Δεν θέλουν να καταλάβουν #FidelCastro

fidel-castroΟι περισσότεροι ψάχνουν να βρουν ένα αποτυχημένο παράδειγμα δημιουργίας παραδείσου πάνω στον πλανήτη για να το δαχτυλοδείξουν.

Βρίσκουν κάποιες καλές ή κακές προσπάθειες, που όμως συνήθως από κάπου μπάζουν λίγο έως πολύ κόλαση.
Στην πραγματικότητα μάλλον ψάχνουν να επιβεβαιώσουν ότι ο παράδεισος δεν μπορεί να υπάρξει, για να κοιμηθούν και πάλι ήσυχοι τον ύπνο του δικαίου, αλλά όχι κατά του αδίκου.
Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν είναι πως ο παράδεισος ή θα μας έχει όλους συμμάχους ή δεν θα υπάρξει ποτέ, ή όλοι μαζί θα τον φτιάξουμε(για την ακρίβεια θα τον διατηρήσουμε και δεν θα τον καταστρέφουμε όλο και περισσότερο όπως μονίμως …αγωνιζόμαστε, γιατί η γη είναι ένας παράδεισος ούτως ή άλλως), ή κανένας μόνος του δεν θα μπορέσει.
Γιατί ολόκληρο το υπερσύστημα που λέγεται ανθρωπότητα είναι αλληλοεξαρτώμενο από τα μέρη του, τα οποία πρέπει να συμμετέχουν κι όχι απλώς να παρατηρούν ή μόνο να κριτικάρουν -πόσω μάλλον να πολεμάνε εναντίον του- καθώς καταναλώνουν το ποπκόρν τους…
Δεν θέλουν οπότε και να καταλάβουν εκείνο που έχει αποδειχθεί εδώ και χρόνια επιστημονικά, πως ακόμα κι αυτός που παρατηρεί, επηρεάζει το πείραμα!
Δεν θέλουν να καταλάβουν, ότι μπορεί να είναι άκρως υπεύθυνοι και οι ίδιοι, αν αυτός ο όποιος ένας, κάθε σπάνια φορά, δεν κατάφερε να φτιάξει τον μυθικό πολυπόθητο παράδεισο.
Και βεβαίως, δεν θέλουν να καταλάβουν, ότι όποιος προσπάθησε για έναν παράδεισο επί γης, τους αφαίρεσε από τη ζωή τους λίγο από την κόλαση -και μόνο από αυτήν του την προσπάθεια- και γι’ αυτό μόνο ένα ευχαριστώ του οφείλουν.
Δεν θέλουν να καταλάβουν #FidelCastro

Μπαράκ Ομπάμα: Στο τέλος τα πάντα εξαρτώνται από μας. Ο πιο σημαντικός θώκος είναι αυτός του πολίτη

obama_greece_2016Hello Greece! Σας ευχαριστώ! Γειά σας! Καλησπέρα στην κυβέρνηση, στο λαό της Ελλάδας, και στον πρωθυπουργό τον κύριο Τσίπρα που θελω να ευχαριστήσω για την συνεργασία του, που ήρθε σήμερα εδώ με τόσους νέους, το μέλλον της Ελλάδας! Σας ευχαριστώ πραγματικά για την τόσο θερμή και γενναιόδωρη υποδοχή!

Όπως πολλοί γνωρίζετε, αυτό είναι και το τελευταίο μου ταξίδι στο εξωτερικό ως προέδρου των ΗΠΑ. Και να ξέρετε ότι ήθελα πολύ σ’αυτό το τελευταίο ταξίδι να έρθω στην Ελλάδα. Εν μέρει διότι έμαθα για την θρυλική φιλοξενία του ελληνικού λαού, εν μέρει διότι έπρεπε να δω την Ακρόπολη, τον Παρθενώνα, αλλά επίσης για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για όλα όσα είναι η Ελλάδα.

«Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο Μέγας» προσέφερε στην ανθρωπότητα ανά τους αιώνες […]  διακινήθηκαν από τις τραγωδίες του Αισχύλου και του Ευριπίδη, και ο νους μας καλλιεργήθηκε χάρη στις ιστορίες του Ηροδότου και του Θουκυδίδη. Η κατανόησή του κόσμου και της σκέψης μας σε αυτόν εμπλουτίστηκε από τον Σωκράτη και τον Αριστοτέλη.

Οι ΗΠΑ, επίσης, ευγνωμονούν τους Έλληνες που τους τιμούν με τη φιλία τους. Πολλοί ελληνοαμερικανοί, στην πατρίδα μου, στο Σικάγο, μας τιμούν με τη φιλία τους, και τους συναντά κανείς στην Greek Town, καμιά φορά με τις φουστανέλες τους, μαζί με τους οποίους γιορτάζουμε κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου στο Λευκό Οίκο, με σπανακόπιτα και ούζο.

Πολλοί ελληνοαμερικανοί φόρεσαν τα χακί, να ξέρετε, στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας μας, και πολλοί επίσης βάδισαν χέρι χέρι με τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ για να κάνουν τη χώρα μας πιο δίκαιη.

Και έλληνες και αμερικανοί μαζί, ζητωκραυγάζουμε για τον Γιάννη Αντετοκούμπο, ο οποίος βελτιώνεται κάθε χρόνο, γίνεται όλο και καλύτερος. Και αν θέλετε ένα υπέρτατο παράδειγμα της κοινότητας της σκέψης […] της αποφασιστικότητάς μας, της αντοχής μας, μην πάτε μακριά, στρέψτε το βλέμμα στη Νέα Υόρκη, εκεί που ήταν οι Δίδυμοι Πύργοι, εκεί που ανοικοδομείται η ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που πριν από καιρό δεν ήταν παρά ένας σωρός από ερείπια.

Πάνω από όλα όμως έχουμε χρέος στην Ελλάδα, για ένα πολύτιμο δώρο, την αλήθεια, την πίστη, ότι ως άτομα διαθέτουμε ελεύθερη βούληση, έχουμε το δικαίωμα και την ικανότητα να κυβερνούμε τους εαυτούς μας.

