“Η τέχνη είναι μια συνεργασία του καλλιτέχνη με το Θεό.
Και όσα λιγότερα κάνει ο καλλιτέχνης, τόσο το καλύτερο.”
Andre Gide
—
“Το ασυνείδητο ακόμα και στον 21ο αιώνα το λέμε ΘΕΟ…
και μετά θέλουμε να πάμε μπροστά!” Crystal
Αρχεία Συγγραφέα: Crystalia Patouli
Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ευρώπη. Tου Jose Manuel Lamarqe
00:05, 24 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95326
Σήμερα, ο Francois Hollande, μετά το Καμπ Ντέιβιντ και το Σικάγο, θα συμμετάσχει στην πρώτη του σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Δεν πρόκειται για μια σύνοδο της τελευταίας ευκαιρίας, αλλά ίσως γι αυτή τη σύνοδο που θα επαναπροσδιορίσει τα πράγματα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Αφού η ανάπτυξη έχει γίνει το τσιτάτο που επαναλαμβάνεται διαρκώς τον τελευταίο καιρό, τότε γιατί δεν επενδύσαμε σε αυτή από την αρχή της κρίσης;
Χρειάστηκαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια ώστε να ακουστεί η αυστηρή φωνή του Mario Draghi, που άρθρωσε για πρώτη φορά μεταξύ των δύο γύρων των γαλλικών προεδρικών εκλογών την λέξη ανάπτυξη. Μια λέξη που όλη αυτή την περίοδο αποτελούσε ταμπού για την κα Μέρκελ.
Στην πραγματικότητα, σιγά σιγά, η κα Μέρκελ αντιλαμβάνεται την απομόνωσή της στις αδιέξοδες οδούς του τρόπο διακυβέρνησης του οποίου είναι θιασώτης, και ο Γερμανικός λαός σύντομα θα πρέπει να αντιμετωπίσει με ρεαλισμό το μέλλον του, με ή χωρίς την κα Μέρκελ.
Ωστόσο το πιο σημαντικό γεγονός που πρέπει να προκύψει από αυτή τη σύνοδο κορυφής, εαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες επιλέξουν να υιοθετήσουν τις προτάσεις των Francois Hollande και Mario Monti, είναι να εφαρμόστεί από κοινού η πολιτική των ευρωομολόγων, της ανάπτυξης και της έντονης έμπρακτης επιθυμίας για οικονομική διάσωση της Ελλάδας.
Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα είναι ίσως ο μοχλός που θα ενισχύσει εναν τέτοιου είδους μηχανισμό. Ένα τέτοιο σχέδιο ίσως να διαδραμάτιζε καθοριστικό ρόλο στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών, αποτελώντας έτσι το εφαλτήριο για αναπτυξιακά σχέδια.
Σχετικά με την Ελλάδα, όλοι γνωρίζουμε ότι το να βγει από τη ζώνη του ευρώ θα αποτελούσε μια δημόσια παραδοχή της αποτυχίας του τωρινού και βέβαια παρελθόντος τρόπου διακυβέρνησης της χώρας.
Όταν το 2003 ο Romano Prodi, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρότεινε μια εθνική δημόσια εποπτεία των εθνικών λογαριασμών των κρατών που συμμετέχουν στο ευρώ, η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία είχαν αρνηθεί σθεναρά.
Εξάλλου όλο αυτό τον καιρό όλοι τους γνώριζαν τα λεπτομερή στοιχεία για το ελληνικό έλλειμμα, που κρατούσαν κρυμμένα οι κυβερνώντες. Σύμφωνα λοιπόν με τα λόγια του Romano Prodi, τόσο η Γαλλία όσο και η Ιταλία κι η Γερμανία φέρουν κάποια ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.
Έτσι, αν συνεχίζουμε να στιγματίζουμε την Ελλάδα μέσα από το πρίσμα της βοήθειας της ΕΕ με το καρότο και το μαστίγιο, αντιμετωπίζοντας τη χώρα αυτή σαν να είναι ένα μουλάρι που αρνείται να κινηθεί, ποιος θα σώσει στ’αλήθεια την κοιτίδα του πολιτισμού μας.
Εάν οι διεθνείς αγορές έχουν επιλέξει την Ελλάδα ως ένα πεδίο δοκιμής για μια κρίση προκειμένου να ανακαλύψουν πόσο μπορεί να αντέξει την εξαθλίωση ένας ευρωπαϊκός λαός, τότε νομίζω πως αυτή η μακάβρια φάρσα έχει προχωρήσει για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.
Σώζοντας την Ελλάδα, σώζουμε την Ευρώπη, εμφυσώντας μια νέα πολιτική, σύγχρονη που στοχεύει στο μακροπρόθεσμο πολιτικό κέρδος. Ναι λοιπόν, να βοηθήσουμε την Ελλάδα, αλλά να τη βοηθήσουμε ουσιαστικά με τη δημιουργία ανάπτυξιακού προγράμματος.
Δηλαδή να της παράσχουμε όλα τα απαραίτητα μέσα για τη δημιουργία επιχειρήσεων, δίνοντας ευκαιρίες στον ελληνικό λαό, παρέχοντας του σύγχρονες τεχνολογίες που μπορούν να υλοποιηθούν σε αυτή τη χώρα προς όφελος όλων, ξεκινώντας με υποδομές πράσινης ενέργειας σε μια χώρα που κολυμπάει στον ήλιο όλο το χρόνο. Η κύρια δραστηριότητα της Ελλάδας είναι ο τουρισμός, και εξακολουθεί να υπάρχει τεράστιο πεδίο για την παροχή νέων δραστηριοτήτων ενισχύοντας την υποδοχή τουριστών από όλο τον κόσμο.
Έτσι μόνο θα βοηθήσουμε την Ελλάδα και τους ανθρώπους της να ανακτήσουν την όρεξη τους για ζωή, ώστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί, χέρι-χέρι το μέλλον κατά πρόσωπο.
Επαναλαμβάνω και πάλι, η Ελλάδα είναι το μέλλον της Ευρώπης, και όχι το αντίθετο.
Jose Manuel Lamarque
http://helpthegreekpeople.blogspot.com/
—-
Mετάφραση από τη γαλλική γλώσσα: Lazaros MAVROMATIDIS
Διαβάστε το άρθρο στη Γαλλική και αγγλική γλώσσα: εδώ
Τότε, ξεκίνησα να μαθαίνω την Ελληνική Ιστορία… Της Σόφκα Ζινοβιέφ
08:05, 23 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95222
Χρειάζεται να πάω πολύ πίσω, τότε που ήμουν ακόμη φοιτήτρια…” η συγγραφέας Σόφκα Ζινοβιέφ, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη, βήμα βήμα, την δημιουργική εμπειρία -από την έμπνευση μέχρι το τυπογραφείο- της συγγραφής του βιβλίου με τίτλο: Το σπίτι στην οδό Παραδείσου, ένα μυθιστόρημα, το οποίο βασίζεται στα σημαντικότερα γεγονότα που έχουν σημαδέψει τη Νεώτερη Ιστορία της Ελλάδας.
…Είχα σπουδάσει Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Cambridge και μετά αποφάσισα τυχαία να ξεκινήσω ένα διδακτορικό σχετικά με την ελληνική κοινωνία. Έτσι από την Αγγλία βρέθηκα στην Ελλάδα και πραγματικά την ερωτεύτηκα και ένιωθα ότι έχω βρει το στοιχείο μου…
Ήταν σε μία τρυφερή ηλικία, που πιστεύω αν γνωρίσει κάποιος μια νέα κουλτούρα, μία νέα γλώσσα, έναν νέο κόσμο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι εγγράφονται όλα αυτά πολύ βαθιά μέσα του, και έτσι έγινε και με μένα.
Έμεινα στο Ναύπλιο. Ήμουν δύο – τρία χρόνια εκεί, διότι είχα επιλέξει το θέμα της διατριβής μου να είναι με θέμα όπως είπα και πριν, την Ελληνική ταυτότητα, αλλά και τον Τουρισμό, δηλαδή, πώς αλλάζει ο κόσμος με τον τουρισμό, πώς βλέπει, για παράδειγμα, ο τουρίστας τον έλληνα και το αντίθετο…
Τότε, ξεκίνησα να μαθαίνω και την Ελληνική Ιστορία, και άκουσα για πρώτη φορά για τον ελληνικό εμφύλιο. Μου κάνει εντύπωση, ότι ακόμη και σήμερα, όταν μιλάω με φίλους και γνωστούς στην Αγγλία, οι οποίοι είναι οι πιο πολλοί μορφωμένοι, δεν γνωρίζουν τίποτα για τον εμφύλιο, και ειδικά για την ανάμειξη του βρετανικού στρατού.
