Στα μάτια τα ψιχαλιστά… Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Bob Dylan _ Hurricane

Καλωσορισατε τη δικη μου πραγματικοτητα!

Καλωσορίσατε στην δική μου πραγματικότητα!

 

ZAZ – JE VEUX (Εγώ θέλω)

Προσφέρετε μου μια σουίτα στο Ritz… Δεν τη θέλω!
Κοσμήματα Channel…; Δεν τα θέλω!
Χαρίστε μου μια λιμουζίνα… Τι να την κάνω;

Χαρίστε μου προσωπικό… Να το κάνω τι;
Μια έπαυλη… στο Neufchatel… Δεν είναι για μένα.
Χαρίστε μου τον πύργο του Άιφελ… Tι να τον κάνω;

Εγώ θέλω αγάπη, χαρά, καλή διάθεση…
Δεν είναι τα χρήματά σας που θα με κάνουν ευτυχισμένη.
Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Πάμε μαζί, ν’ ανακαλύψουμε την ελευθερία μου
Ξεχάστε όλα τα στερεότυπά σας…
Καλωσορίσατε στην δική μου πραγματικότητα!

Κουράστηκα με τους καλούς σας τρόπους…
Είναι «πολύ» για μένα
Τρώω με τα χέρια!
Έτσι είμαι!
Μιλάω δυνατά, κι είμαι ειλικρινής!
Συγχωρήστε με…

Ας σταματήσουμε με την υποκρισία…
Εγώ τέλειωσα μ’ αυτήν
Κουράστηκα με την ξύλινη γλώσσα
Κοιτάξτε με!
Δεν είμαι καν θυμωμένη μαζί σας
Κι έτσι είμαι εγώ

Εγώ θέλω αγάπη, χαρά, καλή διάθεση…
Δεν είναι τα χρήματά σας που θα με κάνουν ευτυχισμένη
Θέλω να πεθάνω με το χέρι στην καρδιά
Πάμε μαζί ν’ ανακαλύψουμε την ελευθερία μου
Ξεχάστε όλα τα στερεότυπά σας…
Καλωσορίσατε στην δική μου πραγματικότητα!

Η ζηνωνος, πια, δεν ειναι μια οδος. Νίκος Ζούδιαρης

Μια φορά κι ένα τραγούδι: «Η Ζήνωνος, πια, δεν είναι μια οδός» Νίκος Ζούδιαρης

11:09, 29 Σεπ 2011 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/71073

Η Ζήνωνος, πια, δεν είναι μία οδός. Σήμερα είναι όλη η Ελλάδα Ζήνωνος. Εκεί, σε ένα υπόγειο θέλουν να κατεβούμε όλοι. Και να χαθούμε. Νίκος Ζούδιαρης

Από την Κρυσταλία Πατούλη

«Ξέρω μόνο να διηγηθώ, πόσο πόνεσα όταν έγραφα τη “Ζήνωνος” όσο καιρό πήρε μέσα μου να… δουλεύει κάθε νότα της και λέξη. Αυτό το τραγούδι αναφέρεται στην εποχή που εγκατέλειπε ο αγροτικός κόσμος τα χωριά και ερχόταν να εγκατασταθεί στις πόλεις και στις βιομηχανικές περιοχές, συνήθως… με υποσχέσεις. Εκείνη την εποχή την έζησα και εγώ, ως παιδί από ένα χωριό το Αυγείο της Ηλείας που φέρει το όνομά του από τον Αυγέα τον βασιλιά.