Εδώ ακριβώς, εδώ ακριβώς, πριν από 25 αιώνες, πάνω στους βράχους αυτής της πόλης, γεννήθηκε μία νέα ιδέα: Η Δημοκρατία και το κράτος. Το κράτος, η δύναμη δηλαδή, η ισχύς του κυβερνάν, προέρχεται από το Δήμο, δηλαδή από το λαό. Η έννοια του ότι είμαστε πολίτες και όχι δούλοι. Είμαστε οι βοηθοί και οι πυλώνες της δικής μας κοινωνίας. Η ίδια η ιδιότητα του πολίτη, δηλαδή το ότι έχουμε δικαιώματα αλλά και ευθύνες, το πιστεύω στην ισότητα όλων έναντι του νόμου, όχι μόνον και αποκλειστικά για τους λίγους, αλλά για όλους, όχι μόνο για την πλειονότητα αλλά και για τη μειονότητα,  αυτές είναι όλες έννοιες που γεννήθηκαν εδώ, σε αυτή τη γη.

Φυσικά, οι πρώιμες μορφές δημοκρατίας εδώ στην Αθήνα, δεν ήταν τέλειες, όπως το ίδιο συνέβη και με την πρώτη μορφή δημοκρατίας στις ΗΠΑ. Τα δικαιώματα του πολίτη δεν ίσχυαν για τις γυναίκες στην αρχή, αλλά ο Περικλής ενέπνευσε ότι το δικό μας Σύνταγμα όπως είπε, εμπνέει τους πολλούς κι όχι τους λίγους. Γι’ αυτό μιλούμε για δημοκρατία.

Οι Αθηναίοι επίσης, γνώριζαν, ότι οι ευγενείς ιδέες δεν επαρκούσαν΄  έπρεπε τούτο να αντικατοπτρίζεται από το νόμο, έπρεπε να προστατεύεται από συγκεκριμένους θεσμούς, έπρεπε να εγγυάται τη συμμετοχή όλων, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να συμμετέχουν στο κράτος. Ο κάθε πολίτης είχε το δικαίωμα να μιλήσει, είχε το δικαίωμα να ψηφίσει με την ανάταση της χειρός, ή με το να επιλέξει ένα όστρακο, που σήμαινε «ναι» ή «όχι». Επίσης οι νόμοι ήταν γραμμένοι σε πέτρινες πλάκες έτσι ώστε όλοι να μπορούν να τους διαβάσουν. Υπήρχαν δικαστήρια. Υπήρχε ένα κράτος δικαίου. Οι πολιτικοί δεν ήταν πάντοτε χαρούμενοι, βέβαια, διότι αυτές οι πέτρες αυτές χρησιμοποιούνταν επίσης και για τον εξοστρακισμό, δηλαδή το να εξοριστούν εκείνοι που ήταν πρόβλημα.

[…] Όλοι ζούμε κάτω από το ίδιο φεγγάρι. Σε όλες τις κοινωνίες και τις χώρες υπάρχει περισσότερο φιλότιμο, όπως λένε οι Έλληνες. Φιλότιμο. Το βλέπω κάθε μέρα και αυτό μου δίνει ελπίδα… Στο τέλος τα πάντα εξαρτώνται από μας. Ο πιο σημαντικός θώκος είναι αυτός του πολίτη […]

[…] Ο Περικλής ενέπνευσε με το Σύνταγμα, είπε ότι τα δικαιώματα πρέπει να είναι γραμμένα… Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας η φλόγα άναψε εδώ στην Αθήνα και ποτέ δεν έσβησε […]

[…] Αυτό που πιστεύω μετά από 8 έτη στην προεδρία των ΗΠΑ είναι η ζωή δια της αξιοπρέπειας. Αυτά τα μαθήματα εν συνόλω είναι παγκόσμια και είναι μαθήματα που καίνε σε κάθε ανθρώπινη καρδιά […]

[…] Κάποιες χώρες ενώ υπάρχουν εκλογές δεν έχουν πραγματικά δημοκρατικό πολίτευμα. Εμείς ως χώρα πιστεύουμε στις ιδέες και τις αξίες που γεννήθηκαν εδώ πριν από αιώνες. Η ιστορία μας έχει δείξει ότι οι χώρες με δημοκρατικές κυβερνήσεις είναι πιο δίκαιες και πιο σταθερές… Η Δημοκρατία μας έδειξε ότι είμαστε πιο ισχυροί από τους τρομοκράτες. Εκείνοι προσπάθησαν να αλλάξουν την ζωή των ανθρώπων δια της βίας και να μας κάνουν να παρεκκλίνουμε από τις δικές μας αξίες. Η Δημοκρατία είναι ισχυρότερη […]

[…] Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αποκλεισμοί. Οι Δημοκρατίες βοηθούν τους πρόσφυγες. Και ποτέ άλλοτε στον κόσμο δεν έχουμε δει τέτοια συμπόνια προς τους πρόσφυγες, όπως στην Ελλάδα. Η γενναιοδωρία των Ελλήνων ενέπνευσε τον κόσμο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επωμιστεί μόνη της το προσφυγικό. Η Δημοκρατία σας όμως ανοίγει την αγκαλιά της […]

[…] Είναι δική μου πεποίθηση ότι οι δημοκρατίες μπορούν να λύνουν προβλήματα μέσω της διπλωματίας. Μέσω της διπλωματίας βρήκαμε λύση με το Ιράν και ανοίξαμε δρόμους επικοινωνίας με την Κούβα […]

[…] Η Δημοκρατία μπορεί να είναι ατελής, μπορεί να είναι αργή, δύσκολη στην υλοποίηση σε μια πολυφυλετική χώρα, όπως είναι η ΗΠΑ, η Δημοκρατία είναι πολύπλοκη, αλλά είναι η καλύτερη. Η δημοκρατία, όπως και όλοι οι ανθρώπινοι θεσμοί είναι ατελής. Μπορεί να είναι ατελής και δύσκολη στην υλοποίηση. Οι πολιτικοί στις δημοκρατίες είναι αντιδημοφιλείς γιατί στην δημοκρατία απαιτούνται συμβιβασμοί […]

[…] Η δημοκρατία είναι καλύτερη γιατί επιτρέπει να δοκιμάζουμε καινούργιες ιδέες και να διορθώνουμε τα λάθη μας. Κατά τη διάρκεια της δικής μας ιστορίας έτσι καταφέραμε να είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο […]

[…] Eδώ όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία για ακόμη μία φορά διατρανώνουμε τις ιδέες μας […]

[…] Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ και εγώ έχουμε διαφορετικές απόψεις. Αλλά η δημοκρατία εξασφαλίζει την ομαλή μετάβαση […]

[…] Η νομιμότητα μπορεί να έρθει μόνο από το λαό. Η ελευθεροτυπία είναι απαραίτητη.