Από τότε, έμεινε χαραγμένος μέσα μου από τις διηγήσεις των ανθρώπων όλος αυτός ο πόνος από τις πληγές του εμφυλίου, και το ότι κάθε οικογένεια είχε μια ιστορία να πει… Οπότε, αυτό, σαν σπόρος, σαν σκέψη, έμεινε μέσα μου, όμως, δεν ήξερα αν ποτέ, θα γίνει κάτι…
Αλλά, αν σήμερα αναζητήσω τις ρίζες του βιβλίου μου, σε κείνα τα χρόνια θα φτάσω…
Μετά, έφυγα από την Ελλάδα, γνώρισα τον άντρα μου τον Βασίλη που δούλευε στην Ελληνική Πρεσβεία της Μόσχας, ενώ εγώ βρισκόμουν, επίσης, εκεί, διότι είχα ρώσικες ρίζες από τους παππούδες μου, και μετά από δύο χρόνια γυρίσαμε μαζί στην Ελλάδα, παντρεμένοι, και με δύο κόρες. Ήταν πριν έντεκα χρόνια, το 2001.
Ενώ είχα δουλέψει αρκετά σαν δημοσιογράφος και είχα ζήσει σε αρκετές χώρες, στην Αγγλία, στην Ιταλία κλπ, μόλις γύρισα στην Ελλάδα, άρχισα να σκέφτομαι έντονα τη σχέση μου με αυτή τη χώρα, και έγραψα το πρώτο μου βιβλίο που βγήκε το 2004, το Οδός Ευρυδίκης, που ήταν η δική μου άποψη για την Ελλάδα, για τους έλληνες, για τις εμπειρίες μου ως μία ξένη που ζει στην Αθήνα, π.χ. πώς είναι να μεγαλώνεις παιδιά στην Ελλάδα όταν δεν είσαι ελληνίδα και ανάλογα θέματα…
Όμως, πάντα μέσα στο μυαλό μου, είχα την επιθυμία να γράψω ένα μυθιστόρημα για τον εμφύλιο, αλλά εν τω μεταξύ, έγραψα το δεύτερο βιβλίο μου, που ήταν εντελώς διαφορετικό, δηλ. για τη ρωσίδα γιαγιά μου, με τίτλο Η κόκκινη πριγκίπισσα.
Στη συνέχεια, άρχισα να αναρωτιέμαι, αν μπορούσα να κάνω τη μεγάλη… βουτιά να γράψω ένα μυθιστόρημα. Η πρώτη αγάπη μου στο διάβασμα, είναι τα μυθιστορήματα, και είχα πάντα απωθημένο να προσπαθήσω να γράψω ένα μυθιστόρημα. Να πλέξω, δηλαδή, την πραγματικότητα με μια φανταστική ιστορία…
Έτσι, όταν είχα τελειώσει την κόκκινη πριγκίπισσα, άρχισα να μαζεύω υλικό για ένα βιβλίο που στην αρχή δεν ήξερα πώς ακριβώς θα το έγγραφα, αλλά ήθελα να έχει θέμα του και την σύγχρονη Αθήνα, και μία αγγλίδα κάπου μέσα στην ιστορία του, για να έχει και το ξένο στοιχείο και να μιλάει και για τη σχέση Αγγλίας – Ελλάδας, όπως, όμως, και τον εμφύλιο. Δηλαδή, θέματα που είχα προσεγγίσει, από μία άποψη και στην διατριβή μου, πριν πολλά πολλά χρόνια.
Από την άλλη, ήθελα όλα αυτά τα θέματα να τα διαμορφώσω έτσι, ώστε, να υπάρχουν μέσα σε μία ιστορία μιας οικογένειας, να περνούν μέσα από την πολιτική αλλά και από τις συγγένιες, από το… αίμα, από τις σχέσεις, αλλά και την σχέση που μπορεί να έχουν δύο χώρες, ίσως αντιφατική σχέση, όπως πιστεύω είναι η σχέση της Βρετανίας με την Ελλάδα – από τη μία αγάπη και θαυμασμός αλλά από την άλλη αρκετά προβλήματα.
Όταν, λοιπόν, ξεκίνησα, έκανα πολύ έρευνα, μίλησα με πολλούς ανθρώπους που είχαν ζήσει τον εμφύλιο, και τότε με βοήθησε αρκετά ο Στέλιος Κούλογλου, να έρθω δηλ. σε επαφή με ανθρώπους που οι ίδιοι ή οι οικογένειές τους είχαν ζήσει σε αυτή την ιστορική περίοδο της Ελλάδας. Κι έτσι από τον έναν έβρισκα τον επόμενο… και όλη αυτή η αναζήτηση εξελίχθηκε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα, για μένα, εμπειρία.
Μίλησα για παράδειγμα, με πολλές γυναίκες που τώρα είναι 85 χρονών, οι οποίες έχουν ζήσει τρομερά γεγονότα, που ήταν αδύνατον να τα φανταστώ εγώ. Για μένα ήταν μεγάλο το σοκ, όσα περισσότερο ανακάλυπτα, για την ιστορική περίοδο όταν έφυγαν οι Ναζί από την Ελλάδα, και για τα Δεκεμβριανά, τα οποία δεν είχα υπόψιν μου σε βάθος.
Ίσως οι Έλληνες, ειδικά παλιότερα, να τα ήξεραν καλύτερα… αλλά στην Αγγλία, καθόλου. Γι αυτό και μου άρεσε η ιδέα ότι μπορούσα να ανοίξω αυτό το κεφάλαιο, και όντως σήμερα, είναι κάτι που πάρα πολλοί Άγγλοι μου έχουν πει, ότι δεν ήξεραν, δεν είχαν ιδέα τι είχε γίνει, ούτε π.χ. ότι ο αγγλικός στρατός ήταν στην Ελλάδα τότε…
Οπότε, μέσα από αυτή την έρευνα, διάβασα πολύ, μίλησα με πολύ κόσμο, βρήκα πολλούς ανθρώπους που η ζωή τους είχε πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, όπως η Αντιστασιακή Μαχήτρια Μαρία Μπέικου, που πήρα αρκετά στοιχεία από την ιστορία της ζωής της, αλλά και πολλούς άλλους. Ήταν κάτι πολύ συγκινητικό για μένα…
Μετά, έπρεπε να ξεκινήσω το γράψιμο που δεν ήταν -ειδικά στην αρχή- πάρα πολύ εύκολο, αφού μέχρι τότε, μπορεί να είχα γράψει πολλά άρθρα, αλλά δεν είχα γράψει ούτε καν διήγημα, πόσο μάλλον μυθοπλασία: Ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να δημιουργήσω χαρακτήρες, πλοκή… αλλά μετά από κάποια στιγμή άρχισα να το χαίρομαι σαν διαδικασία. Μου έδωσε αυτή η διαδικασία, μία διαφορετική ελευθερία.
Και έτσι, σιγά σιγά προχώρησε, αλλά βέβαια χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να το τελειώσω.
Το θέμα του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από τον εμφύλιο αλλά σαν ανάμνηση… Δηλαδή, η δομή του βιβλίου στηρίζεται στην αφήγηση δύο γυναικών.
Η πρώτη που μιλάει είναι η Μοντ, μία αγγλίδα σαραντάρα, παντρεμένη με έλληνα δημοσιογράφο τον Νικήτα. Ο Νικήτας είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερος και έχει γεννηθεί στη φυλακή, διότι η μητέρα του η Αντιγόνη, ήταν αντάρτισσα και όταν ήταν τριών χρονών τον άφησε και έφυγε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση και δεν γύρισε ποτέ…
Στην αρχή του βιβλίου, σκοτώνεται ο Νικήτας σε τροχαίο δυστύχημα, το οποίο περιβάλλεται με ένα μυστήριο, δηλ. η Μοντ δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει γίνει, είναι λίγο παράξενα τα πράγματα. Με τον θάνατό του επίσης, πρέπει να επικοινωνήσει με τη μητέρα του, την πεθερά της, που δεν έχει γνωρίσει ποτέ. Έτσι, έρχεται στην Ελλάδα, η Αντιγόνη, 80τόσο χρονών πια, και δημιουργείται ανάμεσά τους σιγά σιγά μία δύσκολη αλλά ενδιαφέρουσα σχέση.
Σε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου, μιλάει ή η Μοντ ή η Αντιγόνη.
Η Μοντ θέλει να ανακαλύψει τι συνέβη, διότι καταλαβαίνει ότι δεν γνωρίζει αρκετά για τα παιδικά χρόνια του Νικήτα, ο οποίος μεγάλωσε με την αδελφή της Αντιγόνης, την Αλεξάνδρα, η οποία ήταν δεξιά στις πεποιθήσεις και παντρεμένη με αστυνομικό, όπου διαφαίνεται, πως οι σχέσεις τους ήταν εχθρικές με την μητέρα του Νικήτα. Οπότε, ξεδιπλώνεται μια κλασική περίπτωση οικογενειακής ιστορίας, που χωρίστηκε λόγω του εμφυλίου.
Από την άλλη υπάρχει η σύγχρονη Ελλάδα, τα λεγόμενα Δεκεμβριανά του 2008, καθώς η Μοντ έχει μία κόρη, τη μικρή Αντιγόνη, που τη φωνάζει Τιγκ, η οποία είναι 14ρων χρονών. Επίσης, υπάρχει και ο Ορέστης αναρχικός φοιτητής 25 χρονών, γιος του Νικήτα από τον προηγούμενο γάμο του.
