης συνθέτουν το δικό σου στίγμα, στην Ασκητική του Καζαντζάκη;

Δεν είχα την πολυτέλεια, λόγω του ότι αυτοσκηνοθετήθηκα, να επεξεργαστώ σκηνοθετικά στοιχεία, πέρα από αυτά που μου έδινε το ίδιο το κείμενο, δηλαδή, μια αυστηρότητα στη μορφή και στο λόγο. Οπότε βασίστηκα σε αυτά τα δύο στοιχεία του έργου του: στην αυστηρότητα της μορφής και του λόγου («Τελείωσα την ασκητική και είναι γραμμένη σε αυστηρή φόρμα» είχε πει, άλλωστε, και ο ίδιος οο Καζαντζάκης σε ένα γράμμα του στη Γαλάτεια).

Πώς επιλέχθηκαν τα συνήθη… επίπονα «κοψίματα» για την επιλογή του τελικού κειμένου;

Η διασκευή έγινε κυρίως από τη φίλη μου φιλόλογο Ευτυχία Δρούκα, η οποία, μάλιστα το διδακτορικό της το έχει κάνει πάνω στο έργο του Καζαντζάκη.
Κρατήσαμε από το κάθε κεφάλαιο της Ασκητικής, αυτά που θεωρούσαμε ότι είναι ουσιώδη.
Μετά από δύο χρόνια παραστάσεων, μπορώ να πω, ότι είναι και το πιο δυνατό στοιχείο της παράστασης, αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κόσμου. Και εκείνοι που έχουν εντρυφήσει στον Καζαντζάκη αλλά και εκείνοι που δεν έχουν διαβάσει κανένα έργο του (κυρίως νέα παιδιά) έχουν εκφραστεί με ενθουσιασμό.

Γιατί πρέπει να δει κανείς αυτή την παράσταση; Και επίσης, σε φωτογραφίες, έχω δει ότι το σκηνικό είναι κατά κύριο λόγο σε άσπρο χρώμα. Γιατί έγινε αυτή η επιλογή;

Όπως αυστηρή είναι η μορφή και ο λόγος, έτσι με την ίδια αυστηρότητα χρησιμοποιείται και η σκηνογραφία και ο φωτισμός.
Στο κεφάλαιο με τίτλο «όραμα» πηγαίνω πίσω από το πανί και εμφανίζεται το είδωλό μου. Χρησιμοποιείται δηλαδή το σκηνικό και για να με ορίζει όταν είμαι μπροστά από αυτό, αλλά και για να προβάλλεται το είδωλό μου όταν πάω πίσω από αυτό. Να είναι πιο δυνατές οι σκιές και τα κοντράστ.
Τώρα γιατί κάποιος πρέπει να δει την παράσταση; Γιατί άλλο πράγμα είναι να διαβάζεις ένα κείμενο και άλλο να στο μεταφέρει κάποιος μέσα από το θέατρο…

———————

Ο Βασίλης Βασιλάκης, απόφοιτος της σχολής του Κουν και δραστήριος εργάτης του θεάτρου, έχει εδώ και αρκετά χρόνια αφοσιωθεί στην πολιτιστική δράση έξω από τη θεατρική αγορά της Αθήνας, δράση πολυεπίπεδη και πολυσχεδής, διδασκαλία υποκριτικής στη θεατρική ομάδα της Αίγινας, παιδικό θέατρο και μαριονέτες.
Η επίμονη αναμέτρησή του με το κείμενο του Ν. Καζαντζάκη από το Φεβρουάριο του 2010, τον ώθησε να το σχηματοποιήσει σε θεατρικό μονόλογο και να τον παρουσιάσει το καλοκαίρι του 2010, σε έναν εναλλακτικό αίθριο χώρο στην Αίγινα και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, αποκομίζοντας διθυραμβικές κριτικές, και από τον Φεβρουάριο του 2011 για περιορισμένες παραστάσεις στη Μουσική Θεατρική Σκηνή της Αθηναΐδας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος: «Με ένα παλιό ποδήλατο απομακρυνόμουν από την πόλη και απάγκιαζα στις αυλές των μικρών εκκλησιών, σε ερημικές παραλίες ή στα βουνά της Αίγινας προσπαθώντας να κατανοήσω τα πυκνά σε νόημα και ανάγκη λόγια του Καζαντζάκη. Δύσκολος, φοβερός, ατέλειωτος ανήφορος».

——————-

2η Αφήγηση Έργου – Ζωής

…με αφορμή το έργο ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Νίκου Καζαντζάκη που έφερε στη σκηνή ο Βασίλης Βασιλάκης,
το σεμινάριο της Κρυσταλίας Πατούλη στο Μικρό Πολυτεχνείο πραγματοποιεί τη δεύτερη συναντηση (η πρώτη είχε καλεσμένο τον Δημήτρη Ζερβουδάκη) στο πλαίσιο του Εντευκτηρίου «ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΕΡΓΟΥ – ΖΩΗΣ» ενταγμένη στον τρίτο κύκλο των συναντήσεων με σημαντικούς έλληνες δημιουργούς.

Ένα από τα πιο εμπνευσμένα και συμπαγή κείμενα της ελληνικής γλώσσας, πολυεπίπεδο και αποκαλυπτικό,το δοκίμιο-μανιφέστο, στο οποίο ο Νίκος Καζαντζάκης καταθέτει τις οδύνες του προσωπικού του αγώνα για την ανεύρεση και την κατανόηση του νοήματος της ζωής – του Θεού, του δικού του Θεού, μεταφέρεται στη μορφή θεατρικού μονολόγου από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη.

Μέσα στην ιστορική  εποχή που διανύουμε , όπου επαναπροσδιορίζονται αξίες και αρχές του κοινωνικού μας ιστού, η αιώνια εσωτερική κραυγή του Ν. Καζαντζάκη φαντάζει ως η πιο επίκαιρη από ποτέ. Η μάχη του ανθρώπου με τις δυνάμεις της υλικής, πνευματικής και ηθικής φθοράς και η ανάδειξη εκείνων των ικανοτήτων και αρετών του ανθρώπου που τον ωθούν να κοιτάζει ψηλά, να μάχεται, να δημιουργεί και να οραματίζεται απελπισμένα.

—————-

Info

Σκηνοθεσία-Ερμηνεία Βασίλης Βασιλάκης
Θεατρική Διασκευή Ευτυχία Δρούκα
Ενδυματολόγος Δανάη Καββαδία
Φωτισμοί Απόστολος Στράντζαλης

Στο «Κέλυφος», Αμφικτύωνος 17, Θησείο (κοντά στον ηλεκτρικό σταθμό Θησείου), τηλ. 210 3410820
Την  Πέμπτη 2/2/2012 στις 9.30μμ. Διάρκεια έργου 65΄.

  • Ακολουθεί στις 22:30 η «Αφήγηση έργου – ζωής» και συζήτηση των θεατών με τον σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη υπό τον συντονισμό της Κρυσταλίας Πατούλη με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, και δεν προϋποθέτει την παρακολούθηση της παράστασης το ίδιο βράδυ. 

———————————–

Για τη συμμετοχή της παρακολούθηση της θεατρικής παράστασης «Ασκητική»:

Είσοδος ελεύθερη για τους συμμετέχοντες στο σεμινάριο «Δημιουργική Αφήγηση»

Ειδική τιμή 10 ευρώ (ανά 2 μέλη του Μ.Π.)

Κανονική είσοδος για το κοινό: 10 ευρώ κατ’ άτομο.

———————————-

Περισσότερες πληροφορίες για το Εντευκτήριο Δημιουργικής Αφήγησης (Φεβρουάριος – Απρίλιος 2012)

Συγχρόνως, από το Φεβρουάριο έως και τον Απρίλιο το Μικρό Πολυτεχνείο και το 3ο εργαστήριο «Δημιουργικής Αφήγησης» της Κρυσταλίας Πατούλη με όλους τους συμμετέχοντες, θα προσκαλεί  στο νεοσύστατο Pocket Theatre @Χώρος Τέχνης Ασωμάτων (οδός Ασωμάτων 6, έναντι 11, Θησείο), ή θα επισκέπτεται σε ανάλογους χώρους γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, του θεάτρου και των τεχνών με σκοπό τη γνωριμία με το έργο… της ζωής τους.

Αυτές οι συναντήσεις, είναι άνευ οικονομικού κέρδους για τους διοργανωτές και ανοιχτές με ελεύθερη είσοδο για όλους και με ειδικές (μόνο για την παρακολούθηση θεατρικών ή μουσικών παραστάσεων όποτε συμπεριλαμβάνονται σε κάποια από τις εκδηλώσεις) τιμές για τα υπόλοιπα μέλη του Μ.Π. αλλά και για το κοινό, και έχουν ως στόχο μία εκ βαθέων συζήτηση με τους δημιουργούς, με άξονα π.χ. τα μυστικά της αφήγησης μέσα στο έργο τους, τις απόψεις τους για τη λογοτεχνία, την έμπνευση, αλλά και το συναρπαστικό ταξίδι της συγγραφής ενός βιβλίου ή ενός θεατρικού έργου από τα στάδια της σύλληψης μέχρι την ολοκλήρωση και την παρουσίασή / έκδοσή του.

Βιβλία των συγγραφέων θα διατίθενται στο κοινό κατά τη διάρκεια της κάθε εκδήλωσης σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο ΛΕΜΟΝΙ.

———————

Το πρόγραμμα

Το πλήρες πρόγραμμα Φεβρουαρίου – Απριλίου 2012 για τις «Αφηγήσεις Έργου-ζωής» θα παρουσιαστεί ολόκληρο την 31/1/2012.

H Kατινα Tεντα – Λατιφη για τον Πετρο Σ. Κοκκαλη

H Kατίνα Tέντα – Λατίφη για τον Πέτρο Σ. Κόκκαλη

08:01, 29 Ιαν 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/83239

Ένας έλληνας χειρουργός πρωτοπόρος του τομέα των μεταμοσχεύσεων απ’ το 1958, αυτός ήταν ο καθηγητής Πέτρος Κόκκαλης! Ο μεγάλος πατριώτης, ο μεγάλος αγωνιστής, στο πλευρό του λαού μας, ο γίγαντας επιστήμονας! Ο άνθρωπος που άφησε καριέρα, άνεση, πρόσφερε και τη ζωή του μαζί και της οικογένειάς του για να την απελευθέρωση του τόπου και την λαϊκή προκοπή. Κι όμως, αυτόν τον γίγαντα με δυσκολία επέτρεψε ο Κ. Καραμανλής να θαφτεί στην Ελλάδα, όπου έγινε γενικό προσκύνημα» η Αντιστασιακή μαχήτρια Κατίνα Τέντα – Λατίφη μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για τον Πέτρο Σ. Κόκκαλη με αφορμή την δεκαετή έρευνά της για την συγγραφή του βιβλίου Πέτρος Σ. Κόκκαλης, Βιωματική βιογραφία, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Εστία.

Δέχτηκα με πολύ ενθουσιασμό να γράψω τη βιογραφία του γιατί όλοι ήθελαν να γραφτεί κάτι γι’ αυτόν τον αγωνιστή. Κι όταν λέω όλοι, εννοώ τον κόσμο της αριστεράς, τους πολιτικούς πρόσφυγες, γιατί η δεξιά τον είχε θάψει εντελώς, τα πάντα τα σχετικά με τις μελέτες του, τα χειρουργικά του επιτεύγματα , την πλούσια συμμετοχή του στον Αλβανικό πόλεμο κλπ. όλα τα είχε καταχωνιάσει σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Με τα πρώτα τηλεφωνήματά μου έπεσε… σύρμα από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Πελοπόννησο και την Κρήτη: «Επιτέλους να γραφτεί κάτι γι’ αυτόν τον γίγαντα!».

Εγώ ξεκίνησα με ενθουσιασμό, πιστεύοντας πως θα ερευνήσω τη ζωή ενός ανθρώπου που έζησε τις ίδιες καταστάσεις που έζησα κι εγώ και δεν θα μου ήταν δύσκολο… Αμ, δε!

Εδώ, βρέθηκα μπροστά σ’ έναν γίγαντα κατ’ αρχήν της χειρουργικής με πρωτοποριακές επεμβάσεις πανευρωπαϊκής σημασίας, έναν επιστήμονα που μπορούσε να εγχειρήσει τον άνθρωπο, απ’ τα μαλλιά ως τα πόδια όχι με την έννοια της γενικής χειρουργικής, αλλά σαν χειρουργός εξειδικευμένος στον κάθε τομέα, πνευμόνων, νευροχειρουργικής, πλαστικής, ενδοκρινολογικής κλπ.

Η έρευνά μου άρχισε το 2001 και χρειάστηκαν 10 χρόνια καθημερινής δουλειάς για να γραφτεί αυτή η βιογραφία. Και εννοείται ότι υπάρχει ακόμη προς διερεύνηση πολύ υλικό. Και αν ζούσαν εκείνοι που τον γνώριζαν, θα μπορούσαμε να κάνουμε τόμους ολόκληρους.

Η αρχή έγινε με γνωριμία με τον εγγονό του Πέτρο Κόκκαλη και μετά με τον πρώην δημοσιογράφο και τώρα διευθυντή της Αθηναϊκής Τεχνολογικής Σχολής (ΑΙΤ) κ. Ζησιμόπουλο, ο οποίος μου έδωσε έναν «πυρήνα» υλικού και με τον οποίο συνεργάσθηκα στενά όλα αυτά τα χρόνια.

Έγιναν και αρκετά ταξίδια στο εξωτερικό: Στη Γενεύη, στα αρχεία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, στη Βασιλεία όπου χειρούργησε μεταμόσχευση καρδιάς σε σκύλο, στη Μόσχα στο Βερολίνο και βέβαια πολλά ταξίδια στο εσωτερικό.