Εγώ και ο νέος πρόεδρος έχουμε πολλές διαφορές, αλλά οι δημοκρατίες αυτό κάνουν: διευκολύνουν την ομαλή μετάβαση εξουσίας… Η δημοκρατία είναι το σοφότερο πολίτευμα […]

[…] Η ανισότητα κάποτε γινόταν ανεκτή γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν μέτρο σύγκρισης. Τώρα δεν είναι ανεκτή. Στις δικές μας κοινωνίες θέλουμε οι άνθρωποι να ανταμείβονται για τα δημιουργήματά τους. Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται ότι ο ένας κερδίζει και ο άλλος χάνει, υψώνονται τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους. Το είδαμε στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στο Brexit .Τώρα ζούμε σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Δεν μπορούμε να κοιτάζουμε προς τα πίσω. Πρέπει να κοιτάμε το μέλλον. Δεν μπορούμε να κινούμαστε σε συγκρούσεις ανάμεσα στις χώρες. Το μονοπάτι της παγκοσμιοποίησης πρέπει να καλυτερεύσει […]

[…] Εδώ στην Ελλάδα, καταλαβαίνω ότι υπάρχει μία κατάσταση μεταρρυθμίσεων. Για να παραμείνει η Ελλάδα ανταγωνιστική έπρεπε να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις… Σήμερα ο προϋπολογισμός σας εμφανίζει πλεόνασμα. Θα ήθελα να συγχαρώ τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για τις μεταρρυθμίσεις.

Θα συνεχίσετε να έχετε την υποστήριξη των ΗΠΑ. Εγώ θα συνεχίσω να λέω στους πιστωτές ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα που διευκολύνουν τη βιωσιμότητα του χρέους. Το χρέος είναι κλειδί για να ανακάμψει η χώρα […]

[…] Δεν πρέπει να μεταναστεύετε για να βρείτε δουλειά. Πρέπει να μείνετε εδώ και να μεγαλουργήσετε…. Η Δημοκρατία γίνεται απλούστερη όταν όλοι τρώνε το ίδιο φαγητό και λατρεύουν τον ίδιο Θεό […]

[…] Ζούμε σε μια νέα πραγματικότητα, όπου οι κοινωνίες συγκρούονται και κάποιοι θα ζητήσουν καταφύγιο στις σέχτες και τον εξτρεμισμό… Σε μια εποχή που μπορούμε να δούμε τι κάνει ο καθένας σε κάθε πλευρά του πλανήτη, και όμως οι πολίτες νιώθουν απομακρυσμένοι από τις κυβερνήσεις τους… […]

[…] Ως Πρόεδρος των ΗΠΑ προώθησα τη λογοδοσία και τη διαφάνεια, λάβαμε μέτρα κατά της διαφθοράς. Οι κυβερνήσεις συνεργάζονται, εμείς ενισχύσαμε την κοινωνία των πολιτών, επενδύσαμε στους νέους επιχειρηματίες. Η ελπίδα και η αναγέννηση στις κοινωνίες θα αρχίσει από τους νέους […]

[…] Πιστεύω ότι ο κόσμος μας διέρχεται μία περίοδο αλλαγής. Φυσικά υπάρχει αβεβαιότητα. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον… Η ιστορία μας δίνει ελπίδα. Η πρόοδος κατακτάται. … Ο Λούθερ Κινγκ είχε δίκιο όταν έλεγε ότι η αψίδα των δικαιωμάτων σχετίζεται με την δικαιοσύνη […] .

Ζήτω η Ελλάδα!

Μπαράκ Ομπάμα

#Obama_Greece

8 χρόνια TVXS

Στις 4 Νοεμβρίου 2008 ήταν «στον αέρα» του ελληνικού διαδικτύου το μοναδικό ενημερωτικό site της εποχής, το πρώτο web tv. Με ένα όραμα. Την χωρίς σύνορα, ανεξάρτητη ενημέρωση.
Για την ιστορία, λοιπόν, να πω και γω, πως το πρωτοπόρο στο είδος του TVXS, ήταν το μόνο ΜΜΕ που δέχτηκε (για την ακρίβεια ο Στέλιος Κούλογλου) να δημοσιεύσει τις πρώτες 18 συνεντεύξεις  του «ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;» (ενώ για 4μήνες -Σεπτ.’10-Δεκέμβρ.’10- καμία αθηναϊκή εφημερίδα ή freepress δεν δεχόταν να δημοσιεύσει), οι οποίες έγιναν με τα χρόνια πάνω από 300 άρθρα και συνεντεύξεις δημιουργώντας έναν δημόσιο διάλογο για πάνω από τέσσερα χρόνια, που απάντησαν 182 συμμετέχοντες των Γραμμάτων, των Τεχνών και των Επιστημών στο ερώτημα «Ποιές αιτίες μάς έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;» αλλά και σε άλλα υποερωτήματα ανάλογα την επικαιρότητα, στο πλαίσιο της ακτιβιστικής Έρευνας για την κρίση (2010-2014) που κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κέδρος και τα έσοδά του θα διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ και στη ΜΕΡΙΜΝΑ.

Για τα παραπάνω αποτελέσματα αυτής της άψογης συνεργασίας, και διότι όλα αυτά τα χρόνια βίωσα τι θα πει ανεξάρτητη -κυριολεκτικά- δημοσιογραφία, ευχαριστώ και εύχομαι ολόψυχα χρόνια πολλά και ανεξάρτητα! στο TVXS και σε όλους τους εργαζόμενους καλή συνέχεια και καλή δύναμη…

8yearsbadge_smallv2Kαι οι 8 ήταν υπέροχες. Του Στέλιου Κούλογλου

Το Tvxs είχε την τύχη να γεννηθεί σε μια ιστορική στιγμή. Το Νοέμβριο του 2008, όταν έκανε την εμφάνιση του στο διαδίκτυο, τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης βρίσκονταν διεθνώς ήδη σε κρίση, η οποία στην… [περισσότερα]
214406-solouptvxs