Οπότε, αυτά τα δύο παιδιά, μπλέκονται μέσα στα Δεκεμβριανά του 2008, και έτσι περιγράφεται κατά μία έννοια το παρόν, με κεντρικό άξονα μία οικογένεια που βρίσκεται νέα γενιά, αλλά και η μεσαία γενιά του Νικήτα, η γενιά του Πολυτεχνείου, όπως και η παλιά γενιά του εμφυλίου με την Αντιγόνη, αλλά και η πιο παλιά γενιά, που είναι οι γονείς της Αντιγόνης από την Σμύρνη οι οποίοι, φυσικά, έχουν ζήσει τα γεγονότα της Μικρασιατικής καταστροφής.
Μέσα από αυτές τις τέσσερις γενιές προσπαθώ να δείξω πώς σκέφτεται και πώς μπλέκεται η μία γενιά με την άλλη, ποια κοινά σημεία υπάρχουν ή όχι. Από την άλλη πλευρά υπάρχει και η Αγγλίδα η οποία ναι, μεν, καταλαβαίνει, αλλά από την άλλη, δεν μπορεί να καταλάβει, θέλει να ανακαλύψει αλλά δεν ξέρει τι έχει γίνει… Οπότε, προσπαθώ μέσα από όλα αυτά, να πω ότι πολλές φορές υπάρχει τελικά και το μυστήριο, δηλαδή, δεν ξέρουμε πολλές φορές όλες τις λεπτομέρειες, τι ακριβώς έχει γίνει και στο βιβλίο, όντως, υπάρχει ένα μεγάλο μυστικό, το οποίο αποκαλύπτεται προς το τέλος: Η εξήγηση, δηλαδή, που ψάχνει η Μοντ να βρει, ώστε να καταλάβει γιατί ο Νικήτας ήταν σε πολύ κακή κατάσταση πριν σκοτωθεί στο τροχαίο…
Πιστεύω ότι για τους έλληνες, η ιστορία αυτή θα μπορούσε να ταυτιστεί με πολλές οικογένειες, αφού η αφήγηση μέσα από αυτήν την οικογένεια περιγράφει τα σημαντικότερα γεγονότα του 20ου αιώνα για την Ελλάδα, ενώ βασίζεται κυρίως στις ανθρώπινες σχέσεις και στις δυσκολίες που είχαν αυτές οι σχέσεις.
Από τη μία ήθελα να κοιτάξω τον πόνο και τις πληγές που έχουν μείνει από το παρελθόν στην Ελλάδα, αλλά από την άλλη να κοιτάξω εξίσου και το παρόν και το μέλλον, με τη νέα γενιά πρωταγωνίστρια, που από μία άποψη δεν καταλαβαίνει τόσο καλά όλα αυτά που έχουν γίνει στο παρελθόν. Έτσι, η μικρή Ντιγκ τελειώνει με τη φωνή της το βιβλίο…
Πρόσφατα έγινε κάτι πολύ ωραίο και μεγάλη τιμή για μένα στην Αγγλία, πήραν το βιβλίο σε μία πολύ γνωστή εκπομπή του BBC που λέγεται Book at Bedtime και διάβασαν, δύο πολύ καλές ηθοποιοί, που υποδυόταν η μία την Μοντ και η άλλη την Αντιγόνη, κάποια επιλεγμένα αποσπάσματα της ιστορίας, επί δύο συνεχείς εβδομάδες.-”
Το σπίτι στην οδό Παραδείσου, μυθιστόρημα της Σόφκα Ζινοβιέφ, εκδόσεις Ψυχογιός
Μια επική ιστορία για την αγάπη και την απώλεια, που οδηγεί τον αναγνώστη απ’ τους αιματοβαμμένους δρόμους της Αθήνας της Κατοχής στις σπηλιές των ανταρτών στον Εμφύλιο, και απ’ την σκοτεινή Επταετία στο σήμερα.
Λεωνίδας Κύρκος
«Φεύγω.
Ζήσαμε – η γενιά μου – μια συναρπαστική περιπέτεια, γνώρισα από κοντά τη φτώχεια, τους κατατρεγμούς, τη φρίκη.
Αλλά σε διαλείμματα και τη χαρά.
Και έβαλα το λιθαράκι μου στον αγώνα για το φως, το δίκαιο και την ανθρωπιά.
Ενιωσα συντετριμμένος όταν έσβησε το κόκκινο αστέρι στην κορυφή του Κρεμλίνου βουτηγμένο στη βία, το ψέμα και την ντροπή.
Άλλα πίστεψαν οι άνθρωποι, άλλα λάλησαν οι προφήτες.
Όπως άλλος ήταν ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε και γι’ αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος.
Φεύγω, σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους της κάθε φορά αντίπερα όχθης, και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας».
2006
Ελλάδα το μέλλον μας. Του Jose Manuel Lamarque
00:05, 22 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/95120
Να εγκαταλείψει η Ελλάδα το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση; Αυτό είναι το μόνο που απασχολεί τους Ευρωπαίους;
Την ώρα που μετά το Camp David, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ενωση επανέλαβαν την επιθυμία τους να μείνει η Ελλάδα στη ζώνη ευρώ, οι σχολιαστές μας, μάς περιλούζουν με θέσεις που προσπαθούν να καθησυχάσουν εκείνες και εκείνους, που αποφάσισαν να βάλλουν ως στόχο την Ελλάδα, ώστε να ξεχνούν την καθημερινή τους ζωη.
Και το “Σπήγκελ” συνεχίζει την ανθελληνική του πολιτική. Το Βερολίνο πρότεινε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος την ίδια ημέρα που θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές;
“Θέλετε να μείνετε στην ζώνη του ευρώ”;
Γιατί άραγε, μήπως οι Ελληνες έχουν ακόμη ανάγκη να τους πουν τι πρέπει να κάνουν ή να σκεφθούν; Τελικά , είναι να απελπίζεται κανείς με τη βλακεία και την κενοδοξία μιας γερμανικής ελιτίστικης μερίδας.
Η αλήθεια;
Η αλήθεια είναι ότι σήμερα μιλούν μόνο για αύξηση (ανάπτυξη), λιτότητα και ζώνη του ευρώ.
Και βιάζονται να ξεχάσουν μια για πάντα ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της Ευρώπης.
Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα;
Είναι μια οικογένεια χωρίς παρελθόν.
Οφείλουμε τα πάντα στην Ελλάδα. Να υπενθυμίσουμε ότι την εποχή των Ελλήνων φιλοσόφων, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα σε εκείνες του βορά και της ανατολής,κατοικούσαν λαοί αναλφάβητοι και σχεδόν άγριοι.
Από την Ελλάδα προέρχονται οι βάσεις του πολιτισμού μας, της κουλτούρας μας, και των γνώσεών μας. Και είναι στην Ελλάδα όπου εξακολουθεί να υπάρχει ένας ευρωπαϊκός τρόπος ζωής.
Πολλοί έχουν την τάση να το ξεχνούν δίδοντας βάρος στο κέρδος. Αλλά το κέρδος δεν είναι τίποτα χωρίς την τέχνη του ζειν.
Κάποιος μπορεί να είναι πλούσιος αλλά φτωχός στο μυαλό. Αυτό είναι που μας αποδεικνύουν σήμερα πολλοί εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αρκεί να δει κανείς τη συμπεριφορά των τουριστών, όταν πάνε διακοπές σε χώρες της Μεσογείου, μια παρένθεση που γίνεται με μεθοκόπι και αποικοκρατική ασέβεια.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να θεωρούμε τους Ελληνες ως τεμπέληδες και ανέντιμους. Γιατί ποιος άλλος λαός της Ευρώπης σήμερα θα υποκαθιστούσε αυτούς τους Ελληνες. Οι Έλληνες δίδουν ένα μεγάλο μάθημα στο σύνολο των ευρωπαϊκών λαών. Αντιμετωπίζουν μια κρίση επαίσχυντη και άδικη.
Αλλά οι Έλληνες παραμένουν όρθιοι!
(Το άρθρο στη γαλλική και αγγλική γλώσσα: εδώ)
Wrong – Right
Occupy Wall St.
Ο Τοίχος: Ο υπαρξισμός του Σαρτρ… γίνεται αφήγηση
Γραμμένα στον μεσοπόλεμο, τα διηγήματα του παρόντος τόμου ανακινούν τον προβληματισμό της εποχής για τη θέση του ατόμου μέσα στην κοινωνία, εστιάζουν στον πολιτικό στοχασμό με τον οποίο ο Σαρτρ έβλεπε τον κόσμο, ανατέμνουν την πραγματικότητα με το υπαρξιστικό βλέμμα του υποψιασμένου διανοούμενου.