Από τη δεκαετία του ’60 η μητέρα μου, δασκάλα ούσα, μάς έπαιρνε το καλοκαίρι αλλά και το Πάσχα από την Αθήνα και μας πήγαινε στο χωριό για διακοπές. Πριν ξεκινήσουμε, πάντα μάς ψώνιζε ειδικά για την Ανάσταση: Περνάγαμε από τον Δραγώνα, μας έπαιρναν ένα ζευγάρι παπούτσια, μας ντύνανε και λίγο παραπάνω με κανένα καινούργιο ρουχαλάκι…

Στις αρχές της δεκαετίας του 70, είχα μεγαλώσει λίγο, είχα γίνει 10-11 χρονών, και ενώ παίζαμε στις αλάνες και στην πλατεία του χωριού όλη τη Μεγάλη βδομάδα με τους κολλητούς  μου, ξαφνικά, το βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία δεν με πλησίαζαν! Κρυβόντουσαν πίσω από τα πόδια του μπαμπά ή της μαμάς τους οι φίλοι μου, και εγώ τους κοίταζα χωρίς να μπορώ να καταλάβω, τότε, ότι φάνταζα εντελώς διαφορετικός απέναντί τους… με το κουστουμάκι μου και το λουστρίνι παπούτσι!  Από την επόμενη μέρα, πλέον, ουσιαστικά θα με… απέφευγαν.

Με αυτά και μ αυτά, μπήκαμε στην εφηβεία. Έτσι κι αλλιώς θα χανόμασταν με τους περισσότερους, αλλά εμένα μου είχε «μείνει» καρφωμένο στο μυαλό αυτό το περιστατικό γιατί από εκείνη τη νύχτα είχε εξαφανιστεί όλος ο αυθορμητισμός των φίλων μου έναντί μου.  Κράτησα λοιπόν, μέσα μου, μία απολογία απέναντι σε αυτά τα παιδιά που δεν την εξέφρασα ποτέ…

Επιπλέον, συνέβαινε κατά κόρον εκείνο τον καιρό, όσοι ζούσαν ήδη στην πρωτεύουσα να κατεβαίνουν στο χωριό και να παραμυθιάζουν τους πάντες με την… σπουδαία Αθήνα! Τους είχαν πείσει με παραμύθια για μια Αθήνα, ικανή να πραγματοποιήσει τα όνειρα όλων. Ποτέ, δεν ομολόγησε κανείς, από τους μεγάλους στα καφενεία μέχρι τους μικρούς μεταξύ μας, το λούκι που… τράβαγε για να επιβιώσει στις συνθήκες της πόλης.

Πέρασαν έτσι τα χρόνια, και κάποια στιγμή άρχισε η αστυφιλία να μαστίζει και τους συνομήλικους του χωριού μου και όλο και πιο συχνά μάθαινα ότι το τάδε ή το δείνα παιδί έφυγε από το χωριό.

Έτσι συνέβη κάποια νύχτα κάπου το 1987 να συναντήσω, ξαφνικά, ενώ περπατούσα στην πλατεία Κουμουνδούρου, ένα από τα πιο ευαίσθητα συνομήλικα παιδιά του χωριού που ήμασταν πολύ φίλοι ως πιτσιρίκια. Κατάλαβα, όμως, ότι βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση αφού έδειχνε εξαθλιωμένος και από όλη την εικόνα του φαινόταν και η ανάλογη ψυχική του κατάσταση. Πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά είπαμε μόνο ένα γρήγορο «γεια», καθώς εκείνος ξεγλίστρησε και έφυγε γρήγορα…  Βαθειά όμως μέσα στα μάτια του, πρόλαβα και διέκρινα εκείνη την παιδική αθωότητα του να ψυχορραγεί, σα να είχαν μείνει μόνο τα ίχνη της… γιατί στην πραγματικότητα, ο παιδικός μου φίλος είχε γίνει κάποιος άλλος.  Και ενώ γύρισε και έφυγε ανεβαίνοντας προς την Ομόνοια, έστρεψα κι εγώ πίσω τα μάτια μου και τον παρακολούθησα για μερικά δευτερόλεπτα βλέποντάς τον να μπαίνει σε ένα υπόγειο μπαρ της Ζήνωνος και να χάνεται….