Με τον Γιώργο Λογοθέτη, ρεπόρτερ πρώην διευθυντή της ΕΤ3 γυρίσαμε όλα τα βουνά: Γράμμο – Βίτσι, βρίσκαμε σπηλιές νοσοκομεία, ορύγματα χειρουργικών συγκροτημάτων, βρήκαμε ανθρώπους που είχαν κάνει μαζί του, πολλούς που τους είχε χειρουργήσει και άλλους που είχαν ακούσει για τον Κόκκαλη και είχαν κάτι να μας πουν γι’ αυτόν.

Απομαγνητοφωνήθηκαν 62 μαρτυρίες – συνεντεύξεις (οπτικοακουστικές) και χρησιμοποιήθηκε υλικό 40 γεμάτων ντοσιέ! Όλα υπάρχουν στο Αρχείο του Ιδρύματος Κόκκαλη στην Παιανία και είναι στη διάθεση του κάθε ενδιαφερόμενου.

Ο Πέτρος Κόκκαλης του Σωκράτη, γεννήθηκε στη Λειβαδιά το 1896.

Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος όπως και ο παππούς του. Σε ηλικία 15 χρονών μπήκε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και μετά έφυγε στο εξωτερικό Ελβετία – Γερμανία όπου σπούδασε επί 15 χρόνια δίπλα σε διάφορους κορυφαίους καθηγητές της ιατρικής πολλών ειδικοτήτων, όπως ο παγκοσμίου φήμης γερμανός Σάουερμπρούχ, ο οποίος είχε μάλιστα αναθέσει στον Κόκκαλη διευθυντική δουλειά στο γερμανικό νοσοκομείο του Βερολίνου.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα πραγματοποίησε μεγάλες πρωτοποριακές εγχειρήσεις με απόηχο πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο. Βέβαια η Σύγκλητος των καθηγητών εδώ, δεν τον πολυδέχθηκε με ενθουσιασμό γιατί υπερτερούσε κατά πολύ από όλους, λέγεται μάλιστα, ότι όταν έμπαινε στις συνεδρίες της Συγκλήτου τον φοβόνταν γιατί έβρισκε τα λάθη τους και τα διόρθωνε.

Παντρεύτηκε όντας καθηγητής χειρουργικής, τη Νίκη, που ήταν δασκάλα, αλλά έτυχε να είναι γραμματέας του, μια περίλαμπρη γυναίκα με χαρακτηριστικά και ήθος που ταίριαζε με τον ίδιο και η οποία τον ακολούθησε όλη του τη ζωή.

Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου διορίσθηκε διευθυντής χειρουργείων σε δύο μεγάλα νοσοκομεία των Αθηνών, αλλά ο ίδιος αφήνοντας τη γυναίκα του, το νεογέννητο Σωκράτη και τον 85χρονο πατέρα του, ανέβηκε εθελοντικά στην πρώτη γραμμή του μετώπου, όπου έγινε Αρχίατρος της Υγειονομικής Υπηρεσίας Βάσης Ηπείρου και αναδιοργάνωσε όλη την υπηρεσία κατά τρόπο που έσωσε πολύ κόσμο όπως αποδεικνύεται από τα στρατιωτικά ντοκουμέντα.

Με την κατάρρευση και την κατοχή οι γερμανοί ήθελαν να τον κάνουν πρωθυπουργό – είχε σπουδάσει βλέπετε στη χώρα τους- αλλά αρνήθηκε και μαζί με άλλους 7 καθηγητές έστειλαν επιστολή – καταπέλτη που έγραφε «ήρθατε σαν καταχτητές καμιά συνεργασία μαζί σας, είμαστε ενάντιά σας».

Ως μέγιστος κορυφαίος χειρουργός πήγαινε σ’ αυτόν για θεραπεία όλη η μεγαλοαστική τάξη, αλλά εκείνος εξυπηρετούσε και όλους τους φτωχούς και τότε φτωχοί και μάλιστα με φυματίωση και άλλες αρρώστιες ήταν κυρίως ο προσφυγικός κόσμος.

Όταν του έλεγαν «κύριε καθηγητά αυτός δεν έχει λεφτά, εκείνος απαντούσε «φέρτε τον σε μένα». Με την κατοχή αφοσιώθηκε ακόμα πιο πολύ γιατί είχαν προστεθεί τραυματίες, βασανισμένοι, ορφανά και τόσοι άλλοι, και βοηθώντας αυτούς συνδέθηκε με την οργάνωση της «Εθνικής Αλληλεγγύης» που ίδρυσε το ΚΚΕ και μετά με το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωππο).

Οι γερμανοί τον κυνήγησαν και επειδή είχε καταφύγει στο βουνό έπιασαν τον 88χρονο πατέρα του που έπασχε από ουρία, τον έκλεισαν στα βασανιστήρια της οδού Μέρλιν και σε δύο μήνες πέθανε.

Πριν φύγει για το βουνό ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος που ήταν στο Κάϊρο, τον φώναξε να τον κάνει υπουργό στην κυβέρνηση – φάντασμα εκεί. Δεν δέχθηκε και βγήκε στην Ελεύθερη Ελλάδα, στο Καρπενήσι και έγινε Υπουργός Υγείας και Υπουργός Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση του βουνού, την ΠΕΕΑ με πρωθυπουργό τον Σβώλο.
Τότε έγινε και μέλος του ΚΚΕ. Σαν υπουργός ανέπτυξε καταπληκτική δράση στον τομέα της Υγείας, έκανε συσσίτια για 3000 παιδιά της φτωχής Ευρυτανίας, ιατρεία, σχολεία και εκπαιδευτήρια δασκάλων.

Μια εξαιρετική πατριωτική και κοινωνική προσφορά. Και γι’ αυτήν την προσφορά κυνηγήθηκε με την απελευθέρωση σαν προδότης, αντεθνικός κλπ. κλπ. Κι όταν τον Φλεβάρη του 1945 έγινε η Βάρκιζα τότε… που σε πονάει και που σε σφάζει.

Μαζί με τους καθηγητές Αγγ. Αγγελόπουλο, Γεωργαλά, Σβώλο και Σημίτη (πατέρα του πρωθυπουργού Σημίτη) κυνηγήθηκε σαν εθνοπροδότης, σλάβος, και ότι άλλο απίστευτο, και από τότε καθιέρωσαν και διαχώρισαν τον λαό μας σε «εθνικόφρονες» και «Εαμοβούλγαρους».

Τον Κόκκαλη τον έδιωξαν και από τον Ευαγγελισμό κι από το Αρεταίειο όπου ήταν Δ/ντής της Β΄Χειρουργικής, του απαγόρευσαν να διδάσκει σαν καθηγητής και τελικά του απαγόρευσαν να χειρουργεί. Αναγκάσθηκε τότε να πάει σε μία ιδιωτική κλινική που του σύστησε ο φίλος του Νικόλαος Λούρος. Εκεί είχε γεμίσει από φτωχούς άρρωστους και τραυματίες του ΕΛΑΣ και χειρουργούσε σε «θάλαμο» που πριν ήταν κουζίνα.

Τον συκοφαντούσαν, ανθέλληνα τον ανέβαζαν, ανθέλληνα τον κατέβαζαν και όμως και εκεί ακόμη σ’ αυτή την κλινική μεγαλούργησε, η εγχείρηση που πραγματοποίησε στο μεσοθωράκιο ήταν τέτοιας σημασίας που ανακοινώθηκε από την Ελλ. Χειρουργική Εταιρεία στην Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης.

Ο Κόκκαλης ήταν πολύπλευρα ενεργός για την ανόρθωση της πατρίδας και είναι από τους βασικούς που ίδρυσαν την ΕΠ-ΑΝ (Επιστήμη – Ανοικοδόμησης) που ασχολούνταν με μελέτες για την ανοικοδόμηση της Ελλάδας.

Εργάζονταν πολύ, τύχαινε να ξενοκοιμάται γιατί είχαν αρχίσει να απειλούν τους αγωνιστές και μ’ όλα αυτά, ένα πρωινό (13.9.46) ενώ πήγαινε στην Κλινική, μόλις κατέβηκε στη στάση απέναντι από τη σημερινή Αμερικάνικη Πρεσβεία, έπεσε σα πληγωμένο λιοντάρι κάτω με οξύτατο έμφραγμα του μυοκαρδίου. Το τραμ δεν ξεκίνησε και ο οδηγός του φώναζε αν υπάρχει κάποιος γιατρός. Στο πίσω κάθισμα κάθονταν όχι απλώς γιατρός, αλλά ολόκληρος καθηγητής Παθολογίας και μάλιστα γνωστός του, ο οποίος μετά από χρόνια, ομολογούσε: «κατάλαβα ότι κάτι το σοβαρό συνέβαινε με τον Πέτρο και είπα να τρέξω, αλλά μετά σκέφτηκα ότι οι καιροί είναι πονηροί και δεν κουνήθηκα»!

Ύστερα απ’ αυτό το συμβάν αρχίζει ο γολγοθάς. Με διαμαρτυρίες του κόσμου και με τη βοήθεια του Βλάχου της «Καθημερινής» τον οποίο είχε σώσει χειρουργώντας τον, του δόθηκε τελικά η άδεια να φύγει στην Ελβετία για να χειρουργηθεί από αμυγδαλίτιδα που τότε θεωρήθηκε η αιτία του εμφράγματος. Εκεί τον βρήκε μετά και η οικογένειά του, δηλαδή η γυναίκα του με τον 6χρονο γιο του και την τρίχρονη κόρη του, η οποία είχε γεννηθεί στην παρανομία του 1944.

Στη Γενεύη αντάμωσε με τον Μιλτιάδη Πορφυρογένη του Π.Γ. του ΚΚΕ και επειδή δεν είχε χρήματα να μείνει στο εξωτερικό, ήταν άρρωστος (αναζωπυρώθηκε η παλιά του φυματίωση), στην Ελλάδα αποκλείονταν η επιστροφή, είχε ήδη αρχίσει ο εμφύλιος, έφυγαν για την Γιουγκοσλαβία, μοναδική διέξοδος. Εκεί κατέφευγαν και άλλοι αντιστασιακοί καταδιωκόμενοι.

Πέρασε στο ΔΣΕ (Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας), έγινε υπουργός Προς. Δημ. Κυβέρνησης του ΔΣΕ αναλαμβάνοντας τα ίδια υπουργεία όπως στην ΠΕΕΑ: Υγείας – Πρόνοιας και Παιδείας. Τρέχει για νοσοκομεία, χειρουργεία για εκπαίδευση νοσοκόμων, ιδρύει Σχολές Υγειονομικές, χειρουργεί ο ίδιος, σώζει ζωές με τα θαυματουργά χέρια του. Πλήθος οι μαρτυρίες. Βαριές περιπτώσεις τραυματιών τις χειρουργεί στο σκοτάδι σε σπηλιές, στο ύπαιθρο, και τις πετυχαίνει, ενώ ο ίδιος υποφέρει απ’ την καρδιά του καθημερινά και δεν το λέει σε κανέναν.

Τα παιδιά του, σε εκείνες τις συνθήκες αρρωσταίνουν συχνά με σοβαρές αρρώστιες, κι αυτός τρέχει στα βουνά, στις Ανατολικές χώρες, με χιόνια, με βροχή και είναι 55 χρονών όταν η συντριπτική πλειοψηφία των μαχητών του ΔΣΕ είναι 18-20-25 χρόνων!

Οι μαχητές τον λάτρευαν για άνθρωπο που αγαπούσε τους ανθρώπους με όλη του την ψυχή και τους φρόντιζε. Ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Βοήθειας στο παιδί, την ΕΒΟΠ, και αφοσιώθηκε στα 22.000 ελληνόπουλα των παραμεθόριων κυρίως περιοχών, τα οποία ο ΔΣΕ τα πέρασε στις Ανατολικές χώρες, τις «Λαϊκές Δημοκρατίες» για να τα σώσει απ’ τον πόλεμο που γίνονταν στα χωριά τους. Ήταν το λεγόμενο «Παιδομάζωμα».

‘Όλα αυτά τα παιδιά σώθηκαν και σπούδασαν σε Ανώτατες Σχολές, Ανώτερες Τεχνικές και Επαγγελματικές, σύνολο 19.414, κι όταν επαναπατρίσθηκαν πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην Ελλάδα, η οποία δεν είχε ξοδέψει ούτε μία δραχμή γι αυτά.

Ο Κόκκαλης, με την ήττα του ΔΣΕ πήγε στο Ανατολικό Βερολίνο και ξανάρχισε τη χειρουργική. Η Ακαδημία ίδρυσε ειδικά γι’ αυτόν το Ινστιτούτο Πειραματικής Καρδιοαγγειακής Χειρουργικής, με ομάδα επιστημόνων όπου ο Κόκκαλης κάλεσε τον ρώσσο βιολόγο – φυσιολόγο Βλαντίμιρ Ντεμίχοφ, ο οποίος από χρόνια έκανε διάφορες μεταμοσχεύσεις οργάνων σε σκυλιά. Μαζί του στο Ινστιτούτο του Βερολίνου πραγματοποίησαν σε σκύλους μεταμοσχεύσεις καρδιάς, με διάρκεια πρωτοφανή ζωής, γεγονός που θεωρήθηκε παγκόσμια πρόοδος.

Το 1962, σε ηλικία 66 χρονών πέθανε από έμφραγμα και όταν ο Μπαρναρντ αμέσως μετά πέρασε στη Μεταμόσχευση σε άνθρωπο, την ώρα της εγχείρησης ήταν σε ανοιχτή τηλεφωνική γραμμή με τον Ντεμίχοφ. Δεν χωράει αμφιβολία ότι θα συμμετείχε και ο Κόκκαλης αν ζούσε!