Όλο το έργο του Γάλλου συγγραφέα βαπτίζεται στην αριστερή σκέψη και απαυγάζει τη στρατευμένη του ματιά που μιλά για τον άνθρωπο σε μια κοινωνία κάφρων και εστιάζει στην έννοια της ελευθερίας και της ανθρώπινης ανεξαρτησίας. Το 1964 αρνείται το βραβείο Νόμπελ, ενώ δεν σταματά να εργάζεται πνευματικά και πολιτικά συμμετέχοντας ενεργά στα γεγονότα που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το φιλοσοφικό και λογοτεχνικό του credo κινείται γύρω από την έννοια της ελευθερίας, στηριγμένη στην ανυπαρξία του Θεού και γι’ αυτό κανένας άνθρωπος δεν έχει ουσία πριν από τη γέννησή του, πριν από την ύπαρξή του: η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Η λογοτεχνία αναλαμβάνει να πραγματευθεί θεμελιώδεις εμπειρίες, οι οποίες μπορούν να δώσουν τροφή στη σκέψη. Τα έργα του Σαρτρ αποτελούν ευρέα σύμβολα των φιλοσοφικών του αντιλήψεων, μια προσπάθεια αφηγηματοποίησης των ιδεών του.
Τα διηγήματα
Το πρώτο ομώνυμο διήγημα αναφέρεται στη νύχτα τριών κρατούμενων στον ισπανικό εμφύλιο, όπου η ψυχολογία του μελλοθάνατου απαξιώνει τον θάνατο αλλά και τη ζωή, την αγάπη και την ευαισθησία, ενώ στο τέλος η συμπτωματική προδοσία αποδεικνύει το τυχάρπαστο της ζωής. Τελικά για ποιο λόγο πολεμά κανείς και για ποιο λόγο θυσιάζεται; Ο Σαρτρ απαντά “μόνο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια” κι αυτό ίσως είναι η ύψιστη μορφή ελευθερίας.
“Το δωμάτιο” είναι ένα γαϊτανάκι αφηγήσεων, αρχής γενομένης με τη γηραιά αφηγήτρια που είναι καθηλωμένη στο δωμάτιό της, την οποία επισκέπτεται ο σύζυγός της για να της παραπονεθεί για την κόρη τους, έπειτα ο ίδιος ο σύζυγος που ανησυχεί για την κόρη του, επειδή έχει παντρευτεί έναν τρελό, και τέλος η ίδια η κόρη, η οποία ενσυνείδητα μένει στο πλευρό του τρελού άντρα της, ο οποίος μένει κλεισμένος στο σκοτεινό δωμάτιό του.
Ο “Ηρόστρατος” αναφέρεται διακειμενικά στον αρχαίο πυρπολητή του Μαυσωλείου της Εφέσου, ο οποίος έμεινε γνωστός διά μέσου της ιστορίας, ενώ ο αρχιτέκτονας που κατασκεύασε το εν λόγω κτήριο ξεχάστηκε. «Ηροστράτειο δόξα» επιχείρησε λοιπόν να αποκτήσει και ο “ήρωας” του διηγήματος, ο οποίος, κινούμενος από ένα μηδενιστικό μίσος, αποπειράται να σκοτώσει έξι ανθρώπους με μισή ντουζίνα σφαίρες. Παρακολουθούμε όλη τη μισανθρωπία, εν μέρει δικαιολογημένη, από την υπαρξιστική ελευθερία που καταντά ώρες-ώρες ασυδοσία, ενώ στο τέλος ο δειλός πρωταγωνιστής, αντί να ρίξει την τελευταία σφαίρα στον εαυτό του, παραδίνεται.
Η “Οικειότητα” αναφέρεται σε ένα ζευγάρι, τη Λουλού και τον Ανρί, οι οποίοι ζουν… άγονα και η γυναίκα βρίσκεται στο όριο του χωρισμού. Από τη μία, λοιπόν, η φίλη της, Ριρέτ, επιμένει πως πρέπει να χωρίσει και να εγκαταλείψει τη συζυγική στέγη, πράγμα που γίνεται έστω και προσωρινά, και από την άλλη, ο Ανρί που εκλιπαρεί να παραμείνει. Η Λουλού αμφιταλαντεύεται και τελικά επιλέγει να παραμείνει. Το διήγημα βρίθει αναφορών στο σώμα, στις εκκρίσεις και στις ατέλειές του, στα απλά και στα αφανή, χωρίς όμως να περνά σε πορνογραφικές διεγερτικές περιγραφές. Η αρχή του μάλλον εδράζεται σε γαργαντούειες απηχήσεις, που αναδεικνύουν το σώμα ως φορέα σαπρότητας αλλά και ως ερωτικό αντικείμενο ταυτόχρονα.
Το τελευταίο διήγημα της συλλογής με τίτλο “Η παιδική ηλικία ενός αρχηγού” δείχνει λίγο με χιούμορ, λίγο με παιδική αφέλεια την πορεία ενός παιδιού, με όλες τις παρανοήσεις και τις διαστρεβλωμένες εκδοχές της πραγματικότητας σχετικά με το πώς έγινε ένας νέος Führer που προσομοίασε στον Χίτλερ, ισχυρό άνδρα της εποχής και φυσικά εν εξελίξει καταστροφέα της Ευρώπης. Θαυμαστή είναι η οπτική γωνία του παιδιού, μέσα από την οποία ο Σαρτρ παρουσιάζει τον κόσμο.
Ένας σκεπτόμενος άνδρας
Τα διηγήματα του Σαρτρ ξεχωρίζουν γιατί γράφονται με αγαστή συνεργασία απρόσκοπτης γλώσσας και φιλοσοφικής προπαιδείας, που δένουν σε ένα άρτιο σύνολο. Η ατομική ματιά ανοίγεται στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι και έτσι κάθε διήγημα είναι μια μικρογραφία του μεσοπολέμου και των ανησυχιών ενός σκεπτόμενου άνδρα που ζει στην καρδιά της Ευρώπης. Γι’ αυτούς τους λόγους, θα προτιμούσα η νέα έκδοση των εκδόσεων Πατάκη να περιελάμβανε μια κατατοπιστική εισαγωγή που ενημερώνει για την εποχή και τον συγγραφέα και να τοποθετεί τα διηγήματα μέσα στο υπόλοιπο έργο και στον στοχασμό του Σαρτρ. Πρέπει πλέον έργα όπως αυτό να παρουσιάζονται πιο ολοκληρωμένα και με συνοδευτικά κείμενα, τα οποία να βοηθούν τον αναγνώστη να τα οριοθετήσει.
Ζαν-Πολ Σαρτρ, “Ο τοίχος”, μετ. Ε. Τσολακέλλη, εκδόσεις Πατάκη 2012
Ζαν Πωλ Σαρτρ
“Το κακό μυθιστόρημα είναι εκείνο που επιδιώκει να αρέσει κολακεύοντας τον αναγνώστη, ενώ το καλό είναι γεμάτο απαιτήσεις και δηλώνει την εμπιστοσύνη του σε αυτόν” Ζαν Πωλ Σαρτρ
Σταύρος Ξαρχάκος
Aριστούργημα:
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Πρώτη ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, «ΧΡΩΜΑΤΑ», 1968.
Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια
κι ορφανά πουλιά της ερημιάς
χίλια χέρια με μαχαίρια
την καρδιά ξεσκίζουν της καρδιάς.
Πόνε γίνε μαξιλάρι να κοιμηθώ
να ‘ρθει η νύχτα να με πάρει
και να μην ξημερωθώ.
Φωτιά θ’ ανάψω να σε κάψω ουρανέ
στάχτη να γίνεις μες στα στήθια μου καημέ
φλόγα και φωτιά σωρό να κάψω τα φιλιά
να φουντώσει τ’ όνομά σου και να καεί
κάθε αχνάρι απ’ τη σκιά σου και να μην ξαναβρεθεί.
Η Ελλάδα από ψηλά
Όλυμπος, Αθήνα, Πειραιάς, “Υψηλή Γέφυρα” (κρεμαστή) της Χαλκίδας, Φάρος Ρέπι – Σκιάθου (μάλλον), Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, Αιγαίο, Κυκλάδες, Μύκονος, Ο Φάρος Αρμενιστής – Μυκόνου, Δήλος, Νάξος (Η Πορτάρα, η μαρμάρινη πύλη στη νησίδα Παλάτια), Χαλκί Νάξου, Αμοργός – Η Παναγία Χοζοβιώτισσα, Αντίπαρος, Σίφνος, Πάρος, Κρατήρας Σαντορίνης, Νέα Καμένη, Αμμούδι (Σαντορίνης), Σαντορίνη, Ηφαιστειογενές έδαφος – Θηρασία, Χώρα Θήρας, Κνωσός, Κρήτη, Ρόδος, Λίνδος Ρόδου, Λέσβος, Μυτιλήνη – Η Παναγία της Πέτρας, Γενοβέζικο Φρούριο Μήθυμνας, Θράκη, Άλογα στο ποτάμι του Αξιού, Καβάλα, Αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων, Χερσόνησος όρους Άθως (Άγιο Όρος), Θεσσαλονίκη, Καταρράκτες Έδεσσας, Λίμνη Πρέσπα, Φαράγγι του Βίκου, Γέφυρα στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα, Λίμνη Ιωαννίνων, Μετέωρα, Διώρυγα της Κορίνθου, Οδοντωτός στο φαράγγι του Βουραϊκού, Μονεμβασιά, Πύλος, Νιόκαστρο Πύλου, Μπούρτζι Μεθώνης, Σπαρτιάτικο φρούριο Σφακτηρίας, Ναός της Αφαίας στην Αίγινα, Μυκήνες, Θέατρο της Επιδαύρου, Αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας, Ζάκυνθος, Ναυάγιο στη Ζάκυνθο, Μοναστήρι της Παναγίας της Βλαχέρνας – Κέρκυρα, Δελφοί, Ακρόπολη – Αθήνα.
Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου, Σταύρος Ξαρχάκος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Ευανθία Ρεμπούτσικα και Κυριάκος Καλαϊτζίδης.
Αναζωπυρώνεται η αρχέγονη διαμάχη Αριστεράς – Δεξιάς. Του Ν. Αραπάκη
07:05, 19 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94831
Όλα δείχνουν ότι αναζωπυρώνεται η αρχέγονη διαμάχη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, όχι όμως με τους όρους, την ορολογία και τον τρόπο που την γνωρίσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, αλλά με έναν τρόπο πιο –ας μου επιτραπεί η έκφραση– σκληρό, που παραπέμπει, κατά κάποιο τρόπο, στην Ελλάδα της Κατοχής και του εμφυλίου.
Τις τελευταίες ημέρες αναπτύσσεται μια συζήτηση περί της κοινής καθόδου στις επερχόμενες εκλογές των – λεγόμενων και, κυρίως, αυτοπροσδιοριζόμενων – φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Να συνενωθούν δηλαδή όλοι όσοι προκρίνουν ως μονόδρομο την παραμονή μας στο ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση, να κατεβάσουν ένα κοινό ψηφοδέλτιο και να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος στην αριστερή πρόταση εξουσίας, που οραματίζεται ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με αυτούς που διακινούν αυτή την πρόταση, τα κόμματα που είναι εξ ορισμού φιλοευρωπαϊκά και θα μπορούσαν να συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια είναι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, καθώς και τα διάφορα μικρά φιλελεύθερα κόμματα τα οποία δεν κατάφεραν να μπουν στη βουλή αλλά, αθροιζόμενα, έχουν ένα ποσοστό όχι ευκαταφρόνητο (κυκλοφορούν και κάποιες εκδοχές λίγο διαφορετικές που είτε προσθέτουν είτε αφαιρούν κάποια κόμματα, αλλά, ως προς την ουσία του εγχειρήματος, δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι).
Μολονότι οι πιθανότητες να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο σενάριο είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες, νομίζω ότι αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του. Γιατί; Διότι δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία μας, και οι οποίες είναι εξαιρετικά δυναμικές, πρωτόγνωρες για τη σύγχρονη Ελλάδα, αλλά πάνω απ’ όλα δείχνουν ότι αναζωπυρώνεται η αρχέγονη διαμάχη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, όχι όμως με τους όρους, την ορολογία και τον τρόπο που την γνωρίσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, αλλά με έναν τρόπο πιο –ας μου επιτραπεί η έκφραση– σκληρό, που παραπέμπει, κατά κάποιο τρόπο, στην Ελλάδα της Κατοχής και του εμφυλίου.
Η διακυβέρνηση της αριστεράς, που για πρώτη φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά ένα ενδεχόμενο που συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες πραγματοποίησης, θορύβησε πολλούς. Ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα κόμμα που ομνύει στη δικτατορία του προλεταριάτου, όπως το ΚΚΕ, αλλά ένα κόμμα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, έκανε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, που όλα τα προηγούμενα χρόνια το είχε ταυτίσει με τους –σύμφωνα με τη Μανδραβέλεια διάλεκτο– μπαχαλάκηδες, να ανατριχιάσει.
Κυρίως όμως, αυτή που ανατρίχιασε ήταν η αστική τάξη της χώρας. Βιομήχανοι, επιχειρηματίες, εφοπλιστές και, πάνω απ’ όλα, οι βαρόνοι των μέσων ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σε έναν ανελέητο πόλεμο αποδόμησης της εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ (την πρόταση του προέδρου του ΣΕΒ για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, την θεωρώ ένα επιτυχημένο αστείο). Για πολλούς και διάφορους λόγους.
Σίγουρα κάποιοι από αυτούς που αντιδρούν το κάνουν όχι μόνο γιατί είχαν μάθει να παρασιτούν εις βάρος του δημοσίου και τώρα βλέπουν τις διόδους προς τα κρατικά ταμεία να κλείνουν αλλά και γιατί είχαν μάθει να συγ-κυβερνούν, να έχουν λόγο σε κάθε απόφαση, μικρή ή μεγάλη, που αφορά στον τόπο, κι είναι αυτονόητο ότι σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της αριστεράς αυτό το «προνόμιο» θα αποτελέσει παρελθόν. Βέβαια, δεν πρέπει και δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε όλους δόλο. Υπάρχει και ένα κομμάτι της αστικής τάξης το οποίο αντιδρά διότι διαφωνεί ιδεολογικά με μια κυβέρνηση της αριστεράς και θεωρεί –μάλλον όχι άδικα – ότι θα είναι βλαπτική για τα συμφέροντά της.
Όποιος έχει μελετήσει, έστω στοιχειωδώς, την περίοδο της δεκαετίας του ’40, θα γνωρίζει ότι με τον ίδιο πάνω-κάτω τρόπο αντέδρασε και η αστική τάξη της εποχής στην εμφάνιση του ΕΑΜ. Λοιδορία, απαξίωση, καταστροφολογία για τις συνέπειες της άφρονος στάσης του, που θα οδηγήσει το λαό σε μεγάλες περιπέτειες κλπ, κλπ, κλπ. Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε.
Οι λογικές των αστικών τάξεων είναι διαχρονικές, διαφοροποιούνται ελάχιστα από τις συνθήκες ή τις εποχές και, πάνω απ’ όλα, έχουν ως άξονα την επιβίωση της ίδιας της τάξης τους και όχι του λαού. Δεν είναι, όμως, μόνο οι λογικές και τακτικές των αστικών τάξεων που δεν διαφοροποιούνται.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους δοκιμαζόμενους λαούς οι οποίοι, κάθε φορά που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης, αφήνουν στην άκρη τις μειλίχιες συμπεριφορές, σταματούν να είναι πειθήνιοι και ριζοσπαστικοποιούνται, αδιαφορώντας για τις νουθεσίες, τις προτροπές ή τους εκφοβισμούς που αφειδώς σκορπούν οι εκάστοτε ελίτ –βλέπετε, η ανάγκη για φυσική επιβίωση υπερτερεί οποιουδήποτε άλλου επιχειρήματος.
Είναι γεγονός ότι η δεκαετία του ’40 με το σήμερα έχει ελάχιστες ομοιότητες. Όμως, σιγά σιγά αναδύονται στην επιφάνεια κάποια κοινά χαρακτηριστικά τα οποία δύνανται να συνδέσουν τις δυο –φαινομενικά εντελώς αταίριαστες– εποχές. Καταρχήν, όπως και τότε έτσι και τώρα, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού είτε έχουν εξαθλιωθεί είτε οδηγούνται προς την εξαθλίωση.
Κατά δεύτερον, όπως κατά τη διάρκεια της Κατοχής εμφανίστηκε από το πουθενά το ΕΑΜ για να δώσει δύναμη και ελπίδα στον δοκιμαζόμενο πληθυσμό, έτσι και σήμερα, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να μην είναι αυθεντικό προϊόν της κρίσης, όπως ήταν το ΕΑΜ, μιας και σαν κόμμα υπάρχει αρκετά χρόνια, όμως το απότομο μεγάλωμά του και η μετάλλαξή του από ένα κόμμα που παλεύει μονίμως για την επιβίωσή του σε κόμμα εξουσίας, είναι κάτι που, αδιαμφισβήτητα, οφείλεται στις ειδικές συνθήκες που βιώνουμε σήμερα.
Ξέρω ότι κάποιοι, και μόνο στην ιδέα ότι προσπαθώ να παραλληλίσω το ΕΑΜ και τον ΣΥΡΙΖΑ, θα με χαρακτηρίσουν ιερόσυλο. Όμως, αν αφήσουμε έξω το συναίσθημα και προσεγγίσουμε το ζήτημα με την ψυχρή λογική, θα διαπιστώσουμε ότι οι ομοιότητες είναι αρκετές. Ακόμη κι αν η δυναμική του ΕΑΜ με του ΣΥΡΙΖΑ δεν δύνανται να συγκριθούν, οι δυο αυτοί σχηματισμοί παρουσιάζουν αρκετά ακόμη κοινά χαρακτηριστικά. Παραδείγματος χάρη, όπως το ΕΑΜ δεν είχε στελεχωθεί από ανθρώπους αποκλειστικά αριστερών πεποιθήσεων, το αυτό συμβαίνει σήμερα και με τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Και βάσει των όσων διάβασα αλλά και από προσωπική εμπειρία, γνωρίζω ότι πολλοί άνθρωπου που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το έκαναν όχι γιατί έλκονται από τη γενικότερη ιδεολογία του αλλά ως λύση ανάγκης. Κι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τόσο το ΕΑΜ όσο και ο ΕΛΑΣ, παρότι ήταν δημιουργήματα του ΚΚΕ, ενσωμάτωσαν στις τάξεις τους πλήθος ανθρώπων από όλες τις παρατάξεις. Είτε μας αρέσει είτε όχι, όταν κάποιος κινδυνεύει να πνιγεί ψάχνει για μια οποιαδήποτε σανίδα σωτηρίας και όχι για μια σανίδα που θα είναι πιο κοντά στα –ιδεολογικά– γούστα του.