Τραμπ; Και στα δικά μας

skitso_arka_0911

«Τη νίκη στον Τραμπ έδωσαν κυρίως οι λευκοί χωρίς πτυχίο». Ας φρόντιζαν λοιπόν, οι προηγούμενοι για την Παιδεία. Ας φρόντιζαν να τους σπουδάσουν και να τους δώσουν δουλειά. Ας φρόντιζαν να μην τους εξαθλιώνουν. Ας φρόντιζαν γενικώς. Διότι η μεγαλύτερη βία είναι το να μην κάνουμε, αυτό που μπορούμε. Και τα προσχήματα κάποτε τελειώνουν.
Τα προσχήματα κάποτε τελειώνουν, ο φασισμός βρίσκει αργά ή γρήγορα τους ορίτζιναλ εκφραστές του, και οι δήθεν δημοκράτες πάνε στα σπίτια τους.
Ο κατακερματισμός του ευρωπαϊκού ιδεώδους σε έναν όλο και μεγαλύτερο εκφασισμό της Ευρώπης, με τα ανθρώπινα δικαιώματα από τη μια να κουτουλάνε πάνω σε φράχτες και σε στρατόπεδα προσφύγων, και την ανεργία από την άλλη πάνω σε γερμανικοποιημένες διαταγές λιτότητας και ύφεσης, έκανε περίφημη δουλειά μαζί με τον πόλεμο στη Συρία.
Διαφθορά, απληστία, τζόγος, αδιαφορία – δηλαδή βία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα εργασιακά, σκέτη βία, ρατσισμός, εκφοβισμός, πείνα, εξαθλίωση, δομική οικονομική και πολιτισμική κρίση, αλλά τους πειράζει ο Τραμπ, που μίλησε για το τείχος που θέλει να υψώσει ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικο ή που καταφέρεται ενάντια στους μετανάστες.
Τους πειράζει επειδή τελικώς μάλλον εξέφρασε την… κοινή γνώμη των κυβερνώντων παγκοσμίως, αυτών που εδραίωσαν την κρίση σε όλο της το μεγαλείο, που συνεχίζουν τους πολέμους και την καταστροφή του περιβάλλοντος, όσο και το οικονομικό αδιέξοδο για το 99%  του πλανήτη.
Τι τους πείραξε λοιπόν; Ένας από αυτούς είναι. Βλάκας, άρρωστος, επικίνδυνος και φασίστας. Είναι ο άξιος  πλανητάρχης τους. Να τον χαίρονται. Μια χαρά θα συνεχίσει το έργο τους, εντός, εκτός και επί τα αυτά.
Και στα δικά μας.
14991853_639709906210231_8181000922015942422_n
Αποχή : 61,1 %
Trump : 18,5 %
Clinton : 18,5 %
Άλλο: 1,9 %

Μαρτυρία: Γιατί δεν ήμουν παιδί, ήμουν αλλοδαπή…

allodapi[…] Μόνο ένας αλλοδαπός, κάποιος που έχει έρθει από αλλού να εγκατασταθεί σ’ αυτόν τον τόπο, κάποιος που έχει ταπεινωθεί, νιώθει τη λέξη αυτή. Τον κάνουν να τη νιώθει. Αλλοδαπός, με άλλα λόγια περιθωριοποιημένος, κατώτερος, σχεδόν εγκληματίας […] Είμαι ο κουβαλητής διαφορετικών γλωσσών, πολιτισμών και αληθειών. Μόνο όταν με σκέφτομαι παιδί βρίσκω άπειρες στιγμές δυστυχίας και ταπείνωσης, γιατί δεν ήμουν παιδί, ήμουν αλλοδαπή. Και θέλω να τις αλλάξω αλλά είναι αργά. Τα χρόνια δεν γυρνάνε πίσω […] Ganna Milenko

«Ένα χτύπημα στην πόρτα της τάξης. Η καθηγήτρια σταματάει την παράδοση του μαθήματος. Όλα τα βλέμματα στραμμένα στην κατεύθυνση της πόρτας που ανοίγει. Ο υποδιευθυντής στήνεται στην είσοδο μ’ ένα χαρτί Α4 στο ένα του χέρι. Ζητά συγνώμη από την καθηγήτρια και παίρνει επίσημο ύφος.

-Οι αλλοδαποί, παρακαλώ, να σηκωθούν και να με ακολουθήσουν, ανακοινώνει με μια δυνατή φωνή, σαν να ήμασταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Σταματάει η ανάσα μου. Τι να κάνω; Τι να κάνω; Αναρωτιέμαι πανικόβλητη.

Κοιτάω μπροστά μου. Αλλοδαπή – ντούπ! Αλλοδαπή – ντούπ! Σαν τύμπανο η καρδιά μου. Όχι εδώ, όχι μπροστά σε όλους. Όχι εδώ, παρακαλεί. Η ανάσα μου έχει χαθεί κάπου ανάμεσα στο στήθος και το λαιμό.

Ένα παιδί σηκώνεται. Ακούγεται το σύρσιμο της καρέκλας του στο δάπεδο. Τον κοιτάζω. Μένω ακίνητη. Όλοι τον κοιτάνε. Κατευθύνεται προς την πόρτα. Περνάει την πρώτη σειρά θρανίων, ύστερα τη δεύτερη. Κάποιοι κάτι ψιθυρίζουν.

Ο υποδιευθυντής κάνει ένα νεύμα στην καθηγήτρια και βγαίνει από την αίθουσα. Το παιδί τον ακολουθεί. Η πόρτα κλείνει. Η πόρτα έκλεισε. Τι να κάνω, τι θα κάνω τώρα; Η πόρτα – ένα, η πόρτα – δύο, η πόρτα – τρία΄ περνάνε τα δευτερόλεπτα. Ακούω στο βάθος τη φωνή της καθηγήτριας. Η πόρτα – πενήντα΄συνεχίζω να μετράω. Το μάθημα συνεχίζεται.

Συνέρχομαι. Αντιλαμβάνομαι το φως του ήλιου μέσα στην αίθουσα.

Μαζέψου, μαζέψου με διατάζω. Τελείωσε, δε θα σε ψάξουν άλλο, σε ξέχασαν, με παρηγορώ. Θα πάω στο διάλειμμα στο γραφείο του υποδιευθυντή να τον ρωτήσω τι με ήθελε, δίνω λύση στον εαυτό μου. Κοιτάζω το ρολόι. Σ’ένα τέταρτο θα έχουμε διάλειμμα. Ρυθμίζω την ανάσα μου. Ο κόμπος κατεβαίνει αργά. Όλα καλά, ηρέμησε, σκέφτομαι με κάποια ανακούφιση.

  • Ανοίξτε το βιβλίο σας στη σελίδα 84 και διαβάστε την, ανακοινώνει η καθηγήτρια. Ανοίγω το βιβλίο στη σελίδα 84. Διαβάζω.

Ανοίγει πάλι η πόρτα. Σηκώνω αργά το κεφάλι μου. Νεύμα στην καθηγήτρια. Στήσιμο στην πόρτα. Η καρδιά μου επιβραδύνει. Όχι, όχι, παρακαλεί.