Από εκείνο το βράδυ άρχισε να με τρώει μέσα μου, η κατάστασή του και θυμήθηκα πολλά διαφορετικά στιγμιότυπα για τον άνθρωπο αυτόν, όπως επίσης θυμήθηκα, αναγκαστικά, και αυτό που ανέφερα πριν, το μέγα ψεύδος που πουλούσαν στα χωριά τη δεκαετία του ’60 και του 70 όλοι οι… πρωτευουσιάνοι.  Ένιωσα μία ευθύνη για όλο αυτό, και ήθελα μέσα από το τραγούδι με κάποιο τρόπο, να ζητήσω ένα «συγγνώμη» εκ μέρους όλων, για τη ζωή του.

Ξεκίνησα να το γράφω κάπου το 1990 και το τελείωσα το 1992. Ένα χρόνο, δηλαδή, κράτησε η δημιουργία του, γιατί τα τραγούδια που πονάνε πολύ δεν τελειώνουν εύκολα. Ίσως δεν τελειώνουν και ποτέ…  Αυτό που μου συμβαίνει, άλλωστε, γράφοντας ένα τραγούδι, είναι ότι το αφήνω να είναι μπροστά, να προηγείται. Έτσι, έπαιρνα την κιθάρα κάθε τόσο και τη σκάλιζα μαζί με τους στίχους και κάθε φορά που αισθανόμουν ότι ήμουν εύστοχος στο να εκφράσω αυτό που ήθελα, με έπιανε η ψυχή μου δεν άντεχα και το παράταγα και μετά από ένα μήνα, άντε πάλι από την αρχή… Η γνώση και ο πόνος είναι ζευγάρι σε αυτή τη διαδικασία.

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η “Ζήνωνος”, και μπήκε στο στούντιο ένα χρόνο μετά, το 1992, μέσα στον πρώτο μου δίσκο «Στην αγορά του κόσμου» που κυκλοφόρησε το 1993 με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη σε μία συνταραχτική ερμηνεία αν και ήταν η πρώτη φορά που τραγουδούσε σε δισκογραφία.  Μέχρι να κυκλοφορήσει ο δίσκος υπήρξε, βέβαια, και περιπέτεια γιατί στην αρχή είχε απορριφθεί από την ίδια την εταιρεία που κατόπιν τον κυκλοφόρησε παίρνοντας όλο το ρίσκο η Δήμητρα Γαλάνη που ήταν και η παραγωγός, στην πραγματικότητα επιβάλλοντάς τον στη δισκογραφική.

Μακάρι, κάποιος επόμενος καλλιτέχνης, να συνεχίσει την ιστορία της Ζήνωνος, γράφοντας για την επιστροφή… από τις πόλεις πίσω στα χωριά, γιατί νομίζω ότι σε λίγο θα φύγουμε όλοι από τα αστικά κέντρα και θα ψάχνουμε τα πάτρια εδάφη, τα χωριά μας, για να εγκατασταθούμε και να επιβιώσουμε, για να ξαναβρούμε ίσως και τις χαμένες μας αξίες, να αναζητήσουμε εκείνη την χαμένη τεχνογνωσία, πώς φυτεύουμε μία ντομάτα, ή πώς κόβουμε ένα τσαμπί σταφύλι από το αμπέλι για να μη καταστραφεί το κλήμα. Πράγματα, δηλαδή, που ήταν αυτονόητα και μας είχαν θρέψει και μας είχαν ευνοήσει, και χάθηκαν όλα. Όπως χάθηκε και η έννοια του «παππού», που όλα τα ήξερε, που είχε πείρα από τη ζωή και είχε να μας δώσει ως ένας βασικός πρωταγωνιστής της καθημερινότητάς μας, αφού πρώτα αμφισβητήθηκε από όλους ως «τελειωμένος» εφόσον –εκτός των άλλων- δεν μπορεί πλέον, να δώσει ούτε ένα… χαρτζιλίκι στο εγγόνι του.  Στην Ελλάδα που ζούμε τώρα, δυστυχώς, έχει αφαιρεθεί ο λόγος από τον κάθε «παππού», ως σύμβολο γνώσης μέσα στον κοινωνικό ιστό που θα μπορούσε να βοηθήσει για να… ραφτεί ξανά το κοινωνικό δίχτυ που είναι τρύπιο. Έτσι,  όποιος «πέσει» μέσα του, πάει, χάθηκε. Δεν υπάρχει τίποτε να τον κρατήσει ενώ συγχρόνως οι υπόλοιποι παρακολουθούμε τον… θάνατο και την εξόντωσή του μόνο από την… τηλεόραση.