Θα μπορούσα να καταθέσω αρκετές ακόμη ομοιότητες του τότε με το σήμερα αλλά, μιας και δεν νομίζω ότι θα προσθέσει κάτι εξαιρετικό στην όλη κουβέντα, δεν θα το κάνω. Θα σταθώ όμως σε μια ομοιότητα, που αποτέλεσε την αφορμή γι’ αυτό το άρθρο: Τον διχασμό της κοινωνίας σε δυο στρατόπεδα. Αυτό, νομίζω, είναι που χαρακτήριζε όλη την δεκαετία του ’40, αλλά χαρακτηρίζει, εξίσου, και την εποχή που διανύουμε σήμερα. Πλέον οδηγούμαστε, με μαθηματική ακρίβεια, σε μια σύγκρουση μανιχαϊστικής λογικής. Περιθώρια για άλλες δυνάμεις πέραν των δυο, δεν υπάρχουν.
Όσοι στέκονται στο μέσο είτε θα συνθλιβούν είτε θα αναγκαστούν να προσχωρήσουν σε κάποιο από τα δυο στρατόπεδα. Το αρχέγονο δίπολο δεξιά-αριστερά, που για πολλά χρόνια βρισκόταν σε χειμερία νάρκη, δείχνει να ξυπνάει, βρυχώμενο.
Από τη μια πλευρά στέκεται η δεξιά, που τώρα είναι πιο εκσυγχρονισμένη και περισσότερο διευρυμένη ιδεολογικά, δεν ομνύει (αποκλειστικά) στην πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια αλλά, κυρίως, στην οικονομία της αγοράς, ενώ έχει καταφέρει να ενσωματώσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχοντας ως πρόταγμα την φιλοευρωπαϊκή της διάσταση. Από την άλλη πλευρά, η αριστερά, που και αυτή έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με αυτήν της δεκαετίας του ‘40, αφού δεν ομνύει πια στη δικτατορία του προλεταριάτου αλλά προτείνει/προκρίνει ένα μικτό σύστημα οικονομίας, εξακολουθεί να πορεύεται με κύριο άξονα την προστασία των φτωχών και των κατατρεγμένων.
Μόνο που τούτη τη φορά τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει είναι περισσότερα και πιο σύνθετα. Το κυριότερο από αυτά είναι ότι δεν έχει πλέον το ηθικό/ιδεολογικό πλεονέκτημα που είχε η αριστερά της Κατοχής και του εμφυλίου. Όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΚΚΕ και δεν είναι υποχρεωμένος να απολογείται για την αποτυχία του σοσιαλιστικού πειράματος, στη συνείδηση ενός μεγάλου μέρους του κόσμου αυτή η αποτυχία τον βαραίνει. Μόνο τυχαίο δεν είναι άλλωστε ότι οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν ότι θα μας μετατρέψει σε Βόρεια Κορέα ή Κούβα.
Από τώρα και μέχρι τις εκλογές η σύγκρουση θα κλιμακώνεται ραγδαία. Η παράταξη της δεξιάς θα ενισχύεται καθημερινά και από τους συμμάχους της στο εξωτερικό. Η κινδυνολογία, που μέχρι τώρα αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα όπλα της, θα ενταθεί και θα ενισχυθεί και με περιποιημένες εισαγόμενες δόσεις. Όχι τυχαία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμη κι αν ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού έχει οδηγηθεί ήδη στο περιθώριο και ως εκ τούτου έχει παγιώσει τις πολιτικές/κομματικές του επιλογές, ένα ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι το οποίο καταφέρνει, έστω με δυσκολία, να επιβιώνει, είναι αυτό που τελικά θα κρίνει τις εκλογές. Εάν η κινδυνολογία και η λογική του «υπάρχουν και χειρότερα» το επηρεάσει ή όχι, και σε ποιο βαθμό, θα φανεί στις κάλπες.
Η αριστερά, εάν θέλει να έχει πιθανότητες επιτυχίας, οφείλει, κατά την εκτίμησή μου, να κάνει δυο πράγματα, πρώτον, να πορευτεί με ρεαλισμό και να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ του εφικτού και του οράματος. Όσο κι αν η σύγκρουση είναι κάποιες φορές αναπόφευκτη και χρήσιμη, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Κι όποιος διαφωνεί, ας θυμηθεί που οδηγήθηκε το αριστερό κίνημα της μετακατοχικής Ελλάδας.
Δεν θέλω να κάνω μαθήματα ιστορίας, αλλά δεν έχω βρει κανέναν άνθρωπο που να γνωρίζει στοιχειωδώς τα της συγκεκριμένης εποχής και να μην αναγνωρίζει ότι η αποχή της αριστεράς από τις εκλογές του ’46 υπήρξε η απαρχή της καταστροφής της. Δεύτερον, εάν η αριστερά θέλει να μετουσιώσει την ψήφο διαμαρτυρίας που εισέπραξε στις προηγούμενες εκλογές σε ψήφο εμπιστοσύνης, πρέπει να μεταμορφωθεί, το συντομότερο δυνατόν, σε κόμμα εξουσίας.
Η πολυγλωσσία των συνιστωσών πρέπει να εκλείψει και να αντικατασταθεί από ένα λόγο που θα έχει ως άξονά του τον κυβερνητικό ρεαλισμό. Εάν βγαίνει ο κάθε ένας και λέει το μακρύ του και το κοντό του, προκοπή δεν πρόκειται να γίνει. Διότι καλά και άγια τα ουμανιστικά τσιτάτα και τα ηρωικά κελεύσματα περί αντίστασης των λαών και μπλα, μπλα, μπλα, αλλά αυτός που αγωνιά για το μισθό του και τη σύνταξή του, δεν νομίζω να πειστεί από τέτοιου είδους επιχειρήματα.
Δεν ξέρω ποιος θα βγει νικητής από αυτή τη μάχη. Αυτό που ξέρω είναι ότι η μάχη και προμηνύεται και θα είναι σκληρή. Εύχομαι και ελπίζω αυτή τη φορά να αντιστραφούν οι όροι και η αριστερά να μετακομίσει στο στρατόπεδο των νικητών. Κι αυτό δεν το εύχομαι στη λογική «να νικήσει η ομάδα μου». Το εύχομαι διότι πιστεύω ακράδαντα πως μια νίκη της αριστεράς θα σηματοδοτήσει εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο.
Όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο άρθρο μου που είχε δημοσιευτεί πάλι στο tvxs, «ο καπιταλισμός-καζίνο πνέει τα λοίσθια». Αυτό που χρειάζεται για να μας αποχαιρετήσει μια και καλή, είναι μια γερή κατραπακιά. Ας ελπίσουμε ότι αυτή την κατραπακιά θα του τη δώσει η αριστερά. Η ελληνική αριστερά.
Νίκος Αραπάκης
Υ.Γ.
Ένα φίλος δημοσιογράφος, ο Αλβανικής καταγωγής Νίκο Άγκο, ο οποίος ζει και εργάζεται στη χώρα μας για περισσότερα από 20 χρόνια, ειδοποιήθηκε από τις αρχές ότι πρέπει εντός ολίγων ημερών να εγκαταλείψει τη χώρα διότι, κατά τα έτη 2007 -2008, δεν συμπλήρωσε τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων. Σημειωτέον ότι ο Νίκο τον τελευταίο καιρό έχει δεχθεί, λόγω της αρθογραφίας του, πλήθος απειλών από μέλη της χρυσής αυγής. Όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του και τις δυνατότητές του, πρέπει να παλέψουμε ώστε να αποτρέψουμε αυτή την αθλιότητα.