  • Οι αλλοδαποί να με ακολουθήσουν, Γάννα Μιλένκο, έλα μαζί μου, αντηχεί η φωνή του υποδιευθυντή. Η γη ανοίγει, σπάνε τα πλακάκια, το ρήγμα μεγαλώνει. Χάνομαι, πέφτω μέσα στο σκοτάδι του. Τι υπέροχο τέλος θα ήταν αυτό. Τι τυχερή που θα ήμουνα αν με ρουφούσε το σκοτάδι.

Σπρώχνω αργά τη καρέκλα μου προς τα πίσω. Το μάθημα έχει σταματήσει. Όλα τα βλέμματα είναι πάνω μου. Είναι η σειρά μου. Σηκώνομαι αργά με ό,τι δυνάμεις μού έχουν απομείνει. Ο κόμπος έχει φτάσει στο λαιμό και ανεβαίνει. Αναπνέω από το στόμα. Τα αυτιά μου έχουν βουλώσει. Βήμα πρώτο – ντουπ! Βήμα δεύτερο – ντουπ! Βήμα τρίτο – ντούπ! Το τύμπανο με συνοδεύει.

Κάποιοι γελάνε, κάποιοι ψιθυρίζουν. Η γη δεν κινείται, η γη δεν κινείται. Άσχημα πρόσωπα, άσχημα χαμόγελα. Και εσύ ήθελες να ξεφύγεις, ακούω. Είμαι στη μέση της διαδρομής. Ακόμα λίγο. Κάνε όπως πριν βήμα ένα, βήμα δύο, βήμα τρία…

Βγαίνω από την πόρτα. Κλείνει πίσω μου. Στέκομαι ανέκφραστη, αποδυναμωμένη.

  • Γάννα Μιλένκο, είσαι από την Ουκρανία; με ρωτάει. Κάνω ένα νεύμα με το κεφάλι μου.
  • Ωραία, μπορείς να γυρίσεις στη τάξη σου, μου ανακοινώνει.

Μένω ακίνητη, αποσβολωμένη. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι έγινε. Γυρνάει την πλάτη του και φεύγει. Τον κοιτάζω να απομακρύνεται. Μα αφού το ξέρει ότι είμαι από την Ουκρανία. Είχαμε μιλήσει πολλές φορές στο διάλειμμα για την καταγωγή μου. Και ξέρει και το όνομά μου και γενικώς με ξέρει. Κάνει μάθημα στην τάξη μας εδώ και δύο χρόνια. Δεν μπορούσε απλώς να φωνάξει το όνομά μου χωρίς να με ονομάσει αλλοδαπή μπροστά σ’ όλη την τάξη;

Πιάνω το κρύο χερούλι της πόρτας. Μπαίνω μέσα. Κάποια αγόρια γελάνε κοροϊδευτικά. Κατεβάζω το βλέμμα μου. Κοιτάζω ενοχικά κάτω. Δε θυμάμαι πως φτάνω στη θέση μου. Αίμα στις φλέβες έχει πυκνώσει, έχει στερεοποιηθεί. Αντιλαμβάνομαι τα κρυφά βλέμματα των κοριτσιών στα γύρω θρανία που έτσι κι’ αλλιώς με αποφεύγουν ευγενικά. Νιώθω ένοχη. Είμαι ένοχη που είμαι ουκρανή. Τί κάνω εδώ, κραυγή μέσα μου. Γιατί, γιατί όλα αυτά, συνεχίζει να κραυγάζει. Βουητό στα αυτιά μου. Και αυτή η γη δεν ανοίγει να πέσω, να χαθώ, να κρυφτώ από τα βλέμματά τους.

Το κουδούνι χτύπησε. Συρσίματα καρεκλών, φωνές, γέλιο, βήματα. Λίγα λεπτά ακόμα και σιωπή. Η αίθουσα είναι άδεια. Εχω μείνει μόνη. Ακίνητη. Ιδια στάση, ίδια θέση. Αλλοδαπή – ντούπ! Αλλοδαπή – ντούπ!

Μόνο ένας αλλοδαπός, κάποιος που έχει έρθει από αλλού να εγκατασταθεί σ’ αυτόν τον τόπο, κάποιος που έχει ταπεινωθεί, νιώθει τη λέξη αυτή. Τον κάνουν να τη νιώθει. Αλλοδαπός, με άλλα λόγια περιθωριοποιημένος, κατώτερος, σχεδόν εγκληματίας.

Δεν κατάφερα ποτέ να κάνω φίλους έξι χρόνια στο Γυμνάσιο – Λύκειο Χαλανδρίου, όσο και να το ήθελα.

Δώδεκα χρόνια τώρα, μόνο μία φορά γύρισα στο παλιό μου σχολείο για να πάρω βεβαιώσεις για το φάκελο της ελληνικής υπηκοότητας που αφορούσε τα παιδιά που έχουν φοιτήσει έξι χρόνια σε ελληνικό σχολείο.

Δεν την πήρα ποτέ. Μου την αρνήθηκαν γιατί έκλεισα τα 18 μου χρόνια λίγους μήνες πριν αποφοιτήσω. Και το θέμα έκλεισε με την ξεκάθαρη, δυνατή, ελληνική φωνή της γενικής γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών:

«Η ελληνική υπηκοότητα δεν είναι κοστούμι, κυρία μου, για να τη φοράτε και μετά να την πετάτε…». Και συνέχισε: «…αν θέλετε τόσο πολύ σας μένει μόνο η επιλογή της πολιτογράφισης εκεί όμως η λίστα είναι ήδη πλήρης για τα επόμενα 4 με 5 χρόνια. Οπως καταλαβαίνετε η αιτησή σας θα εξεταστεί πολύ πιο μετά. Χρειάζονται όλα τα χαρτιά από την αρχή, χίλια ευρώ παράβολο και μετριούνται μέρα μέρα η διαμονή σας στην χώρα μας ώστε να είμαστε σίγουροι ότι κλείνετε τα δέκα χρόνια διαμονής. Τα καλοκαίρια αφαιρούνται εκτός και αν μπορείτε να αποδείξετε ότι είσασταν εδώ και όχι στη χώρα σας».

Δεν απάντησα τίποτα. Δεν είχα πια δυνάμεις. Έφυγα. Συνέχισα τις σπουδές μου στη Γαλλία: μάστερ, διδακτορικό και ύστερα δουλειά. Πήρα τη γαλλική υπηκοότητα μετά από 5 χρόνια διαμονής και δύο πτυχία στη χώρα, χωρίς να χάσω σταγόνα από την αξιοπρεπειά μου.