Κάπως έτσι φτάσαμε σε κοινωνικά αίσχη με τη μανία του κέρδους. Με τους μανιακούς του κέρδους. Ανθρώπους, προφανώς, με τεράστια ψυχολογικά προβλήματα που ανάλογα με το κενό του ο καθένας σέρνει θεούς και δαίμονες μέσα του ως ισοδύναμο ισόρροπο ενός ελλείμματος. Όταν ένας άνθρωπος για παράδειγμα, είχε μια επιχειρησούλα με σουβλάκια και συναντιόταν με έναν καλό καθηγητή Πανεπιστημίου (και λέω “καλό” γιατί υπάρχουν και… κακοί) έναν άνθρωπο δηλαδή που προσφέρει επί της ουσίας και σε βάθος χρόνου στην κοινωνία, θα τον ρωτούσε αμέσως «πόσα παίρνεις;» για να σκεφτεί στη συνέχεια «έλα μωρέ, τι είσαι εσύ τώρα; Εγώ βγάζω περισσότερα». Όλες οι αξίες μετριόντουσαν σε χρήμα.

Κρατάω, λοιπόν, αυτό το τραγούδι ως σπονδή, για εκείνους τους ανθρώπους που χάθηκαν, στους οποίους και αναφέρεται. Κάποτε άλλωστε, πρέπει να μιλήσουμε για τον χαμένο έλληνα. Τον “Άγνωστο Πολίτη” της Ζήνωνος.».

Ζήνωνος

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Άλλες ερμηνείες:
Θάνος Μικρούτσικος & Κώστας Θωμαΐδης ( Ντουέτο )

Ζήνωνος Πάσχα στο χωριό συγκέντρωση μετοίκων
Τα νέα απ’ την Αθήνα στα όνειρα μου σφήνα
Πόζα και λουστρίνι, ο Νάκος φιγουρίνι
Πείνα μου μοιραία ζήλεια μου ρομφαία
Μπήκα σ’ ένα τρένο πίσω δεν κοιτούσα
Μέσα μου πετούσα ψήλωσα δυο πόντους

Ζήνωνος…
Μ’ έντυσε η ζωή στρατιώτη
Ζήνωνος…
Πόρνη η αγάπη η πρώτη
Κι από βράδυ σε πρωί μου τελειώνει η ντροπή
Ζήνωνος…

Εδώ οι χωριανοί μου δεν βοηθάνε άλλον
Σκούριασαν τα χέρια βρήκα άλλους τρόπους
Είπα να χαθώ το τέλος μου να βάλω
Λίγο ακόμα επάνω τρέλα μου σε φτάνω
Στις εφημερίδες μάνα αν με είδες
Μη μου στεναχωριέσαι
Μάνα δεν μου αξίζει

Ζήνωνος…

Σχετικά Άρθρα:

Μια φορά κι ένα… τραγούδι: Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος για τον Τσιτσάνη

Mια φορά κι ένα τραγούδι: Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στο tvxs

Μια φορά κι ένα τραγούδι: Ατομική μου ενέργεια

Mια φορά κι ένα… τραγούδι: «Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ» από την Κρυσταλία Πατούλη