Ένας έλληνας χειρουργός πρωτοπόρος του τομέα των μεταμοσχεύσεων απ’ το 1958, αυτός ήταν ο καθηγητής Πέτρος Κόκκαλης! Ο μεγάλος πατριώτης, ο μεγάλος αγωνιστής, στο πλευρό του λαού μας, ο γίγαντας επιστήμονας! Ο άνθρωπος που άφησε καριέρα, άνεση, πρόσφερε και τη ζωή του μαζί και της οικογένειάς του για να την απελευθέρωση του τόπου και την λαϊκή προκοπή. Κι όμως, αυτόν τον γίγαντα με δυσκολία επέτρεψε ο Κ. Καραμανλής να θαφτεί στην Ελλάδα, όπου έγινε γενικό προσκύνημα.

Σ’ όλη του τη ζωή είχε δίπλα του παντού την άξια γυναίκα του Νίκη, γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, σεμνή, χωρίς να βαρυγκωμήσει ούτε στιγμή για όσα πέρασαν, ιδεολόγο που σήκωσε πολύ βάρος για να σώσει τα παιδιά της στις άγριες πολεμικές συνθήκες. Την είχα γνωρίσει καλά, την επισκεπτόμουν πριν πεθάνει στο σπίτι της και τα λέγαμε. Δεν είχε λήψει από καμία διαδήλωση για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Τα τελευταία χρόνια η οικογένειά του ίδρυσε μαζί με το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το θεραπευτήριο Ευαγγελισμός , το Ελληνικό Κέντρο Νευροχειρουργικής Έρευνας «Πέτρος Κόκκαλης». Υπάρχει και ο δρόμος, Π. Κόκκαλης δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής.

Δεν γεννιέται στην ιστορία εύκολα… άλλος Πέτρος Κόκκαλης.

Αγαπούσε με πάθος την πατρίδα, τον λαό της και ιδιαίτερα τους νέους και ήταν ο μάγος της χειρουργικής. Γεννήθηκαν οι συνθήκες της εποχής του, που του ‘δωσαν τη δυνατότητα να τα εκφράσει αυτά που ένοιωθε έμπρακτα.

Η Κατίνα Τέντα – Λατίφη κατάγεται από τον Αλμυρό Μαγνησίας.
Τον καιρό της Κατοχής, μαθήτρια ακόμη, συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση για την απελευθέρωση της χώρας μας. Εξαιτίας αυτής της συμμετοχής κυνηγήθηκε από παρακρατικές ομάδες, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στην Ικαρία απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερη ως ανήλικη από Επιτροπή του ΟΗΕ. Φθάνοντας στον Πειραιά την συνέλαβαν, δραπέτευσε και κατέφυγε στο βουνό όπου εντάχθηκε στον ΔΣΕ. Εκεί γνώρισε τον Πέτρο Κόκκαλη και τη γυναίκα του Νίκη.
Με την ήττα του ΔΣΕ πέρασε στις Ανατολικές Χώρες και το 1952, όντας στην ομάδα του Ν. Μπελογιάννη, κατέβηκε παράνομα στην Αθήνα έως το 1954 που επέστρεψε στις χώρες αυτές.
Σπούδασε διαδοχικά στη Μόσχα, στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι, κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες, με ειδίκευση στο Διεθνές Εμπόριο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 1974 αμέσως μετά την πτώση της χούντας, επανέκτησε την ελληνική ιθαγένεια που της είχαν στερήσει και εργάστηκε ως Διευθύντρια Εξαγωγών σε διάφορες εταιρείες (πετρελαιοειδών κ.ά.),  κυρίως όμως σε αμπελο-οινικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις έως τη συνταξιοδότησή της.
Ασχολείται από χρόνια με την έρευνα και την καταγραφή της αντιστασιακής και εμφυλιοπολεμικής περιόδου.  Έχει εκδώσει το βιβλίο Τα Απόπαιδα (Εξάντας,1999).
Όταν  ήταν φοιτήτρια παντρεύτηκε τον οικονομολόγο Κώστα Λατίφη και έχουν μία κόρη.

Περισσότερα: Κατίνα Τέντα – Λατίφη: Αυτή είναι η ιστορία μου

———————-

«Τίποτα δεν προοιωνιζόταν ότι ο Κόκκαλης θα γινόταν μια μέρα αγωνιστής της Αντίστασης και υπουργός Υγείας και Πρόνοιας, προσωρινά και της Παιδείας, στην κυβέρνηση του βουνού της ΠΕΕΑ και ότι μετά την Απελευθέρωση θα αναγκαζόταν να καταφύγει στους αντάρτες και να ξαναγίνει πάλι Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Παιδείας στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση που συγκρότησε το ΚΚΕ. Αλλά η επιστήμη είναι μέρος της κοινωνίας. Είναι ένα ξεχωριστό παράγωγό της και ένας άνθρωπος της επιστήμης που είναι επιπλέον και Έλληνας δεν μπορεί (δεν πρέπει) να αρνηθεί να κάνει την επιλογή του.
Ο Κόκκαλης είχε πραγματοποιήσει πολυάριθμες πρωτοποριακές επεμβάσεις στον τομέα της χειρουργικής του θώρακα, της νευροχειρουργικής και της χειρουργικής της καρδιάς και η μεγάλη συμμετοχή του στη συγγραφή του δίτομου έργου Χειρουργική ήταν για τους νέους χειρουργούς μια εξαιρετική αναφορά.
Το 1942 ο Πέτρος Κόκκαλης είχε ακολουθήσει τη συνείδησή του επιλέγοντας την αντίσταση. Επέλεξε να ανακουφίσει τον πόνο και να χρησιμοποιήσει το οργανωτικό του ταλέντο για να στήσει αυτοσχέδια νοσοκομεία που μπορούσαν να περιθάλψουν πάνω από 1000 τραυματίες και ασθενείς. Και γι’ αυτήν την επιλογή του απαλλάχθηκε απ’ τα καθήκοντά του και κυνηγήθηκε.
Mετά το τέλος του εμφυλίου αποφάσισε να πάει στην Ανατολική Γερμανία, όπου μπόρεσε να συνεχίσει το έργο του μέχρι τον θάνατό του».
[Από την εισαγωγή του Antoine Danchin]

«Ο καθηγητής Πέτρος Κόκκαλης έζησε μια δύσκολη περίοδο και είναι απ’ τους λίγους που ακόμα και σήμερα τιμούν την Ελλάδα, αν και η πατρίδα του δεν τον τίμησε. Ήταν ένας απ’ τους καλύτερους χειρουργούς του κόσμου της εποχής εκείνης και ακόμα ένας αληθινός πατριώτης Έλληνας, που φρόντιζε πολύ όλα τα Ελληνόπουλα που βρεθήκαμε στις Ανατολικές Χώρες λόγω του εμφυλίου πολέμου. Ένα απ’ αυτά ήμουν κι εγώ».
[επιστολή Θ. Οικονόμου, 2008, Πανεπστήμιο του Σικάγο]

Όσα δεν ξέρετε για την κακία

Αν νομίζετε ότι η κακία είναι απλή υπόθεση, θα σας απογοητεύσουμε. Οι δέκα αλήθειες και τα ψέματα για να ξέρετε τι να κάνετε όταν τη συναντήσετε(γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να τη γλιτώσετε…). Είναι εξπέρ στις μεταμφιέσεις (δεν θα τη δείτε αμέσως με την πρώτη, ακόμα και αν κόβει το μάτι σας) και, παρά τους ευσεβείς σας πόθους, δεν μεταλλάσσεται σε καλοσύνη.  Όσο νωρίτερα μάλιστα τη μάθετε τόσο καλύτερα θα την αποφύγετε…

Η ΚΑΚΙΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ
Ψέμα.  «Η κακία», εξηγεί η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος, «είναι κάτι πιο βαθύ, πιο ισχυρό, πιο ανεξέλεγκτο. Μπορεί να εμπεριέχει και την εκδίκηση, αλλά δεν είναι ποτέ μια αντίδραση σε βρασμό ψυχής». Τις περισσότερες φορές συνοδεύεται από μια βαθιά ικανοποίηση για το κακό του. Συνήθως πηγάζει από μια μεγάλη ανασφάλεια: με άλλα λόγια, ένας κακός δεν είναι ποτέ μόνο κακός αλλά και βαθύτατα κομπλεξικός αφού προσπαθεί να ανεβάσει τον εαυτό του «γκρεμίζοντας» τους άλλους (και το καταφέρνει θαυμάσια χωρίς να το καταλάβετε).

Η ΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ
Αλήθεια και ψέμα. Αν και οι επιστήμονες δεν έχουν αποδείξει ακόμα την ύπαρξη του γονιδίου, είμαστε αυτόπτεις μάρτυρες του κληρονομικού «χαρίσματος» της. «Η αλήθεια είναι», συνεχίζει η Ελένη Νίνα, «ότι το παιδί αντιγράφει με ακρίβεια τη συμπεριφορά των γονιών του. Στις μικρές ηλικίες ενσωματώνει αντιδράσεις χωρίς να ξέρει αν πρόκειται για καλό ή κακό. Στο μυαλό του ό,τι κάνει η μαμά ή ο μπαμπάς είναι καλό».

Η ΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ
Ψέμα. Για τις δολοπλοκίες της κυκλοφορούν χιλιάδες εγχειρίδια με αναλυτικές οδηγίες χρήσης. Λειτουργεί με ίντριγκες, ψέματα, υπονομεύσεις και κυρίως… «βαποράκια». Ανθρώπους δηλαδή που χρησιμοποιεί για να πετύχει το σκοπό της. «Οι άνθρωποι που έχουν μάθει να μεταχειρίζονται την κακία», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «επιδιώκουν να βρίσκονται στο παρασκήνιο. Ίσως γιατί δεν μπορούν να αντέξουν συναισθηματικά μια επίθεση κατά πρόσωπο. Καλύπτουν τα ίχνη τους για να είναι σίγουροι ότι δεν θα κινδυνεύσουν». Αν λοιπόν περιμένετε από έναν κακό να σας δείξει τα δόντια του, θα… περιμένετε για πολύ ακόμα.

.Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΝΙΚΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ
Ψέμα. Μπορεί να συμβαίνει στα παραμύθια αλλά, αν πιστεύετε ότι είστε Σταχτοπούτα, θα δυσκολευτείτε να τα βγάλετε πέρα με τις κακές μάγισσες. Στην πραγματική ζωή η κακία ζει και βασιλεύει.  «Από παιδιά μάς έμαθαν», υποστηρίζει η Ελένη Νίνα, «ότι αρκεί να είμαστε εμείς καλοί για να είναι και οι άλλοι. Πρόκειται για μια επικίνδυνη παγίδα αφού μας ακινητοποιεί στις αντιδράσεις μας. Δεν χρειάζεται να γίνει κανείς κακός για να αντιμετωπίσει την κακία, έχει κάθε υποχρέωση όμως (για την ψυχική του υγεία) να προφυλάξει τον εαυτό του». Αν, για παράδειγμα, η καλύτερη σας φίλη σάς κλέψει τον άντρα, δεν είναι απαραίτητο να της κλέψετε τον δικό της. Μπορείτε απλώς να της δείξετε ότι δεν είστε εύκολο θύμα.

Η ΚΑΚΙΑ ΕΧΕΙ ΜΕΤΡΟ
Ψέμα. Και γιατί άλλωστε; Αν κάποιος μπορεί να τα έχει όλα, θα ικανοποιηθεί με τα λίγα;  «Η κακία», υποστηρίζει η Ελένη Νίνα, «δεν είναι ελεγχόμενο συναίσθημα. Πολλές φορές αυτός που την έχει θεωρεί ότι οι πράξεις του έχουν καλές προθέσεις και αυτό του δίνει το άλλοθι να φτάσει μέχρι τα άκρα χωρίς να αντιλαμβάνεται τις συνέπειες».  Μεταξύ μας, η πεθερά σας ξέρει πολύ καλά τι θέλει να κάνει (εσείς απλώς κοιμάστε τον ύπνο του δικαίου).

Η ΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ
Αλήθεια. Και ιδιοφυής. Χτυπάει όταν δεν το περιμένετε, χωρίς ίχνη. Αν πιστεύετε ότι μπορείτε να χειριστείτε τον συνάδελφο σας που πετάει πού και πού κακιούλες, θα εκπλαγείτε αν ανακαλύψετε πού μπορεί να φτάσει, θα κάνετε λάθος αν υποτιμήσετε τις δυνάμεις του. «Πολλές φορές», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε έναν άνθρωπο. Κάτω όμως από κατάλληλες συνθήκες αναδεικνύονται πιο πρωτογενή στοιχεία ενός χαρακτήρα και πιο πρωτόγονα».

Η ΚΑΚΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΗΣ
Αλήθεια. Δεν χτυπάει τυχαία. Μετράει τις δυνάμεις της και επιτίθεται στους εύκολους στόχους, εκεί που ξέρει ότι έχει πιθανότητες να προκαλέσει απώλειες. Που πάει να πει, αν αρχίσετε να αποκαλύπτετε στον συνάδελφο σας όλα τα μικρά σας κόλπα για να κάνετε κοπάνα από τη δουλειά, του δίνετε μια πολύ καλή αφορμή για να «διευκολύνει» την απόλυση σας. «Σε κάθε κακό», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «αντιστοιχεί και ένα πρόβατο επί σφαγή. Κάποιος που με τις αδυναμίες του επιτρέπει στον αντίπαλο του να τον χτυπήσει χωρίς να προβάλει αντίσταση». Αν δεν θέλετε να είστε θύμα, δεν έχετε παρά να το δείξετε με τη συμπεριφορά σας, βάζοντας τον θύτη στη θέση του.