—
O συγγραφέας Νίκος Αραπάκης συμμετέχει στον συνεχή δημόσιο διάλογο του tvxs.gr με αφορμή την έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη με τίτλο: “Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;”, για όσους επιθυμούν να εκφράσουν τις απόψεις τους, τις σκέψεις ή και τις θέσεις τους, τους σχετικά με την κρίση της χώρας μας, ή και να προσθέσουν κάτι στις ήδη δημοσιευμένες απαντήσεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται εν όψη και των επερχόμενων εκλογών στις 17 Ιουνίου 2012. Eπικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr
Επικαιρότης ώρα μηδέν. Του Παναγιώτη Αρβανίτη
08:05, 19 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94845
Για μια στιγμή σώπασε το δωμάτιο
Κόπηκε το ρεύμα
Σβήσαν οι τηλεοράσεις
Τα ραδιόφωνα ξέμειναν από μπαταρία
Ο αέρας πήρε μακριά τις εφημερίδες
Και οι υπολογιστές δε χωρούσαν πια την απελπισία μας
Μείναμε μονάχοι δίχως δημοσιογράφους
Ηταν εκείνη τη στιγμή την ελάχιστη
Που ήθελα ν’ ακούσω την καρδιά μου
Χωρίς δικηγόρο ή ψυχολόγο
Ηταν η στιγμή που είχα παραιτηθεί απ’ τα κόσμια
Ισως κι απ’ τα εγκόσμια
Και μια σκέψη τινάχτηκε μες στο μυαλό μου
Κι είπαΤην ώρα που θα πάψει να μιλά η επικαιρότης
Θα ξαναγεννηθεί η ιστορία
Ματαιότης και λιτότης
Μα πάνω απ’ όλα ηλιθιότης
Ποίημα του Παναγιώτη Αρβανίτη, από τη συλλογή Μια στάλα κατράμι σ’ ένα βαρέλι μέλι, Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2009
Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Toυ Jose Manuel Lamarque
Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections! _ Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση! _ Without government, Greece returns to elections !
19:05, 17 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94700
Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση. Οπότε, ποιός φταίει; Είναι ευθύνη μόνο των Ελλήνων ψηφοφόρων ή μήπως -αν το αναλύσουμε περισσότερο- είναι μια συλλογική ευθύνη των ευρωπαίων; Το δεύτερο ερώτημα κατά τη γνώμη μου είναι το πιο σωστό.
Πράγματι, ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης είναι ένα νομοθετικό και πολιτικό ζήτημα, το οποίο συμπεριλαμβάνει ένα ή περισσότερα πολιτικά κόμματα.
Μέχρι στιγμής κανένα κόμμα δεν συμφώνησε στο σχηματισμό μιας κυβέρνησης για την Ελλάδα.
Το έργο θα ήταν τεράστιο, το ρίσκο μεγάλο και ο κίνδυνος της αποτυχίας συνεχής.
Εξάλλου ο σχηματισμός κυβέρνησης θα πρέπει να καταφέρει να δώσει τις μεγαλύτερες και τις πιο τρελές ελπίδες σε έναν πληγωμένο λαό που έχει μαρτυρήσει.
Πληγές που είναι πολύ βαθιές και επώδυνες για τον ελληνικό λαό.
Ποιός θα ήταν τόσο τρελός ούτως ώστε να αναλάβει τέτοιο ρίσκο;
Ο Σχηματισμός μιας κυβέρνησης καθοδηγεί ένα λαό, ένα έθνος.
‘Ομως, η Ελλάδα, εξακολουθεί να είναι ένα έθνος που πάντα χτυπιέται και διασύρεται από τους ευρωπαίους οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν κακά αδέρφια που σκέφτονται μόνο να εξοντώσουν και να καταστρέψουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό κάτω από το βάρος της ανέχειας.
Λόγω της δικτατορίας της χρηματοδότησης η μιζέρια έχει γίνει επιδημία στην Ελλάδα. Οπότε ας μην μένουμε έκπληκτοι με το γεγονός ότι κανένας Έλληνας πολιτικός δεν μπόρεσε να σχηματίσει μια κυβέρνηση κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Οι Έλληνες επιστρέφουν σε εκλογές τον Ιούνιο και γι’ αυτό φέρουν ευθύνη οι ευρωπαίοι εταίροι.
Αν το Βερολίνο, το Άμστερνταμ και το Ελσίνκι είχανε την ευπρέπεια, την εξυπνάδα (;) όσο και την ανθρωπιά, να καταλάβουν την ελληνική πραγματικότητα, τότε δεν θα το είχαν φτάσει στα άκρα… όμως τώρα είναι πολύ αργά.
Πολύ αργά γι’ αυτούς, διότι φόρεσαν τον μανδύα της αλαζονείας αλλά και της ανθρώπινης δυστυχίας.
Η Ελλάδα και οι Έλληνες θα θυμούνται ποιοί ήθελαν την εξαφάνισή τους, και ποιοί, αντίθετα, τους άπλωσαν το χέρι.
Σε μια περίοδο που ο πρόεδρος Francois Holland έχει επενδύσει στη γαλλική δημοκρατία, μαθαίνουμε αυτά τα θλιβερά νέα και συμπάσχουμε κάθε φορά που ο Ελλάδα προκαλείται.
Απόψε ο Γάλλος Πρόεδρος θα συναντήσει την Γερμανίδα Καγκελάριο και η συνάντηση αυτή θα είναι ιστορική. Μετά από τη εκλογική ήττα της Καγκελαρίου την περασμένη Κυριακή, η συνέντευξη αναμένεται με πολλά ερωτηματικά, ανακαλύπτοντας ότι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας δεν έχει καμία ομοιότητα με τον προκάτοχό του.
Το πρωί ο Jean-Claude Juncker πρόεδρος της Εurogroup κατέκρινε ως προπαγανδιστές όλους όσους αυξάνουν την πιθανότητα της Εξόδου της Αθήνας από τη ζώνη του Ευρώ.
Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, ότι τίποτα δεν είναι σταθερό, και αυτοί οι οποίοι τη μια μέρα διδάσκουν την άλλη βρίσκουν τον εαυτό τους σε μια καταστροφική κατάσταση, έχοντας χάσει πολύ νωρίς την αίσθηση της οικογένειας και της αλληλεγγύης, που είναι μεσογειακή παράδοση.
Με έναν τρόπο προσβλητικό και με σκοπό να φέρουμε τον ουμανισμό μας σε μια κοινή βάση αλληλεγγύης.
Σταθείτε ενωμένοι στους Έλληνες πολίτες, με αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και στη δική μας χώρα όπου ζούμε, δουλεύουμε, ζωγραφίζουμε, σχεδιάζουμε με σύμβολα που οι Έλληνες γνωρίζουν αρχίζοντας από τη σημαία τους.
Ένα οπτικό μήνυμα που λέει στον καθένα “Δεν είσαι μόνος, σε σκεφτόμαστε!”
Στην ομιλία του στο Hotel de ville στο Παρίσι στις 16.25 ο Francois Holland είχε πεί: “Η Γαλλία πάντα αρνείται το αναπόφευκτο, οπότε ας αρνηθούμε τη μοίρα της Ελλάδας ως “Θανατηφόρα”. Δεν είναι ελληνική. Όχι πια”
Jose Manuel Lamarque
http://helpthegreekpeople.blogspot.com/
——————–
Δημοσιευμένο το άρθρο στην αγγλική και στη γαλλική γλώσσα: εδώ
(απόδοση στην ελληνική γλώσσα: Πόπη Κυριαζή)
——————–
Faute de gouvernement, la Grèce retourne aux élections ! Η Ελλάδα επιστρέφει σε εκλογές, μην έχοντας σχηματίσει κυβέρνηση
Alors, à qui la faute ?… Est-ce de la responsabilité des élus grecs seulement, ou, si nous poussons le raisonnement, est-ce une responsabilité collective européenne ?
La seconde interrogation est pour moi la plus juste.
En effet, former un gouvernement est une question législative et politique qui va engager une ou plusieurs formations politiques. Ce soir, aucune formation n’accepte de former un gouvernement en Grèce. La tache est immense, les risques abyssaux, et le risque d’échec est quotidien. Qui plus est, former un gouvernement ce soir, c’est être en mesure de donner la plus grande et la plus folle des espérances à un peuple martyrisé et meurtri. Les blessures du peuple grec sont profondes et plus que douloureuses. Qui donc serait assez fou pour prendre un tel risque ? Former un gouvernement, c’est dirigé un peuple, une nation. Mais cette nation là, la Grèce, cette nation est toujours et encore montrée du doigt et vilipendée par des européens, donc des frères, qui se comportent en faux frères et ne pensent qu’à tuer la Grèce et anéantir le peuple grec sous le poids de l’indigence. Car sous la dictature de la finance, l’épidémie qui touche la Grèce est la misère. Aussi, ne soyons pas étonnés qu’aucune formation politique grecque ne veuille, ou ne puisse former un gouvernement. Pas dans ces conditions.
Que les grecs retournent aux élections au mois de juin, il en va bien de la responsabilité collective européenne. Si Berlin, Amsterdam, et Helsinki avaient eu la décence ; l’intelligence (?), l’humanité ; de comprendre la réalité grecque, alors, Berlin, Amsterdam et Helsinki ne seraient pas allées si loin, trop loin, mais il est trop tard. Trop tard pour eux, car ils ont endossé le manteau de la prétention, de la misère humaine. La Grèce et les grecs sauront se souvenir qui a voulu leur disparition, et qui leur a tendu la main.
A l’heure où François Hollande est investi Président la République française, nous apprenons la triste nouvelle, et nous partageons avec la compassion qui nous anime, à chaque fois que la Grèce est évoquée. Ce soir, François Hollande rencontrera la chancelière allemande. La rencontre sera historique. Après la défaite électorale de la chancelière, dimanche dernier, cette entrevue pourrait bien étonner, en découvrant que le nouveau Président de la République ne ressemble en rien à son prédécesseur.