Μια φορά κι ένα… τραγούδι: «Μικρές περιπλανήσεις», από την Κρυσταλία Πατούλη

Μια φορα κι ενα… τραγουδι

Μια φορά κι ένα… τραγούδι: «Μικρές περιπλανήσεις», από την Κρυσταλία Πατούλη

13:23 – Τρί 06/09/2011, tvxsteam

«Μια παρέα, όπως τους άρεσε να αυτοσυστήνονται. Μια παρέα που της άρεσε να κάνει μικρά και φαινομενικά άσκοπα τριγυρίσματα στους δρόμους του ελληνικού τραγουδιού. Όπως τότε! Το 1985, όταν βρέθηκαν ο Νίκος Αρμπιλιάς, ο Χρήστος Γαμβρέλλης, η Σταυρούλα Παπαηλία, ο Λεωνίδας Κουλίτσης, η Ελένη Κολετζάκη και ο Μάνθος Αρμπελιάς. Με συνοδεία το μπουζούκι, το μαντολίνο, την κιθάρα, το ακορντεόν και το τουμπελέκι διασκέδαζαν, αλλά έγραφαν και τραγούδια. Πρωτόλεια στην αρχή, που μέστωσαν όμως και απόκτησαν τη γεωμετρία μιας ολοκληρωμένης δουλειάς…»*

To 1992, γύρισε ο φίλος μου ο Ηλίας από την Κω με έναν δίσκο στο χέρι.
Είχε πάει ταξίδι εκεί, για μια σημαντική εργασία κοινωνικού περιεχομένου, που θα κορυφωνόταν με μία μεγάλη ομιλία, με τη συμμετοχή πολύ κόσμου στην κεντρική πλατεία.

Μετά τις ομιλίες και τη συζήτηση, είχε οργανωθεί να «κλείσει» η συγκεκριμένη εκδήλωση με τη συναυλία ενός πρωτοεμφανιζόμενου συγκροτήματος από την Κω: Όλοι ερασιτέχνες. το όνομά τους: «Μικρές περιπλανήσεις».

Κάθισαν όλοι, λοιπόν, ομολογουμένως… κάπως βαριεστημένα –όπως μου διηγήθηκε ο φίλος μου- να τους ακούσουν. Όταν ξεκίνησαν, όμως, με το ομώνυμο τραγούδι, όλοι «Μείναμε άφωνοι! Δεν το περιμέναμε…», πρόσθεσε ο Ηλίας, καθώς μου έδινε τον δίσκο από βινύλιο, να τον ακούσω.

Θυμάμαι αμυδρά το εξώφυλλο με φωτογραφία από τη γελαστή «ομάδα» του συγκροτήματος που κρατούσε τα μουσικά όργανα στα χέρια. Τον άνοιξα και τοποθέτησα τη βελόνα πάνω στον ήδη κυκλικά κινούμενο δίσκο. Χρατς. Χρατς. Ακούστηκε. Και μετά… ξέσπασε η εισαγωγή του. Δεν θα το ξεχάσω.

«Μικρές περιπλανήσεις μ’ εκείνους που δεν ήρθαν
στις άδειες ώρες θ’ ακουμπήσεις θα χαθείς…»

Την παραγωγή του δίσκου είχε κάνει ο Νίκος Παπάζογλου, που τους είχε «ανακαλύψει» μάλλον σε κάποιο από τα ταξίδια του με το ιστιοπλοϊκό, ένα χρόνο πριν. Ο δίσκος, ηχογραφήθηκε μέσα στην «Πνευματική Εστία» του νησιού, με… ηχητικά εφόδια από το κινητό στούντιο «Αγροτικόν» του ίδιου του Παπάζογλου.

Ένας πλέον «κλασσικός» δίσκος σήμερα, που την πρώτη στιγμή που τον άκουσα, μου έδωσε μια σπρωξιά στις αρχές του ’80.Τότε, που από ότι έμαθα μετά, δημιουργήθηκαν και οι “Μικρές Περιπλανήσεις”.