Η ΚΑΚΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
Αλήθεια. Άλλοτε εν αγνοία τους ή με τη θέληση τους γιατί εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους. Η κακία έχει σχέδιο, κουτοπονηριά, κέρδη και εξυπνάδα. Είναι αδύνατον να μπείτε στο μυαλό ενός κακού. Ό,τι σε εσάς φαίνεται ασήμαντο για εκείνον είναι όπλο για να κατακτήσει αυτά που θέλει. «Η αλήθεια είναι», υποστηρίζει η Ελένη Νίνα, «ότι η κακία είναι εύκολη λύση. Δεν χρειάζεται κόπο, προσπάθεια και δουλειά».

Η ΚΑΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΚΑΛΟΣΥΝΗ
Αλήθεια και ψέμα. Δεν λέμε ότι είναι αδύνατον (υπάρχουν και οι άγιοι σε αυτή τη ζωή), αλλά ένας κακός δεν μπορεί να γίνει αυτόματα καλός ανακαλύπτοντας το πραγματικό νόημα της ύπαρξης (εκτός και αν έχει βρει κανένα καινούργιο φάρμακο…)
«Η κακία», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «είναι τρόπος ζωής. Πράγμα που σημαίνει ότι για να επιστρέψει κανείς στην καλοσύνη πρέπει να επανεκπαιδευτεί σε άλλες συνήθειες». Εκεί δηλαδή που είχε μάθει να αντιδράει πετώντας τα «καρφιά» πρέπει να λειτουργεί αναζητώντας τις αιτίες της συμπεριφοράς του για να την καταπολεμήσει. Δύσκολο αλλά όχι αδύνατο (λέμε τώρα…). Με κάτι τέτοια άλλωστε βγήκε και η φήμη του κακού λύκου…

ΕΝΑΣ ΚΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ
Αλήθεια. Αν πιστεύετε ότι η αγάπη σας μπορεί να αλλάξει έναν κακό, θα ανακαλύψετε ότι δεν είναι αρκετή. Αν λοιπόν η φίλη σας φέρεται σαν κακομαθημένο παιδί στους άλλους, θα το κάνει και με εσάς. Χρειάζεται απλά το σωστό timing να βγει ο κακός εαυτός της. Μην ελπίζετε σε προνομιακή μεταχείριση. Το μόνο που μπορεί να τη βάλει στη θέση της είναι ένας άξιος αντίπαλος. Ένας καλός με κακές προθέσεις γι’ αυτούς που έχουν κακούς σκοπούς.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΑΣ
Στη δουλειά
Πώς θα την καταλάβετε: Έχει τις απαντήσεις για όλα, γλείφει χωρίς τύψεις τον διευθυντή, δεν έχει ενδοιασμό να «καρφώσει», κλέβει ιδέες και τις παρουσιάζει για δικές της.

Αντιμετώπιση: Μην της αφήσετε περιθώρια να καταλάβει τις αδυναμίες σας. Καλύτερη λύση είναι η απόσταση και η σιγή ιχθύος. Αν σας επιτεθεί, χτυπήστε εκεί που πονάει: στην εικόνα του καλού παιδιού που προσπαθεί να περάσει. Στον έρωτα

Στο γάμο
Πώς θα τον καταλάβετε: Τα ξέρει όλα, δεν χάνει ευκαιρία να σας υπενθυμίσει πόσο ανώτερος είναι και χρησιμοποιεί τους άλλους σαν σφουγγαρόπανα.

Αντιμετώπιση: Χωρίστε τον επειγόντως, θα σας κάνει τη ζωή κόλαση. Αν νομίζετε ότι θα τον αλλάξετε, θα το πληρώσετε με ένα διαζύγιο.

Στη φιλία
Πώς θα την καταλάβετε: Έχει την τέλεια ζωή (τρόπος του λέγειν) και αυτό της δίνει το άλλοθι να σας βρίσκει μείον. Πάντα κάτι της βρομάει. Μιλάει σαν να έχει προγόνους βασιλιάδες. Μερικές φορές γίνεται επικίνδυνη (αφού μαθαίνει πρώτη από όλες τα σκάνδαλα της παρέας).

Αντιμετώπιση: Προσπαθήστε να περάσετε απαρατήρητη για να μην σας, σας ταλαιπωρήσει. Μάθετε πρώτη πόσα ράμματα έχει η γούνα της για να είστε άξιος αντίπαλος…

Στην οικογένεια
Πώς θα την καταλάβετε: Κυκλοφορεί σε οικογενειακές συγκεντρώσεις (γάμους βαφτίσια…) και έχει έναν κακό λόγο να πει για όλους και όλα. Φύγετε με ελαφρά πηδηματάκια.

Αντιμετώπιση: Αν σας πιάσει στο στόμα της (και στα χέρια της), μετρήστε τις δυνάμεις σας: αν νομίζετε ότι μπορείτε να τα βάλετε με όλη την οικογένεια, πείτε τα έξω από τα δόντια, διαφορετικό περιμένετε να τελειώσει το τροπάριο.

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=13118#ixzz1kmyZ49Sy

Κατινα Τεντα – Λατιφη _ Αυτη ειναι η ιστορια μου

Κατίνα Τέντα – Λατίφη: Αυτή είναι η ιστορία μου

06:01, 28 Ιαν 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/83186

Αυτή είναι η ιστορία μου, ένα απειροελάχιστο μόριο στην ιστορία του ελληνικού λαού με τους λαμπρούς απελευθερωτικούς αγώνες του και την τραγωδία του, που ξεκίνησε το 1945 όταν χτυπήθηκαν κατακέφαλα απ’ την δεξιά και τους εγγλέζους οι πατριώτες αγωνιστές της Εθνικής μας Αντίστασης. Δηλαδή, αυτοί που δημιούργησαν με το αίμα και τις θυσίες το πιο ωραίο κομμάτι της ιστορίας μας στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο […] Αυτό μόνον στην Ελλάδα συνέβη, πουθενά αλλού, να αγωνίζεσαι για την απελευθέρωση της χώρας σου και να ‘ρχονται αυτοί που περνούσαν ασφαλείς και όμορφα κι ωραία στο εξωτερικό και αυτοί που συνεργάστηκαν με τους καταχτητές και να σε εξοντώνουν!» η αντιστασιακή μαχήτρια Κατίνα Τέντα – Λατίφη, μιλάει στην Κρυσταλία Πατούλη για όσα -και όχι μόνο- κατέγραψε στο βιβλίο της Τα απόπαιδα, εκδ. εξάντας.

Γεννήθηκα στον Αλμυρό Μαγνησίας. Πολύ μικρή μαθήτρια του τότε «Προγυμνασίου», πήρα την πρώτη γεύση της Κατοχής, όταν μια μέρα στην ώρα του μαθήματος μπήκαν στην τάξη μας οι Ιταλοί καραμπινιέροι και πήραν έναν συμμαθητή μας κατά μερικά χρόνια μεγαλύτερό μας.

Τότε πρωτάκουσα τη φράση «αυτός έκανε αντίσταση, γι’ αυτό τον έπιασαν».

Αμέσως μετά η λέξη «Αντίσταση» απλώθηκε γύρω μας και μέσα σ’ αυτό το κλίμα οργανώθηκα κι εγώ στα «Αετόπουλα», μετά στην ΕΠΟΝ και στον Εφεδρικό ΕΛΑΣ.
Είχαμε ενθουσιασμό γιατί εμπνεόμασταν απ’ την επανάσταση του 1821. Αυτήν την τόσο αγνή πατριωτική, εφηβική μου συμμετοχή την πλήρωσα με όλη σχεδόν την ζωή μου μετά-βαρκιζιανά. Και όχι μόνον εγώ, αλλά όλο το συγγενολόϊ μας με θύματα και εξορίες.

Ποιοί μας κυνήγησαν; Οι πρώην συνεργάτες των καταχτητών, οι φασιστικές συμμορίες όπως του Σούρλα και οι ομάδες του, και βέβαια το ίδιο το μεταβαρκιζιανό κράτος και το δημιούργημά του – το «παρακράτος».

Από τότε η ζωή μου ήταν ένας κύκλος από συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορία στη Γαύδο και στην Ικαρία. Εκεί ήρθε μια Επιτροπή του ΟΗΕ να διαπιστώσει αν υπάρχουν ανήλικα στις εξορίες και έτσι με άφησαν ελεύθερη και μένα σαν ανήλικη, αλλά όταν το καράβι έφτασε απ’ την Ικαρία στον Πειραιά με συνέλαβαν και με πήγαν στο «Χατζηκυριάκειο», με σκοπό να με ξαποστείλουν στον Αλμυρό, κατ’ ευθείαν στις συμμορίες και στον θάνατο.

Γι’ αυτό με μια άλλη μεγαλύτερή μου κοπέλα την Πελαγία που τώρα δεν ζει, δραπετεύσαμε και ύστερα από περιπέτεια όλη τη νύχτα (κοιμηθήκαμε στο λιμάνι μέσα σε βαρέλια) φθάσαμε το πρωί σε μία θεία της στο Παγκράτι, σε ένα σπιτάκι που πενθούσε τα δύο σκοτωμένα στην Αντίσταση αγόρια της. Έκρυβε κι άλλους και μετά από μερικές μέρες θερμής φιλοξενίας εμένα με ξανάπιασαν και συνοδεύοντάς με ο αστυφύλακας για την Γενική Ασφάλεια, του ξέφυγα κάπου εκεί στην Ομόνοια, γιατί ήξερα ότι όδευα στον θάνατο.

Δεν υπήρχε μέρος να κρυφτώ, ολόκληρη επικράτεια της χώρας και δεν βρίσκονταν μια ασφαλής γωνιά για μένα το 16χρονο κορίτσι.

Έτσι, κατέφυγα στο βουνό στον Δημοκρατικό Στρατό (ΔΣΕ).

Η έξοδός μου στο Πήλιο δεν ήταν καθόλου εύκολη εξ αιτίας οξύτατης μορφής μόλυνσης που είχα πάρει στη φυλακή. Απ’ το Πήλιο πέρασα στο Μαυροβούνι, μετά κάτω από δραματικές συνθήκες πήγα στην Όρθρη του Αλμυρού και σε συνέχεια στα Άγραφα, στον Γράμμο το 1948, στο Βίτσι το 1949, Γράμμο το 1949, και με την ήττα στην Αλβανία.

Από κει στην Πολωνία, στη Ρουμανία, στην Ουγγαρία και επειδή αμέσως μετά την ήττα προσχώρησα στην ομάδα του Νίκου Μπελογιάννη, το 1952 στάλθηκα παράνομα στην Αθήνα για την αναδιοργάνωση των λαϊκών αγώνων.

Στη Βουδαπέστη και τη Ρουμανία εργάσθηκα σαν οξυγονοκολλήτρια στα ναυπηγεία και σαν κλωστοϋφαντουργίνα. Ήταν τότε μια απόφαση του κόμματος να εργασθούν τα στελέχη στην παραγωγή, αυτή ήταν μια πολύ σωστή απόφαση γιατί άλλο ο αγώνας που κάναμε έστω και αν παίζαμε με τον θάνατο, και άλλο να περιμένεις να χτυπήσει η σειρήνα του εργοστασίου και να ξεκινάς μέσα στα χιόνια για ολονύχτια βάρδια. Μεγάλη εμπειρία.

Στην Αθήνα κατέβηκα μέσω Βουλγαρίας περνώντας απ’ τα βουνά των Σερρών με αρκετό χιόνι και με πολλά επικίνδυνα απρόοπτα.

Όταν έφθασα στην Αθήνα κάθισα παράνομη σχεδόν δύο χρόνια, στερημένη από την ελληνική ιθαγένειά μου, αλλά και κυνηγημένη με την κατηγορία περί «κατασκοπείας» που δεν σου χαριζόταν η ζωή με τίποτε αν σ’ έπιαναν, νόμος-εφεύρεση για να σε εξοντώσουν.

Επέστρεψα στις Ανατολικές χώρες μέσω Μπέλλες – Βουλγαρίας αντιμετωπίζοντας ενέδρες, ναρκοπέδια και πλημμύρες. Όλα αυτά τα έχω περιγράψει αναλυτικά στο βιβλίο μου Τα απόπαιδα, Εκδ. Εξάντας.

Μετά την επιστροφή μου στάλθηκα στην Μόσχα σε μία τρίχρονη κοινωνικο-οικονομική Σχολή Ανώτατης Μάθησης όπου ήταν φοιτητές και διάφορα ηγετικά στελέχη του αριστερού κινήματος αλλά και άλλων πολλών χωρών όπως π.χ. ο Ντούπτσιεκ της «Άνοιξης της Πράγας» στην Τσεχοσλοβακία. Σε συνέχεια φοίτησα στην 6χρονη Ακαδημία Οικονομικών Σπουδών στο Βουκουρέστι απ’ όπου πήρα πτυχίο με ειδίκευση στο «Διεθνές Εμπόριο». Ήταν μια καταπληκτική και σπάνια Σχολή κι όσο φοιτούσα σκεφτόμουν πόσο απαραίτητη θα ήταν για την Ελλάδα, χώρα κατ’ εξοχήν εμπορική.

Εκεί γνώρισα και τον άντρα μου, τον οικονομολόγο Κώστα Λατίφη που μόλις είχε ξεφύγει τη σύλληψή του στην Ελλάδα και έφτασε στο Βουκουρέστι μέσω Ρώμης. Εκεί γεννήθηκε και η κόρη μας.