Είμαι ο κουβαλητής διαφορετικών γλωσσών, πολιτισμών και αληθειών. Μόνο όταν με σκέφτομαι παιδί βρίσκω άπειρες στιγμές δυστυχίας και ταπείνωσης, γιατί δεν ήμουν παιδί, ήμουν αλλοδαπή. Και θέλω να τις αλλάξω αλλά είναι αργά. Τα χρόνια δεν γυρνάνε πίσω.

Ganna Milenko

*Μαρτυρία στο πλαίσιο του Σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής


Δημοσιεύτηκε: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/martyria-giati-den-imoyn-paidi-imoyn-allodapi

Κάθε 6΄ λεπτά ο πολιτισμός μας κινδυνεύει

niunamenos3«[…] Κάποτε ρωτήθηκε ο Λένιν για το τι πρέπει να κάνουμε για να περιοριστεί η βία και εκείνος απάντησε: «Μελετήστε, μελετήστε, μελετήστε!». Θα προσέθετα: «Μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε!»… Κάθε 6΄λεπτά μια γυναίκα μικρή ή μεγάλη πέφτει θύμα βιασμού και συχνά πεθαίνει. Κάθε 6΄ λεπτά ο πολιτισμός μας κινδυνεύει.-»
Η κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Ελένη Νίνα, μιλά στην δημοσιογράφο και σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τον πρόσφατο αποτρόπαιο ομαδικό βιασμό και δολοφονία της 16χρονης Lucia Perez στην Αργεντινή.

«Αυτό που συνέβη είναι η απόλυτη κυριαρχία του «δυνατού», στην συγκεκριμένη περίπτωση, η κτηνώδης κυριαρχία της «δυνατής αγέλης», που κατακτά με τη βία και γεύεται την τρομακτική απόλαυση του βιασμού και του θανάτου του θηράματος – γυναίκα. Είναι η επιβολή της αιματηρής εξουσίας, πάνω στη ζωή ενός ανθρώπου.

Ο βιασμός είναι μία πράξη φρικτή, με θλιβερούς πρωταγιστές ανθρώπους – τέρατα, που καταστρατηγούν τις ανθρώπινες αξίες και καταργούν την υπόσταση του άλλου.  Ο βασανιζόμενος άνθρωπος δεν είναι ένας άλλος, αλλά ένα αντικείμενο, του οποίου ο πόνος καθίσταται κάτι το ουδέτερο.

Η κοπέλα που βίασαν και σκότωσαν με τόση αγριότητα, ήταν μια αδιάφορη βιολογική μηχανή, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Λακάν. Ήταν η άλλη-πράγμα που αφού χρησιμοποιήθηκε, έγινε η άλλη-εχθρός, γιατί είχε αντισταθεί στην επιθυμία τους ή γιατί μπορεί να τους απειλούσε κα να τους κατεδίωκε αργότερα, η απλά γιατί δεν την χρειάζονταν άλλο, οπότε έπρεπε να καταστραφεί.

Την σκότωσαν λοιπόν, εκτονώνοντας επάνω της όλα τα αποθέματα οργής και βίας, που είχαν αποθηκεύσει στον πρωτόγονο νου τους.

 Η πολιτισμική εξέλιξη δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Η διαχείριση της πρωτογενούς εχθρότητας των ανθρώπων, με παροτρύνσεις του τύπου «αγάπα τον πλησίον σου», δεν είναι δεδομένη.

Ο άνθρωπος συγκρούεται ανάμεσα στην «αρχή της απόλαυσης» και την «αρχή της πραγματικότητας». Χρειάζεται γονείς με αξίες και καλούς συνομιλητές που θα τον εισάγουν σταδιακά στην ωρίμανση.

Ο εκπολιτισμός του ανθρώπου είναι μια κίνηση, ένα ταξίδι μέσα στον χωρόχρονο, που όσο ο άνθρωπος κερδίζει την ωριμότητα, τόσο παραιτείται από την βίαιη επιθυμία να ικανοποιήσει άμεσα τις ανάγκες του, ακόμη και προκαλώντας πόνο και θάνατο στον διπλανό του.

Συνειδητοποιώντας τα οφέλη που θα έχει συνεργαζόμενος και σεβόμενος τον άλλο, ο άνθρωπος μαθαίνει να αντέχει και να μετουσιώνει τη ματαίωση σε τέχνη, σε επιστήμη, σε εργασία, σε ιδέες, σε πολιτισμό. Γι’ αυτό ο ρόλος των γονιών είναι εξαιρετικά σημαντικός.

Εξίσου σημαντικός είναι και ο ρόλος της κοινότητας. Όλοι έχουμε ευθύνη στο να πλαισιώσουμε με αξίες και αρχές τα παιδιά και τους εφήβους, ώστε να τους βοηθήσουμε, να αναπτύξουν την κρίση τους και να τιθασεύσουν την αγριότητα των ενστίκτων και των παρορμήσεων, που όλοι έχουμε μέσα μας.

Μου έρχεται στο νου ένα γεγονός που είχε διηγηθεί ο Πικάσο. Κάποιος Γερμανός αξιωματικός επισκέφτηκε τον Πικάσο, στο ατελιέ του, στο Παρίσι, κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί είδε την Γκουέρνικα και αρνητικά ξαφνιασμένος απ’ αυτό που είδε, ρώτησε τον Πικάσο: «Εσείς το κάνατε αυτό το χάος;». Ο Πικάσο απάντησε ατάραχα: «ΟΧΙ, ΕΣΕΙΣ το κάνατε!».

Αυτά τα τέρατα, που διέπραξαν τον βιασμό και τον φόνο αυτής της κοπέλας, μαζί με πολλά άλλα τέρατα είναι κατασκευάσματα – συμπτώματα της κοινωνίας που φτιάχνουμε.

Έχουν αναθραφεί μέσα στην ιδεολογική φτώχια, την οικολογική υποβάθμιση, την απαξίωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τη βία, και την κακομαθησιά. Αδιαφορούν πλήρως για όποιον βρίσκεται έξω από την πολύ μικρή ομάδα των όποιων ονομάζουν ως δικών τους.

Δεν νοιάζονται, δεν έχουν ενσυναίσθηση και ούτε συναίσθηση της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης.

Η ηδονιστική τους επιτρεπτικότητα βασίζεται στον ακραίο θυμό και τον ακραίο φόβο. Αντίδοτο στο φόβο τους είναι η άσκηση εξουσίας και τυραννίας. Ποιο είναι το εύκολο θύμα; Μια μικρή γυναίκα. Ένα κορίτσι 16 χρονών.