Ce matin, Jean-Claude Juncker, Président de l’Eurogroupe, a critiqué vertement hier au soir celles et ceux qui évoquent la possibilité qu’Athènes soit exclue de la zone Euro, propagandistes dévoyés. L’actualité nous montre que le monde peut changer, que rien n’est figé, et que les donneurs de leçons peuvent un jour, eux aussi, se retrouver dans une situation catastrophique, en ayant perdu trop tôt le sens de la famille et de la solidarité ; tradition méditerranéenne.
A la manière des indignés, au sens que nous portons à l’humanisme et à notre socle commun européen, la solidarité. Soyons solidaires du peuple grec, soyons solidaires de la Grèce et, chez nous, là où nous vivons ou travaillons, portons, accrochons, dessinons, peignons un symbole que les grecs sauront reconnaître, à commencer par leur drapeau. Un message visuel pour dire à toutes et tous, Vous n’êtes pas seuls, nous pensons à vous !
Dans son discours à l’Hôtel de Ville de Paris, à 16h25, François Hollande vient de dire : « La France a toujours refusé la fatalité… » refusons donc la fatalité pour la Grèce, car « Fatal » n’est pas grec, non plus !
——————–
Without government, Greece returns to elections !
So whose fault is it? … Is it the responsibility of greek electors only, or, if we push the reasoning, is it a European collective responsibility?
The second question is for me the most just.Indeed, forming a government is a legislative issue and policy that will employ one or more political parties. Tonight, no training agrees to form a government in Greece. The task is immense, abysmal risks and the risk of failure is daily. Moreover, form a government this evening is to be able to give the largest and wildest hopes of a people martyred and wounded. Injuries of the Greek people that are deeper and more painful. Who would be crazy enough to take such a risk? Form a government, is leading a people, a nation. But then this nation, Greece, this nation is still and always slammed and vilified by Europeans, so tto be brothers, who act like false brethren and think only to kill and destroy Greece and the Greek people under the weight of indigence. Because under the dictatorship of finance, the epidemic in Greece is misery. So, let’s not being surprised that no political Greek wishes, or can form a government. Not under these conditions.
The Greeks return to elections in June, it goes to the European collective responsibility. If Berlin, Amsterdam, and Helsinki had the decency, intelligence (?), humanity to understand the Greek reality, then, Berlin, Amsterdam and Helsinki would not go that far, too far, but it is too late now. Too late for them because they took on the mantle of pretentiousness, of human misery. Greece and the Greek will remember who wanted their disappearance, and who reached out their hand to Greece.
At a time when President Francois Hollande is invested the French Republic President, we learn the sad news, and we share with the compassion that drives us, every time that Greece is evoked. Tonight, Francois Hollande will meet German Chancellor. The meeting will be historic. After the electoral defeat of the Chancellor, last Sunday, the interview may well wonder, discovering that the new President of the Republic bears no resemblance to its predecessor.
This morning, Jean-Claude Juncker, President of the Eurogroup, has slammed last night those who raise the possibility that Athens should be excluded from the Euro zone, errant propagandists. Reality proves that the world can change, that nothing is fixed, and those who give lessons one day, too, find themselves in a catastrophic situation tomorrow, having lost too soon the sense of family and solidarity ; Mediterranean tradition.
In the manner of outrage, in the sense that we bring to our humanism and common European pedestal, solidarity. Stand united to the greek people in solidarity to Greece and in our country where we live or work, wear, hang, draw, paint a symbol that the Greeks will recognize, starting with their flag. A visual message to tell everyone, You are not alone, we think of you !
In his speech at the Hotel de Ville in Paris, at 16:25, Francois Hollande has said: “France has always denied the inevitability …” therefore refuse the fate of Greece, as “Fatal” is not Greek, not more !
Πως μια εθνική τραγωδία γίνεται καρτούν. Της Ελένης Ζιώγα
21:05, 16 Μάιος 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/94598
Ο παραστασιακός κανόνας στην τραγωδία είναι εντελώς διαφορετικός από τα άλλα ήδη θεάτρου: Η τραγωδία στο θέατρο αντιμετωπίζεται με υπαρξιακό δέος. Με βαθύ σέβας απέναντι στο δράμα που διαπραγματεύεται. Δηλαδή, με γνήσια ταπείνωση όλων των ηθοποιών μπροστά στο μεγάλο τραγικό γεγονός που καλούνται να αναβιώσουν επί σκηνής.
Με κατάδυση στα έγκατα της ψυχής τους, εκεί που φωλιάζει η αρχή της σπαρακτικής οδύσσειας του ανθρώπου.
Η θεατρική σύμβαση στο ανέβασμα μιας τραγωδίας, του Αισχύλου, του Σοφοκλή , του Ευριπίδη απαιτεί σοβαρότητα, προσήλωση, ιεροπρέπεια , θυσιαστικότητα.
Και κυρίως ΑΛΗΘΕΙΑ.
Αντίθετα απαγορεύονται τα θεατρινίστικα κόλπα,τα ευτελή μέσα, οι επιπόλαιες προσεγγίσεις, οι καρτουνίστικοι εντυπωσιασμοί, οι υπερθετικές κορώνες της εύκολης συγκίνησης, του μελό, της φανφάρας.
Επόμενο είναι, λοιπόν, βλέποντας κάποιος την συνθηματολογική εικόνα κι ακούγοντας την εύκολη ρητορική της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών μας στην περίοδο αυτή της συγκλονιστικότερης , πράγματι, εθνικής τραγωδίας που διέρχεται η Ελλάδα από τον καιρό του εμφυλίου και εντεύθεν, να τρομάζει.
Και είναι φυσικό. Αφού ως πρωταγωνιστές στην τελευταία και δραματικότερη σκηνή της σύγχρονης Τραγωδίας μας διαλέξαμε για ηθοποιούς τα ίδια, πασίγνωστα καρτούν, που επιστρατεύουν την ίδια, συνηθισμένη τους φτηνή υποκριτική : πονηρές στρατηγικές, ψυχολογικά παιχνίδια, ενδυματολογικά τρικ, γλυκερές κολακείες , ψεύτικες υποσχέσεις και ό,τι άλλο, επιφανειακό, ευτελές και γνώριμο από το πρόσφατο και εγκληματικά επιπόλαιο πολιτικό μας παρελθόν μόνο και μόνο για την υφαρπαγή της ψήφου.
Η επικοινωνιακή επιστήμη του «μάπετ σόου» εν πλήρη δόξη!
Εν τω μεταξύ η Ελλάδα χάνεται. Και εμείς πανικόβλητοι, σαν μυρμήγκια που εγκαταλείπουν την φωλιά τους στην καταιγίδα, ψάχνουμε να πιαστούμε από κανένα φυλλαράκι, κανέναν τυχαίο ξερόκλαδο που θα μας βγάλει δήθεν σε κάποια σωτήρια ξέρα.
Σε κάποια μάταια ελπίδα που θα ξεγελάσει τον πόνο μας και θα χαϊδέψει τ΄αυτιά μας. Και πιστεύουμε ότι αυτοί όλοι οι κάκιστοι ηθοποιοί έχουν το μέγεθος που απαιτεί η ΤΡΑΓΩΔΙΑ μας.
Και χειροκροτάμε, οι κακόμοιροι, το ίδιο μας το δράμα. Παθητικοί δέκτες του κακού βουλεβάρτου που παίζεται για άλλη μια φορά μπροστά μας, βαριεστημένοι θεατές στο ίδιο μας το μέλλον που δεν θέλουμε και δεν τολμάμε να διεκδικήσουμε με σοβαρότητα.
Κι επιμένουμε να θέλουμε να βλέπουμε την κάκιστη υποκριτική τους σαν θαύμα.
Και δεν έχουμε την επίγνωση ότι σ΄ αυτή την κάλπη που βρίσκεται μπροστά μας δεν ρίχνουμε ένα απλό εισιτήριο που εξαγοράζει την οργή μας , το γινάτι, ή ακόμα και την δίκαια απόγνωσή μας.
Σ΄αυτή την κάλπη που έρχεται ρίχνουμε την ίδια μας της ΖΩΗ και την ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ.
Την ίδια την ΕΛΛΑΔΑ. Και όσο κι αν αποζητάμε την ΚΑΘΑΡΣΗ για τα παθήματα της δικιάς μας τραγωδίας αυτή δεν πρόκειται ποτέ να έρθει αν δεν αλλάξουμε ηθοποιούς στο δράμα μας.
Ή αν, οι ηθοποιοί δεν μάθουν να βιώνουν τον ίδιο πόνο με μας. Για να μοιραστούν την ΑΛΗΘΕΙΑ μας…
Eλένη Ζιώγα
http://www.elenizioga.gr/
—
Η συγγραφέας – στιχουργός και ηθοποιός Eλένη Ζιώγα συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο του tvxs.gr για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα, μέσω της έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη με τίτλο: “Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;”, η οποία συνεχίζεται για όσους επιθυμούν να εκφράσουν τις απόψεις τους, ή και να προσθέσουν κάτι στις ήδη δημοσιευμένες απαντήσεις τους, εφόσον τα γεγονότα συνεχώς εξελίσσονται. Eπικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr.