Όταν στην Ελλάδα ήρθε η χούντα, ο άντρας μου επειδή είχε στο Παρίσι τον αδελφικό του φίλο Λάκη Συγγελάκη, έφυγε σ’ αυτόν με σκοπό να πάρει μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα. Συνέπεσε να ζήσει το Μάη του ’68, εγώ όμως πήγα με την κόρη μας αργότερα και έζησα τα… αποκαϊδια που λένε.

Οι γαλλικές υπηρεσίες δεν ήθελαν ξένους κι εγώ που πήγα μόνον με μια βίζα εισόδου την οποία μου κράτησαν στα σύνορα, αντιμετώπισα πολύ δύσκολες καταστάσεις, δεν τους ήμουν επιθυμητό πρόσωπο και γι’ αυτό με έδιωχναν. Αυτί εν με ήθελαν αλλά ούτε και κανένα άλλο κράτος με ήθελε γιατί νομικά ήμουν ανύπαρκτη, δεν υπήρχα!

Μετά ένα χρόνο, με ανέλαβε υπό την προστασία της η Ανώτατη Επιτροπή του ΟΗΕ για τους άπατρις και τους πρόσφυγες.

Στην Ελλάδα ήρθα το 1974, την τρίτη μέρα μετά από την επιστροφή του Καραμανλή. Δεν είχα βίζα εισόδου και επωφελούμενη την αναμπουμπούλα στο αεροδρόμιο πέρασα κι εγώ και η κόρη μου με μόνον ένα, το δικό της διαβατήριο!

Ήταν για γέλια, αλλά εγώ ζούσα το όνειρο, πατούσα και περπατούσα στην πατρίδα μου μετά από απαγορευμένα 26 χρόνια! (και δύο παρανομίας = 28).

Ο πατέρας μου είχε πεθάνει απ’ τον καημό, η μάννα μου γερασμένη και άρρωστη και ο αδερφός μου αγνώριστος άντρας. Κι εγώ όμως γι αυτούς ήμουν αγνώριστη: «Με κοροϊδεύουν, δεν είναι αυτή η κόρη Κατίνα», έλεγε η μάννα μου, «θα έχει σκοτωθεί και μου φέρνουν άλλη».

Επί ένα χρόνο έτρεχα στην ΚΥΠ για να μου δοθεί η εθνική μου ιθαγένεια, την οποία τελικά πήρα.

Αυτή είναι η ιστορία μου, ένα απειροελάχιστο μόριο στην ιστορία του ελληνικού λαού με τους λαμπρούς απελευθερωτικούς αγώνες του και την τραγωδία του, που ξεκίνησε το 1945 όταν χτυπήθηκαν κατακέφαλα απ’ την δεξιά και τους εγγλέζους οι πατριώτες αγωνιστές της Εθνικής μας Αντίστασης. Δηλαδή, αυτοί που δημιούργησαν με το αίμα και τις θυσίες το πιο ωραίο κομμάτι της ιστορίας μας στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.

Αυτό μόνον στην Ελλάδα συνέβη, πουθενά αλλού, να αγωνίζεσαι για την απελευθέρωση της χώρας σου και να ‘ρχονται αυτοί που περνούσαν ασφαλείς και όμορφα κι ωραία στο εξωτερικό και αυτοί που συνεργάστηκαν με τους καταχτητές και να σε εξοντώνουν!

Κι αυτό μετά την απελευθέρωση! Που ακούστηκε αυτό; Κι είναι αυτοί οι ίδιοι που προκάλεσαν τον εμφύλιο.

Θα έβγαινα εγώ στο βουνό, αν δεν με κυνηγούσαν να με σκοτώσουν; Εγώ που όταν παίζαμε στο σχολείο θέατρο και έπρεπε να πέσει μια τουφεκιά κρύβομαν και έκλεινα τα αυτιά μου, θα πήγαινα για να ζήσω τα πολυβόλα, τους τόνους τις βόμβες τις ναπάλμ και τα κανόνια;

Ξεσηκωθήκαμε αγνές Μπουμπουλινίτσες για την πατρίδα και ήρθαν οι άλλοι να μας «τηγανίσουν», να μην αφήσουν ίχνος από εμάς;

Αυτά έγιναν και είναι αναμφισβήτητα.

Η κυριαρχούσα δεξιά με τη στήριξη και προτροπή των Άγγλων που ήθελαν την επαναφορά του παλατιού για να βασιλεύουν στη χώρα μας μέσω της βασιλείας, είναι αυτοί που δρομολόγησαν και προκάλεσαν τον εμφύλιο και όσο για τα λάθη της Αριστεράς που την πάτησε, είναι άλλο κεφάλαιο.

Στην Ελλάδα εργάσθηκα τα περισσότερα χρόνια σε διευθυντική θέση εξαγωγών, σε συνεταιρισμούς, στην ειδίκευση μου δηλαδή.

Από τη στιγμή που βγήκα στη σύνταξη αφιερώθηκα ολοκληρωτικά στη καταγραφή της ιστορίας της Αντίστασης και του Εμφυλίου κι ευτυχώς που μπορώ και τρέχω και καταγράφω… Πρόσφατα, μετά από δέκα χρόνια έρευνας ολοκλήρωσα και το βιβλίοΠέτρος Σ. Κόκκαλης, Βιωματική βιογραφία, το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εστία.

Χρόνης Μίσσιος: H κοινωνία δείχνει να έχει πάθει εγκεφαλικό

Xρόνης Μίσσιος: H κοινωνία δείχνει να έχει πάθει εγκεφαλικό!

12:01, 25 Ιαν 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/82922

«Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να ‘χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!» ο Χρόνης Μίσσιος, μιλά εφ’ όλης της ύλης, στην Κρυσταλία Πατούλη, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, συμμετέχοντας ακτιβιστική Έρευνα για την Κρίση, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι «πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!» και προτείνοντας «να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε την Ελλάδα».

Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:

Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουση της βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!

Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!

Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.

Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Η οικολογία μάς απαλλάσσει, επίσης, και από το άγχος του θανάτου. Ξέρουμε, ότι αυτό το δώρο, είναι με ημερομηνία λήξεως, και συνεπώς πρέπει να το χαρούμε και όχι να το σπαταλάμε μέσα σε βάσανα. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Που κατάντησαν τη ζωή μας σήμερα;

Οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να σκεφτούνε, δυστυχώς, να καταλάβουν, τι σημαίνει ζωή. Τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν, κι όταν φτάνει το ηλιοβασίλεμα, αντί να κλαίνε γιατί πέρασε άλλη μια μέρα, και συνεπώς άλλο ένα βήμα προς το θάνατο, χαίρονται. Χαίρονται! Γιατί η μέρα τους ήταν φορτωμένη με οδύνη, με άγχος, με κυνηγητό, με προβλήματα, με όλα αυτά.

Η οικολογία είναι επαναστατική, με την έννοια ότι στοχεύει να καταργήσει όλες τις αρνητικές δομές της κοινωνίας. Είναι η μόνη επανάσταση, θα λέγαμε, η οποία δε φέρει εξουσία και δεν εδραιώνει καμία εξουσία. Και ξέρουμε από την ιστορία ότι και τα πιο ωραία, τα πιο όμορφα, τα πιο ρομαντικά όνειρα των επαναστατών, σκοτώθηκαν από την εξουσία. Αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής. Αυτή είναι η αιτία που μετατρέπει τα όνειρα σε εφιάλτη.

Είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και για πράσινη ανάπτυξη και να έχουμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο;

Μιλάω για την κυβέρνηση και για την πράσινη ανάπτυξη! Σ’ αυτή την πράσινη ανάπτυξη, λοιπόν, από τους πρώτους μετόχους είναι οι εταιρίες της BP, από τους πρώτους επενδυτές σ’ αυτή την ιστορία. Δηλαδή είναι αυτός ο φαύλος κύκλος που έλεγε ο Ελύτης, ότι με έναν ανθρωποκεντρικό – τεχνοκρατικό πολιτισμό προσπαθούμε να διορθώνουμε τις ζημιές που έκανε ένας ανθρωποκεντρικός- τεχνοκρατικός πολιτισμός. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος.

Και τι θα πει ανάπτυξη, κι ως που πάει αυτή η ανάπτυξη τέλος πάντων; Αυτή η γραμμή που πάει; Έχει κανένα τέλος; Έχει κανένα τέρμα αυτή η γραμμή; Περάσαμε τη βιομηχανική επανάσταση, περάσαμε την επανάσταση την ηλεκτρονική, και το όφελος του ανθρώπου ποιό; Η ποιότητα της ζωής του, το νόημα της ζωής του έχει χαθεί, έχει αλλοτριωθεί! Η ζωή είναι αλλού και ο άνθρωπος ο σημερινός είναι αλλού! Οι περισσότεροι άλλα ζητούν κι άλλα ζούνε, άλλα επιθυμούν και άλλα πραγματοποιούν μέσα στην κοινωνία.

Είμαστε πια μια κοινωνία σχιζοφρενών. Από τη μια ένας αφύσικος πολιτισμός και από την άλλη η οντότητά μας σαν άνθρωποι. Είμαστε ψυχασθενείς. Απλώς ο καθένας νομίζει ότι ο άλλος είναι, κι όχι ο ίδιος!

Αν θέλουμε λοιπόν να οραματιστούμε ένα ανθρώπινο μέλλον, οφείλουμε κατ’ αρχήν να το οραματιστούμε σε ανθρώπινα μέτρα. Αυτές οι χαβούζες που λέγονται πόλεις εξαφανίζουν τον άνθρωπο.

Θα κάνω μια παρένθεση: πήγα κάποτε στην Ιταλία και μπήκα σε μία από αυτές τις τεράστιες εκκλησίες που έχουνε. Στάθηκα μέσα σ’ αυτό το πράγμα και χάθηκα πραγματικά. και ένιωσα έτσι, ανύπαρκτος. Αυτόματα σκέφτηκα κι ένα δικό μας, ένα εκκλησάκι σ’ ένα λοφίσκο, που μπαίνεις μέσα και ακουμπάς το Θεό ρε παιδί μου! Εκεί εκμηδενίζουν εντελώς τον άνθρωπο. Ενώ, αντίθετα, μπαίνεις σ’ σ’ ένα ερημοκλήσι και βλέπεις τον Παντοκράτορα από πάνω να σου χαμογελάει, να απλώσεις το χέρι να τον πιάσεις!

Δηλαδή, ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να επικοινωνήσει, ανεξάρτητα αν πιστεύει στον Θεό ή δεν πιστεύει στο Θείο, κλπ. Όσο υπάρχουν άνθρωποι -κι αυτοί λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο και αντικαθίστανται από τους μεταλλαγμένους- θα νιώθουνε αυτή την ανάγκη μιας διαφορετικής επικοινωνίας. Πολλές φορές όταν είμαι «φορτωμένος» και έχει Πανσέληνο βγαίνω στην βεράντα εδώ έξω ανοίγω τα χέρια μου -όπως όταν σταύρωσαν τον Χριστό- κι ανοίγω το στόμα μου και προσπαθώ να… καταπιώ το φεγγάρι. Στέκω, έτσι, πέντε με δέκα λεπτά, και κάποια στιγμή χάνομαι, σταματάω μόνος μου, γιατί δεν ξέρω αν θα γυρίσω πίσω…

Εδώ κάτω έχω και μια ροδιά (αγαπάω πολύ τις ροδιές) η οποία, κάποια μέρα μου αρρώστησε. Πήγα στον Γεωπόνο, πήρα φάρμακα, πήρα τούτο, πήρα τ’ άλλο, την ράντισα, τίποτα! Η ροδιά κάθε μέρα και χειρότερα. Ήταν Πανσέληνος. Την σκεφτόμουνα κι ήμουν στενοχωρημένος. Κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κι έκατσα σε μια πέτρα δίπλα της και άρχισα να της λέω πόσο πολύτιμη είναι για μένα, πόσο την αγαπάω, να την χαϊδεύω, να της μιλάω τρυφερά κλπ. Από την άλλη μέρα η ροδιά άρχισε να γίνεται καλύτερα. Έγιανε, και τον Σεπτέμβρη πέταξε και εκτός εποχής, πια, δυο τεράστια ρόδια. Τώρα, δεν ξέρω αν τα φάρμακα βοήθησαν, επίσης, αλλά εγώ αλλιώς το εισέπραξα και αλλιώς το ένιωσα.

Είναι δύσκολο να ανοίξουμε μια διέξοδο μέσω μιας οικολογικής επανάστασης. Και γιατί είναι δύσκολο; Από την δεκαετία του ’60 ο Μαρκούζε είχε επισημάνει, ότι αυτό το απεχθές κοινωνικό σύστημα δεν βρίσκεται πια έξω από τον άνθρωπο, αλλά έχει ενσωματωθεί μέσα στον άνθρωπο και έχει υποχρεώσει τον άνθρωπο να το αναπαράγει συνεχώς. Αυτό τι λέει;

Αυτό λέει, ότι υποχρεωτικά, έχουμε μια μετάλλαξη της συνείδησης, μια μεταφορά της, από την αυτονομία της αναζήτησης του καλού ή της ζωής, σε μια πρακτική η οποία αναπαράγει το σύστημα. Μας έχουν υποχρεώσει να παίρνουμε αυτοκίνητα, μας υποχρεώνουν να παίρνουμε κινητά, μας υποχρεώνουν να κάνουμε τούτο, ή το άλλο. Έχουν οργανώσει έτσι τη ζωή, ώστε δεν μπορούμε να διαφύγουμε.

Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολη μια επανάσταση της οικολογίας. Γιατί πρέπει να απαλλαγεί ο άνθρωπος, να ξεράσει από μέσα του, όλο το σύστημα, να μπορέσει να απελευθερωθεί και να μπορέσει τελικά να δει τα πράγματα όπως είναι, να δει τη ζωή του, να παλέψει, ν’ αντισταθεί, να πολεμήσει.

Σήμερα και σ’ αυτόν τον τομέα -και είναι πολύ αισιόδοξο- διάφορες παρέες παίρνουν τα βουνά και προσπαθούν να ζήσουν έξω από το σύστημα. Ακόμα, σε κάποιες περιοχές έχουν καταργήσει και το χρήμα. Εσύ έχεις βγάλει φέτος περισσότερα φασόλια, εγώ έχω πατάτες, ο άλλος έχει λάδι, ο άλλος είναι γιατρός κι αντί για πληρωμή θα του δώσω αυγά ή κοτόπουλο, κλπ.

Αυτά νομίζω είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία, διότι από το οργανωμένο πολιτικό- θεσμικό σύστημα δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα. Πρόκειται για μια κατάσταση η οποία αποκλείεται να αναπαράξει τίποτα καλό, τίποτα της προκοπής.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ξαναζήσω μια περίοδο εθνικής υποτέλειας της πατρίδας μου.

Πιτσιρικάς δεκατριών χρονών πολέμησα τους Γερμανούς. Μετά, πολέμησα τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, την εποχή που ερχόταν εδώ ο Αμερικανός  στρατηγός και του έλεγε ο Έλληνας Πρωθυπουργός, διανοούμενος Κανελλόπουλος, «Ιδού ο στρατός σας!», δείχνοντας τον ελληνικό στρατό. Την εποχή που ερχόταν ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών ο περίφημος Πιουριφόι, και έμπαινε στο γραφείο του Πρωθυπουργού και ανέβαζε τα πόδια του πάνω στο γραφείο και του έλεγε τι να κάνει και τι να μην κάνει…

Ε, περίπου τα ίδια δε ζούμε τώρα; Έρχονται οι Τροϊκανοί. Τα ίδια δεν κάνουνε; Έχουμε κυβέρνηση; Πού είναι;

Λέω καμιά φορά, σ’ αυτά τα παιδιά που τρέχουν στις διαδηλώσεις και χτυπιούνται με τους μπάτσους και μετά τους πλακώνουν με τα χημικά σα να ‘ναι κατσαρίδες, «Τι πάτε και σκοτώνεστε μες στους δρόμους και δεν πάτε να καταλάβετε τα χωράφια της Μονής του Βατοπεδίου και να κάνετε μια φάρμα; Είστε όλοι σας μορφωμένα παιδιά, έχετε διάφορες ειδικότητες, να καταλάβετε τα βασιλικά κτήματα, αυτού του κερατά στο Τατόι, να κάνετε μια φάρμα; Θα ‘χετε και τον κόσμο μαζί σας! Ποιος θα σας πει κουβέντα; Πάτε και πετάτε γκαζάκια, και καίτε το αυτοκίνητο του αλλουνού του κακομοίρη, τι σας φταίει ο άλλος;».

Θέλω να πω, ότι, δυστυχώς, επίσης για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία η οποία δείχνει να χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα! Να συμβαίνουν τόσο τρομακτικά πράγματα και μέσα σ’ αυτήν και στον κόσμο και γύρω της, και να μην παίρνει χαμπάρι! Να μην αντιδρά με τίποτα!

Άκουγα τον Γιανναρά να λέει «Τουλάχιστον ας κατέβουν εκατό- διακόσιες χιλιάδες κόσμος να καταλάβουν το Σύνταγμα και να κάτσουν εκεί και να απαιτήσουν Συντακτική Εθνοσυνέλευση». Αλλά πού; Αυτό που λέγεται, πια, ότι απέμεινε σαν σύνθημα γραμμένο σε γκρεμισμένους τοίχους: «ΑΡΙΣΤΕΡΑ», τυρβάζει περί των… ευαγγελίων ακόμα!

Ξέρεις τι είπε ο Δαντόν πριν τον καρατομήσουν; «Τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών». Κατάλαβες; Και μέσα σε όλη την πορεία της ιστορίας, οι μόνοι που έσωσαν την αθωότητά τους ήταν αυτοί που σκοτώθηκαν νωρίς, πριν γίνουν εξουσία. Γιατί, σου λέω, ότι η εξουσία είναι το χειρότερο, είναι το τρομακτικότερο εφεύρημα του ανθρώπου!

Εγώ είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, υπέρ των μικρών κοινοτήτων, και το μόνο που θα έλεγα σήμερα που η χώρα μας περνάει κρίση, θα ‘τανε, «πάρτε τα βουνά, ξαναγυρίστε στα χωριά σας, ξαναγυρίστε στη γη! Ξαναεποικήστε την Ελλάδα!»

Έχουμε μια χώρα η οποία είναι ευλογία Θεού, παράγει τα πάντα! Από βότανα, από τρόφιμα, τα πάντα μπορεί να παράξει. Ποτέ όμως δεν είχαμε μια ικανή πολιτική ηγεσία.

Είναι πάρα πολύ εύκολο να φτιάξεις μια ιδεολογία ή μια θεωρία για την κοινωνία και να καλέσεις τους ανθρώπους να την εφαρμόσουν. Είναι όμως τρομερά δύσκολο, ως ανυπέρβλητο, να ξεπεράσεις το εμπόδιο του εαυτού σου και της κουλτούρας που σου πότισαν από τα γεννοφάσκια σου και τα δεσμά που έχει δέσει γύρω σου το σύστημα.

Γι’ αυτό ο δρόμος προς την απελευθέρωση από τη βαρβαρότητα, είναι ένας δρόμος πάνω από την πυρρά, που πρέπει να περάσει ο καθένας μας. Πάρα πολύ δύσκολος δρόμος.

Για την ώρα το κάνουν αυτοί που έχουν κάποια δυνατότητα να το κάνουν. Δηλαδή, γνωρίζω ανθρώπους, οι οποίοι φύγανε και πήγανε στο Πήλιο, ένα από τα πιο παραγωγικά βουνά της Ελλάδας -εκεί και… μπουκάλια να φυτέψεις θα φυτρώσουνε και υπάρχουν κτήματα τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα, γεμάτα ελιές, καρυδιές, μηλιές κλπ.- και νοίκιασαν ένα κτήμα, ίσα ίσα για να μην χάσει ο ιδιοκτήτης την κυριότητα, δηλ. με 500 ευρώ το χρόνο, για να καλλιεργούν και να ζουν εκεί, να πουλάν το λάδι και καμιά φορά να βγαίνουν και στην λαϊκή αγορά. Κάποιοι από αυτούς είναι και γιατροί ή δάσκαλοι και διοργανώνουν εκδηλώσεις. Περνάνε όμορφα, με την παρέα τους, με τα οργανάκια τους, κάθε άνοιξη συγκεντρώνουν τις εμπειρίες τους, για το πως π.χ. γίνεται το μελιτζανάκι τουρσί, τα καρύδια γλυκό, πώς από το λάδι γίνεται το σαπούνι, πώς χτίζουν σπίτια με αχυρόμπαλες κλπ., διάφορες γνώσεις, γιατί όλοι τους είναι και πολύ ενδιαφέροντες άνθρωποι και έχουν κυνηγήσει αυτήν τη γνώση, η οποία είναι πολύτιμη.

Με την τεχνολογία, έχουμε χάσει πολύτιμες γνώσεις από την εμπειρία του ανθρώπου, που εξασφάλισαν την επιβίωσή του στον πλανήτη για εκατομμύρια χρόνια. Σήμερα η γνώση μας έρχεται απ’ το μέλλον, δεν έρχεται από το παρελθόν!

Παλιά οι νέοι σέβονταν τους ηλικιωμένους, ενώ, σήμερα, συνήθως, δεν τους σέβονται. Παλιά τους σέβονταν γιατί, εκτός των άλλων, ο ηλικιωμένος κατείχε τη γνώση και ήξερε πότε θα φυτέψει, τι καιρό θα κάνει, τι αλλαγές θα γίνουν, από τι πάσχει το φυτό κλπ. Σήμερα ο εγγονός ξέρει περισσότερα για την τεχνολογία από τον παππού. Τον βλέπεις και πιάνει το κινητό και τραβάει φωτογραφίες και ο παππούς… κοιτάει.

Αλλά, δεν υπάρχει παιδεία, σήμερα. Μη γελιόμαστε. Υπάρχει εκπαίδευση. Άλλο πράγμα η παιδεία κι άλλο πράγμα η εκπαίδευση. Σήμερα, λοιπόν, τα παιδιά εκπαιδεύονται. Γιατί; Για να βρούνε τη μηχανή του κέρδους! Να εξασφαλίσουν κάποια θέση σε κάποιο επάγγελμα.

Τη μηχανή του κέρδους! Αυτό είναι το πρόβλημα. Όσο στην κοινωνία μας η κυρίαρχη αξία του συστήματος είναι το κέρδος, από κει και πέρα μην ψάχνεις να βρεις… αυτό διαποτίζει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και διαποτίζει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες όπως είναι η παιδεία και όλα τα πράγματα.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι αν υπάρχει ελπίδα διεξόδου,  οι άνθρωποι και κυρίως οι νέοι θα την διαμορφώσουν.

Καμιά φορά με ρωτούν οι δημοσιογράφοι: Χρόνη, έχεις μετανιώσει για τη ζωή σου; Λέω όχι. Όχι! Τί πιο ωραίο να πεθαίνεις για ένα όραμα, για έναν όμορφο μύθο, απ’ το να ζεις συνεχώς μια χαμοζωή; Εμείς, λοιπόν, ταξιδέψαμε σ’ έναν υπέροχο μύθο, σ’ ένα πάρα πολύ όμορφο όραμα. Τώρα, αν αυτό στο τέλος της ζωής μας κατάντησε εφιάλτης, αυτό είναι άλλο θέμα, είπαμε, είναι θέμα της εξουσίας.

Αν είχα τη δυνατότητα να γυρίσω τα χρόνια πίσω, και με τη γνώση που έχω σήμερα, τι θα άλλαζα; Όλα! Πρώτα απ’ όλα πήραμε μια εμπειρία από την εξουσία, από την ιστορία, και υπήρχε και μια διαφορετική πραγματικότητα, ένα διαφορετικό μέτωπο από αυτό που δίναμε τις μάχες. Εμείς δώσαμε μάχες χαρακωμάτων, υπερασπιστήκαμε τη δημοκρατία, υπερασπιστήκαμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είδαμε την κρίση που ερχόταν… Και σε ότι αφορά τις μεταλλαγές της ιδεολογίας από τη στιγμή που έγινε εξουσία η Σοβιετική Ένωση, και σε ότι αφορά την επερχόμενη κρίση του πλανήτη, μέσω της εξέγερσης της βιομηχανικής επανάστασης κλπ., τα οποία τα θεωρούσαμε, τότε, ευλογία Θεού! Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λένιν έλεγε ότι εξηλεκτρισμός και βαριά βιομηχανία είναι τα δυο πόδια που θα οικοδομήσουν τον κομμουνισμό.

Και φτάσαμε στο Τσερνομπίλ και σε άλλου είδους ιστορίες, και στη συνάντηση καπιταλισμού και υπαρκτού σοσιαλισμού σε ότι αφορά τις πρακτικές για το περιβάλλον, για τα χημικά στις διατροφές των ανθρώπων και όλα αυτά. Δεν είναι τυχαίο ότι δυο από τις μεγαλύτερες λίμνες του κόσμου, η λίμνη της Βαϊκάλης και η λίμνη του Μίσιγκαν και οι δυο είναι μολυσμένες. Δεν υπερασπιστήκαμε, τότε, τέτοια πράγματα.

Σήμερα, μια σημαντική λέξη είναι η λέξη «βιότοπος». Τι σημαίνει; Σημαίνει βιώνουμε μαζί, κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί βιώνουμε μέσα στην διαφορετικότητά μας κι όχι σε κάποια ομπρέλα ιδεολογική η οποία μπορεί να μας οδηγεί σε διαφωνίες και σε συγκρούσεις όπως αυτές που συντηρούνται σήμερα μέσα στον χώρο της αριστεράς, οι οποίες δεν έχουν κανένα νόημα.

Όσο για έναν… εμπνευσμένο αρχηγό και ηγέτη εγώ πιστεύω πάρα πολύ ότι σε μια κοινότητα, η συλλογική γνώμη είναι πολύ πιο ασφαλής και πιο ισχυρή από οποιονδήποτε ηγέτη.

Στο άλλο σημείο στο οποίο επίσης έχω διαφωνία με τον όποιον ηγέτη και την ιδεολογία, είναι ότι πιστεύω στο αυθόρμητο των ανθρώπων, δηλαδή, μέσα σε αυτή τη διαδικασία ανατροπής ή επανάστασης πρέπει να αναπτυχτεί ένα κίνημα όχι καθοδηγούμενο αλλά αυθόρμητο. Ένα κίνημα που γεννιέται από τη συνείδηση των ανθρώπων που ξέρουν που πάνε και ξέρουν τι θέλουν. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να ξαναγυρίσουμε σε μορφές εξουσιαστικές, κι αυτή τη στιγμή που σου μιλάω, εγώ ασκώ εξουσία.