Κάποτε ρωτήθηκε ο Λένιν για το τι πρέπει να κάνουμε για να περιοριστεί η βία και εκείνος απάντησε: «Μελετήστε, μελετήστε, μελετήστε!».
Θα προσέθετα: «Μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε, μην ξεχνάτε!»…  Κάθε 6΄λεπτά μια γυναίκα μικρή ή μεγάλη πέφτει θύμα βιασμού και συχνά πεθαίνει. Κάθε 6΄ λεπτά ο πολιτισμός μας κινδυνεύει.-»


http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kathe-6-lepta-o-politismos-mas-kindyneyei

“Το συμφέρον του τόπου μας”. Του Γιάννη Μακριδάκη

“Έρχεται ένα φορτηγό, μπαίνομε μέσα, μας πάνε σ’ ένα χωριό, Άχνα ελέγουνταν το χωριό. Φτάνομε εκεί, κατεβαίνομε από το φορτηγό, χτυπά η καμπάνα του χωριού, ήβγαν οι χωριατίνες: “Τι είναι; Τι είναι; Προσφυγοπούλες ήρθανε”.

Μέσα στο δρόμο ήτανε ένα σπίτι μεγάλο και αυτός που το χε ήτανε στην Αγγλία, ένα άδειο σπίτι, μεγάλο. Και μας δίνουνε λοιπόν το σπίτι αυτό, μπαίνομε μέσα, είχε εφτά-οχτώ δωμάτια, απέξω είχε ένα πηγαδάκι, ένα πλυσταριό, είχε πολλά πράγματα…..

Εκεί, όση ώρα σου το λέγω, να και ήρθε όλο το χωριό. Και τι δε μας εφέρανε. Κρεβάτια, καρέκλες, σκεπάσματα, Θαρρούσες πως ήμουνα εδώ στην Ελλάδα. Γέμισα το σπίτι καρέκλες και κρεβάτια, πέφτανε τα παιδιά μου”

Σταματία Βαλιδάκη Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στην Κύπρο  1941-46

“Και φτάνομε στο Πορτ Σάιτ. Εκεί εκάτσαμε μες σε τσαντίρια 3 μήνες. Εγώ επήγα κι εδούλευα σε ένα φούρνο και κάναμε ψωμιά για τους πρόσφυγες και μας δίνανε από ένα ψωμί δώρο.

Στους 3 μήνες απάνω έρχονται δυο καράβια, μας βάζουνε μέσα και τραβήξαμε για το Κονγκό. Και περνούσαμε τον Ειρηνικό εν καιρώ πολέμου και μας κάνανε γυμνάσια με τα σωσίβια κι εμείς βάζαμε τα σωσίβια και δεν φαινόμαστε….

Φτάσαμε εκεί, άλλος επήγε στο Λισάτ Ετβίλ κι άλλοι στο Ζαντώ. Στο Κονγκό ήτανε πάλι καταυλισμός αλλά είχε σπιτάκια μεμονωμένα και μια φαμίλια είχε δυο κάμερες. Ήμαστε μια χαρά εκεί. Εκάτσαμε κοντά 3 χρόνια. Δεν δούλευε κανένας εκεί. Ήμαστε κοντά στην πόλη, μας κάμανε ένα σχολείο και είχαμε έναν Σαμιώτη δάσκαλο, είχε πολλούς μαθητές αλλά μας είχανε και χορεύαμε, πηγαίναμε στην πόλη ντυμένοι τσολιάδες και γυρίζαμε. Έφτασα μέχρι την πέμπτη τάξη αλλά διψήφια διαίρεση δεν ήξερα να κάμω. Η μάνα μου έραβε κουστούμια, όλα τα τσολιαδίστικα των παιδιών και κονομούσε. Εμένα πότε Βέλγο με ντύνανε, πότε τσολιά και χόρευα τα κορίτσια όλα. Άμα ήτανε καμιά γιορτή πηγαίναμε στην πόλη μέσα και παρελάζαμε. Οι ντόπιοι μας αγαπούσαν όλοι.”

Γιάννης Ξυντάρης Χιώτης πρόσφυγας πολέμου στο Βελγικό Κονγκό 1941-46

Στο Σουέζ σταμάτησε το τρένο λίγο πιο κάτω από το κανάλι και από εκεί περάσαμε στην απέναντι όχθη. όταν φτάσαμε εκεί, υπήρχε ένας καταυλισμός από αντίσκηνα πολύ μεγάλα, δυο δυο μαζί ενωμένα, μόνο με κουβέρτες και κρεβάτια μέσα. Πρέπει να είμαστε δυο τρεις χιλιάδες κόσμος αλλά ο καταυλισμός πάρα πολύ ωραίος. Πρέπει να είχε γίνει πολλή προετοιμασία. Εκεί ονομαζόταν Πηγές του Μωυσέως. Μ’ αυτή τη διεύθυνση αλληλογραφούσαμε. Είχε κάτι κτίρια που ήταν ένα νοσοκομείο με γιατρούς Έλληνες και Αιγύπτιους, πολύ περιποιητικοί και καλοί επιστήμονες. τα διοικητικά όλα ήταν σε κτίρια. Εμείς μέναμε στα αντίσκηνα. Είχε τραπεζαρίες με τσίγκο από πάνω, μαγειρεία, είχαν επιστρατεύσει κάποιους που ήξεραν να μαγειρεύουν, υπήρχε άφθονο φαγητό πολύ καλομαγειρεμένο, πιθανόν να το βλέπαμε και τόσο ωραίο συγκριτικά με την Κατοχή. Αλλά γενικά ήταν πάρα πολύ καλά. Το μόνο που δεν υπήρχε ήταν σχολείο, που ήτανε πάρα πολλά τα παιδιά και δεν ήξεραν πώς να περάσουν την ώρα τους. Με τις ώρες κολυμπούσαμε στην παραλία….”