Εκείνο τον καιρό, ήμουν κάπου 16 χρονών, μέλος σε ένα ερασιτεχνικό μουσικό συγκρότημα του Δήμου Καλλιθέας.

«Της πρώτης μου αγάπης τις ωραίες τις στιγμές
πού να τις βρω
κοντά μου πάντα θα’ ναι
στο δρόμο στο λιμάνι στο σταθμό»

Μπορούσα να τους… φανταστώ, κι ας μη τους γνώριζα.

Μπορούσα να υποψιαστώ, με ποιον τρόπο “συμβαίνουν” τέτοιοι δίσκοι και τραγούδια: Με ψυχική επαφή, παρέα, ξενύχτια, συνύπαρξη. Με «δίνω και παίρνω». Ατέλειωτες συζητήσεις, ατέλειωτες ώρες πρόβας, μηνών ολόκληρων, χρόνων, τραγουδιού, μουσικής, συναυλιών, επαφής με τον κόσμο. Γέλιων, συγκίνησης, αγάπης, νιαξίματος. Με το μπλέξιμο βιωμάτων και ακουσμάτων. Επαφής. Με τη μουσική. Τους στίχους. Της μαγικής… τέχνης, που μπορεί να σου.. αλλάξει ακόμη και το… dna.
Αν το θες.

Αντίστοιχες εμπειρίες, δεν έζησα στην επαγγελματική μου επαφή με το τραγούδι. Ο ερασιτεχνισμός, ήταν πάντα η πραγματική πηγή έμπνευσης. Ο επαγγελματισμός, ήταν μόνο η έκφρασή της και στην καλύτερη περίπτωση το μοίρασμά της. Ίσως γι αυτό το κράτησα μόνο ως περιστασιακή εργασία, αν και για 20 χρόνια. Χωρίς να προσπαθήσω ποτέ, πραγματικά, γι αυτό.

«Σχεδία η ζωή δε θα προφτάσεις αλλού να πας»

Αυτό συμβολίζει, πάντα, για μένα αυτός ο δίσκος. Κάτι μέσα στις νότες και στις λέξεις… σπρώχνει να ενωθεί με τους άλλους. Να αναγνωρίσει τα κοινά κι όχι όσα… χωρίζουν. Κάτι που από ένα σημείο και μετά, οι λέξεις δεν αρκούν να το μεταδώσουν.

«Ψεύτικα σαν στολίδια τα λόγια σου λυγάνε
πώς να σωθείς»

Ίσως, επειδή, οι λέξεις σε συνδυασμό με τη μουσική μεταμορφώνονται στην ίδια τη ζωή. Στη μικρή μας περιπλάνηση.

«Η πόλη κρυφά γελάει
να μ’ αγαπάς»

Υγ. Αφιερωμένο στη μνήμη του Ηλία Λυκούδη, υπεύθυνου της θεραπευτικής κοινότητας “Νόστος” του ΚΕΘΕΑ, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή τον Σεπτέμβρη του 2008.

Μικρές περιπλανήσεις

Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού από την παρέα των μουσικών από την Κω, στον πρώτο τους δίσκο και στο ομότιτλο τραγούδι «Μικρές Περιπλανήσεις». Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1992 από την Λύρα.

Στίχοι: Στέργος Παπαποστόλου.
Μουσική: Νίκος Αρμπιλιάς.
Πρώτη εκτέλεση: Μικρές περιπλανήσεις

Μικρές περιπλανήσεις μ’ εκείνους που δεν ήρθαν
στις άδειες ώρες θ’ ακουμπήσεις θα χαθείς
ψεύτικα σαν στολίδια τα λόγια σου λυγάνε
πώς να σωθείς.

Της πρώτης μου αγάπης τις ωραίες τις στιγμές
πού να τις βρω
κοντά μου πάντα θα’ ναι
στο δρόμο στο λιμάνι στο σταθμό.

Στο παγωμένο χέρι στον αποχωρισμό
στα θλιμμένα τα βράδια στον καφέ τον πρωινό.