Διότι υποτίθεται ότι είμαι η έδρα, ο καθηγητής, ο παντογνώστης, ο πολυγνώστης κλπ. Αυτό είναι μια εξουσία, όπως μια εξουσία είναι της μάνας προς το παιδί ή του πατέρα προς το παιδί ή όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Πιστεύω λοιπόν στο αυθόρμητο των μαζών που παλιότερα εμείς οι κουμουνιστές καταριόμασταν σαν αναρχικό. Σήμερα μπορεί κανένας άνθρωπος να ορίσει τι σημαίνει αναρχικός; Βρισκόμαστε μέσα σε ένα σύστημα το οποίο είναι δομημένο με ανήθικους τρομοκρατικούς και βάρβαρους κανόνες. Το να αρνηθείς τους κανόνες και τη θέσπιση αυτού του συστήματος τι σημαίνει, ότι είσαι αναρχικός;
Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι αναρχικοί! Γιατί όλοι αναζητούμε το κάλλιστο.

Εγώ δεν ψήφισα κι ούτε θα ψηφίσω. Τι να πάω να ψηφίσω δηλαδή, να μας κοροϊδεύουνε με τη θέληση μας; Δεν πάω. Μου λένε οι άλλοι, μα ξέρεις το άκυρο είναι καλύτερο και το λευκό είναι… Ε, δε μ’ ενδιαφέρει! Με πήρε κι ο Μίκης με την κίνηση που έκανε και του λέω, βρε Μίκη μου, πρώτα πρώτα είναι τρελό στα ογδόντα μου να ξαναγίνω πολιτικός, όταν ξέρω τι σημαίνει πολιτική. Δεύτερον, εμένα με ενδιαφέρει η επόμενη μέρα. Δηλαδή αν αυτή τη στιγμή ανατρεπόταν αυτή η κυβέρνηση, η λεγόμενη κυβέρνηση, τι θα προκύψει; Άλλη μια κυβέρνηση με τα ίδια πάλι, με το ίδιο στήσιμο, με τα ίδια πράγματα; Εγώ βρίσκομαι στην άλλη όχθη! Δεν γουστάρω αυτό το σύστημα, δεν γουστάρω καπιταλισμό, δεν γουστάρω νεοφιλελευθερισμό, δε γουστάρω συγκεντρωτισμό, δε γουστάρω αυτά τα πράγματα! Θέλω μικρές κοινότητες, αυτόνομες, σε ανθρώπινα μέτρα να μπορέσουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Έχω μια άλλη λογική, μια άλλη αντίληψη για το πώς οργανώνεται η κοινωνία.

Ξέρω πια τι σημαίνει πολιτική. Δεν γίνεται. Κατ’ αρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε το στοιχειώδες. Δεν έχουμε έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό, γιατί αυτά τα καθίκια δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Η πατρίδα κινδυνεύει, η πατρίδα βουλιάζει, και πολεμάν σαν κατίνες ο ένας τον άλλον, εσύ έκανες εκείνο στο αυτό κι εσύ έκανες το άλλο. Δεν έχουν την παλικαριά, την εντιμότητα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να αφήσουν τις κατινιές στην άκρη και να κουβεντιάσουν. Είναι τυχαίο; Μα ένας δεν αυτοκτόνησε απ’ αυτούς εδώ τριανταπέντε χρόνια; Ένας δεν ζήτησε συγγνώμη, ένας δεν παραιτήθηκε;

Γι αυτό λέω, ότι είναι πρόβλημα συνείδησης και όχι ιδεολογίας; Είναι πρόβλημα συμπεριφοράς κι όχι ιδεολογίας.

Και δυστυχώς, πιστεύω, ότι εμείς ήμασταν οι… τελευταίοι των Μοικανών. Σε εμάς το σύστημα ασκούσε σωματική βία, μας έκλεινε φυλακή, μας βασάνιζε, μας χτυπούσε για να μας υποτάξει. Για τις σημερινές γενιές είναι πιο δύσκολα. Τους κάνουν λοβοτομή, τους απορροφά το σύστημα συνεχώς μέσα στη μηχανή του κέρδους, δεν τους αφήνει περιθώρια ούτε να οραματιστούν, ούτε να φανταστούν, τους αφαιρεί την κριτική σκέψη. Την ψυχή!

Κι ας είμαστε η χώρα των μεγάλων ποιητών. Κανένας λαός δέκα εκατομμυρίων δεν έχει τρία νόμπελ και ένα βραβείο Λένιν. Και μάλιστα, θα υπήρχαν κι άλλοι που θα έπρεπε να πάρουν το νόμπελ και δεν το πήραν… αλλά τέλος πάντων.

Θυμάμαι, τον Βάρναλη… ήμασταν ένα βράδυ στη Βουκουρεστίου και θέλαμε να ανεβούμε στη Δεξαμενή και λέει ο Βάρναλης του Κορνάρου «κουμπάρε περίμενε λιγάκι να περάσει κανένα ταξί να μας πάρει να ανεβούμε πάνω. Ε, περιμέναμε, και σε λίγο βλέπουμε μια ωραία γυναίκα να περπατάει και τότε λέει ο Βάρναλης «κουμπάρε, ήρθε ταξί, πάμε! Άμα βλέπουμε αυτή μπροστά μας… φτάνουμε!». Ο Βάρναλης, ήταν καταπληκτικός άνθρωπος και διαφορετικός, και δεν υπάρχει άλλος στίχος που να περιγράφει σήμερα την κατάντια του ελληνικού λαού “Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμμα”. Όπως έχουμε και μεγάλους λογοτέχνες και γυναίκες, τη Σωτηρίου και άλλες. Είχαμε καλή λογοτεχνία. Τώρα δεν έχουμε τίποτα! Α, ο Μακριδάκης είναι καλός.

Τολμάτε ρε, τολμάτε! Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε. Απορρίψτε τις σκοπιμότητες.
Εγώ έγραφα,
κι έγραφα με την ψυχή, κι όταν με είπαν συγγραφέα πρώτη φορά τα ‘χασα! Μα, σοβαρά μιλάτε ρε παιδιά, συγγραφέας; Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση, απλά στις παρέες, στον κήπο, τους έλεγα ιστορίες και μου έλεγαν, ρε Χρόνη γιατί δεν τα γράφεις αυτά τα πράγματα; Κι έτσι βγήκε.

Γιατί τα βιώματα ήταν ουσιαστικά. Κατάλαβες; Ζούσαμε. Είχε συνέχεια η ζωή μας, δεν ήταν αυτή η γκρίζα καθημερινότητα, αλλά ήταν μεγάλο κατόρθωμα να παραμείνεις άνθρωπος.

Ήταν πολύ σημαντικό να μπορείς να κοιτάξεις τη μάπα σου το πρωί στον καθρέφτη και να πεις, «είμαστε εντάξει ρε μάγκα, πάμε». Δεκαεφτά χρονών παιδί ήμουν και καταδικασμένος για θάνατο, κι εγώ τους έγραφα… Τώρα, βέβαια, λέω για «τί»;

Εναντιον. Ντινος Χριστιανοπουλος

Eίμαι εναντίον. Ντίνος Χριστιανόπουλος

20:01, 23 Ιαν 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/82730

Είμαι εναντίον* της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται….

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων.

Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες – όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.

(Kείμενο του 1977, στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ, αρ. 1, Ιανουάριος – Απρίλιος 1979)

Την πρόθεσή του να μην παραλάβει το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού όπως και το χρηματικό έπαθλο που το συνοδεύει γνωστοποίησε σήμερα, ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος. Η αντίδραση του ήταν άμεση μόλις έγινε γνωστή η είδηση της βράβευσής του με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του. «Δεν θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Κατ’ αυτόν τον τρόπο σχολίασε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ τη διάκρισή του, ο 81χρονος ποιητής της Θεσσαλονίκης Ντίνος Χριστιανόπουλος, παραπέμποντας στο παραπάνω κείμενό του με τον εμβληματικό τίτλο «Εναντίον»*.


——————-

Ποιητής, πεζογράφος, φιλόλογος καὶ κριτικὸς, o Ντίνος Χριστιανόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931. Φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από το 1958 ως το 1965 εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης. Παράλληλα το 1958 ίδρυσε και ανέλαβε υπό τη διεύθυνσή του το περιοδικό «Διαγώνιος», που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις.

Το 1962 δημιούργησε τις «Εκδόσεις της Διαγωνίου» και από το 1965 εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής. Το 1974 ίδρυσε τη Μικρή Πινακοθήκη της Διαγωνίου που έχει ως στόχο την προβολή νέων καλλιτεχνών της συμπρωτεύουσας, με στενούς συνεργάτες του Κάρολο Τσίζεκ και Νίκο Νικολαΐδη. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1949 με τη δημοσίευση του ποιήματος «Βιογραφία» στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης «Μορφές».

Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχή των ισχνών αγελάδων».

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τοποθετείται ανάμεσα στους σημαντικότερους ποιητές της ομάδας που είναι γνωστή ως «Κύκλος της Διαγωνίου» και κινήθηκε στο πλαίσιο του ομώνυμου περιοδικού που ο ίδιος ίδρυσε (Νίκος – Αλέξης Ασλάνογλου, Γιώργος Ιωάννου, Τάσος Κόρφης, Βασίλης Καραβίτης κ.α.). Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έντονα ερωτική διάθεση και επιρροές από το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ντίνου Χριστιανόπουλου βλ. Ζήρας Αλεξ., «Χριστιανόπουλος Ντίνος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 9β. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε

όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος.

(Μικρά ποιήματα από τη συλλογή »Το κορμί και το σαράκι»)

Επιλογή από ποιήματά του:
Ενός λεπτού σιγή (Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας)
Ιθάκη (Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια)
Απολογισμός της μοναξιάς (Σπασμένες μέσα μου εικόνες ανταπόκρισης)
Βρόχος (Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου)
Εκείνοι που μάς παίδεψαν (Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ)
Έρωτας (Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια)
Με κατάνυξη (‘Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά)
Όταν σε περιμένω (‘Οταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι)
Τέλος (Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά)
Εγκαταλείπω την ποίηση (Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία)
Η θάλασσα (Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα)
Μικρά ποιήματα από «Το κορμί και το σαράκι»
Επικίνδυνη μοναξιά (Όταν τις νύχτες τριγυρνώ στη μοναξιά μου)
Αναστολή (Ό,τι ονειρεύτηκα τόσα και τόσα βράδια)
Eκείνοι που μας παίδεψαν (Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ)
Ενός λεπτού σιγή (Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας)
Το δάσος (Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας)
Ο φωτογράφος (Σ΄ αυτήν εδώ τη γειτονιά / σ΄ αυτά εδώ τα μέρη)
Τί να τα κάνω τα τραγούδια σας (…ποτέ δε λένε την αλήθεια)
Ιθάκη (Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια)
Απολογισμός της μοναξιάς (Σπασμένες μέσα μου εικόνες ανταπόκρισης)
Βρόχος (Τώρα που σ΄ έχω διαγράψει απ΄ την καρδιά μου)
Έρωτας (Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια)
Με κατάνυξη (Έλα ν΄ ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά)
Όταν σε περιμένω (Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι)
Τέλος (Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά)
Εγκαταλείπω την ποίηση (Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία)
Η θάλασσα (Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα)
Μικρά ποιήματα από «Το κορμί και το σαράκι»

39 ποιήματα :
Το πεινασμένο σκυλί (Μια διαδήλωση κατεβαίνει στην Τσιμισκή)
Υπογεγραμμένη (Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη)
Μαγδαληνή (Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του)
Στο δρόμο της Δαμασκού (Αδύνατο να δούμε τίποτε∙ μόνο ακούγαμε)
Σαββάτο βράδυ (απ’ το Βαρδάρι ως το Συντριβάνι)
Τσαϊράδα (Εδώ δεν είναι τόπος να πλαγιάσουμε)
Ένας ευήθης μαλώνει  τα δέντρα (Δε λέω, έχετε δίκιο. Όμως κι εσείς τι κάνατε ως τώρα για ν’ αποτρέψετε τις πυρκαγιές;)
Τι κέρδισα (Δυο χρόνια τώρα έδινα, και τίποτα δεν έπαιρνα)
Τύψεις (Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει)
Εκείνοι που μας παίδεψαν (Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ)
Το δάσος (Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας)
Εγκαταλείπω την ποίηση (Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία)
Τι γυρεύω (Τι γυρεύω εγώ σ’ αυτές τις νύχτες)
Το απόγευμα (Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο)
[νέες συλλήψεις] (Θανάση, γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά;)
Όλο και πιο πολύ (Στους ανεπαίσθητους ψιθύρους της εσπέρας)
Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί (…να χορτάσω κι απόψε την έξαψή μου)
Το πάρκο (Παροπλισμένα γεροντάκια και νταντάδες)
Αποστρατευμένοι (Τώρα δεν έχει πια ΕΣΑ)
Με κατάνυξη (Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά)
Όταν σε περιμένω (Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι)
Το αιώνιο παράπονο (Ό,τι κι αν κάνει το δοντάκι του γραμμόφωνου)
Εγνατία (Με τσάκισε κι απόψε η Εγνατία)
Η φυσαρμόνικα (Μες στα ψυχρά παγωμένα γραφεία)
Το έγκλημα της μοναξιάς (Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ)
Κακόφημη συνοικία (Κάθε λίγο και λιγάκι βγαίνει στο μπαλκόνι της και τινάζει)
Απολογισμός της μοναξιάς (Σπασμένες μέσα μου εικόνες ανταπόκρισης)
Τέλος (Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά)
Βρόχος (Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου)
Ρήμαγμα (Τις παγωμένες νύχτες)
Η κακιά στιγμή («Τα μάθατε; Ο τάδε το και το»)
Έρωτας (Το χειμώνα χωνόμασταν σ’ ένα γιαπί)
Night Club (Κάθε φορά που έρχεται ο στόλος)
Χριστούγεννα (Φυσούσε ένας διαβολεμένος βαρδάρης)
Κατατρέχουν τη γραφικότητα (Ήρθαν κύριοι με τσάντες και μεζούρες)
Ανοίγεις και κλείνεις σα λουλούδι (Έρχομαι — μουδιασμένος με υποδέχεσαι)
Μικρά ποιήματα (Φίλος ποιητής, διευθυντής εταιρείας)
Όσο με πληγώνεις (Ολόκληρος στον έρωτα δοσμένος)
Από το αφιέρωμα του translatum.gr στους ποιητές της Θεσσαλονίκης