Ιουλία Ευαγγελινού Κομμά Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στις Πηγές του Μωυσέως 1941-46

Φτάσαμε στο Χαλέπι. Εκεί μας περιμένανε φορτηγά, μας βάλανε πάνω και μας μεταφέρανε σε ένα στρατόπεδο που είχε μια πελώρια πύλη σιδερένια, που το βράδυ έκλεινε….Στρατώνας ήτανε αλλά δεν υπήρχαν στρατιώτες, μόνο φρουροί μαύροι. Εκεί μείναμε πάρα πολύ καιρό. Ήταν στρατόπεδο υποδοχής προσφύγων. Όταν πια σταμάτησαν να καταφτάνουν πρόσφυγες, έγινε μια αποστολή και φύγανε πολλοί δικοί μας για την Βηρυττό, σε ένα χωριό μέσα στα πεύκα. Είχε εκεί ξενοδοχεία που πηγαίνανε οι πλούσιοι και παραθερίζανε. Εκεί μας πήγανε κι εμάς γιατί ο μπαμπάς μου έγραψε ψέματα ότι ήμουνα άρρωστη και μας βάζουνε σε ένα τρένο ωραίο και μας στέλνουνε. Και μετά αρρώστησε ο μπαμπάς, επειδή γινότανε οι αποστολές και στεκόταν στην πόρτα με τον κατάλογο να φωνάζει ονόματα κι εκρύωσε ο άνθρωπος, ήτανε λεπτός άνθρωπος του γραφείου, και ήρθε και μας βρήκε βαριά άρρωστος. Τον πήγαν στην Βηρυττό σε ένα νοσοκομείο Σαιντ Τζορτζ μαζί με τη μαμά μου, έμεινε δυο τρεις μήνες εκεί και στο τέλος, παραμονή 25ης Μαρτίου 1945 στις εντεκάσιμη ώρα το βράδυ πέθανε ο μπαμπάς. Τον θάψανε, είχε ελληνική εκκλησία εκεί, με έναν παπά Χιώτη, από τη Λαγκάδα, Άγιος Δημήτρης ήτανε η εκκλησία, και μάλιστα μας υποσχεθήκανε ότι σε τρία χρόνια θα μας στείλουνε στην πατρίδα τα κόκαλα. Αυτό δεν έγινε ποτέ. 42 χρονών παλικάρι, τον αφήσαμε εκεί”

Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στη Συρία και στον Λίβανο 1941-46

Μερικές από τις μαρτυρίες που κατέγραψα και δημοσίευσα στο βιβλίο: Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι όλοι, Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, εκδόσεις ΚΧΜ Πελινναίο 2006 και Εστία 2010

 

Σήμερα δεχόμαστε εμείς πρόσφυγες πολέμου και κάθε είδους θρησκευτικών και πολιτισμικών διώξεων, καθώς και μετανάστες αναγκασμένους να ξεριζωθούν κι αυτοί από τις πατρίδες τους εξαιτίας του παγκοσμιοποιημένου καταναλωτικού καπιταλισμού που συγκεντρώνει τον οικονομικό πλούτο σε λίγους και απομυζεί το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας. Το νιώθουμε άλλωστε στο πετσί μας και οι ίδιοι τα τελευταία χρόνια.

Γι αυτό λοιπόν δεν δικαιούμαστε να ξεχνάμε το προσφυγικό – μεταναστευτικό παρελθόν μας, πολύ περισσότερο που και στις μέρες μας οι συμπατριώτες μας μεταναστεύουν ξανά κατά χιλιάδες για να βρουν εργασία και καλύτερη ζωή.

Δεν δικαιούμαστε να λέμε όχι στην φιλοξενία προσφύγων στους τόπους μας, δεν δικαιούμαστε να λέμε όχι στην φοίτηση παιδιών προσφύγων στα σχολεία μας, δεν δικαιούμαστε να μην νοικιάζουμε τα σπίτια μας στις οργανώσεις που στεγάζουν προσφυγικές οικογένειες, δεν δικαιούμαστε να αντιδρούμε αρνητικά στα ενδεχόμενα στέγασης προσφύγων σε ενοριακές ή δημοτικές αίθουσες και κτίρια στις γειτονιές μας, δεν δικαιούμαστε να μιλούμε και να δρούμε απερίσκεπτα, στρεφόμενοι εναντίον των θυμάτων, καλλιεργώντας έτσι τα φασιστικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας και στρώνοντας δάφνες στον φασισμό να αλώσει την κοινωνία μας και να μας κονιορτοποιήσει κι εμάς στο τέλος, όπως έγινε στο πρόσφατο παρελθόν.

Απεναντίας, όλα αυτά πρέπει να τα ζητάμε μετ’ επιτάσεως από τις κρατικές και δημοτικές αρχές και να τα οργανώνουμε οι ίδιοι για να αποσυμπιεστεί η κοινωνία μας από την γκετοποίηση και τα παντός είδους προβλήματα που γεννάει αυτή.

Και φυσικά να διαδηλώνουμε μαζί με τους πρόσφυγες για τα δίκαια αιτήματά τους που είναι και δικά μας:

Για επιτάχυνση των διαδικασιών, για παροχές ασύλου και για απεγκλωβισμό των ανθρώπων από τα νησιά και τη χώρα.

Για αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, όσον καιρό ζουν εδώ, προς ανακούφιση των ιδίων αλλά και της τοπικής κοινωνίας

Για ευκαιρίες σχολικής εκπαίδευσης στα παιδιά και ευκαιρίες άσκησης των δεξιοτήτων και των γνώσεων των ενηλίκων, ώστε να γεμίζουν τον άδειο χρόνο της ζωής τους και να βγάζουν κάποια λίγα χρήματα απαραίτητα για την διαβίωσή τους, όσον καιρό παραμείνουν στον τόπο μας.

Για ένταξη στην κοινωνία όσων επιθυμούν να παραμείνουν εδώ. 

Αυτή πρέπει να είναι η προσέγγισή μας και όχι οι εύκολοι πατριωτικοί δεκάρικοι στα καφενεία, στις γειτονιές και σε συγκεντρώσεις πλανημένων και επιτήδειων “πατριωτών” που νομίζουν και φωνασκούν ότι ενδιαφέρονται για “το συμφέρον του τόπου τους”

“Το συμφέρον του τόπου μας” είναι να μη σφαχτούμε μεταξύ μας και να ανατρέψουμε όλοι μαζί τις πολιτικές που γεννούν τον πόλεμο, την ανισότητα, την αδικία, την προσφυγιά, τη μετανάστευση. Διότι έχει ήδη ξανάρθει η σειρά μας αλλά ίσως δεν το βλέπουμε ακόμη καθαρά λόγω της ύπαρξης ανάμεσά μας μερικών χιλιάδων πιο δυστυχισμένων από εμάς.

Ας συμπαρασταθούμε όλοι μαζί στους πρόσφυγες και στους μετανάστες και ας ενώσουμε τη φωνή μας μαζί τους σε κάθε πόλη, σε κάθε νησί. Αυτό είναι το συμφέρον της κοινωνίας μας.

Στη Χίο συγκέντρωση συμπαράστασης στους πρόσφυγες και μετανάστες την Παρασκευή 7 Οκτώβρη στις 7 το απόγευμα στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 2 Οκτ 2016

http://yiannismakridakis.gr/?p=8182