Φθαρμένες παραστάσεις ένας αγέρας κλαίει
σχεδία η ζωή δε θα προφτάσεις αλλού να πας
στο κρύο άδειοι δρόμοι η πόλη κρυφά γελάει
να μ’ αγαπάς.

Στοιχεία Βιογραφίας και εργογραφίας:

Οι Μικρές Περιπλανήσεις, ένα μουσικό συγκρότημα από την Κω, δημιουργήθηκε το 1985 από τον Νίκο Αρμπιλιά, τον Χρήστο Γαμβρέλλη, την Σταυρούλα Παπαηλία, τον Λεωνίδα Κουλίτση, την Ελένη Κολετζάκη και τον Μάνθο Αρμπελιά. Το συγκρότημα «ανακαλύφθηκε» το 1991 από τον Ν. Παπάζογλου.

Ηχογράφησαν μαζί: 3 LP/CD: «Μικρές Περιπλανήσεις» (1992), «Άγονη Γραμμή» (1994), «Ημέρες Απραξίας» (1996) και το CD «Κλέφτες του Χρόνου» (2000) και … «Με Οδηγό μου ένα Παιδί». Σε όλα παραγωγός ήταν ο Νίκος Παπάζογλου και εκδότης η δισκογραφική εταιρεία Λύρα. Έχουν συνεργαστεί σε συναυλίες και δισκογραφία, με τον τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια

Μέλη: Νίκος Αρμπελιάς (Κως 1953, μπζ,[Έναυλος_κιθάρισις|κιθ.], τρ., στ.-μουσ.), Μάνθος Αρμπελιάς (Αθήνα 1958,[Έναυλος_κιθάρισις|κιθ.], τρ.. Μέλος το 1992 και από το 1996), Ελένη Κολετζάκη (μπαγλαμάς, τρ., κρ.), Χρήστος Γαμβρέλλης (ακκ.), Λεωνίδας Κουλίτσης (κιθ., τρ., στ.-μουσ.) και Σταυρούλα Παπαηλία.

Συμμετοχές

Έχουν συμμετάσχει σε τουλάχιστον 8 δίσκους: Θαλασσινά Ταξίδια, Στην Περιπέτεια των Τραγουδιών-10 Χρόνια Μελωδία FM 100, Στον Βαγγέλη με Αγάπη-16 Πειραγμένα Τραγούδια του Βαγγέλη Γερμανού, Στου Τραγουδιού την Όχθη (δίσκοι 1-4) και Οι Μπαλάντες της Έκφρασης.

Βιογραφικό των «Μικρών Περιπλανήσεων» (από τη Lyra)

«… Όταν ο τότε δ/ντής του Δημοτικού Ραδιοφώνου Κω Θανάσης Καραναστάσης τους έφερε σε επαφή με το Νίκο Παπάζογλου, η παρέα ήταν έτοιμη. Τα τραγούδια, τους στίχους των οποίων είχαν γράψει οι ίδιοι αλλά και ο φίλος τους Στέργος Παπαποστόλου άρεσαν στον Παπάζογλου, ο οποίος έμελλε να γίνει ο μέντοράς τους.

Η Πνευματική Εστία γίνεται ο χώρος ηχογράφησης των δύο πρώτων τους δίσκων, «Μικρές Περιπλανήσεις» το 1992 και «Άγονη γραμμή» το 1994, η παρέα από την Κω γίνεται γνωστή στο πανελλήνιο μέσω των ερτζιανών και τα καλέσματα για εμφανίσεις έρχονται από παντού. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Καλαμάτα, Κομοτηνή, Ηράκλειο, Χανιά, Σάμος, Ρόδος, Σύμη, Νίσυρος, αγκαλιάζουν τον ήχο και το λόγο των «Μικρών Περιπλανήσεων», που σθεναρά επιμένουν να δηλώνουν ερασιτέχνες. Ακολουθεί τρίτη δισκογραφική δουλειά το 1996 με τις «Ημέρες Απραξίας» και σιγά-σιγά η παρέα μεγαλώνει με την είσοδο ενός ακόμη φίλου, του Γιάννη Παπαστεργίου, που το 2000, αποτυπώνει τον ήχο του βιολιού του στην επόμενη δουλειά τους, τους «Κλέφτες του χρόνου». Και στους δύο αυτούς δίσκους ο σχεδιασμός του εξώφυλλου και του ένθετου έγινε από το ζωγράφο και φίλο της παρέας Πέτρο Χατζηπέτρο.

«Και με οδηγό μου ένα παιδί» ονομάζεται ο δίσκος ακτίνας, που η πρώτη ηχογράφηση έγινε στο studio «Αγροτικόν» του Νίκου Παπάζογλου στη Θεσσαλονίκη το Μάρτιο του 2006. Στην ηχογράφηση αυτή συμμετείχαν δύο ακόμα φίλοι, που συνέδραμαν με την παρουσία, το κόντρα μπάσο και το μπουζούκι τους στην αρμονία της παρέας: Ο Παναγιώτης Κουτσούρας και ο Γιάννης Κολοβός. Και δεν ήταν οι μόνοι. Ο Στέργιος Πολύζος, ο Γιώργος Χαρτοφίλης, η Ελευθερία Πρωτόγερου, ο Γιώργος Χάκας, ο Μάριος Λεοντίδης, ο Νίκος Χουλιαράς, κατέθεσαν με στίχους την ψυχή τους και μπόλιασαν με τη σκέψη τους την παρέα.»

Πολλοί έχουν παρακολουθήσει:

- τις εμφανίσεις τους σε μουσικές σκηνές όπως οι «Γραμμές», το «Μετρό», η «Σφεντόνα», η «Αίγλη»….,

- τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα «Θράκη – Αιγαίο – Κύπρος» στις Σάπες όπου εκπροσώπησαν το Αιγαίο,

- τη διπλή παρουσία τους στις εκδηλώσεις στο Πεδίο του Άρεως στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου,

- την εμφάνισή τους στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»,

- το αφιέρωμα που έκανε η ΕΤ1 στις «Μικρές Περιπλανήσεις» για την εκπομπή «Πρόσωπα στο τραγούδι»,

- την τετραπλή (Δημαρχείο Ρέντη, Αγία Παρασκευή, Σφεντόνα, Θέατρο Χώρα) εμφάνισή τους στις συναυλίες της ΕΡΑ 5, που μεταδιδόταν δορυφορικά σ’ ολόκληρη τη γη,

- τη συνέντευξη και μουσική επένδυση σε δορυφορική εκπομπή πολιτιστικού περιεχομένου της Αυστριακής τηλεόρασης,

- τη συμμετοχή τους στις ηχογραφήσεις της «Παιδικής Χορωδίας του Δήμου Ηρακλειδών Κω». Κι αν αυτά ανήκουν στο παρελθόν, το μέλλον αρχίζει από τώρα.

«Οι “Περιπλανήσεις” από ότι λέγεται, ακόμη δεν έχουν διαλυθεί… ακριβώς. Απέμειναν όμως 3 μέλη: ο Νίκος Αρμπελιάς, ο Μάνθος Αρμπελιάς και ο Χρήστος Γαμβρέλλης, και πραγματοποιοόυνται κάποια live κυρίως στην Κω. Βέβαια, όπως είναι φυσικό, πέρασαν οι εποχές της δισκογραφίας, και της παρέας. Ο Μάνθος πορεύεται στα δικά του μουσικά μονοπάτια μετά από τους “Σαν”, μακριά από τη δισκογραφία, παίζοντας μουσική σε ρεμπετάδικα). Ο Χρήστος είναι αφοσιωμένος στην παιδική χορωδία στο σχολείο που διδάσκει.»

Άλλες πηγές:

Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Splatt_Forums&file=viewt…