Δύο μικρά πεζά:
Ιπποκλείδης (Μια φορά κι έναν καιρό, εδώ και δυόμιση χιλιάδες χρόνια, ήταν ένας βασιλιάς που τον έλεγαν Κλεισθένη, κι ήθελε να παντρέψει τη μοναχοκόρη του)
Ανταπόκριση (Ένα πρωί ξύπνησα με πολύ κέφι. Βγήκα στο μπαλκόνι του κήπου κι έριξα μια ματιά στα δέντρα)
Οπτικοακουστικό υλικό:
Η εκπομπή ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ αφιερωμένη στον ποιητή από το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.
Ο Χριστιανόπουλος διαβάζει Χριστιανόπουλο από το indymedia.
(πηγή www.sarantakos.com)

Μην ξεχνάς

όταν σε λέω λεβεντιά
μην ξεχνάς πως είσαι μαλάκας

όταν σε λέω γλύκα μου
μην ξεχνάς τι ξυλάγγουρο είσαι

όταν μου λες πως μ’αγαπάς
μην ξεχνάς τα παζάρια που προηγήθηκαν

και μη θαρρείς πως είσαι τίποτα
επειδή σε προσκυνώ

Ντίνος Χριστιανόπουλος
Από τη συλλογή »Το κορμί και το σαράκι»

Γιάννης Μακριδάκης: Αποφάσισα να κηρύξω κι εγώ τον πόλεμο

Αποφάσισα να κηρύξω κι εγώ τον πόλεμο. Γιάννης Μακριδάκης

14:01, 22 Ιαν 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/82568

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, δίνει συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη, συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs, με αφορμή το μυθιστόρημά του «Ήλιος με δόντια», εκδ. Εστία -το οποίο είναι υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας– όπως και για την κόκκινη σημαία που ανεμίζει στη Βολισσό της Χίου, συμβολίζοντας χωρίς λόγια, όσα με λέξεις και πράξεις καταγράφονται στα ιστορικά βιβλία του, στα άρθρα, στις πολύχρονες ανθρωπολογικές και άλλες έρευνες, στον ακτιβισμό, στις πολιτικές θέσεις του, στα λογοτεχνικά μυθιστορήματα και νουβέλες και κυρίως, στον καθημερινό τρόπο της ίδιας του της ζωής.

Πότε ο «ήλιος με δόντια» σε σχέση με τις ιστορικές αναφορές του βιβλίου ξεκίνησε να δημιουργείται ως ιδέα στο μυαλό σου;

Όταν ολοκλήρωσα την ερευνητική μου εργασία και τη μελέτη των 11.250 φύλλων των καθημερινών εφημερίδων της Χίου, περιόδου 1912-40 και έγραψα το 10.516 μέρες ιστορία της νεοελληνικής Χίου, τότε συνειδητοποίησα ότι είχα χωνεμένα μέσα μου όλα τα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα της εποχής και θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να τα εξιστορήσω ως ένας άνθρωπος «λοξός», που τα «έζησε» και τα είδε με τη δική του ματιά. Το ιστορικό γεγονός του βομβαρδισμού του Βίριλ μού έδωσε την σπίθα και, βασικά, το σημείο στο οποίο θα τελείωνε η ιστορία που είχα να πω.

θα μπορούσες να κάνεις ένα είδος φλας μπακ και να περιγράψεις όλη τη δημιουργική πορεία αυτού του βιβλίου, από τη στιγμή που είχες την ιδέα να το γράψεις μέχρι που το τελείωσες;

Ήταν πολύ ψυχοβγαλτικό, αυτό θυμάμαι. Ο Κωσταντής έβγαινε πολύ επώδυνα από μέσα μου. Στην αρχή δεν ήξερα ποιος είναι. Στην πορεία κατάλαβα. Μετά τις πρώτες σελίδες της αφήγησής του ένιωσα τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που ξεπετάχτηκε έτσι αναπάντεχα. Στην αρχή ένιωθα σαν να μου τα έλεγε κάποιος που δεν τον είχα ξαναδεί κι εγώ να τα έγραφα μη ξέροντας αν κάνω καλά να τον εμπιστεύομαι και να τον ακούω.
Έγραψα τον μονόλογό του και ύστερα δεν ήξερα τι να τον κάνω.
Ένιωθα ότι έχω γράψει κάτι που ρέει πολύ όμορφα, που μου αρέσει πολύ σαν κείμενο αλλά που από μόνο του δεν στέκει.
Και τότε έκανα παύση και σκέφτηκα με το μυαλό μου για πρώτη φορά. Από αυτή τη σκέψη βγήκαν οι επόμενοι αφηγητές και το υπόλοιπο βιβλίο. Δηλαδή το βιβλίο είναι προϊόν παρόρμησης κατά το πρώτο μέρος και προϊόν σκέψης κατά το υπόλοιπο.

Και ο ίδιος ο Κωσταντής, από που νομίζεις ότι… ξεπήδησε και τι ήταν αυτό που κυρίως ήθελε να γίνει γνωστό από τη «ζωή» του;

Από την αγάπη μου για τους ανθρώπους που ζούνε ως λοξοί μέσα στην κοινωνία ξεπήδησε. Που δίνουνε τις προσωπικές τους μάχες κάθε μέρα για την κατάκτηση της ελευθερίας και της έκφρασης της ψυχής τους. Για όσους πορεύονται νιώθοντας και όχι μόνο σκεπτόμενοι. Για αυτούς που στην αιώνια μάχη νου – ψυχής δεν έχει καμιά τύχη η λογική μπρος στο συναίσθημα.
Την αλήθεια του ήθελε να δείξει ο Κωσταντής, τι άλλο; Την αλήθεια του που ως δική του αλήθεια ήτανε η μόνη αλήθεια.

«Για να καταπιαστεί ένας συγγραφέας λογοτεχνίας με ένα θέμα από την Ιστορία πρέπει να έχει ενεργή πολιτική συνείδηση» έχει πει η Ρέα Γαλανάκη. Σε όλα τα βιβλία όπως και στα άρθρα σου που κατά καιρούς δημοσιεύονται, διαφαίνονται έμμεσα ή άμεσα και κάποιες πολιτικές θέσεις. Ποιό είναι το κυριότερο πολιτικό μήνυμα του «ήλιου με δόντια»;

Συμφωνώ απόλυτα με την φράση της Ρέας Γαλανάκη και μάλιστα θα έλεγα, ότι όποιος γράφει δημόσια θα πρέπει να έχει ενεργή πολιτική συνείδηση. Προσωπικά είμαι ον πάνω απ’ όλα πολιτικό και γι’ αυτό μόνο πολιτικά βιβλία γράφω. Το ήλιος με δόντια είναι μάλλον το λιγότερο ενδεικτικό. Εννοώ ότι στη Δεξιά τσέπη, στο Λαγού μαλλί και στην Άλωση της Κωσταντίας είναι πιο φανερά τα πολιτικά μηνύματα. Εδώ έχουμε ένα μήνυμα για την διαφορετική οπτική της ζωής και της αλήθειας του καθενός, για τον σεβασμό στην κάθε προσωπικότητα, για την εικόνα που έχει ο καθένας από μας για τον εαυτό του και για τους γύρω του αλλά και για την εικόνα που σχηματίζουν οι οργανωμένες κοινωνίες για τους ανθρώπους που διαφέρουν.

Μέσα από τα άρθρα σου κυρίως, εκφράζεις μία διαφορετική πολιτική θέση-πρόταση, από τις υπάρχουσες, υπογράφοντας, μάλιστα, κατά καιρούς, και ως «Κότσυφας»! Θα ήθελες να πεις κάτι γι αυτόν… και τον τρόπο ζωής του απέναντι στην κρίση;

Αυτό σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Επιγραμματικά θα πω ότι πραγματεύομαι εδώ και πολύν καιρό μέσα μου το ζήτημα της ανθρώπινης πορείας επί της γης. Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι όσο πετυχαίνουν την πολυπόθητη «ανάπτυξη» και όσο κατακτούν γνώσεις και τεχνολογίες που διευκολύνουν τον βίο τους, τόσο χάνουν ταυτόχρονα πρωτογενείς γνώσεις και υλικά τα οποία όμως είναι τα βασικότερα για την επιβίωσή τους ως όντα. Δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, όσα επιτεύγματα κι αν έχει κατακτήσει, αν αφήσει να χαθούν ή να μεταλλαχθούν οι σπόροι κι αν δεν υπάρχουν οι μέλισσες. Όλος μας ο σύγχρονος πολιτισμός δηλαδή έχει ξύλινα ποδάρια και μπορεί να καταρρεύσει από τη μια στιγμή στην άλλη. Και τότε κανένα τεχνολογικό επίτευγμα και καμιά εξεζητημένη γνώση δεν θα μπορεί να μας σώσει. Προσωπικά έχω επιστρέψει στα βασικά. Βιώνω την καθημερινότητά μου ψάχνοντας παλιά υλικά και μεθόδους για να μην τις αφήσω να χαθούν. Σπόρους, καλλιέργειες, μεθόδους συντήρησης τροφών. Είμαι οπαδός της Αποανάπτυξης και της στροφής προς τις μικρές οικιακές αυτόνομες μονάδες και όχι προς τον γιγαντισμό προς τον οποίον οδεύει εδώ και χρόνια η σύγχρονη ζωή μας. Μάχομαι κάθε μέρα για την επίτευξή της Αποανάπτυξης και της σμίκρινσης διότι πιστεύω ότι μόνο μέσω αυτού του τρόπου ζωής έχει μέλλον το ανθρώπινο είδος στον πλανήτη.

Η κόκκινη σημαία που ανεμίζει πάνω σε ένα ξύλινο κοντάρι, εκεί στο σπίτι σου, στη Βολισσό της Χίου, τι συμβολίζει;

Άκουσα τόσες φορές τους πολιτικούς μας ταγούς και σωτήρες της πατρίδας τα τελευταία δύο χρόνια να μας λένε ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Είδα και τα έργα τους και πείστηκα. Αποφάσισα, λοιπόν, να κηρύξω κι εγώ τον πόλεμο. Στον σύγχρονο τρόπο ζωής, στην ανάπτυξη και στον καπιταλισμό. Η κόκκινη σημαία είναι το λάβαρο που εκφράζει μάχη της ψυχής ενάντια στον λογισμό, τη μάχη του ανθρώπου ενάντια στο άτομο, στον καταναλωτή. Είμαστε σε πόλεμο και έχουμε χρέος να πολεμήσουμε. Γι’ αυτό κι εγώ έχω αφήσει στην άκρη τη συγγραφή και πολεμώ καθημερινά. Με πολιτικά κείμενα και με αγώνα για τη διάσωση πρωτογενών μεθόδων και υλικών, τα οποία θέλει το καπιταλιστικό σύστημα να μας κάνει να χάσουμε ή να ξεχάσουμε, για να χειραγωγήσει το μέλλον μας. Δεν υποκύπτουμε όμως. Θα μαχόμαστε μέχρι τελευταίας πνοής και, αν μη τι άλλο, κάτι θα έχουμε περισώσει για να βρουν οι επόμενοι και να συνεχίσουν τον πόλεμο.

Στο νέο βιβλίο σου «Το ζουμί του πετεινού» που θα κυκλοφορήσει σε μερικούς μήνες από τις εκδόσεις της Εστίας, τι θέμα πραγματεύεται;

Είναι μια νουβέλα. Δίδυμη του Λαγού μαλλί. Το Λαγού μαλλί ήταν για έναν ψαρά, θαλασσινό, παλιό σκαρί, και πως βιώνει την κρίση. Το ζουμί του πετεινού που θα κυκλοφορήσει και αυτό από τις εκδόσεις Εστία, περιγράφει έναν αυτάρκη αγρότη και πως αυτός δε μπορεί να καταλάβει τι είναι οικονομική κρίση. Όταν κάπως το κατανοεί, από τις κουβέντες τρίτων, παθαίνει ο ίδιος κρίση. Νευρική. Αλλά δεν κρατάει πολύ. Τρεις μέρες ίσα ίσα.

Στις 10 Μαρτίου στην Αθήνα στο Pocket Theater in Athens του Μικρού Πολυτεχνείου, έχει πρεμιέρα η θεατρική παράσταση του «Ήλιου με δόντια» από τον σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη. Ποια σκηνή της ιστορίας του βιβλίου θα επιθυμούσες να έχει αναδειχτεί στην συγκεκριμένη πρώτη θεατρική διασκευή του;

θα ήθελα να έχει αναδειχτεί η σκηνή που ο Κωσταντής πέφτει θύμα της αλλαγής του ημερολογίου. Διότι είναι ένα γεγονός που δείχνει πόσο μπορεί ένα ιστορικό γεγονός να επηρεάσει τον προσωπικό βίο του καθενός μας. Δείχνει ότι όλες οι ιστορικές αλλαγές γίνονται επί ανθρώπινων ψυχών και αυτό δείχνουμε να το έχουμε ξεχάσει πλήρως. Κυρίως τελευταία που η έννοια άνθρωπος έχει αντικατασταθεί από την έννοια καταναλωτής.

————
Άρθα του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη στο tvxs.gr:

Σχετικά Άρθρα: