Το κλαμπ των απελπισμένων γυναικών
Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης που, ενώ κρατούν γερά στα χέρια τους την επιτυχία, αναζητούν απεγνωσμένα την ευτυχία. Πώς θα την κατακτήσουν;
Από την Κρυσταλία Πατούλη
Οι γυναίκες αν και βαπτίστηκαν πριν από πολλά χρόνια «αδύναμο φύλο¨, όχι μόνο έχουν επιδείξει μεγάλες αντοχές αλλά και έχουν κατακτήσει την ισότητα σε όλα τα επίπεδα. Παιδιά, δουλειά, σπίτι, κοινωνική ζωή οι γυναίκες μπορούν αποδεδειγμένα, με ονόματα και διευθύνσεις δηλαδή, όχι μόνο να τα συνδυάσουν αλλά και να ισορροπήσουν με επιτυχία.
Με αυτά τα κεκτημένα όμως πώς ερμηνεύεται το γεγονός ότι μία αρκετά μεγάλη μερίδα γυναικών – μεγάλων δυνατοτήτων και αποθεμάτων ενέργειας – βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης; Πώς γίνεται να συναντάμε όλο και πιο συχνά γυναίκες – ακόμα και στον καθρέπτη μας! – που βρίσκεται στα όρια της συζυγικής πίστης ή στα όρια των πιστωτικών τους καρτών ή ακόμα και τα όρια του βάρους που μπορεί να σηκώσει η ζυγαριά τους;
Τι μπορεί να κάνει κάποιες γυναίκες να μοιάζουν σχεδόν απελπισμένες; Υπάρχει τρόπος να κατακτήσουν την ηρεμία και να απολαύσουν όλα αυτά που – μόνο οι ίδιες ξέρουν πως ! – κατάφεραν να δημιουργήσουν;
«Απατώ τον άνδρα μου εδώ και δύο χρόνια» Ελίζα Π, 35 ετών.
Η αθέτηση της συζυγικής πίστης έχει τουλάχιστον διπλασιαστεί από τότε που η αξιόλογη μελέτη του 20ου αιώνα, η έκθεση Κίνσλει, ενοχοποίησε μόνο ένα 25% των παντρεμένων γυναικών. Τι ευθύνεται για τις αυξανόμενες εξωσυζυγικές περιπέτειες ή και σχέσεις; Είναι η έντονη συγκίνηση του παρανόμου»; Είναι η περιέργεια για τη βίωση μιας νέας περιπέτειας; Είναι κάποιο γονίδιο που οι ερευνητές θα αποδείξουν σύντομα την ύπαρξή του; Η μήπως είναι η ευκολία εύρεσης εφήμερου ερωτικού συντρόφου μέσω ενός οποιουδήποτε chat room; Κυρίως, όμως, τι ωθεί μια γυναίκα να «παραδώσει» τα όπλα σε μία σχέση και να ψάξει το υποκατάστατό της;
«Μια γυναίκα που είναι συναισθηματικά ικανοποιημένη δεν απιστεί» μας εξηγεί ο ψυχολόγος Μιχάλης Φακίνος και συνεχίζει: «Όταν ένας δεσμός αφήνει μια γυναίκα ανικανοποίητη πχ στο θέμα της θηλυκότητας, θα ψάξει να βρει κάποιον να την τονώσει. Αν οι προσπάθειές της να καλυφθεί από το σύζυγο έχουν αποβεί άκαρπες και έχει κουραστεί να περιμένει είναι πιθανό να ζητήσει «εκδίκηση με μία απιστία ή «διαμαρτυρόμενη», να φτιάξει ένα υποκατάστατο για να βρει αυτό που της λείπει. Το σημαντικό είναι όμως με την απιστία, χωρίς ίσως να το καταλαβαίνει, είναι σαν να συνθηκολογεί με το υπάρχον πρόβλημα του γάμου, ή του δεσμού της. Μπορεί να ικανοποιείται με εφήμερα υποκατάστατα , το κενό όμως που την οδήγησε να τα αναζητήσει θα παραμείνει … κενό».
Η απιστία με λίγα λόγια δεν βοηθά να λυθεί το πρόβλημα παραμένει, και με την απιστία συνήθως παίρνει… παράταση μόνο η λύση του!
«Το καθημερινό shopping μου έχει γίνει εξάρτηση» Ελσα Σ. 32 ετών, δικηγόρος.
Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις των γυναικών που εκτονώνουν τη δυσαρέσκειά τους για την καθημερινότητα σε ατέλειωτα ψώνια. Οι κάρτες φορτώνονται πάνω από το όριο, οι ντουλάπες γεμίζουν, αλλά η υποβολή αυτή συνήθως μεταβάλει τελικά την ευχάριστη στου shopping σε εθισμό. Η διάθεση για αγορές σιγά σιγά αυξάνεται αντιστρόφως ανάλογα με την ικανοποίηση, ποία μειώνεται. Σαν φαύλος κύκλος που περιστρέφεται ρω από τη ζωή τους και δεν τις αφήνει να δουν ξεκάθαρα τι είναι αυτό που θέλουν να αντικαταστήσουν με ένα ακόμη trendy ζευγάρι παπούτσι. Οι ειδικοί καταγράφουν κάθε εθι8σμό επίσης ως υποκατάστατο αυτού που λείπει σε μία γυναίκα. Ο ψυχολόγος Μιχάλης Φακίνος λέει χαρακτηριστικά : «σαν acting out, σαν εκτόνωση, προσπαθεί να διασκεδάσει- με την αρχαία ελληνική έννοια, να διασκορπίσει – την έλλειψη ουσιαστικής ευχαρίστησης η γεγονός ότι δεν ζει όπως πραγματικά θα ήθελε να ζει». Τα φαινόμενα οποιασδήποτε εξάρτησης , που υπογράφει ο εθισμός, είτε τα συναντάμε μέσα στα απανταχού πολυκαταστήματα είτε μέσα σε κάβες νυχτερινών μπαρ, έχουν όλα τον ίδιο παρονομαστή: Γυναίκες που για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά, δεν μπορούν να είναι ο εαυτός τους».
“Τρώω υπερβολικά και πλέον δεν με απασχολεί» Νένια, 28, ετών φιλόλογος
Δεν έχει σημασία εάν η υπερβολή βρίσκει έδαφος σε αλλεπάλληλα γεύματα ή συναντάται σε ατέρμονες συζητήσεις με φίλες για την επίλυση των ατέλειωτων προβλημάτων τους, ή ακόμα κρύβεται πίσω από υπερπροστατευτικότητα απέναντι στα παιδιά ως αντιστάθμισμα της έλλειψης ουσιαστικής επαφής με το σύντροφο μας ή με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο σημαντικό για εμάς «15.000 φευγαλέες απολαυσεις ή με άλλο όνομα… υπεκφυγές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν αυτήν τη μία την πιο σημαντική χαρά που έχουμε όταν ζούμε «με τα νερά μας», σημειώνει ο ψυχολόγος Μιχάλης Φακίνος.
Το «μέτρον άριστον» παραμένει ευσεβείς πόθος για κάθε γυναίκα που, ξεπερνώντας τα όρια, αγωνιά για αυτό που ακριβώς της λείπει: την προσωπική ισορροπία στη ζωή της. Μήπως τελικά δημιουργούμε μικρά αλλά προβλήματα σημαντικά προβλήματα στη ζωή μας, όπως είναι οι διάφοροι … εθισμοί. Π.χ τρώμε πολύ, ψωνίζουμε πολύ, ασχολούμαστε υπέρ του δέοντος με τα παιδιά μας ή τα προβλήματα των φίλων μας, για να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το ένα πρόβλημα, που χρήζει επειγόντως την προσοχή μας;
Η γνώμη του ειδικού:
Μιχάλης Φακίνος, Ψυχολόγος.
«Συνήθως πολύ καιρό πριν «γραφτεί» μια γυναίκα στον club των απελπισμένων γυναικών χτυπούν πολλά «καμπανάκια» με σκοπό να την ενεργοποιήσουν: αϋπνίες, προβλήματα στην επικοινωνία, δυσκολία να ακολουθήσει το πρόγραμμα της δουλειάς και των κοινωνικών υποχρεώσεων, προβλήματα οικονομικής διαχείρισης ή ακόμα και ψυχοσωματικά συμπτώματα. Καλό θα είναι κάθε γυναίκα να αφουγκράζεται αυτά τα μηνύματα, με σκοπό να φροντίσει τον εαυτό της κατάλληλα πριν χάσει τον έλεγχο, ακόμα και με τη βοήθεια ενός ειδικού, εάν αυτό κρίνεται απαραίτητο».
Άρθρο της Κρυσταλίας Πατούλη σε συνεργασία με τον Μιχάλη Φακίνο, ψυχολόγο, δημοσιευμένο στο περιοδικό “Εγώ” των Εκδόσεων Λυμπέρη
